III SA/Gd 68/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia 9 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie zakazu zorganizowania zgromadzenia publicznego postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wnioskiem z dnia 11 marca 2011 r., złożonym na urzędowym formularzu PPF, R. P. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 P.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz nadesłanych w odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 14 marca 2011 r. dokumentów źródłowych (m.in. odpisów: zeznania podatkowego PIT-28 za 2010 r., rocznego obliczenia podatku przez organ rentowy PIT-40A za 2010 r., dokumentów obrazujących wysokość ponoszonych kosztów zużycia energii elektrycznej oraz wody, decyzji organu podatkowego w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2011 r., wyciągu z rachunku bankowego oraz dodatkowego oświadczenia skarżącego) ustalono, że prowadzi on sam gospodarstwo domowe w budynku mieszkalnym o powierzchni użytkowej 75 m2, nie posiada oszczędności i przedmiotów o wartości powyżej 3 000 euro, źródłem jego utrzymania jest renta w wysokości 635,36 zł netto miesięcznie, zaś uzyskany z tego źródła dochód w 2010 r. wyniósł 8 371,30 zł. Wnioskodawca osiąga ponadto dochód z najmu pokoi w kwocie 650 zł miesięcznie (w 2010 r. przychód z tego tytułu wyniósł 6 400 zł). Ponoszone i udokumentowane przez skarżącego niezbędne wydatki (opłaty za energię elektryczną, wodę, podatek od nieruchomości, telefon) wynoszą średnio miesięcznie 533,76 zł. W tych okolicznościach uznano, że skarżący wykazał dostatecznie, iż nie ma możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie, w tym wpisu od skargi w kwocie 200 zł. Za taką oceną przemawia wysokość uzyskiwanych przez niego miesięcznych dochodów, w stosunku do ponoszonych niezbędnych wydatków oraz brak oszczędności. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.