III SA/Gd 651/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 2 czerwca 2016 r., nr SO-II.6233.1.2016.MJ w przedmiocie zmiany imienia i nazwiska postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Skarżący P. S. w treści wniesionej skargi złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od opłat od skargi. Wezwaniem z 7 lipca 2016 r. w oparciu o przepis art. 252 i 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", wezwano skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni, od daty doręczenia zobowiązania, braku formalnego złożonego wniosku, poprzez wypełnienie i nadesłanie urzędowego formularza PPF. W zakreślonym terminie skarżący złożył urzędowy formularz PPF, wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Z uzasadnienia wniosku wynika, że wnioskodawca przebywa w Areszcie Śledczym w Gdańsku, nie dysponuje żadnym dochodem, ani nie posiada żadnego majątku, ani oszczędności. Zgodnie z art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 1). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania,– art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przywołane przepisy regulujące instytucję prawa pomocy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. zatem to rzeczą wnioskodawcy jest wykazanie, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Rozpoznając powyższy wniosek należało uznać, że wnioskodawca z uwagi na swoją sytuację osobistą związaną z odbywaniem kary pozbawienia wolności, a także majątkową (brak majątku) oraz dochodową (brak dochodu) nie ma obiektywnej możliwości poniesienia kosztów związanych z przedmiotową sprawą. W konsekwencji na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.