III SA/Gd 66/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka po rozpoznaniu w dniu 2 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. P. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 grudnia 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia 14 maja 2009 r. o skreśleniu z listy instruktorów nauki jazdy. W piśmie z dnia 24 lutego 2010 r. skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania w/w decyzji Starosty wskazując, iż zaskarżona decyzja finalnie pozbawia go źródeł utrzymania. Postanowieniem z dnia 16 marca 2010 roku Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na skutek złożonego przez skarżącego zażalenia postanowieniem z dnia 18 maja 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie, wskazując m.in., iż Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że utrata możliwości zarobkowania nie jest przesłanką z katalogu określonego w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji wskazując w uzasadnieniu, że przedmiotowe rozstrzygnięcie jest konsekwencją oceny prawnej wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2010 r. W zażaleniu na w/w postanowienie Sądu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło zarzut naruszenia art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie Sądu I instancji wskazując tym razem, że instytucja związania oceną prawną, o której mowa w art. 190 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polega na związaniu Sądu I instancji wykładnią prawa dokonaną przez NSA a nie oceną stanu faktycznego. NSA podniósł nadto, że pogląd sądu odwoławczego nie może przesądzać rozstrzygnięcia sądu pierwszoinstancyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej w skrócie p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do powyżej wskazanej regulacji zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Niemniej jednak to wnioskodawca winien wykazać zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są z kolei pojęciami nieostrymi. Konkretyzację zawartej w nich treści powiązać więc należy z okolicznościami faktycznymi danej sprawy, w rozpatrywanym przypadku z konsekwencjami, jakie dla skarżącego wynikają z wykonania decyzji administracyjnej o skreśleniu z ewidencji instruktorów nauki jazdy. W niniejszej sprawie skarżący podniósł bowiem, że wykonanie przedmiotowej decyzji stanowić będzie utratę źródła utrzymania. W związku z tym należało ocenić, czy utrata źródła utrzymania jako konsekwencja wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględniając ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 roku jak i okoliczności faktyczne sprawy Sąd uznał, że wykonanie decyzji o skreśleniu z ewidencji instruktorów nauki jazdy nie oznacza ani trwałej ani definitywnej utraty możliwości zarobkowych przez skarżącego. Wykonanie tego aktu nie przekreśla bowiem możliwości podjęcia przez skarżącego innego zatrudnienia, potencjalnego przekwalifikowania zawodowego itp. W związku z tym nie można mówić o nieodwracalnych skutkach. Co równie ważne, wniosek skarżącego odwołujący się do utraty możliwości zarobkowania nie został poparty jakąkolwiek argumentacją ani dokumentacją dotyczącą bieżącej sytuacji finansowej i życiowej wnioskodawcy. Należy również wskazać, że wnioskodawca w żaden sposób nie wykazał na czym miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Uzasadnienie wniosku powinno zaś odnosić się do okoliczności, które odzwierciedlają możliwość zajścia w/w zagrożenia. Brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia zaś Sądowi dokonanie ustalenia, iż w tym konkretnym przypadku utrata zarobku uzyskiwanego za pracę w charakterze instruktora nauki jazdy stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. W reasumpcji powyższych rozważań Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżone decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Wobec tego na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.