III SA/Gd 657/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 24 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 24 marca 2014r. nr [...], działając na podstawie m.in. art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (tj. Dz. U. z 2013r. , poz. 182 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 14 lutego 2014r. nr [...], wydaną w oparciu o art. 7, art. 8, art. 39, art. 100, art. 106, art. 106a, art. 107 i art. 109 ustawy o pomocy społecznej, którą przyznano M. J. zasiłek celowy z przeznaczeniem na opłaty w miesiącu lutym 2014r. w kwocie 150 zł. W uzasadnieniu wskazano, że wnioskodawczyni prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest osobą chorą na cukrzycę i kamicę nerkową, nie pracuje, mieszka w zadłużonym dwupokojowym mieszkaniu. Otrzymuje dodatek mieszkaniowy, przyznany od lutego 2014 r., w styczniu 2014 r. otrzymała zasiłek okresowy. Organ wyjaśnił, że z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej wynika, że zasiłek celowy może być przyznany, wobec czego pomoc może, a nie musi być przyznana, a jej wysokość jest uzależniona m.in. od wysokości środków przekazywanych z budżetu. W lutym 2014r. na zasiłki celowe dla 608 rodzin przyznano kwotę 65 499 zł, a średnia wysokość zasiłku wyniosła 107,73 zł. Z uwagi na treść art. 3 ust. 3 i ust. 4 ustawy o pomocy społecznej , w myśl którego rodzaj , forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy organ wskazał, że trudna sytuacja wnioskodawczyni została uwzględniona przez przyznanie zasiłku celowego w wysokości 150 zł, przy czym nie była to jedyna pomoc udzielona jej w tym czasie. Przyznanie zasiłku celowego nie zaspokoi wszystkich potrzeb wnioskodawczyni, ale wysokość przyznanej kwoty wynika z oceny jej sytuacji życiowej i z aktualnych możliwości ośrodka. Wnioskodawczyni powinna także przezwyciężać trudne sytuacje życiowe wykorzystując własne środki, możliwości i uprawnienia, bowiem pomoc społeczna ma charakter uzupełniający. W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. J. wskazała, że organ rozpoznał sprawę wybiórczo, bez uwzględnienia prawa lokalnego, tj. uchwał Rady Miejskiej z dnia 29 stycznia 2014 r. Z uwagi na podniesienie kryterium dochodowego jest ona objęta wieloletnim programem dożywiania. Podniosła, że od kwietnia 2011 r. korzysta z różnych form pomocy – zasiłków okresowych, celowych , świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności. Znaczenie w sprawie ma także decyzja Prezydenta Miasta przyznająca dodatek mieszkaniowy, z której wynika, że nie osiąga ona dochodu. Dlatego nie można jej zarzucić postawy roszczeniowej. Nie czyni z pomocy społecznej źródła dochodu. W związku z tym, że w przyszłym roku uzyska prawo do emerytury, to interesuje ją pomoc udzielana emerytom, a nie średnia. W jej ocenie wielokrotnie zostało złamane prawo , urzędnicy nie dbają o publiczne pieniądze i nie ma współpracy między jednostkami podległymi Urzędowi Miasta. Zaskarżona decyzja jest krzywdząca, biorąc pod uwagę, że była to zima, a ona nie otrzymuje pomocy wcale, ewentualnie z opóźnieniem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. , poz. 270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ( tj. Dz. U. z 2013 r., poz.182 ze zm.), zwanej dalej "ustawą" , pomocy społecznej udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu ubóstwa, bezrobocia, niepełnosprawności, długotrwałej lub ciężkiej choroby. Art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł ( wysokość tej kwoty wynika z art. 8 ust. 1 ustawy oraz z § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej , Dz.U.2012 , poz. 823). W myśl art. 106 ust.4 ustawy decyzję administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego. Art. 3 ust. 3 ustawy stanowi, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 4 ustawy potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Art. 39 ust.1 ustawy stanowi, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zaskarżone decyzje, w ocenie Sądu, zostały wydane z uwzględnieniem przywołanych powyżej przepisów. Pomoc społeczna w postaci zasiłku celowego z przeznaczeniem na opłaty w lutym 2014 r. została skarżącej udzielona i uczyniono to po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego ( jego aktualizacji). Organy, co zaznaczono w zaskarżonej decyzji, nie mają nieograniczonych środków, wobec czego nie zawsze udzielona pomoc zgodna jest z oczekiwaniami osób o taką pomoc się ubiegających. Przyznana skarżącej kwota ( 150zł ) przewyższyła wysokość kwoty przyznawanej średnio innym potrzebującym ( 107, 73 zł). Podniesiony przez skarżącą argument, że organy powinny brać pod uwagę wysokość przyznanej pomocy osobom będącym emerytami , bowiem ona sama w przyszłym roku uzyska prawo do emerytury nie jest zasadny, bowiem takie kryterium przyznania pomocy nie jest przewidziane przepisami ustawy. Należy mieć też na uwadze, że – jak wskazano w zaskarżonej decyzji -skarżąca uzyskuje pomoc także w innej formie. Skarżąca w tym zakresie sama sobie przeczy, zarzucając z jednej strony, że nie otrzymuje pomocy wcale, ewentualnie z opóźnieniem, z drugiej zaś wskazując, że od kwietnia 2011 r. korzysta z różnych form pomocy – zasiłków okresowych, celowych , świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności. Ponadto przedmiotem zaskarżenia jest decyzja pomoc jej przyznająca, nie zaś odmawiająca przyznania takiej pomocy. Zaskarżonymi decyzjami przyznano skarżącej pomoc na luty 2014 r., a wniosek został przez skarżącą złożony w tym samym miesiącu, wobec czego nie można zarzucić organom, że pomocy udzieliły jej z opóźnieniem. Zarzut skargi dotyczący nieuwzględnienia przez organy prawa lokalnego – uchwał Rady Miejskiej z dnia 29 stycznia 2014 r. nr [...] oraz nr [...] jest chybiony, bowiem przywołane uchwały dotyczyły przystąpienia Miasta do wieloletniego programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania "Pomoc Państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014- 2010 oraz podwyższenia kryterium dochodowego uprawniającego do przyznania nieodpłatnej pomocy w zakresie dożywiania , wobec czego nie mogły mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd, nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego lub procesowego mającego lub mogącego mieć wpływ na wynik sprawy , na podstawie art. 152 p.p.s.a. oddalił skargę.