III SA/Gd 650/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.) Sędzia WSA Paweł Mierzejewski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2017 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Wojewody z dnia 24 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej J. O. 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 23 listopada 2016 r. J. O. wystąpiła do Burmistrza J. z wnioskiem o zameldowanie siebie i syna B. B. na pobyt stały w J. przy ul. [...] 12A (Willa [...]). Do wniosku dołączono formularze "zgłoszenia pobytu stałego" z niepotwierdzonym faktem pobytu stałego przez właściciela nieruchomości - M. B.. W piśmie dołączonym do wniosku J. O. wyjaśniła, że od 11 lat żyje w nieformalnym związku z M. B.. Ze związku tego narodził się ich syn, B. B.. Wskazała, że wraz z synem i M. B. mieszka od początku powstania tego budynku w J. przy ul. [...] 12 A (tj. od około 5 lat). Pod tym adresem prowadzi też własną działalność gospodarczą J. O. WYNAJEM POKOI. Wnioskodawczyni podkreśliła, że prosi o zameldowanie jej i syna pod adresem faktycznego zamieszkiwania z uwagi na istniejący pomiędzy nią, a partnerem głęboki konflikt i utrudnieniami jej kontaktów z dzieckiem. Chociaż wszystkiego dorabiali się wspólnie, M. B. nie chce zameldować wnioskodawczyni przy ul. [...], ani też nie chce "dopisać" skarżącej jako współwłaścicielki budynku. J. O. wskazała dodatkowo, że wcześniej mieszkała z synem B. w innym należącym do M. B. domu tj. pod adresem przy ul. [...] 50 w J. "[...]". Tam też zameldowany jest jej syn. M. B. chce jednak zameldować syna pod adresem swojej matki tj. przy ul. [...] 48 w J.. Decyzją z dnia 24 kwietnia 2017 r. Burmistrz J. na podstawie art. 104 i 107 Kpa oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (2016, poz. 722 ze zm.) orzekł o zameldowaniu na pobyt stały J. O. pod adresem przy ul. [...] 12 A w J.. W sprawie przeprowadzono postępowanie wyjaśniające. Przesłuchany w dniu 16 grudnia 2016 r. M. B. oświadczył, że w dniu 15 grudnia 2016 r. J. O. oświadczyła, że wraz z synem B. wyprowadza się. Ponieważ w tym dniu w domu przy ul. [...] miała miejsce interwencja Policji, policjant był świadkiem deklaracji, że J. O. się wyprowadza oraz, że odmówiła podania adresu, pod którym będzie przebywała z synem. Przesłuchani do protokołu świadkowie A. S. i T. K. (sąsiedzi) oświadczyli w dniu 19 grudnia 2016 r., że J. O. wraz z synem mieszkają w domu przy ul. [...] 12A od około 5 lat. W dniu 21 grudnia 2016 r. przesłuchana do protokołu w charakterze strony J. O. podała, że opuszczała dom w dniu 15 grudnia 2016 r. w asyście Policji, ponieważ działo się to w pośpiechu, zapominała zabrać kluczy. Wskazała, że bardzo chce przybywać w domu przy ul. [...] 12A, jednak obecnie ze strachu przed M. B. i jego matką mieszka z synem w J., gdzie wynajęła apartament na okres 2 miesięcy. W dniu 9 stycznia 2017 r. w domu przy ul. [...]12A przeprowadzono oględziny, w wyniku których stwierdzono, że J. O. i B. B. nie mieszkają już pod tym adresem. Drzwi otworzył właściciel nieruchomości. Na czynność oględzin przybyła także J. O.. Oględziny wykazały, że pomieszczenia były nieogrzewane, w lodówce było zepsute jedzenie, w domu panował nieporządek wskazujący, że dom nie jest zamieszkany od jakiegoś czasu. W domu znajdowały się rzeczy osobiste wnioskodawczyni i jej syna, w tym ubrania i podręczniki szkolne. Dnia 28 lutego 2017 r. przeprowadzono kolejne oględziny nieruchomości, w celu ustalenia czy wnioskodawczyni wraz z synem powrócili do spornego lokalu. Stwierdzono, że dom jest nieogrzewany, lodówka całkowicie opróżniona, w domu panował porządek, a szafy i szafki, w których wcześniej znajdowały się rzeczy wnioskodawczyni i jej syna, były w większości opróżnione. W salonie znajdowały się rzeczy, które należały do J. O., a które miała odebrać z nieruchomości w późniejszym terminie, ustalonym z właścicielem nieruchomości tj. komoda, toaletka, kosiarka, sprzęt do ćwiczeń, dwa rowery. Organ wskazał, że po zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie wpłynęło pismo pełnomocnika M. B. z dnia 14 marca 2017 r., w ocenie organu I instancji żądania przeprowadzenia szeregu dodatkowych dowodów w sprawie, po zakończeniu postępowania wyjaśniającego, zawarte w tymże piśmie, nie zasługują na uwzględnianie, gdyż nie wniosłyby nic nowego do sprawy. Organ wskazał, że w sytuacji złożenia formularza meldunkowego zwierającego wszystkie niezbędne dane i nie budzącego wątpliwości organu, zameldowania dokonuje się drogą czynności materialno-technicznej o charakterze rejestracyjnym. Jeżeli zaś formularz zawiera braki budzące wątpliwości organu, należy wszcząć postępowanie i rozstrzygnąć o zameldowaniu lub o jego odmowie w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do treści art. 28 ust. 2 ustawy ewidencyjnej, obywatel polski dokonujący zameldowania na pobyt stały przedstawia potwierdzenie pobytu w lokalu dokonane przez właściciela. Zgodnie z art. 28 ust. 4 ustawy, zameldowanie służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. A zatem sam zamiar przebywania w danym lokalu w żaden sposób nie może stanowić przesłanki do dokonania zameldowania. Dopiero zamiar połączony z faktycznym pobytem przesądzają o prawie do zameldowania pod określonym adresem. W postępowaniu ustalono co prawda, że w momencie orzekania nie jest spełniona jedna z przesłanek zameldowania tj. fizyczne przebywanie wnioskodawczyni oraz B. B. pod w/w adresem. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału obwodowego bezsprzeczna jest jednak okoliczność zamieszkania wnioskodawczyni w J. przy ul. [...] do dnia 15 grudnia 2016 r., w którym nastąpiło opuszczenie nieruchomości. Istotą przedmiotowej sprawy jest jednak fakt, że przesłanka ta była spełniona w momencie złożenia wniosku w przedmiotowej sprawie, a opuszczenie nieruchomości nie miało charakteru dobrowolnego i trwałego. Do opuszczenia lokalu wnioskodawczynię zmusiło zachowanie się właściciela lokalu, który stosował przemoc wobec J. O.. Wnioskodawczyni zamierza powrócić do miejsca stałego pobytu, w tym celu złożyła powództwo o przywrócenie naruszonego posiadania, a sprawa zarejestrowana została w Sądzie Rejonowym w W. pod sygn. akt [...]. Odwołanie od ww. decyzji wniósł M. B., reprezentowany przez pełnomocnika. Decyzji organu I instancji zarzucono: I. brak wyłączenia się Burmistrza J. w osobie T. N. -mimo istnienia uzasadnionych wątpliwości co do jego bezstronności, II. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7 k.p.a. poprzez niedokonanie oceny stanu faktycznego z chwili wydawania decyzji administracyjnej, lecz wydanie rozstrzygnięcia biorąc pod uwagę stan ustalony na moment złożenia wniosku inicjującego postępowanie, III. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy i zaniechanie zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, co organ winien był uczynić z urzędu, w szczególności uchybił organ wskazanym przepisom poprzez: - zaniechanie zwrócenia się do Urzędu Gminy P. o nadesłanie akt sprawy o wymeldowanie J. O. z pobytu stałego pod adresem przy ul. [...] w [...], sygn. akt [...]. - zaniechanie zwrócenia się do Komisariatu Policji w J., jako organu prowadzącego postępowanie z zawiadomienia J. O. o czyn. z art. 191 § la k.k., o udzielenie informacji czy postępowanie to się toczy czy zostało zakończone, - zaniechanie zwrócenia się do Komisariatu Policji w J. o nadesłanie informacji o interwencjach przeprowadzonych pod adresem przy ul. M. [...] 12A w J., - zaniechanie dołączenia akt w sprawie procedury Niebieskiej Karty dotyczącej stron postępowania oraz zaniechanie przesłuchania pracownika urzędu prowadzącego to postępowanie w charakterze świadka, - zaniechanie przeprowadzenia oględzin lokalu położonego przy ul. [...] 66/17 w J., zajmowanego w czasie trwania postępowania przez wnioskodawczynię, IV. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuzasadnione nieuwzględnienie wniosków dowodowych strony, tj. M. B., zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 10 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. i art. 81 k.p.a., a także art. 6 k.p.a. i art. 8 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji całkowicie niezrozumiałe uznanie, że wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego następuje już po zakończeniu postępowania administracyjnego (s. 2 decyzji, akapit czwarty; także - pismo organu z dn. 9.03.2017 r. skierowane do pełnomocnika substytucyjnego strony), w związku z czym pismo pełnomocnika strony z dn. 14.03.2017 r., stanowiące wyraz skorzystania z prawa, o którym mowa wart. 10 § 1 k.p.a., zostało przez organ I instancji de facto zignorowane. VI. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 6 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasad obiektywizmu i bezstronności organu przy rozpatrywaniu sprawy, VII. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny zgromadzonych dowodów w sposób dowolny, z naruszeniem zasad logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, co doprowadziło do błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, a to: a) całkowicie dowolnego ustalenia, iż "wnioskodawczynię do opuszczenia lokalu zmusiło zachowanie właściciela nieruchomości, który stosował przemoc fizyczną i psychiczną" - co nie zostało poparte żadnym wiarygodnym dowodem, a wręcz - jest to twierdzenie sprzeczne z treścią zebranego dotychczas materiału dowodowego, b) błędnego ustalenia, iż opuszczenie nieruchomości przez wnioskodawczynię nie miało charakteru dobrowolnego i trwałego, a także, iż wnioskodawczyni zostały odebrane klucze do lokalu - które to ustalenia są sprzeczne z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, c) rażąco wadliwego czynienia ustaleń w oparciu o fakt wszczęcia innego postępowania - np. procedury Niebieskiej Karty, złożenia zawiadomienia na policji itp., d) całkowicie dowolnego ustalenia, iż zabranie rzeczy z lokalu przez wnioskodawczynię zostało dokonane ze względu na uzasadnioną obawę przed ich zniszczeniem, naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uchybienie wymogom, które spełniać winno uzasadnienie decyzji administracyjnej, w szczególności z uwagi na brak omówienia oceny dowodów dokonanej przez organ I instancji - brak wskazania dowodów, na których organ oparł swoje ustalenia, które dowody uznał za wiarygodne, a którym waloru wiarygodności odmówił oraz z jakich przyczyn; nadto brak wskazania podstawy prawnej co do odmowy przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez pełnomocnika strony- M. B., naruszenie prawa materialnego - art. 31 ust. 1 oraz art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i orzeczenie o zameldowaniu na pobyt stały w sytuacji stwierdzenia braku spełnienia przesłanki fizycznego przebywania wnioskodawczyni pod adresem, którego meldunek ma dotyczyć. Pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez odmowę zameldowania J. O. na pobyt stały pod adresem przy ul. M. [...] 12A w J.. W przypadku przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, pełnomocnik strony wniósł o wyłączenie Burmistrza J. T. N. od udziału w postępowaniu, z uwagi na powzięcie uzasadnionych wątpliwości co do jego bezstronności. Pełnomocnik strony wniósł ponadto o przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów tj. wydruku wiadomości tekstowej, pisma Burmistrza J. złożonego w sprawie [...] Sądu Rejonowego w W., notatki służbowej kuratora, wydruku korespondencji SMS-ów stron, nagrania na płycie CD. Pełnomocnik wskazał, że w pełni podtrzymuje również wnioski dowodowe zgłoszone w pismach z dni 1.03.2017 r. oraz 14.03.2017 r. - z tym, że wniosek o przeprowadzenie oględzin lokalu zajmowanego przez J. O. przy ul. [...] 66/17 w J. pełnomocnik zmodyfikował w ten sposób, aby oględziny te przeprowadzić w miejscu aktualnego pobytu J. O.. Z informacji posiadanych przez odwołującego się wynika bowiem, że J. O. wyprowadziła się z J. i ponownie zamieszkała w [...] przy ul. [...] 58. Decyzją z dnia 24 czerwca 2017 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności uchylił w całości decyzję organu i instancji i orzekł o odmowie zameldowania J. O. na pobyt stały w lokalu przy ul. [...] 12a w J.. Po rozpoznaniu sprawy organ II instancji uznał, że odwołanie M. B. zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wskazano, że aby dokonać zameldowania w konkretnym lokalu należy spełnić przesłankę faktycznego zamieszkiwania w tym lokalu. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie zaś wynika, że przesłanka zamieszkania w przedmiotowym lokalu nie została spełniona przez J. O., w czasie gdy wydano orzeczenie organu I instancji. Zeznania potwierdzające ten stan rzeczy zostały złożone przez obie strony postępowania, potwierdziły go również oględziny przeprowadzone w dniu 28 lutego 2017 r. przez pracowników Urzędu Miejskiego w J.. Argument wnioskodawczyni dotyczący barku dobrowolności opuszczenia lokalu został uznany za nietrafiony, gdyż jest to aspekt nieistotny z punktu widzenia postępowań prowadzonych w sprawie o zameldowanie. Zainicjowane przez J. O. postępowanie posesoryjne nie może stanowić postawy do zameldowania, gdyż uwzględnienie powództwa strony jest okolicznością przyszłą i niepewną, wobec czego wydane orzeczenie o zameldowaniu w obecnym stanie faktycznym stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami i orzecznictwem sądowoadministracyjnym. Organ odwoławczy wskazał, że rozumie sytuację wnioskodawczyni, która chciałaby uzyskać zameldowanie w spornym lokalu, bowiem w jej odczuciu została zmuszona do podjęcia decyzji o opuszczeniu nieruchomości, z którą łączy ją i jej syna silna więź emocjonalna, jednakże skarżąca błędnie rozumie pojęcie zameldowania na pobyt stały. Ewidencja ludności nie służy dochodzeniu roszczeń pomiędzy stronami z tytułu poniesionych nakładów materialnych bądź osobistych, jakie zostały poczynione na rzecz miejsca, będącego ich tymczasowym centrum życiowym. Instytucja zameldowania ma wyłącznie charakter ewidencyjny i rejestracyjny, a celem zameldowania jest wyłącznie potwierdzenie zamieszkiwania w danym lokalu. Od grudnia 2016 r. sporny lokal nie stanowi już centrum życiowego J. O., zatem obowiązkiem organu jest odmowa zameldowania zgodnie z ustalonym stanem faktycznym. W skardze do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Gdańsku J. O. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...]. Skarżąca podkreśla, że chciała i chce mieszkać w domu przy ul. [...] w J., bowiem tam znajduje się jej centrum życiowe. Z uwagi na treść art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, deklarowany przez skarżącą zamiar nie może być pomijany przez organy przy analizowaniu materiału dowodowego sprawy. Nie powinno być również pominięte to, że z żadnych dowodów nie wynika, by organ II instancji ustalił inne miejsce, w którym miałyby się koncentrować interesy życiowe skarżącej. Z jednej strony organ odwoławczy - w związku z odwołaniem wniesionym przez M. B. - uznał, że zasługuje ono na uwzględnienie, by za chwilę stwierdzić, że wszelkie okoliczności, które towarzyszą uniemożliwieniu skarżącej pobytu w dotychczasowym miejscu zamieszkania, nie są istotne dla postępowania w sprawie o zameldowanie. Jednak to właśnie w oparciu o okoliczności towarzyszące niniejszej sprawie, związane z pozbawianiem J. O. przez M. B. miejsca zamieszkania, jak i wszystkie inne zdarzenia z tym związane, powinny zostać przeanalizowane przez organ meldunkowy przy rozstrzyganiu o zameldowaniu w drodze decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie legalności podejmowanych aktów administracyjnych i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji Sąd bada, na podstawie akt sprawy, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związany granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2017 r., poz. 1369; dalej jako p.p.s.a.).Zgodnie jednak z § 2 cyt. art. 134 Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Orzekanie w myśl art. 135 p.p.s.a. następuje w granicach i na podstawie akt sprawy, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Badając legalność zaskarżonych decyzji w myśl powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga J. O. jest zasadna. Zaskarżone decyzje zostały bowiem wydane bez wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a więc - z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, co mogło mieć i miało wpływ na treść rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy przeoczył, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji pełnomocnik M. B. zawarł liczne (odwołanie liczy 15 stron) zarzuty odnośnie do postępowania dowodowego prowadzonego przed organem I instancji, a przynajmniej – nie znalazło to odzwierciedlenia w uzasadnieniu do decyzji Wojewody [...]. Organ odwoławczy nie odniósł się również do zarzutu dotyczącego konieczności wyłączenia pracownika, czy organu I instancji od załatwienia sprawy. Zgoła odmienna (niż uczynił to organ I instancji) ocena materiału dowodowego sprawy przez organ odwoławczy bez przeprowadzenia przynajmniej części wnioskowanych dowodów, uznanych przez organ za istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, narusza przepisy kpa o postępowaniu dowodowym ( art. 77 i następne kpa). Zgodnie z niespornymi, ugruntowanymi poglądami wyrażanymi w orzecznictwie sądów administracyjnych, prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie musi być poprzedzone zebraniem i oceną całokształtu jej okoliczności, ustalonych w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym ( por. wyrok NSA z dn. 3.03.1989 r., sygn. akt IV SA 1176/88; wyrok NSA z dn. 15.01.2016 r., sygn. akt I OSK 1013/14, w którym sąd stwierdził, między innymi: "Zaniechanie przez organ administracji podjęcia wszystkich dopuszczalnych z prawnego punktu widzenia czynności zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego jest naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, powodującym wadliwość wydanej decyzji ."). Myli się również organ odwoławczy twierdząc, że w okolicznościach sprawy nie ma istotnego znaczenia "jako zdarzenie przyszłe i niepewne" (cyt. str. 4 uzasadnienia zaskarżonej decyzji) rozstrzygnięcie kwestii przywrócenia J. O. naruszonego posiadania lokalu przy ul. [...] 23A w J. przez Sąd Rejonowy w W. w sprawie sygn. akt [...] z powództwa skarżącej. W ocenie sądu w składzie orzekającym, wbrew twierdzeniu organu II instancji, jest to bowiem okoliczność istotna dla sprawy. A jest tak dlatego, że z materiału dowodowego już zebranego przed organem I instancji i – w tej części niespornego, co przyznał organ odwoławczy w cytowanej decyzji, wynika, że w chwili złożenia w UM J. formularzy "zgłoszenie pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] 23A w J." w dniu 23 listopada 2016 r. J. O. i jej syn B. B. we wskazanym lokalu zamieszkiwali z zamiarem stałego tam pobytu. Fakt fizycznego zamieszkiwania w/w osób w omawianym domu potwierdzają wszelkie dowody zgromadzone w sprawie, w tym – nie zaprzecza temu również M. B. (cyt. uzas. decyzji organu odwoławczego).Zamiar pobytu stałego w lokalu to nie tylko deklaracja strony skarżącej, lecz również to potwierdzają wszelkie okoliczności sprawy, tj. – wspólne zamieszkiwanie spornych dzisiaj stron w tej nieruchomości, wspólne wychowywanie tam wspólnego syna, prowadzenie przez J. O. działalności gospodarczej – wynajem pokoi - w tej nieruchomości. Okolicznościom tym przecież nie zaprzecza również uczestnik postępowania M. B., który "w dniu 16 grudnia 2016 r. zeznał do protokołu przesłuchania, że J. O. " w dniu 15 grudnia 2016 r. oświadczyła w obecności funkcjonariusza Policji wezwanego na interwencję, że się wyprowadza /.../"(cyt. z uzas. zask.dec.). Zatem w chwili zgłoszenia pobytu stałego , czyli – w dniu 23 listopada 2016 r. J. O. z małoletnim synem spełniała wszelkie przesłanki do dokonania rejestracji stałego pobytu wnioskujących we wskazywanym lokalu (nieruchomości).Potrzeba wydania decyzji administracyjnej wynikła z faktu, że M. B., właściciel nieruchomości, odmówił złożenia podpisu na złożonych formularzach (k-4 akt adm.). W tym miejscu należy zauważyć, że w podjętych decyzjach, w tym – w decyzji zaskarżonej, nie odniesiono się do zgłoszonego w formularzu żądania zameldowania w lokalu małoletniego B. B., co również świadczy o wadliwości decyzji Wojewody [...] z dnia 24 czerwca 2017 r. Zatem decyzja organu odwoławczego podjęta został z naruszeniem art. 8, 28 § 1 i 4 i art. 31 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (j.t.Dz.U.2017, poz.657 ze zm.). Nie negując, że zameldowanie ma charakter rejestracyjny oraz, że ewidencja ludności nie jest środkiem, który służy dochodzeniu roszczeń miedzy stronami z tytułu poniesionych nakładów materialnych bądź osobistych, jakie zostały poczynione na rzecz miejsca będącego ich dotychczasowym centrum życiowym, jak napisał organ odwoławczy, w toku postępowania następującego po uchyleniu niniejszej decyzji organ odwoławczy rozważy, które z wniosków dowodowych, zamieszczonych w odwołaniu od decyzji organu I instancji zasługują na uwzględnienie z uwagi na potrzebę jednoznacznego ustalenia, czy w dniu 23 listopada 2016 r., tj. zgłoszenia pobytu stałego J. O. przebywała w nieruchomości przy ul. [...] 23A w J.. Następnie organ oceni zebrany materiał dowodowy, uzupełniony również poprzez zasięgnięcie informacji z Sądu Rejonowego w W. o treści zapadłego orzeczenia tego Sądu w kwestii przywrócenia skarżącej naruszonego posiadania lokalu i – ewentualnie ustali, czy J. O. nadal ma zamiar przebywać na stałe w spornym lokalu. Zameldowanie na pobyt stały w danym lokalu (nieruchomości) samo przez się, nie rodzi praw do lokalu, lecz z faktu zameldowania wynika - ważne życiowo – domniemanie, że osoba zameldowana ma prawo w danym lokalu przebywać (zamieszkiwać), a – jak wynika z oświadczeń składanych w toku postępowania przez J. O., skarżąca została pozbawiona tej możliwości w odniesieniu do lokalu przy ul. [...] 23A w J. na skutek zachowania uczestnika postępowania. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi O kosztach orzeczono w myśl art.200 p.p.s.a.