III SA/Gd 650/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 13 października 2016 r. sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 12 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach bez zezwolenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 12 marca 2015 r. (nr[...]) utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w G. wymierzającą karę pieniężną w wysokości 80 833 zł z tytułu urządzania gier na automatach bez zezwolenia. Skarżąca wystąpiła również o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Postanowieniem z dnia 18 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż skarżąca Spółka nie wykazała, że zaistniały okoliczności świadczące o możliwości jej wstrzymania. Zażalenie spółki na to postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny. Następnie Spółka wystąpiła o zmianę postanowienia z dnia 18 maja 2015 r., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 29 lipca 2015 r. odmówił zmiany swego postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny (postanowieniem z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II GZ 712/15). W marcu 2016 r. skarżąca Spółka ponownie wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreśliła, że nałożona kara pieniężna jest dla niej dotkliwa, a jej uiszczenie może spowodować istotną szkodę w jej majątku. Skutki mogą być nieodwracalne. W szczególności wskazała, że choć rok 2014 zakończył się zyskiem w wysokości 436.227,28 zł, to już pierwszy kwartał 2015 r. zakończył się stratą w wysokości -1.893.031,61 zł. Rok 2013 zakończył się zyskiem netto w wysokości 5.911.500,12 zł, zaś 2014 r. zyskiem netto 436.227,28 zł, co wskazuje na stale pogarszającą się kondycję finansową Spółki, dla której najważniejszym segmentem działalności gospodarczej są gry na automatach o niskich wygranych (79%) oraz gry na automatach w salonach gier (18%), natomiast pozostała działalność w zakresie kasyn gry stanowi wartość marginalną (2,5%). W zasadzie Spółka nie prowadzi innej działalności gospodarczej. Decydujące znaczenie ma okoliczność, że w latach 2014-2015 nastąpiło wygaśnięcie wszystkich zezwoleń na punkty gier na automatach o niskich wygranych oraz na salony gier na automatach, co spowodowało znaczne pogorszenie kondycji finansowej Spółki. Łączna suma kar pieniężnych w sprawach, których wspólnym mianownikiem jest błędne przekonanie organu celnego o prowadzeniu przez spółkę działalności bez zezwolenia po jego I-instancyjnym, nieostatecznym cofnięciu, wynosi 32.911.713 zł, co stanowi istotną kwotę. Można zatem stwierdzić, że sytuacja finansowa Spółki jest niestabilna, a nałożona kara finansowa za rzekomy brak zezwolenia wraz z innymi karami pieniężnymi prowadzić będzie do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności. W niektórych podobnych sprawach organy celne podjęły czynności w celu wyegzekwowania wymierzonych spółce kar. Wskazała, że wciąż są wszczynane postępowania przeciwko spółce dotyczące nałożenia kar pieniężnych a kilkadziesiąt decyzji nakładających na nią kary pieniężne zostało już wydanych. Do wniosku dołączono kopię dokumentacji finansowej Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do tej regulacji zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Skoro postępowanie w tym zakresie toczy się na wniosek skarżącego, to na nim spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 12/16, z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 35/16, z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13, z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt I GSK 763/13, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca Spółka upatruje zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w zaistnieniu obu ww. przesłanek w związku z pogarszającą się sytuacją finansową oraz kwotą nałożonych kar pieniężnych. W ocenie Sądu przedłożone przez Spółkę dokumenty nie obrazują w całości jej aktualnej sytuacji finansowej. Do przedmiotowego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Spółka dołączyła odpis opinii biegłego rewidenta dla Zgromadzenia Wspólników, Rady Nadzorczej i Zarządu A. Sp. z o. o. z dnia 22 czerwca 2015 r., sprawozdania finansowego za 2014 r., sprawozdania zarządu, rachunku zysków i strat na dzień 30 listopada 2015 r. oraz bilansu na ten sam dzień. Do wniosku nie został jednak załączony dokument o podstawowym znacznie dla ustalenia aktualnej sytuacji finansowej Spółki tj. sprawozdanie finansowe za rok 2015 r. Wyjaśniając fakt nieprzedstawienia sprawozdania, Spółka wskazała, że na czas złożenia wniosku nie dysponuje ona tym dokumentem, gdyż sprawozdanie nie zostało jeszcze zatwierdzone przez zwyczajne walne zgromadzenie wspólników. Stosownie do art. 53 ust. 1 ustawy o rachunkowości roczne sprawozdanie finansowe podlega zatwierdzeniu przez organ zatwierdzający, nie później niż 6 miesięcy od dnia bilansowego. Termin ten w przypadku Spółki przypadał ostatniego dnia czerwca 2016 r. Z treści wskazanego przepisu, który określa termin końcowy dla dokonania czynności, jednoznacznie wynika, że zatwierdzenie sprawozdania finansowego jest możliwe wcześniej i dla podmiotu, któremu zależy na wykazaniu okoliczności niebezpieczeństwa likwidacji prowadzonej działalności, sporządzenie takiego dokumentu i jego wcześniejsze zatwierdzenie - niż w końcowym terminie określonym w ustawie o rachunkowości - powinno być priorytetowe. Sąd podkreśla, że zatwierdzone sprawozdanie finansowe nie zostało przedstawione przez Spółkę także po upływie terminu wskazanego w art. 53 ust. 1 ustawy o rachunkowości. Analizując z kolei przedłożone dokumenty, Sąd dostrzega, że w na dzień 30 listopada 2015 r. Spółka wykazała stratę, jednak w poprzednich latach 2013 i 2014 działalność Spółki przynosiła duże zyski. Spółka wskazuje, że pogarszająca się sytuacja firmy wynika z obciążenia Spółki karami nałożonymi w licznych postępowaniach administracyjnych, jak też z faktu, że w latach 2014-2015 nastąpiło wygaśnięcie wszystkich zezwoleń na punkty gier na automatach o niskich wygranych oraz na salony gier na automatach. Podkreślić jednak należy, że Spółka w dalszym ciągu prowadzi działalność gospodarczą w wybranej przez siebie branży i w ocenie Sądu fakt uzyskania nawet dużej straty w roku poprzedzającym złożenie wniosku nie świadczy w tym przypadku o niebezpieczeństwie wyrządzenia Spółce znacznej szkody poprzez zapłatę kary w wysokości 80 833 zł, ani też o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci likwidacji przedsiębiorstwa. Jak wynika z przedłożonych przez Spółkę dokumentów wykazany przez spółkę zysk w 2013 r. wynosił około 6 milionów złotych, a rok 2014 zakończony mniejszym, ale jednak zyskiem w wysokości około pół miliona złotych. Jednocześnie działalność Spółki jest kontynowania w bieżącym roku 2016 r. Reasumując w ocenie Sądu Spółka nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej. W związku z powyższym, w oparciu art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.