III SA/Gd 666/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą [...] na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 26 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia zakładu i wpisu do rejestru zakładów produkujących i wprowadzających do obrotu żywność oddala skargę. Decyzją z dnia 26 kwietnia 2016 r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 23 grudnia 2015 r. nr [...] o odmowie zatwierdzenia i wpisu do rejestru zakładów produkujących i wprowadzających do obrotu żywność zakładu bar mleczny A (S. ul. [...]) prowadzonego przez B Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach: Dnia 12 listopada 2015 r. B Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej jako: "skarżąca", "spółka") złożyła do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego wniosek o zatwierdzenie zakładu i wpis do rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej wyżej wskazanego baru mlecznego A zlokalizowanego w S. przy ul. [...]. W związku ze złożonym wnioskiem, upoważnieni przedstawiciele Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego przeprowadzili kontrole lokalu sporządzając protokoły nr [...] oraz nr [...], w których potwierdzono, że adaptacja zakładu została przeprowadzona zgodnie z zatwierdzonym przez rzeczoznawcę projektem oraz że zakład przygotowany jest do działalności związanej z przetwarzaniem żywności. W dniu 13 listopada 2015 r. w czasie wizji lokalu przeprowadzonej przez pracownika Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej stwierdzono naruszenie § 152 ust. 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422), poprzez nieprawidłowe usytuowanie wyrzutni powietrza z lokalu to jest na zewnątrz budynku w ścianie przybudówki parterowej przyległej do budynku, w którym znajduje się lokal gastronomiczny usytuowano wyrzutnię powietrza z tego lokalu gastronomicznego. Strona złożyła oświadczenie o podjęciu działań zmierzających do rozbudowy instalacji wentylacyjnej o komin wyciągowy odprowadzający opary z kuchni ponad poziom dachu. Dnia 20 listopada 2015 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał postanowienie nr [...], w którym stwierdzono, że przedmiotowy lokal został zrealizowany zgodnie z przedłożonym projektem technologicznym, natomiast niezgodnie z przepisami wskazanego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Tym samym nie zostały spełnione warunki wynikające z procedury stosowanej przy rozpatrywaniu wniosku o zatwierdzenie i wpis do rejestru zakładów, przewidzianej w art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt, której rezultatem jest zatwierdzenie zakładu i wpis do rejestru zakładów. W związku z powyższym, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, decyzją z dnia 23 grudnia 2015 r. nr [...], na podstawie art. 62 ust. 1 punkt 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2015 r. poz. 594 ze zm.) w zw. z art. 31 ust. 2 lit. d rozporządzenia 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt, art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1412) oraz art. 104 i art. 107 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego odmówił zatwierdzenia i wpisu do rejestru zakładów produkujących i wprowadzających do obrotu żywność baru mlecznego A zlokalizowanego w S. przy ul. [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji spółka wniosła o jej zmianę poprzez przyznanie zatwierdzenia lub warunkowego zatwierdzenia i wpisu do rejestru zakładów produkujących i wprowadzających do obrotu żywność. Wydanej decyzji organu pierwszej instancji spółka zarzuciła: - naruszenie art. 62 ust. 1 punkt 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia poprzez błędne ustalenie, iż nie zachodzą przesłanki do wydania zatwierdzenia zakładu produkującego i wprowadzającego do obrotu żywność oraz że nie zachodzą przesłanki do wydania warunkowego zatwierdzenia zakładu produkującego i wprowadzającego do obrotu żywność, jeżeli zachodzą przesłanki określone w art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 882/2004; - brak wyczerpującego rozpatrzenia sprawy pod względem faktycznym i merytorycznym, niezebranie całego materiału dowodowego i nierozpatrzenie go w sposób wyczerpujący, nieprawidłowe ustalenie i ocenę stanu faktycznego oraz przekroczenie granic swobodnej interpretacji dowodów, polegające w szczególności na dowolnej interpretacji wyżej wskazanych przepisów prawnych; - naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, przede wszystkim zasady zaufania obywateli do organów administracji publicznej. W uzasadnieniu odwołania spółka wskazała, że nie posiadając wiedzy dotyczącej wymogów prawa budowlanego w zakresie instalacji wentylacji mechanicznej inwestor skorzystał z usług osoby posiadającej uprawnienia i zajmującej się profesjonalnie wykonywaniem projektów. Stosowny projekt został bez zastrzeżeń uzgodniony pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych przez rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych, co oznacza, że zrealizowana inwestycja w postaci instalacji wentylacji jest zgodna ze wszystkimi przepisami prawa. Skarżąca podkreśliła, że pomimo wątpliwości co do działań podjętych przez organ natychmiastowo podjęła czynności zmierzające do wyeliminowania rzekomego naruszenia zlecając wykonanie nowego projektu instalacji z zamiarem wprowadzenia zmian w istniejącej instalacji nawiewno – wyciągowej. Jednocześnie skarżąca wskazała, że organ mógł dokonać warunkowego zatwierdzenia zakładu. Strona składając stosowny wniosek nie miała możliwości wyboru żądania, to znaczy bezwarunkowego czy warunkowego zatwierdzenia. Decyzją z dnia 26 kwietnia 2016 r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 63 ust. 1 i ust. 1a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, zakłady które produkują lub wprowadzają żywność do obrotu mogą rozpocząć działalność po zatwierdzeniu lub warunkowym zatwierdzeniu, co następuje na podstawie wniosku podmiotu złożonego do organu. Zgodnie z art. 64 ust. 1 tej ustawy wniosek powinien zostać złożony w terminie co najmniej 14 dni przed rozpoczęciem planowanej działalności, w formie pisemnej, według wzorów określonych odpowiednio na podstawie art. 67 ust. 3 punkt 2 i 3 ustawy. Organy urzędowej kontroli żywności, w zgodzie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt, dokonują zatwierdzenia zakładu (art. 31 ust. 2 lit. c), jeżeli w wyniku oceny zakładu potwierdzą spełnienie wszystkich odpowiednich wymagań prawa bądź, dokonują zatwierdzenia warunkowego (art. 31 ust. 2 lit. d). Organ może udzielić warunkowego zatwierdzenia jeżeli stwierdzi, że zakład spełnia wszystkie wymagania w zakresie infrastruktury i wyposażenia. Zatwierdzenie (bezwarunkowe) udzielane jest następnie, to jest po potwierdzeniu spełnienia wszystkich odpowiednich (innych niż infrastruktura i wyposażenie) wymagań prawa paszowego i żywnościowego (w praktyce jest to najczęściej potwierdzenie spełnienia wymagań w zakresie opracowania, wdrożenia i utrzymania procedur opartych na zasadach systemu HACCP - poprawność działalna opracowanego systemu można ocenić i potwierdzić w zakładzie już funkcjonującym). W praktycznym zastosowaniu przepisów prawa żywnościowego w sprawach zatwierdzania i rejestracji zakładów, wniosek o zatwierdzenie i wpis do rejestru zakładów powinien być składany przed rozpoczęciem działalności w zakładzie, ale już na etapie pełnej gotowości przedsiębiorcy do rozpoczęcia działalności w zakresie określonym we wniosku złożonym do organu. Po otrzymaniu wniosku o zatwierdzenie, właściwy organ składa wizytę na miejscu i w przypadku potwierdzenia zgodności z odpowiednimi przepisami udziela zatwierdzenia lub warunkowego zatwierdzenia. W ocenie organu odwoławczego, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie miał podstaw do warunkowego zatwierdzenia lokalu niespełniającego wymagań w zakresie infrastruktury wobec planowanej przebudowy instalacji wentylacyjnej. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, mając na względzie podniesienie przez skarżącą spółkę zarzutu nieprawidłowego ustalenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności rozstrzygnięcia zgodności z obowiązującym prawem wykonania wentylacji w zakładzie, postanowił dopuścić dowód z opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, to jest niezwiązanej ze sprawą jednostki organizacyjnej zatrudniającej pracowników z uprawnieniami rzeczoznawcy do spraw higienicznosanitarnych w zakresie zgodności z obowiązującym prawem projektu budowlanego: "Instalacja wentylacji mechanicznej kuchni lokalu gastronomicznego A" oraz ocenę zgodności realizacji wentylacji mechanicznej w lokalu z projektem. Powyższa opinia zawiera uwagi do projektu, m.in. brak obliczeń uzasadniających przyjęte ilości powietrza wentylacyjnego w części opisowej projektu oraz braki w części rysunkowej: brak przekrojów pionowych lokalu i instalacji wentylacji, brak planu sytuacyjnego działki, na której zlokalizowany jest budynek mieszczący przedmiotowy lokal gastronomiczny. Braki te uniemożliwiają ocenę usytuowania czerpni powietrza świeżego w stosunku do poziomu terenu, czy odległości od śmietnika. Przedstawiona opinia zawiera ponadto stwierdzenie, że na podstawie załączonych do projektu rzutów piwnicy i parteru nie jest możliwe określenie lokalizacji wyrzutni powietrza wentylacyjnego, a tym samym sprawdzenie zgodności usytuowania wyrzutni z wymaganiami określonymi w § 152 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Organ wskazał dalej, że ocena zgodności realizacji inwestycji z projektem została przeprowadzona podczas oględzin i doprowadziła m.in. do wniosków, że inwestycja została zrealizowana z niewielkimi zmianami w odniesieniu do projektu. Podczas oględzin stwierdzono, że lokalizacja wyrzutni powietrza wentylacyjnego nie spełnia wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., a mianowicie § 152 ust. 9, który stanowi, że: "Dopuszcza się usytuowanie wyrzutni powietrza w ścianie budynku, pod warunkiem że: powietrze wywiewane nie zawiera uciążliwych zapachów oraz zanieczyszczeń szkodliwych dla zdrowia, przeciwległa ściana sąsiedniego budynku z oknami znajduje się w odległości co najmniej 10 m lub bez okien w odległości co najmniej 8 m." W przypadku lokalu A w S., powietrze wywiewane z wyrzutni wentylacyjnej zawiera zapachy o charakterze gastronomicznym, które mogą być uciążliwe dla otoczenia, a przeciwległa ściana sąsiedniego budynku z oknami znajduje się w odległości ok. 7, 4 m. Ponadto, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w S. poinformował organ, iż w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 2 lutego 2016 r. potwierdzono fakt usytuowania wyrzutni powietrza z przedmiotowego lokalu gastronomicznego w sposób naruszający przepisy techniczno - budowlane oraz ochrony przeciwpożarowej. W swoim piśmie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w S. Przedmiotowa wskazał ponadto, że przedmiotowa sprawa zakończona zostanie wydaniem decyzji administracyjnej w trybie przepisów art. 51 ustawy - Prawo budowlane nakazującej wykonanie określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Powyższe sprowadza się do konieczności zamurowania wyrzutni powietrza, o której mowa powyżej. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, zawarte w aktach sprawy oraz zebrane w przeprowadzonym postępowaniu uzupełniającym dowody potwierdzają, że rozwiązanie przyjęte przy realizacji wentylacji przedmiotowego lokalu gastronomicznego, narusza obowiązujące w tym zakresie prawo oraz, że w zakładzie muszą być przeprowadzone roboty budowlane, to jest musi być zamurowany otwór stanowiący wyrzutnię powietrza wentylacyjnego. Zamurowanie otworu stanowiącego wyrzutnię powietrza z instalacji wentylacyjnej zakładu gastronomicznego wiązać się będzie z wyłączeniem w zakładzie istniejącego systemu wentylacji. Brak zapewnienia w zakładzie skutecznej wentylacji narusza wymagania prawa żywnościowego. Rozporządzenie (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie higieny środków spożywczych, w załączniku II zawierającym ogólne wymogi higieny dla wszystkich podmiotów prowadzących przedsiębiorstwa spożywcze stanowi bowiem, że w pomieszczeniach żywnościowych muszą istnieć odpowiednie i wystarczające systemy naturalnej lub mechanicznej wentylacji (zał. II, rozdział 1 punkt 5 rozporządzenia). Zakład, który nie spełnia wymogów prawa w zakresie infrastruktury, nie może być zatwierdzony ani warunkowo zatwierdzony, co wyjaśniono powyżej. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że innym powodem odmowy jest wynikająca wprost z obowiązujących przepisów prawa właściwość w sprawach zatwierdzania i rejestracji zakładów branży spożywczej. W art. 61 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia ustawodawca wskazał, że organami właściwymi w sprawach rejestracji oraz zatwierdzania, warunkowego zatwierdzania, przedłużania warunkowego zatwierdzania, zawieszania oraz cofania zatwierdzenia zakładów są państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny. Zgodnie z powyższym, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie jest organem właściwym w sprawach zatwierdzania i rejestracji zakładów. Wobec powyższego, strona po dokonaniu koniecznych zmian i po przebudowie instalacji wentylacyjnej, to jest uzyskania stanu lokalu zgodnego z prawem, powinna zwrócić się do właściwego miejscowo organu (w tym wypadku Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego) z wnioskiem o zatwierdzenie zakładu i wpis do rejestru. W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku B Sp. z o.o. wniosła o uchylenie wydanych w jej sprawie rozstrzygnięć. Decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego spółka zarzuciła naruszenie: - art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie kompleksowego postępowania dowodowego, w szczególności zaniechanie przesłuchania strony, dokonania dokładnego wymierzenia odległości między wyrzutnią powietrza a sąsiednim budynkiem, a także nie zweryfikowanie czy wywiewane powietrze nie zawiera uciążliwych zapachów oraz zanieczyszczeń szkodliwych dla zdrowia, a w konsekwencji dokonanie przez organ nieprawidłowych ustaleń faktycznych; - art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego oraz pozbawienia strony zgłoszenia żądań przeprowadzenia nowych dowodów w przedmiotowej sprawie, co doprowadziło do przedwczesnego wydania decyzji w niniejszej sprawie bez uwzględnienia wniosków strony, a w konsekwencji uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu; - art. 8 k.p.a. polegające na niezastosowaniu oraz wydaniu przedwcześnie decyzji administracyjnej bez zapewnienia warunków realizacji przez stronę jej uprawnień do podejmowania czynności procesowych, a w konsekwencji nie rozpatrzenie przez organ ustosunkowania się strony złożonego pismem z dnia 27 kwietnia 2016 r. oraz pozbawienie strony złożenia kolejnych wniosków dowodowych pomimo otrzymania od pełnomocnika strony w dniu 25 kwietnia 2016 r. informacji, ze strona będzie składać kolejne żądania i wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie; - art. 62 ust. 1 punkt 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia poprzez błędne ustalenie, iż nie zachodzą przesłanki do wydania zatwierdzenia zakładu produkującego i wprowadzającego do obrotu żywność oraz że nie zachodzą przesłanki do wydania warunkowego zatwierdzenia zakładu produkującego i wprowadzającego do obrotu żywność, jeżeli zachodzą przesłanki określone w art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 882/2004. W uzasadnieniu skargi spółka wskazała, że organ odwoławczy nie odczekał odpowiednio wystarczającego czasu na ewentualne skorzystanie przez skarżącą w możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, gdyż w dniu 26 kwietnia 2016 r., a więc 8 dni od poinformowania strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego wydał decyzję. W związku z tym organ jedynie pozornie wypełnił obowiązek określony w art. 10 § 1 k.p.a. Dodatkowego podkreślenia wymaga, że skarżąca za pośrednictwem swojego pracownika skorzystała z możliwości zapoznania się z aktami sprawy w dniu 25 kwietnia 2016 r. Tegoż też dnia poinformowała osobę prowadzącą sprawę, że w najbliższych dniach zostanie złożone pismo w sprawie. Organ wiedząc o tym fakcie zmarginalizował te informacje i w dniu 26 kwietnia 2016 r. wydał decyzję. Strona skarżąca w dniu 27 kwietnia 2016 r. złożyła ustosunkowanie się do zebranego materiału dowodowego. Z uwagi na wydanie decyzji w dniu 26 kwietnia 2016 r. nie podlegało ono rozpatrzeniu przez organ administracyjny. Ponadto w dniu 4 maja 2016 r. skarżąca skontaktowała się z pracownikiem w sprawie nowych wniosków dowodowych jednakże została poinformowana, że decyzja w jej sprawie została już wydana i przekazana do doręczenia. Powyższe działania organu pozbawiły zatem stronę czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Niezależnie od powyższych uchybień skarżąca wskazała, że organ administracyjny mógł dokonać warunkowego zatwierdzenia zakładu produkującego i wprowadzającego do obrotu żywność. Skarżąca nie miała bowiem możliwości wyboru pomiędzy zatwierdzeniem bezwarunkowym oraz warunkowym. W tej sytuacji to organie spoczywał obowiązek odpowiedniego zakwalifikowania wniosku jak i stwierdzenia czy rzekome naruszenie powoduje ten skutek, że nie można dokonać zatwierdzenia w ogóle czy może jednak można byłoby dokonać zatwierdzenia z jednoczesnym zastrzeżeniem warunku usunięcia rzekomego naruszenia. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze organ wskazał m.in., że strona o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz ewentualnego złożenia końcowego oświadczenia została poinformowana pismem z dnia 1 kwietnia 2016 r. doręczonym skutecznie w dniu 18 kwietnia 2016 r. Tym samym dzień 26 kwietnia 2016 r. był ostatnim dniem do złożenia przez spółkę ewentualnych uwag lub wniosków dowodowych. Organ wskazał, że przedstawiciel pełnomocnika strony w dniu 26 kwietnia 2016 r. stawił się w siedzibie organu drugiej instancji i po zapoznaniu się z aktami sprawy oraz sporządzeniu fotokopii złożył urzędnikowi organu ustane oświadczenie, że strona nie będzie w niniejszej sprawie składać żadnych wniosków dowodowych. Podkreślić przy tym należy, że strona nie złożyła przed upływem wyznaczonego terminu wniosku o przedłużenie terminu do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Pismo pełnomocnika skarżącej w sprawie postępowania dowodowego datowane na dzień 27 kwietnia 2016 r. złożone zostało w siedzibie PPIS bezpośrednio przez pełnomocnika skarżącej w dniu 6 maja 2016 r. Tak więc z formalnego punktu widzenia organ nie miałby obowiązku uwzględnienia treści pisma złożonego po terminie. Ponadto w piśmie tym skarżąca nie zawarła żadnych nowych wniosków dowodowych. W istocie bowiem powielono w nim argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o wyżej wskazane kryterium prowadzi do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Należy w pierwszej kolejności wskazać, że zakłady które produkują lub wprowadzają żywność do obrotu mogą rozpocząć działalność po zatwierdzeniu lub warunkowym zatwierdzeniu (art. 63 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia), co następuje na podstawie wniosku danego podmiotu złożonego do organu (art. 63 ust. 1a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia). Organy urzędowej kontroli żywności, w zgodzie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt, dokonują zatwierdzenia zakładu (art. 31 ust. 2 lit. c), jeżeli w wyniku oceny zakładu potwierdzą spełnienie wszystkich odpowiednich wymagań prawa paszowego i żywnościowego bądź, dokonują zatwierdzenia warunkowego (art. 31 ust. 2 lit. d). Organ może udzielić warunkowego zatwierdzenia jeżeli stwierdzi, że zakład spełnia wszystkie wymagania w zakresie infrastruktury i wyposażenia. Zatwierdzenie (bezwarunkowe) udzielane jest następnie jedynie wtedy, gdy z nowej kontroli urzędowej zakładu przeprowadzonej w ciągu trzech miesięcy od chwili udzielenia zatwierdzenia warunkowego wynika, że zakład spełnia inne odpowiednie wymagania prawa paszowego lub żywnościowego. Z art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie higieny środków spożywczych wynika, że podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze zapewniają, że zakłady są zatwierdzone przez właściwy organ, w następstwie przynajmniej jednej wizyty w miejscu funkcjonowania, jeżeli zatwierdzenie jest wymagane na podstawie prawa krajowego Państwa Członkowskiego, na terenie którego znajduje się przedsiębiorstwo. Z rozdziału 1 punkt 5 załącznika nr II do wyżej wskazanego rozporządzenia wynika z kolei, że w pomieszczeniach żywnościowych muszą istnieć odpowiednie i wystarczające systemy naturalnej lub mechanicznej wentylacji. Należy w tym miejscu podnieść, że powyższe przepisy mają na celu przede wszystkim zapewnienie bezpieczeństwa żywności w zakładach branży spożywczej i tym samym zagwarantowanie odpowiedniego poziomu ochrony konsumentów. W związku z tym kontrola przestrzegania tych przepisów spoczywa na wyspecjalizowanych organach inspekcji sanitarnej. Przenosząc powyższe zapatrywania w realia rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że organ kontroli sanitarnej przeprowadził wymaganą prawem wizytację zakładu A (S. ul. [...]) w trakcie której stwierdzono naruszenie § 152 ust. 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422), poprzez nieprawidłowe usytuowanie wyrzutni powietrza z lokalu to jest na zewnątrz budynku w ścianie przybudówki parterowej przyległej do budynku, w którym znajduje się lokal gastronomiczny usytuowano wyrzutnię powietrza z tego lokalu gastronomicznego. Dnia 20 listopada 2015 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał postanowienie nr [...], w którym stwierdzono, że przedmiotowy lokal został zrealizowany zgodnie z przedłożonym projektem technologicznym, natomiast niezgodnie z przepisami wskazanego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Wobec powyższych ustaleń organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, iż wskazany powyżej lokal gastronomiczny nie spełnia wymogów określonych przepisami art. 31 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zachowania zwierząt i dobrostanu zwierząt. Powyższe nieprawidłowości nie zostały przez skarżącą usunięte do momentu wydania decyzji przez organ drugiej instancji. Fakt nieprawidłowej lokalizacji wyrzutni powietrza wentylacyjnego w świetle § 152 ust. 9 punkt 1 i punkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie potwierdził w toku postępowania Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w opinii z dnia 30 marca 2016 r. oraz Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w S. w pismach z dnia 7 i 15 marca 2016 r. (vide: k. 169 akt administracyjnych organu pierwszej instancji oraz k. 5 akt administracyjnych organu odwoławczego) wskazując, że fakt usytuowania wyrzutni powietrza z przedmiotowego lokalu gastronomicznego narusza przepisy techniczno - budowlane oraz ochrony przeciwpożarowej. Z treści wniesionego przez skarżącą odwołania od decyzji organu pierwszej instancji również wynika, że skarżąca miała świadomość co do nieprawidłowego usytuowania wyrzutni powietrza (vide: s. 3 uzasadnienia odwołania z odniesieniem się do opracowanego nowego projektu instalacji w grudniu 2015 r.). Zawarte w aktach sprawy dowody (w tym te zebrane w postępowaniu uzupełniającym prowadzonym przez organ odwoławczy) nie mogły zatem prowadzić do wydania innego rozstrzygnięcia niż akt odmawiający zatwierdzenia i wpisu do rejestru zakładów produkujących i wprowadzających do obrotu żywność. Oceniając przebieg postępowania wyjaśniającego w świetle zarzutów zawartych w skardze należy stwierdzić, że organy orzekające wykazały inicjatywę w dążeniu do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Dokonanie przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej odmiennej (od oczekiwań skarżącej) oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz podjęcie innego rozstrzygnięcia w przedmiocie zatwierdzenia i wpisu do rejestru zakładów produkujących i wprowadzających do obrotu żywność nie świadczy jednak o tym, że doszło do naruszenia powołanych w skardze przepisów postępowania. Zdaniem Sądu organy dokonały rzeczowej i logicznej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, formułując wnioski znajdujące pełne oparcie w tym materiale. Ponadto uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji zawierają wszelkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 107 § 3 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Odnosząc się do zarzutu przedwczesnego wydania decyzji administracyjnej przez organ odwoławczy bez zapewnienia warunków realizacji przez skarżącą jej uprawnień do podejmowania czynności procesowych (wobec braku rozpatrzenia przez organ pisma z dnia 27 kwietnia 2016 r.) wskazać należy, że zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami sprawy i złożenia końcowego oświadczenia, a także wstrzymanie się od wydania decyzji do czasu (określonego wyznaczonym stronie terminem) złożenia powyższego oświadczenia. W realiach rozpatrywanej sprawy zarzut ten jest niezasadny, gdyż - jak wynika z akt administracyjnych - skarżąca o prawie zapoznania się z aktami sprawy i złożenia końcowego oświadczenia w terminie 7 dni od daty doręczenia zawiadomienia została poinformowana pismem z dnia 1 kwietnia 2016 r. doręczonym skutecznie w dniu 18 kwietnia 2016 r. Tym samym dzień 25 kwietnia 2016 r. był ostatnim dniem do złożenia przez spółkę ewentualnych uwag lub wniosków dowodowych. Wydanie przez organ odwoławczy decyzji w dniu 26 kwietnia 2016 r., a zatem przed wpłynięciem do organu odwoławczego pisma skarżącej datowanego na dzień 27 kwietnia 2016 r. (co faktycznie nastąpiło w dniu 6 maja 2016 r.) nie może być w ocenie Sądu uznane za naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Należy mieć bowiem na uwadze, że w przedmiotowym piśmie powielona została argumentacja zawarta w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji W tej sytuacji podniesione w skardze zarzuty uznać należało za niezasadne. Nie znajdując zaś podstaw do stwierdzenia z urzędu, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego wydana została z naruszeniem przepisów prawa (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 powyższej ustawy, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.