III SA/Gd 651/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) Protokolant asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2016 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Wojewody z dnia 2 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zmiany imienia i nazwiska uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w L. z dnia 18 lutego 2016 r. nr [...] Wnioskiem z dnia 4 stycznia 2016 r. skierowanym do Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w [...] P. S. zwrócił się o zmianę imienia i nazwiska na J.S. Uzasadniając złożony wniosek wnioskodawca wskazał, że chce odciąć się od towarzystwa i życia przestępczego. W piśmie z dnia 26 stycznia 2016 r. uzupełniającym pierwotny wniosek wnioskodawca powtórzył, że chce odciąć się od towarzystwa życia przestępczego. Po wyjściu z zakładu karnego wnioskodawca chce zacząć życie od nowa a zmiana imienia i nazwiska mu w tym pomóc. Nikt nie będzie bowiem kojarzył jego nowego imienia i nazwiska. Decyzją z dnia 18 lutego 2016 r. znak [...] Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w [...] działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 17 października 2008 r. o zmianie imienia i nazwiska (Dz. U. Nr 220, poz. 1414 ze zm.) odmówił dokonania zmiany imienia i nazwiska z P. S. na J. S. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o zmianie imienia i nazwiska zmiany imienia lub nazwiska można dokonać wyłącznie z ważnych powodów, w szczególności gdy dotyczą zmiany: 1. imienia lub nazwiska ośmieszającego albo nielicującego z godnością człowieka; 2. na imię lub nazwisko używane; 3. na imię lub nazwisko, które zostało bezprawnie zmienione; 4 na imię lub nazwisko noszone zgodnie z przepisami prawa państwa, którego obywatelstwo również się posiada. Jak podał organ pierwszej instancji, powyższy katalog przesłanek warunkujących "ważne powody" ma charakter katalogu otwartego, a decyzja o wyrażeniu zgody na zmianę imienia lub nazwiska bądź o odmowie wyrażenia zgody na zmianę imienia lub nazwiska oparta jest na konstrukcji uznania administracyjnego. Oznacza to, że nawet w przypadku zaistnienia ustawowo określonych przesłanek, w tym wypadku "ważnych powodów" w szczególności wymienionych w art. 4 ust. 1 punkt 1- 4 ustawy, organ administracji ma możliwość wyboru treści rozstrzygnięcia. Nie jest tym samym zobowiązany do wyrażenia zgody na zmianę imienia i nazwiska nawet wówczas, gdy są spełnione powołanej wyżej przesłanki uzasadniające taką zmianę. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że "ważne powody" nie mogą wynikać jedynie z subiektywnego przekonania osoby żądającej zmiany. Powody te muszą również sprostać zobiektywizowanym i zracjonalizowanym kryterium oceny. Ponadto imię i nazwisko osoby, jako dwa podstawowe elementy identyfikujące tę osobą i składające się na jej stan cywilny, powinny być stabilne. Organ pierwszej instancji podkreślił, że stosownie do treści art. 23 ustawy – Kodeks cywilny imię i nazwisko należą do dóbr osobistych człowieka i podlegają ochronie. Tym samym organ pierwszej instancji dokonując oceny spełnienia przesłanki warunkującej dopuszczalność zmiany imienia i nazwiska jest zobowiązany ocenić, czy w konkretnej sytuacji złożony wniosek spełnia warunek "ważnych powodów" w rozumieniu ustawy. W ocenie organu pierwszej instancji w realiach sprawy nie zachodzą "ważne powody", o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o zmianie imienia i nazwiska. Również podane przez wnioskodawcę okoliczności nie mogą być uznane za "ważny powód" w rozumieniu przepisów ustawy o zmianie imienia i nazwiska warunkujących dokonanie żądanej zmiany. Wnioskodawca nie podał bowiem żadnych faktów i dowodów istotnych dla sprawy. Samo stwierdzenie wnioskodawcy, że do zmiany życia i zerwania z dotychczasowym światem przestępczym potrzebna jest mu zmiana imienia i nazwiska nie jest wystarczające dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Podkreślenia wymaga bowiem, że żądana zmiana nie spowoduje automatycznie zmiany życia wnioskodawcy i zerwania z dotychczasowym światem i sposobem zachowania się. Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w [...] wskazał ponadto, że ustawa o zmianie imienia i nazwiska wprowadza zasadę stabilizacji imion i nazwisk. Oznacza to, że - co do zasady - imię i nazwisko są trwałymi atrybutami człowieka przypisanymi mu prawnie przez zarejestrowanie w aktach stanu cywilnego. Oznacza to, że wola zainteresowanego nie stanowi samodzielnej i wystarczającej przesłanki do zmiany imienia i nazwiska. Względna stabilizacja imion i nazwisk jest bowiem wartością prawnie chronioną. Ponadto w wyroku z dnia 22 marca 2001 r. (sygn. akt V SA 1121/00) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, zgodnie z którym nie można uznać, że okoliczności takie jak złożenie zeznań w charakterze świadka w sprawie karnej i obawa przed zemstą z tego powodu lub trudności w znalezieniu pracy po odbyciu kary pozbawienia wolności mieszczą się w katalogu ustawowych przesłanek zmiany i imienia i nazwiska z ważnych względów. W odwołaniu od wyżej wskazanej decyzji P. S. podniósł, że powody, dla których chce zmienić imię i nazwisko są wystarczające do dokonania żądanej zmiany. Odwołujący chce się bowiem odciąć od towarzystwa i życia przestępczego, w którym dotychczas przebywał. Ponadto po wyjściu z zakładu karnego odwołujący chce zacząć żyć zgodnie z prawem. Nowe imię i nazwisko pozwoli mu na normalne życie bez obawy przed zemstą osób z grup przestępczych, wobec których składał wyjaśnienia i zeznania przed sądem. Dokonana zmiana pozwoli również na normalne życie bliskim odwołującego bez obawy o zdrowie i życie. Decyzją z dnia 2 czerwca 2016 r. nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 punkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 4 ust. 1 ustawy o zmianie imienia i nazwiska utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy przywołując treść art. 4 ust. 1 ustawy o zmianie imienia i nazwiska jak i określając istotę zasady względnej stabilizacji imion i nazwiska wskazał, że motywy podane przez wnioskodawcę nie stanowią przesłanek uzasadniających zmianę imienia i nazwiska określonych przez polskiego ustawodawcę w treści art. 4 powyższej ustawy. W sprawie nie występują również inne "ważne powody" uzasadniające dokonanie żądanej zmiany. Tożsame stanowisko przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 marca 2001 r. (sygn. akt V SA 1121/00) stwierdzając, że nie można uznać, że okoliczności takie jak złożenie zeznań w charakterze świadka w sprawie karnej i obawa przed zemstą z tego powodu lub trudności w znalezieniu pracy po odbyciu kary pozbawienia wolności mieszczą się w katalogu ustawowych przesłanek zmiany i imienia i nazwiska z ważnych względów. Wojewoda [...] z odwołaniem się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 stycznia 2016 r. (sygn. akt III SA/Łd 1011/15) wskazał ponadto, że nawet głębokie przekonanie o zaistnieniu ważnego powodu do zmiany nazwiska nie jest wystarczające z uwagi na jego identyfikującą rolę w obrocie społecznym i prawnym. Zdaniem organu odwoławczego powody wskazane przez odwołującego nie mogą być określone jako racjonalne i nie stanowią ważnych powodów uzasadniających zmianę danych osobowych. Podobny pogląd wyraził zdaniem organu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 17 lipca 2013 r. (sygn. akt III SA/Łd 410/13). W ocenie organu nieuzasadniona zmiana nazwiska nie tylko prowadzi do destabilizacji obrotu prawnego poprzez utrudnienie identyfikacji osoby ale także utrudnia ustalenie pochodzenia osób od określonych rodziców. W skardze na wyżej wskazaną decyzję organu odwoławczego skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku P. S. powtórzył argumentację uzasadniającą w jego ocenie dokonanie zmiany dotychczasowego imienia i nazwiska. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Granice sprawy zainicjowanej wniesioną skargą wyznaczył zakres zaskarżonego rozstrzygnięcia, które zostało wydane na podstawie przepisów obowiązującej od dnia 13 czerwca 2009 r. ustawy z dnia 17 października 2008 r. o zmianie imienia i nazwiska (Dz. U. Nr 220, poz. 1414 ze zm.). Przepis art. 4 ust. 1 powyżej wskazanej ustawy stanowi, że zmiany imienia i nazwiska można dokonać wyłącznie z ważnych powodów, w szczególności gdy dotyczą zmiany: 1) imienia lub nazwiska ośmieszającego albo nielicującego z godnością człowieka; 2) na imię lub nazwisko używane; 3) na imię lub nazwisko, które zostało bezprawnie zmienione; 4) na imię lub nazwisko noszone zgodnie z przepisami prawa państwa, którego obywatelstwo również się posiada. Taka regulacja wskazuje, że zmiany imienia lub nazwiska można dokonać wyłącznie z ważnego powodu, ale także takiego, który nie mieści się w katalogu przykładowo opisanych w punktach 1 – 4 powodów, uznanych przez ustawodawcę za ważne. Przytoczenie powyższej regulacji jest w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku uzasadnione z następujących względów. Po pierwsze, wskazany powyżej przepis reguluje tę część postępowania o zmianę imienia i nazwiska, w której organ musi poczynić ustalenia w zakresie niezbędnym do oceny czy wskazane przez wnoszącego o zmianę imienia i nazwiska okoliczności mają charakter "ważnych powodów" w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy. Pojęcie "ważne powody" należy do tzw. pojęć nieokreślonych, nieostrych, których wykładnia nie może nosić cech dowolności i nie może przekraczać dopuszczalnej granicy swobody interpretacji na tle konkretnego stanu faktycznego. Ustalenie, że istnieją "ważne powody" uzasadnia odstępstwo od wynikającej z art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ustawy zasady względnej stabilizacji imion i nazwisk i obliguje organ do uwzględnienia żądanej zmiany. Po drugie, zaistnienie "ważnych powodów" w rozumieniu art. 4 ust. 1 do zmiany dotychczasowego imienia i nazwiska, nie zawsze przesądza automatycznie o tym, że zmiana na wskazane nowe imię i nazwisko jest dopuszczalna. Po trzecie, imię i nazwisko człowieka ma nie tylko znaczenie jako dobro osobiste podlegające ochronie w zgodzie z normami prawa cywilnego (zgodnie z regulacjami zawartymi w ustawie – Kodeks cywilny), ale przede wszystkim spełnia funkcję indywidualizującą i identyfikującą człowieka na wszelkich płaszczyznach życia społecznego. Kryterium "ważnych powodów" do zmiany imienia i nazwiska musi być zatem szczególnie przestrzegane, gdyż - co istotne - tylko one mogą przemawiać za odstępstwem od uzasadnionej względami społeczno – państwowymi zasady względnej stabilizacji imion i nazwisk. Po czwarte, "ważne powody" przemawiające za zmianą imienia i nazwiska nie mogą wynikać jedynie z subiektywnego przekonania osoby żądającej zmiany, ale muszą sprostać zobiektywizowanym kryteriom ich oceny. Niezależnie od powyższych zapatrywań należy mieć na uwadze, że przy wydawaniu decyzji o charakterze uznaniowym (a taką w świetle obecnie obowiązujących regulacji jest decyzja w przedmiocie zmiany imienia i nazwiska) organy administracji publicznej obowiązane są do rzetelnej i wnikliwej analizy wszystkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia czy zostały spełnione określone w przepisach przesłanki. Dopiero wnikliwa analiza stanu faktycznego stanowi materiał będący podstawą do wydania decyzji o charakterze uznaniowym. Decyzja taka musi być nadto należycie uzasadniona aby nie można jej było postawić zarzutu dowolności. W szczególności winna ona zawierać dokładne odniesienie się do zgłoszonego przez stronę żądania oraz wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ wydając takie a nie inne rozstrzygnięcie. Decyzja uznaniowa może być przez sąd uchylona w wypadkach stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdyby organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego, a także gdy dokonał wykładni mających zastosowanie przepisów niezgodnie z ogólnymi zasadami prawa. W rozpatrywanej sprawie wymagania proceduralne dotyczące dokładnego odniesienia się do zgłoszonego przez skarżącego żądania oraz wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ wydając decyzję nie zostały spełnione w sposób należyty, co oznacza, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia naruszają art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Oceniając treść decyzji organu pierwszej instancji należy wskazać, że organ ten analizie argumentacji skarżącego zawartej w złożonym wniosku poświęcił w istocie dwa krótkie akapity (vide: akapit 5 i 6 - k. 12 akt administracyjnych organu pierwszej instancji), przy czym z uzasadnienia tej decyzji nie wynika w żaden sposób dlaczego wskazane przez skarżącego okoliczności nie zostały uznane za inne niż wskazane w art. 4 ust. 1 ustawy o zmianie imienia i nazwiska "ważne powody" uzasadniające zasadność złożonego wniosku. Organ ten wskazał co prawda, że w sprawie nie występuje żadna z przesłanek uzasadniających wniosek, jednakże w żaden sposób nie wyjaśnił swojego stanowiska. Nie wyjaśniono ponadto dlaczego żądana zmiana nie spowoduje "[...] automatycznie zmiany życia wnioskodawcy i zerwania z dotychczasowym światem, sposobem zachowania się [...]". Za należyte wyjaśnienie zasadności przesłanek prowadzących do wydania danego rozstrzygnięcia (vide: art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.) nie może być w ocenie Sądu uznane ogólne odwołanie się do orzeczeń sądów administracyjnych podejmowanych w sprawach dotyczących zmiany imion i nazwisk czy też ogólnikowe przytoczenie regulacji prawnych mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Lakoniczna treść decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji świadczy o arbitralnej postawie organu i arbitralności zajętego stanowiska. Uzasadnienie tej decyzji w zakresie, w jakim organ odniósł się do żądania skarżącego w żaden sposób nie odpowiada kanonom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Zapatrywanie to jest istotne, gdyż - jak wskazano powyżej - decyzja uznaniowa musi być należycie uzasadniona aby nie można jej było postawić zarzutu dowolności. Powyższa wadliwość decyzji organu pierwszej instancji nie została dostrzeżona przez Wojewodę [....], który rozstrzygając sprawę jako organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w [...]. W decyzji wydanej przez organ odwoławczy powody podane przez skarżącego określono z kolie mianem nieracjonalnych (vide: k. 25 akt administracyjnych). Wojewoda [...] nie wyjaśnił jednakże, na czym przedmiotowa nieracjonalność powodów podanych przez skarżącego ma polegać a na poparcie swojego stanowiska przywołał wyrok z dnia 17 lipca 2013 r. wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie o sygnaturze III SA/Łd 410/13. Respektując zapatrywania zawarte w uzasadnieniu wskazanego wyroku należy jednakże wskazać, że przedmiotowe orzeczenie zostało wydane w zupełnie innym stanie faktycznym. W realiach sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wnioskodawca motywował wniosek w przedmiocie zmiany imienia i nazwiska chęcią zerwania więzi rodzinnych a nie obawą o zdrowie i życie własne i najbliższych jak i chęcią odcięcia się do od przeszłości kryminalnej po wyjściu z zakładu karnego. Z treści decyzji wydanej przez organ odwoławczy nie wynika ponadto - analogicznie jak w przypadku decyzji organu pierwszej instancji - dlaczego podnoszone przez skarżącego okoliczności nie zostały uznane za inne niż wskazane w art. 4 ust. 1 ustawy o zmianie imienia i nazwiska "ważne powody" przemawiające za zasadnością złożonego wniosku. Mając na uwadze stanowisko organów należy zauważyć, ze spośród ważnych powodów uzasadniających żądanie zmiany imienia i nazwiska w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o zmianie imienia i nazwiska nie można a limine wyłączyć takiego trwałego stanu psychicznego i subiektywnego nastawienia do noszonego imienia i nazwiska, że w zobiektywizowanych i zracjonalizowanych kryteriach oceny, powoduje on skoncentrowanie aktywności życiowej człowieka, na dążeniu do ich zmiany, której brak utrudnia spełnienie ról społecznych (zob. w tej materii: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 listopada 2011r., sygn. akt III SA/Kr 570/11; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Ważne powody będące przyczyną zmiany imienia i nazwiska winny być bowiem każdorazowo badane przez organ z punktu widzenia danego wnioskodawcy, którego żądanie - jako osadzone w określonych odczuciach - może w realiach danego przypadku wziąć górę nad zasadą względnej stabilizacji imion i nazwisk. W realiach rozpatrywanej sprawy zasadnym jest w związku z tym zarzut, że organy orzekające nie oceniły w sposób dogłębny czy sygnalizowana przez skarżącego obawa o zdrowie i życie własne i najbliższych jak i chęć odcięcia się do od przeszłości kryminalnej po wyjściu z zakładu karnego uzasadnia dokonanie żądanej zmiany. Ocena taka nie wynika z treści wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Rozstrzygnięcia te cechuje bowiem wysoce pobieżna analiza podnoszonych przez skarżącego okoliczności, czego wyrazem w przedmiotowym zakresie są lakoniczne uzasadnienia wydanych decyzji. Organy orzekające w sprawie miały zaś możliwość aby podane przez skarżącego okoliczności poddać stosownej weryfikacji, chociażby poprzez zwrócenie się do stosownych instytucji z prośbą o ich potwierdzenie. Z akt administracyjnych rozpatrywanej sprawy wynika zaś, że inicjatywa organu pierwszej instancji ograniczyła się do wezwania skarżącego do uzupełnienia złożonego wniosku i uiszczenia opłaty skarbowej (vide: wezwanie – k. 3 - 4 akt administracyjnych). Z kolei na etapie postępowania odwoławczego organ odwoławczy dwukrotnie (pismami z dnia 25 marca i 29 kwietnia 2016 r. – k. 19 i 20 akt administracyjnych) poinformował skarżącego, że jego sprawa nie może być załatwiona w terminie z uwagi na prowadzone "czynności wyjaśniające". Sąd nie jest jednakże w stanie ustalić jakie to czynności wyjaśniające prowadzono. Z akt administracyjnych zgromadzonych przed organem odwoławczym wynika jedynie, że w dniu 1 czerwca 2016 r. - w następstwie telefonu od skarżącego - inspektor wojewódzki sporządził notatkę służbową (k. 22 akt administracyjnych), w której wskazał, że skarżący nie posiadający statusu świadka koronnego potwierdził motywy swojego wniosku dodając, że niebezpieczeństwo ze strony grup przestępczych w sprawie, w której składał wyjaśnienia (sprawa dotyczyła działalności jednej z najniebezpieczniejszych grup przestępczych w Polsce) jest realna. Okoliczności powyższe nie zostały w żaden sposób poddane ocenie ze strony organu odwoławczego, co świadczy o naruszeniu dyspozycji art. 77 § 1 k.p.a. Wszystkie wskazane powyżej uchybienia przepisom postępowania mogły mieć w ocenie Sądu istotny wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy, co uzasadniało wyeliminowanie wydanych rozstrzygnięć z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań i wiążą organy w świetle art. 153 p.p.s.a. Po dokonaniu ustaleń co do zasadności żądania skarżącego w świetle argumentacji zawartej we wniosku inicjującym postępowanie organ pierwszej instancji zobligowany jest podjąć rozstrzygnięcie z uwzględnieniem stanowiska Sądu i uzasadnić je zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym.