III SA/Gd 675/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Asesor WSA Adam Osik Protokolant: Starszy asystent sędziego Renata Rombel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2024 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Budowlanego "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 6 września 2023 r. nr SKO.471.30.2023 w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 6 września 2023 r. nr SKO.471.30.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a."), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Słupska z dnia 14 lipca 2023 r. nr 860/2023 , którą nałożono na G. Sp. z o.o. z siedzibą w K, (dalej: "skarżąca") karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Stan sprawy jest następujący: Prezydent Miasta Słupska (dalej: "organ I instancji", "Prezydent Miasta") decyzją z dnia 27 kwietnia 2023 r. nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 32.010 zł za zajęcie w dniach od 1 do 11 kwietnia 2023 r. pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku (dalej: "organ odwoławczy, "Kolegium"), decyzją z dnia 19 czerwca 2023 r. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, bowiem organ I instancji nie rozważył możliwości odstąpienia od ukarania ( art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.). Prezydent Miasta, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia 14 lipca 2023 r. nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 32.010 zł za zajęcie w dniach od 1 do 11 kwietnia 2023 r. pasa drogowego ul. [...] o pow.52 m² oraz ul. [...] o pow. 45 m² w S. bez zezwolenia zarządcy drogi. Karę wymierzono w sposób określony w art. 40 ust. 12 u.d.p. , tj. stawka 3 zł określona uchwałą nr L/737/22 Rady Miejskiej w Słupsku z dnia 26 października 2022 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie 1 m2 pasa drogowego dróg publicznych, dla których zarządcą jest Prezydent Miasta Słupska (Dz.U .Woj. Pom. z dnia 13 kwietnia 2023 r. poz. 1749) x powierzchnia x liczba dni – 11 x 10). Ustalono, że skarżąca posiadała zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w celu wygrodzenia chodnika przy ul. [...] i ul. [...] w S. w okresie od dnia 1 lutego do 31 marca 2023 r. Pracownik Zarządu Infrastruktury Miejskiej przed upływem terminu zajęcia pasa drogowego wielokrotnie kontaktował się telefonicznie z osobami odpowiedzialnymi za teren zajętego pasa drogowego w sprawie złożenia wniosku z załączeniem ważnego projektu czasowej organizacji ruchu. Skarżąca zbagatelizowała upomnienia i nie złożyła kolejnego wniosku o wydanie zezwolenia na dalsze zajęcie pasa drogowego. W dniach 3, 6, 7, 10, 11 kwietnia 2023 r. pracownik ZIM potwierdzał, że wygrodzenie chodnika nadal znajduje się w pasie drogowym. Wykonano też zdjęcia, obrazujące stan pasa drogowego. W dniu 12 kwietnia 2023 r. do organu wpłynął wniosek o zajęcie pasa drogowego ul. [...] w S. oraz ul. [...] w S. na prawach wyłączności w celu wygrodzenia chodnika o powierzchni odpowiednio 52 m2 i 45 m2 w okresie od 1 do 30 kwietnia 2023 r. (ul. [...]) oraz od 1 do 16 kwietnia i od 21 do 30 kwietnia 2023 r. (ul. [...]). Organ I instancji za niewiarygodne uznał pisemne wyjaśnienia skarżącej z dnia 25 kwietnia 2023 r., w których powołano się na omyłkę pisarską polegającą na wpisaniu we wniosku, jako daty zajęcia "od 1 kwietnia 2023 r.", zamiast "od 11 kwietnia 2023 r." Organ I instancji nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia na skarżącą kary pieniężnej, mimo że skarżąca zaprzestała naruszeń i składa wnioski o zajęcie pasa drogowego. Poza ww. okolicznościami wskazał, że wniosek o zajęcie pasa drogowego winien być złożony przed planowanym zajęciem pasa drogowego z ważnym projektem czasowej organizacji ruchu drogowego. W tym przypadku wniosek został złożony po dacie planowanego zajęcia. Prace budowlane wykonywane bez projektu stwarzają niebezpieczeństwo dla pieszych i pojazdów poruszających się w pasie drogowym, ograniczają widoczność na drodze oraz powodują wprowadzenie zmian w istniejącej organizacji ruchu pojazdów i pieszych. Brak jest podstaw, aby uznać, że naruszenie miało charakter znikomy. Skarżąca prowadzi działalność deweloperską; ma świadomość konieczności dopełnienia wielu formalności związanych z wykonywaniem prac budowlanych. Jedną z nich jest wystąpienie do zarządcy drogi o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Skarżąca zlekceważyła natomiast obowiązek złożenia wniosku przed planowanym zajęciem pasa drogowego. Kolegium, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, zaskarżoną decyzją z dnia 6 września 2023 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał brzmienie przepisów ustawy o drogach publicznych mających zastosowanie , tj. art. 4 pkt 1, art. 39 ust. 1 i ust. 3, art. 40 ust. 1-4, ust. 6 i ust. 8 u.d.p. Wskazał, że jest bezsporne, że skarżąca zajmowała pas drogowy drogi publicznej w S. przy ul. [...] o powierzchni 52 m2 i ul. [...] o powierzchni 45 m2 na prawach wyłączności w celu wygrodzenia chodnika bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od 1 do 11 kwietnia 2023 r. Wysokość kary administracyjnej została zatem obliczona w sposób prawidłowy. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji w kwestii braku zaistnienia przesłanki do odstąpienia od wymierzenia skarżącej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Kolegium wskazało, że choć organ I instancji pozostaje w błędzie, że możliwość odstąpienia od nałożenia kary jest wyłączona z samej zasady, o tyle rozważył przesłanki , o których mowa w art. 189f §1 pkt 1 k.p.a. i prawidłowo uznał, że nie zostały one spełnione. Naruszenie prawa przez skarżącą nie miało charakteru znikomego. Skarżąca zajmowała pas drogowy, w tym znaczną część chodnika, bez zezwolenia zarządcy drogi, nie wnosząc o zezwolenie i nie uiszczając opłaty, pomimo rozmów z pracownikiem ZIM. Nie uzupełniła też wniosku o ważny projekt czasowej organizacji ruchu, niezbędny do zajęcia pasa drogowego w celu wygrodzenia chodnika. Prowadzenie prac budowlanych bez projektu stwarza zagrożenie dla pieszych i pojazdów. Strona jest osobą prawną wykonującą działalność deweloperską, zdającą sobie sprawę z konieczności dopełnienia formalności przed zajęciem pasa drogowego. Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji i zobowiązanie organu do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a, poprzez brak rozważenia przesłanek określonych w tym przepisie i odmowę jego zastosowania, a w konsekwencji brak odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. Skarżąca zaprzestała naruszenia prawa, a wagę stwierdzonego naruszenia należy ocenić jako znikomą – wygrodzenie chodnika miało na celu ochronę życia i zdrowia pieszych, ochronę mienia w znacznych rozmiarach, tj. inwestycji W. w S., ochronę ważnego interesu publicznego, czyli możliwość bezpiecznego przejścia ulicą oraz wyjątkowo ważny interes skarżącej, czyli bezpieczeństwo osób korzystających z ul. [...] oraz ul. [...] przy nowopowstającym osiedlu i ciągłość inwestycji. Organy nie skonfrontowały chwilowego zajęcia pasa drogowego z innymi okolicznościami, takimi jak np. nadanie kolejnego wniosku o zajęcie pasa drogowego z dnia 31 marca 2023 r., posiadane uprzednio i później zezwolenia na takie zajęcie, charakter inwestycji, dokonane zabezpieczenia, w tym należyte zapewnienie pieszym możliwości przejścia chodnikiem. Skarżąca wskazała, że za naruszenie nieistotne uznaje się w szczególności naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Przy określeniu, jakie okoliczności należy brać pod uwagę przy ocenie wagi naruszenia prawa pomocny jest art. 189d pkt 1 k.p.a. , wskazujący na wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochronę mienia w znacznych rozmiarach lub ochronę ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia. Należy brać pod uwagę okoliczności danego przypadku. Stwierdzenie przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa, uzasadniającej odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wymaga przeprowadzenia testu proporcjonalności, tj. wyważenia hierarchii wartości chronionych przez prawo na tle konkretnego stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę Kolegium nie podzieliło zarzutów skargi i wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zajęcie przez skarżącą - bez wymaganego prawem zezwolenia zarządcy drogi - pasa drogowego ul. [...] oraz ul. [...] w S., w okresie od dnia 1 do 11 kwietnia 2023 r. o ustalonej w decyzji powierzchni, nie było w sprawie sporne. Nie budziła też wątpliwości ustalona wysokość kary pieniężnej i sposób jej obliczenia. Sporne w sprawie było natomiast, czy organy orzekające w niniejszej sprawie zasadnie nałożyły na skarżącą tę karę, nie odstępując od jej nałożenia. Zgodnie z art. 40 ust.12 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Kary pieniężne, nakładane na podstawie art. 40 ust.12 ustawy o drogach publicznych, są administracyjnymi karami pieniężnymi. Zgodnie z art. 189a § 2 k.p.a., w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. Sąd podziela stanowisko, wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 maja 2021 r. , sygn. akt III SA/Gd 1178/20 ( dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) , że celem art. 189a § 2 k.p.a. jest uzupełniające stosowanie przepisów k.p.a. w tym zakresie, który nie został uregulowany odmiennie w przepisach odrębnych. Jeżeli zatem któryś ze wskazanych aspektów regulacji dotyczącej kar (np. odstąpienie od nałożenia kary) nie został objęty regulacją ustawy odrębnej, to "w to miejsce" stosowane będą przepisy k.p.a. Jednocześnie, jeśli przepisy szczególne regulują określoną kwestię, np. wskazują przesłanki wymiaru kary, to wyłączone zostaje zastosowanie wszystkich przepisów k.p.a. określających przesłanki wymiaru kary. W ustawie o drogach publicznych uregulowany jest sposób określania wysokości przedmiotowych kar ( art. 40 ust.12), termin ich uiszczenia ( art. 40 d ust.3 ), termin przedawnienia ( art. 40 d ust. 3). Możliwość odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, przewidzianej w art. 40 ust.12 u.d.p., nie została w ustawie tej unormowana, wobec czego do możliwości odstąpienia od nałożenia kary zastosowanie mają przepisy k.p.a. Zgodnie z art. 189f k.p.a.: § 1. Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Skarżąca spółka, zarzucając naruszenie art. 189 §1 pkt 1 k.p.a. wskazuje, że do prawidłowego zastosowania tego przepisu pomocna jest treść art. 189d pkt 1 k.p.a. oraz przeprowadzenie swego rodzaju testu proporcjonalności. Zgodnie z art. 189d k.p.a. wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: 1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia; 2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara; 3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe; 4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa; 5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa; 6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła; 7) w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana. W ocenie Sądu- mimo że organy nie odnosiły się wyraźnie w uzasadnieniach kwestionowanych decyzji do poszczególnych punktów powyższego art. 189d k.p.a., miały je na uwadze, w tym przesłankę z punktu 1 tego przepisu. W niniejszej sprawie organom wiadome było bezsprzecznie, że skarżąca spółka i przed dniem 1 kwietnia 2023 r., i od 12 kwietnia 2023 r. dysponowała zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego, a także że w dniu 12 kwietnia 2023 r. wpłynął do organu wniosek o zajęcie przedmiotowego pasa drogowego. Brak jest jakichkolwiek danych, świadczących o tym, by skarżąca wcześniej zajmowała pas drogowy bez zezwolenia, a co wynika też ze stwierdzeń organów, że spółka składa wnioski o zajęcie pasa drogowego. W sposób oczywisty brak było możliwości potraktowania przedmiotowego zajęcia pasa drogowego jako przestępstwa, przestępstwa skarbowego, wykroczenia lub wykroczenia skarbowego, wobec czego co do zasady wykluczone było też uprzednie ukaranie strony skarżącej za to samo zachowanie, potraktowane jako przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe. Oczywiste jest też, że korzyścią osiągniętą przez stronę był brak uiszczenia opłaty za zajęcie przedmiotowego pasa drogowego , czyli dziesiąta część nałożonej kary (3201 zł). W sposób oczywisty nie mogły być też brane pod uwagę warunki osobiste skarżącej spółki, która nie jest osobą fizyczną. Organy obu instancji umotywowały brak odstąpienia od nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia przede wszystkim tym, że skarżąca , będąca deweloperem, znająca nie tylko procedury budowlane, ale także procedury dotyczące zajmowania pasa drogowego, nie złożyła właściwego wniosku we właściwym czasie - czyli przed zajęciem pasa drogowego. Organy podkreślały, że przed dniem 1 kwietnia 2023 r. ze skarżącą przeprowadzono rozmowy dotyczące konieczności złożenia wniosku oraz projektu czasowej organizacji ruchu drogowego. Okoliczności tej skarżąca nie przeczyła. Organy wskazywały też, że projekt czasowej organizacji ruchu stanowi podstawę do oznakowania dróg celem uporządkowania i zorganizowania ruchu drogowego, a prace budowlane wykonywane bez takiego projektu stwarzają niebezpieczeństwo dla uczestników ruchu drogowego w pasie drogowym oraz ograniczają widoczność. Należy zauważyć, że nałożenie kary w przypadku naruszenia prawa jest normą, a odstąpienie od jej wymierzenia jest możliwe w przypadku zaistnienia określonych przesłanek. Zaprzestanie naruszania prawa przez skarżącą nie było przedmiotem sporu; sporna była natomiast kwestia, czy wagę naruszenia prawa można uznać za znikomą. W ocenie Sądu organy zasadnie nie odstąpiły od nałożenia kary pieniężnej na skarżącą za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Organy zauważyły, że skarżąca wcześniej dysponowała takimi zezwoleniami oraz że wystąpiła o udzielenie kolejnego zezwolenia , przy czym nie doszło do dochowania ciągłości posiadania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Organy zwróciły uwagę, że skarżąca spółka jest podmiotem fachowo zajmującym się budownictwem, świadomym konieczności dopełnienia różnego rodzaju formalności, a mimo tej wiedzy oraz mimo ponagleń ze strony właściwego organu ( czemu skarżąca nie zaprzeczała) nie doszło do złożenia wniosku o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego z wyprzedzeniem. Nie został też złożony projekt czasowej organizacji ruchu , niezbędny do zajęcia pasa drogowego w celu wygrodzenia chodnika. Należy zgodzić się z organami, że podmiot – deweloper - którego przedmiotem działania jest budownictwo, powinien być świadomy konieczności dopełnienia określonych formalności w terminie , a ponadto brak odpowiednich dokumentów do zorganizowania ruchu drogowego i kontynuowanie prac budowlanych stwarzać mogło niebezpieczeństwo dla osób poruszających się w pasie drogowym. Należy zauważyć, że we wcześniejszych decyzjach organu, z dnia 31 stycznia 2023 r. ( nr 97/2023 oraz 98/2023), dotyczących udzielenia skarżącej zezwolenia na zajęcie przedmiotowego pasa ruchu drogowego obu ulic – [...] i [...], za okres od 31 stycznia 2023 r. do 31 marca 2023 r., znajdowały się postanowienia o ustaleniu warunków zezwolenia, które dotyczyły m.in. zabezpieczenia i oznakowania robót zgodnie z zatwierdzonym projektem organizacji ruchu [...]. Natomiast w decyzji z dnia 12 kwietnia 2023 r. nr 375/2023, dotyczącej zezwolenia na zajęcie pasa ruchu drogowego obu ulic za okres od 12 kwietnia 2023 r. do 31 marca 2023 r., także znajdowały się postanowienia o ustaleniu warunków zezwolenia, dotyczące m.in. zabezpieczenia i oznakowania robót zgodnie z zatwierdzonym projektem organizacji ruchu, lecz o innym numerze – [...]. Zdaniem Sądu z uwagi na powyższe okoliczności organy zasadnie uznały, że okoliczności sprawy nie pozwalają na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na skarżącą za zajęcie pasa drogowego obu ulic bez zezwolenia. Skoro ze skarżącą spółką- deweloperem, posiadającym niezbędną wiedzę, przeprowadzono dodatkowo rozmowy przypominające o konieczności dopełnienia formalności ( ponaglające) – złożenia wniosku i aktualnego projektu organizacji ruchu, który gwarantować miał bezpieczeństwo, to brak ich dopełnienia świadczy o świadomym zlekceważeniu przez skarżącą wymogów określonej procedury, a co za tym idzie – ochrony życia i zdrowia osób poruszających się w przedmiotowym obszarze. Powoływanie się w takich okolicznościach sprawy przez skarżącą na to, że stwierdzone naruszenie - wygrodzenie chodnika – miało charakter znikomy, bowiem miało na celu ochronę mienia w znacznych rozmiarach, ochronę ważnego interesu publicznego i wyjątkowo ważnego interesu strony, potrzebę ochrony życia lub zdrowia - zasadnie nie zostało zaakceptowane. Cele oraz interesy, wskazane przez skarżącą – bezpieczeństwo, ochrona zdrowia i życia pieszych, ochrona mienia w znacznych rozmiarach ( inwestycji realizowanej przez skarżącą) nie zaistniały bowiem nagle, nieprzewidzianie, z przyczyn niezależnych od skarżącej , lecz właśnie z akcentowanego przez organy zaniechania skarżącej. Skarżąca oczekuje zatem odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej , powołując się na konieczność ochrony swoich ważnych interesów i ochrony innych ważnych interesów, mimo że konieczność ich ochrony została wywołana przyczynami leżącymi po jej stronie. Wskazywane przez skarżącą okoliczności nie mogły być zatem powodem odstąpienia przez organy od nałożenia na skarżącą przedmiotowej kary. Z kwestionowanych decyzji wynika bezsprzecznie, że organy obu instancji uznały , że naruszenie prawa przez skarżącą nie jest naruszeniem znikomym z uwagi na postawę skarżącej, sprzyjającą naruszeniu bezpieczeństwa, narażenia życia lub zdrowia osób korzystających z pasa drogowego wskazanych ulic, mimo że jako podmiot dysponujący odpowiednią wiedzą skarżąca była świadoma konieczności dopełnienia określonych formalności, by sytuacji takich uniknąć. Dodać należy, że akcentowane przez skarżącą w skardze stanowisko organu pierwszej instancji, że możliwość odstąpienia od nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest wyłączona z samej zasady, zostało przekonująco wyjaśnione przez organ odwoławczy. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że organ pierwszej instancji, choć powołał się na pogląd odmienny od prezentowanego przez organ odwoławczy (orzecznictwo sądowoadministracyjne nie było w tej kwestii jednolite), rozważył jednak możliwość odstąpienia od nałożenia na skarżącą kary pieniężnej. Stanowisko organu pierwszej instancji w tej mierze i sposób rozstrzygnięcia organ odwoławczy prawidłowo zaakceptował. W tej sytuacji Sąd, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi i nie podzielając jej zarzutów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.