III SA/Gd 655/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik – Grzanka po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.D. na stanowisko Rady Miejskiej w B. z dnia 24 czerwca 2015 r. znak [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian do organizacji ruchu drogowego postanawia: odrzucić skargę. W dniu 19 sierpnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła przekazana przez Burmistrza skarga R. D. na stanowisko Rady Miejskiej w B. wyrażone w piśmie z dnia 24 czerwca 2015 r. znak [...]. Przedmiotowe stanowisko dotyczące żądań skarżącego odnośnie wprowadzenia zmian do organizacji ruchu drogowego przyjęto na sesji Rady Miejskiej w B. w dniu 24 czerwca 2015 r. Z treści skargi wynikało, że skarżący żąda nałożenia na Radę Miejską w B. obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie zmiany stałej organizacji ruchu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że zakwestionowane stanowisko nie może stanowić przedmiotu skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Istota kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne została określona wprost w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647). W świetle tych przepisów sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia skargi (21 lipca 2015 r.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Z ww. przepisów wynika wprost, że właściwość sądów administracyjnych nie została określona za pomocą klauzuli generalnej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje bowiem orzekanie w sprawach skarg ściśle przez ustawę określonych. Należy w związku z tym wskazać, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi, której przedmiotem jest stanowisko organu uchwałodawczego jednostki samorządu terytorialnego w kwestii organizacji ruchu drogowego. Stanowisko to nie stanowi bowiem jakiegokolwiek z aktów wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 – 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Należy w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) organem zarządzającym ruchem na drogach powiatowych i gminnych jest starosta. Co istotne, na podstawie art. 10 ust. 12 ww. ustawy zostało wydane rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a – d tego rozporządzenia działania w zakresie zarządzania ruchem realizowane są przez podejmowanie czynności organizacyjno - technicznych, w szczególności sporządzanie projektów organizacji ruchu, przedstawianie projektów organizacji ruchu do zatwierdzenia, rozpatrywanie projektów organizacji ruchu, zatwierdzanie organizacji ruchu. Działania te realizują, odpowiednio do kompetencji, organ zarządzający ruchem, zarząd drogi, organ sprawujący nadzór nad zarządzaniem ruchem, Policja, Żandarmeria Wojskowa lub wojskowe organy porządkowe (§ 2 ust. 2 wskazanego rozporządzenia). Do organu zarządzającego ruchem należy ponadto - stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia - między innymi rozpatrywanie projektów organizacji ruchu oraz wniosków dotyczących zmian organizacji ruchu (pkt 1), zatwierdzanie organizacji ruchu na podstawie złożonych projektów (pkt. 3), przekazanie zatwierdzonej organizacji ruchu do realizacji (pkt 4). Jak wynika z § 4 ust. 1 rozporządzenia, podstawą do wprowadzenia zmiany organizacji ruchu na drodze istniejącej jest zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ zarządzający. W myśl § 6 rozporządzenia organizację ruchu zatwierdza, na podstawie projektu organizacji ruchu, organ zarządzający ruchem właściwy dla danej drogi. Zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia po rozpatrzeniu złożonego projektu organizacji ruchu organ zarządzający ruchem może: zatwierdzić organizację ruchu w całości lub części (bez zmian, po wprowadzeniu zmian lub wpisaniu uwag dotyczących wdrożenia organizacji ruchu), odesłać projekt w celu wprowadzenia poprawek, względnie odrzucić projekt. W realiach rozpatrywanej sprawy ww. czynności nie miały miejsca. Rada Miejska w B. z uwagi na brak kompetencji ustawowej nie mogła bowiem podjąć jakiejkolwiek z ww. czynności. Z kolei zakwestionowane pismo Rady Miejskiej w B. stanowi jedynie wyrażenie stanowiska organu odnośnie żądań skarżącego w przedmiocie zmiany organizacji ruchu, które w istocie winny być skierowane do starosty będącego w świetle wyżej wskazanych regulacji organem zarządzającym ruchem. Z uwagi na fakt, iż zainicjowana wniesioną skargą sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zobligowany był ją odrzucić w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.