III SA/Gd 659/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 15 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Decyzją z dnia 15 lipca 2015r. Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 33 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a i art. 33 ust. 4 ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 149 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 23 czerwca 2015 r., orzekającą o utracie przez R. B. statusu osoby bezrobotnej z dniem 11 czerwca 2015 r. na okres 120 dni z powodu niepodjęcia po skierowaniu innej formy pomocy określonej w ustawie. Organ wskazał, że z art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który po skierowaniu nie podjął formy pomocy określonej w ustawie; następuje to od następnego dnia po dniu skierowania, na odpowiedni okres, zależny od ilości dokonanych odmów. R. B. w dniu 5 września 2011 r. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna. W dniu 10 czerwca 2015 r. otrzymał skierowanie do [...] S.A. w S,, w celu objęcia działaniami aktywizacyjnymi. W dniu 11 czerwca 2015 r. zgłosił się do Regionalnego Centrum Aktywizacji Zawodowej, gdzie na skierowaniu dokonano adnotacji, że odmówił przyjęcia, wskazując na chęć otrzymania dotacji z PUP na uruchomienie działalności gospodarczej oraz zadeklarował wolę uczestnictwa w programie w przypadku nie przyznania środków. Złożył ponadto pisemne oświadczenie o podobnej treści. W dniu 12 czerwca 2015 r. do PUP wpłynęło orzeczenie o stopniu niepełnosprawności strony z dnia 5 maja 2015 r. oraz zaświadczenie lekarskie z dnia 12 czerwca 2015 r., z którego wynika, że strona pozostawała czasowo niezdolna do podjęcia pracy z powodu choroby od dnia 12.06.2015 r. do dnia 26.06.2015 r. Organ odwoławczy wskazał, że zasadniczym celem rejestracji danej osoby jako bezrobotnej jest znalezienie odpowiedniego zatrudnienia w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy. Przedłożona stronie propozycja pracy miała za cel udzielenie wsparcia osobie długotrwale bezrobotnej, którą jest R. B., posiadający taki status od dnia 5 września 2011 r. Za uzasadnioną przyczynę niepodjęcia po skierowaniu innej formy pomocy określonej w ustawie należy rozumieć wyjątkową i obiektywnie występującą sytuację, która stanowi usprawiedliwienie dla odmowy przyjęcia pomocy. R. B. potwierdził wyłącznie gotowość do podjęcia działań w celu otrzymania środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej i deklarował chęć przystąpienia do programu aktywizacji tylko w przypadku nie przyznania środków, co jest tożsame z niepodjęciem po skierowaniu innej formy pomocy określonej w ustawie. Dopiero w dniu 18 czerwca 2015 r. wystąpił o informacje i zawiadomił o zamiarze złożenia wniosku w sprawie przyznania dotacji na rozpoczęcie i prowadzenie działalności gospodarczej. Organ dodał, że ustalenie stopnia niepełnosprawności jest ważne przy procesie realizacji aktywizacji zawodowej, natomiast czasowa niezdolność do pracy strony, potwierdzona zaświadczeniem lekarskim, przypadała na okres po utracie przez nią statusu osoby bezrobotnej. R. B. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucając, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji przebywał na zwolnieniu lekarskim, udokumentowanym zwolnieniem wystawionym na druku L-4 i w tym czasie był osobą prawnie chronioną. Zdaniem skarżącego nie można go było w tym czasie pozbawić statusu osoby bezrobotnej. Przepisy prawa nie pozwalają na to, by decyzja wystawiana w danej dacie dotyczyła okresu wcześniejszego. Datą utraty statusu osoby bezrobotnej mogłaby być jedynie ta sama data, co data wydania decyzji, ale nie można pozbawić statusu osoby bezrobotnej w czasie pozostawania przez nią na zwolnieniu lekarskim. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz.270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 149 ze zm.) , zwanej dalej "ustawą" starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego , który po skierowaniu nie podjął szkolenia, przygotowania zawodowego dorosłych, stażu, wykonywania prac, o których mowa w art. 73a, lub innej formy pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od następnego dnia po dniu skierowania na okres wskazany w pkt 3. W okolicznościach niniejszej sprawy organy obu instancji uznały, że skarżący, będący osobą bezrobotną, po skierowaniu nie podjął pomocy w postaci działań aktywizacyjnych, co determinuje konieczność wydania decyzji w oparciu o art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy. Zauważyć należy, że ustawa przewiduje różnego rodzaju formy pomocy osobom bezrobotnym w celu łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej. Nie oznacza to jednak, że osoba bezrobotna może z tych form pomocy korzystać na warunkach określonych w inny sposób, niż określony ustawą. Stanowisko skarżącego, że skorzysta on z formy oferowanej pomocy tylko wówczas, gdy nie uzyska innej, oczekiwanej przez niego pomocy nie może być uznane za sytuację powodującą brak gotowości do przyjęcia oferowanej pomocy ( do podjęcia zatrudnienia), czy też uzasadnioną przyczynę odmowy przyjęcia oferowanej pomocy. Jak już wyżej wskazano, nie podjęcie po skierowaniu formy pomocy określonej w ustawie pociąga za sobą- w myśl art. 33 ust. 4 pkt 8 ustawy - pozbawienie statusu bezrobotnego - od następnego dnia po dniu skierowania. Tym następnym dniem po dniu skierowania w niniejszej sprawie był dzień 11 czerwca 2015 r. Od tego też dnia skarżący został pozbawiony statusu bezrobotnego na okres 120 dni, bowiem na taki okres pozbawia się bezrobotnego statusu bezrobotnego w przypadku pierwszej odmowy ( art. 33 ust. 3 lit a ustawy). Skarżący w skardze zarzuca, że decyzje są wadliwe, ponieważ decyzja o pozbawieniu go statusu bezrobotnego została wydana w czasie, gdy przebywał na zwolnieniu lekarskim wystawionym na druku L-4, a ponadto nie można wydawać decyzji z mocą wsteczną. Ustawa jednak stanowi w art. 33 ust. 4 pkt 8 , że pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od następnego dnia po dniu skierowania. W tej sytuacji pozbawienie statusu bezrobotnego nie następuje od dnia wydania decyzji w tym przedmiocie, ale od następnego dnia po dniu skierowania, co poprzedza dzień wydania decyzji. Skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim od dnia 12 do 26 czerwca 2015 r. Nie ma wobec tego żadnych wątpliwości, że w dniu następującym po dniu skierowania, czyli w dniu 11 czerwca 2015 r., skarżący na zwolnieniu lekarskim nie przebywał. Ustawa przewiduje w art. 33, w jakich przypadkach starosta nie może pozbawić bezrobotnego statusu bezrobotnego. Są to przypadki wymienione w art. 33 ust. 4d - starosta nie może pozbawić statusu bezrobotnego kobiety w ciąży (...); w ust. 4e - bezrobotnego wpisanego do Krajowego Rejestru Sądowego jako założyciel spółdzielni socjalnej po dniu zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy (...); w ust. 4g - kobiety po urodzeniu dziecka, bezrobotnego po przyjęciu dziecka na wychowanie (...). Sytuacje te skarżącego nie dotyczą. Ustawa przewiduje ponadto w art. 80 ust. 2, że bezrobotni, z wyjątkiem odbywających leczenie w zakładzie lecznictwa odwykowego, są obowiązani do przedstawienia zaświadczeń o niezdolności do pracy wskutek choroby lub opieki nad chorym członkiem rodziny na druku określonym odrębnymi przepisami. Nieprzedstawienie zaświadczenia w wymaganej formie skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego z pierwszym dniem niezdolności do pracy. Przepis ten dotyczy jednak sposobu dokumentowania niezdolności do pracy przez osoby bezrobotne w przypadkach przewidzianych ustawą, nie zaś statuuje zakaz wydawania decyzji wobec osoby bezrobotnej w czasie przebywania przez nią na zwolnieniu lekarskim. Wobec powyższego Sąd uznając, że wydane w niniejszej sprawie decyzje nie naruszają prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, nie podzielając zarzutów skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.