III SA/Gd 681/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 lutego 2026 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Gminnego Przedsiębiorstwa Komunalnego Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Stężycy z dnia 31 października 2025 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu M. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. G. Sp. z o.o. z siedzibą w S. przekazało do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku datowaną na dzień 3 listopada 2025 r. skargę M. M. na decyzję G. Sp. z o.o. z siedzibą w S. z dnia 31 października 2025 r. o odmowie udostępniania informacji publicznej. Decyzję wydano w oparciu o art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 902, w skrócie jako "u.d.i.p."). W treści decyzji zawarto pouczenie o przysługującym stronie prawie do wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. M. M. nie skorzystał z powyższego uprawnienia. Z prezentaty na skardze na ww. decyzję, wynika, że skarga została złożona przez stronę w G. Sp. z o.o. w dniu 3 listopada 2025 r. Organ przekazał jednocześnie do Sądu uzupełnienie skargi, które M. M. skierował do G. Sp. z o.o. z siedzibą w S. w dniu 4 listopada 2025 r. Skarżący wskazał w uzupełnieniu m.in. na to, że w dniu 31 listopada 2025 r. otrzymał od G. Sp. z o.o. na swój adres e-mail skan decyzji, który był "ucięty", a zatem domaga się uznania, że wskazane doręczenie elektroniczne, było nieskuteczne. Skarżący stwierdził, że w tych okolicznościach termin do zaskarżenia decyzji może być liczony najwcześniej od dnia 3 listopada 2025 r., kiedy G. Sp. z o.o. ponowiło wiadomość e-mail i nadesłało mu "pełny" skan decyzji, co nastąpiło 3 godziny po złożeniu przez niego skargi w siedzibie G. Sp. z o.o. Jednocześnie ze skargą przesłano do Sądu akta administracyjne sprawy, w których znajduje się zaskarżona decyzja G. Sp. z o.o. z siedzibą w S. z dnia 31 października 2025 r. wraz z potwierdzeniem doręczenia przesyłki zawierającej ww. decyzję przez operatora pocztowego w dniu 6 listopada 2025 r. M. M. pod adresem jego zamieszkania. G. Sp. z o.o. wyjaśniło w tym zakresie w odpowiedzi na skargę, że wydało zaskarżoną decyzję w dniu 31 października 2025 r. w formie pisemnej (pismem utrwalonym w postaci papierowej), która została opatrzona własnoręcznym podpisem upoważnionej osoby, to jest Prezesa Zarządu G. Sp. z o.o. Tak wydana decyzja została tego samego dnia wysłana listem poleconym za pośrednictwem operatora pocztowego na adres skarżącego. Wobec powyższego wskazano, że wbrew twierdzeniu skarżącego, skutek doręczenia nie mógł powstać "z dniem doręczenia pełnego skanu decyzji 3 listopada 2025 r., tj. już po wniesieniu skargi". G. Sp. z o.o. zaznaczyło, że skan decyzji był przesłany na adres e-mail jedynie w celach informacyjnych i nie był dokumentem elektronicznym opatrzonym kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym, ani podpisem osobistym czy kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną organu administracji publicznej ze wskazaniem w treści pisma osoby opatrującej pismo pieczęcią. Poprzez wyraźne zastrzeżenie ujęte w wiadomości e-mail każdorazowo informowano też stronę, że oryginał decyzji został wysłany na adres skarżącego listem poleconym. Wyjaśniono, że prowadząc postępowanie wydano decyzję oraz dokonano jej doręczenia, uwzględniając stosowane w tym zakresie odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 1691, w skrócie jako "k.p.a."). Wobec powyższego G. Sp. z o.o. wniosło o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") jako przedwczesnej, a tym samym niedopuszczalnej. Skarga została bowiem wniesiona osobiście w dniu 3 listopada 2025 r., to jest zanim w ogóle doszło do doręczenia stronie decyzji w dniu 6 listopada 2025 r. W związku z brakiem formalnym skargi w postaci niepodania numeru PESEL przez skarżącego oraz w związku z nieopłaceniem skargi, skarżący został wezwany do usunięcia braku i opłacenia skargi pod rygorem jej odrzucenia. Odpowiadając na wezwanie Sądu w odniesieniu do braków formalnych M. M., w piśmie procesowym z dnia 29 grudnia 2025 r., odniósł się dodatkowo m.in. do poruszonych w odpowiedzi na skargę kwestii terminowości skargi wniesionej w dniu 3 listopada 2025 r. i doręczenia zaskarżonej decyzji w dniu 6 listopada 2025 r. W tym zakresie skarżący podniósł, że w dniu 31 października 2025 r. otrzymał od organu wiadomość e-mail zawierającą skan decyzji, obejmujący sentencję oraz uzasadnienie (choć, jak wskazał, niepełne z uwagi na błąd skanowania po stronie organu). Tego samego dnia zapoznał się więc z w tej formie nadesłaną treścią decyzji i powziął wiedzę o odmowie udostępnienia innowacji publicznej, co znalazło bezpośredni wyraz w złożeniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w dniu 3 listopada 2025 r. Skarżący wskazał dalej, że organ dosłał mu jednocześnie w dniu 3 listopada 2025 r. poprawny skan decyzji, już po wniesieniu skargi. Na tym etapie skarżący wskazał, że potwierdza to jednoznacznie, że doręczenie w sensie materialnym musiało nastąpić już wcześniej, ponieważ nie można obciążać strony skutkami błędu technicznego organu, polegającego na przesłaniu niekompletnego skanu decyzji. Skarżący ocenił, że stanowisko organu, aby doręczenie decyzji nastąpiło dopiero w dniu 6 listopada 2025 r., kiedy doszło do odbioru przesyłki pocztowej przez stronę, jest pozbawione podstaw prawnych, skoro organ posłużył się wcześniej komunikacją elektroniczną wysyłając wiadomość e-mail do skarżącego. Reasumując skarżący zaznaczył, że skarga została wniesiona skutecznie i w terminie, co - zdaniem skarżącego - należy przyjąć niezależnie od sposobu liczenia terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z tych względów skarga wniesiona przed doręczeniem stronie podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego decyzji administracyjnej podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalna (za "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2021, str. 393 i powołane tam orzecznictwo, w tym postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 2046/10). W przedmiotowej sprawie uwzględnić należało dodatkowo, że zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję lub postanowienie, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję lub to postanowienie bez skorzystania z tego prawa. Prawo do wniesienia skargi bez zwrócenia się do organu, który wydał decyzję lub postanowienie, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy nie przysługuje stronie, gdy organem, który wydał decyzję lub postanowienie, jest minister właściwy do spraw zagranicznych w zakresie spraw uregulowanych w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2025 r. poz. 1079 i 1794) albo konsul. W tej sprawie decyzja została wydana w związku z rozpoznaniem wniosku M. M. o udzielenie informacji publicznej, który skierował on do spółki komunalnej. Pomimo więc, że tego rodzaju podmiot może wydawać decyzje administracyjne, stosując przepisy k.p.a. we wskazanym w ustawie u.d.i.p. zakresie - spółka ta nie jest organem władzy publicznej, a więc właściwym organem administracji. Co do zasady, dopuszczalne jest więc zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji wydanej przez podmiot niebędący organem władzy publicznej w trybie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. bez uprzedniego skorzystania przez adresata decyzji z uprawnienia wynikającego z art. 17 ust. 2 u.d.i.p., to jest z pominięciem skierowania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do tego podmiotu (w tym przypadku do spółki z o.o.). Również w tym przypadku skarga musi być jednak wniesiona w związku z rozpoczęciem biegu terminu, o którym mowa art. 53 § 1 p.p.s.a., a nie w oderwaniu od tego terminu. Uwzględniając powyższe, Sąd stwierdził, że skarga M. M. złożona osobiście w siedzibie ww. spółki w dniu 3 listopada 2025 r. była przedwczesna. Okoliczność, że M. M. w tej dacie wiedział już, że w dniu 31 października 2025 r. została wydana wobec niego decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej, nie zmienia faktu, że decyzję doręczono mu w dniu 6 listopada 2025 r. Doręczenie to było prawidłowe i dopiero od tego zdarzenia rozpoczął swój bieg termin na wniesienie skargi na decyzję administracyjną, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Wskazać należy, że sposób obliczania terminu do wniesienia skargi reguluje Rozdział 5 – Terminy Działu III ustawy p.p.s.a. Do obliczania terminu stosuje się przepisy prawa cywilnego z jednym odstępstwem uregulowanym w art. 83 § 2 p.p.s.a. Terminy ustawowe, a takim terminem jest termin do wniesienia skargi, biegną od zdarzenia prawnego wskazanego w przepisach prawa, przy czym zgodnie z art. 111 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 1071, dalej jako "k.c.") przy obliczaniu terminu nie uwzględnia się dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego biegnie zatem od dnia następnego od dnia zdarzenia prawnego wskazanego w danym przypadku przez ustawodawcę. Takim zdarzeniem prawnym, do którego odnosi się art. 53 § 1 p.p.s.a. jest m.in. dzień doręczenia decyzji administracyjnej. Dostrzec przy tym należy, że zdarzenie w postaci dowiedzenia się o wydaniu aktu lub innej czynności, jest zdarzeniem mającym znaczenie dla rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi, tylko w przypadku określonym w art. 53 § 2 p.p.s.a., który odnosi się wyłącznie do skarg wnoszonych na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Kategoria innych aktów i czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nie obejmuje zaś decyzji administracyjnych, o czym wprost stanowi wskazany przepis. Na jego podstawie do sądu administracyjnego podlegają bowiem zaskarżeniu inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a zatem inne niż decyzje administracyjne i określone przez ustawodawcę postanowienia, na które służy zażalenie. Dowiedzenie się przez stronę postępowania administracyjnego o wydaniu decyzji administracyjnej, zanim dojdzie do jej doręczenia w trybie przewidzianym w k.p.a., nie stanowi tym samym zdarzenia prawnego, od którego rozpoczyna biec termin 30 dni na wniesienie skargi. Wniesienie skargi w dniu 3 listopada 2025 r. nie może w okolicznościach tej sprawy być zatem uznane za skuteczne, ponieważ było przedwczesne. Wątpliwości Sądu nie budzi, że w tej sprawie nie doszło do doręczenia decyzji poprzez wysłany przez spółkę do M. M. e-mail z dnia 31 października 2025 r., ani e-mail z dnia 3 listopada 2025 r. Sąd stoi w tym zakresie na stanowisku, że nie jest doręczeniem decyzji w formie elektronicznej informacyjne przesłanie na skrzynkę e-mail niepodpisanego elektronicznie skanu decyzji papierowej, podpisanej w formie właściwej dla decyzji papierowych i wysłanej już pocztą. Wskazane wiadomości e-mail miały charakter wyłącznie informacyjny. Niewątpliwie we wskazanych wiadomościach e-mail G. Sp. z o.o. (k. 79 i k. 82 akt sprawy) wskazywało też skarżącemu, że przesyła mu do wiadomości skany decyzji z dnia 31 października 2025 r., wyraźnie podkreślając, że oryginał decyzji został do skarżącego wysłany listem poleconym w dniu 31 października 2025 r. Dostrzec też należy różnicę, że możliwość udzielania informacji publicznych w formie przesłania wiadomości e-mail, lub wysyłania do wnioskodawcy zwykłych pism informacyjnych w związku z jego wnioskiem jest dopuszczalne, ponieważ zapytanie o udzielenie informacji publicznej nie wszczyna jeszcze samo w sobie postępowania administracyjnego. Dopiero w przypadku, gdy podmiot, do którego skierowano wniosek o udzielenie informacji publicznej zamierza wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, sytuacja ulega zmianie, ponieważ dla rozpoznania wniosku zaczynają obowiązywać reguły wynikające z k.p.a. - w tym również w zakresie doręczenia decyzji, czy podpisania podania. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z uwzględnieniem odmienności przewidzianych dla tego trybu bezpośrednio w ustawie u.d.i.p. (np. wymóg rozpoznania odwołania w terminie 14 dni). W przedmiotowej sprawie, co potwierdzają akta, decyzja została doręczona w sposób wskazany w art. 39 § 3 k.p.a., to jest przesyłką rejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (t.j.: Dz. U. z 2025 r. poz. 366), czyli przesyłką pocztową, przyjętą za pokwitowaniem przyjęcia i doręczaną za pokwitowaniem odbioru, która może być też dodatkowo przesyłką poleconą (art. 3 pkt 22 ustawy Prawo Pocztowe). Przy czynności wydania decyzji uwzględniono też, że zgodnie z art. 14 § 1a k.p.a. sprawy należy prowadzić i załatwiać na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej. Pisma utrwalone w postaci papierowej opatruje się podpisem własnoręcznym. Pisma utrwalone w postaci elektronicznej opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym lub kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną organu administracji publicznej ze wskazaniem w treści pisma osoby opatrującej pismo pieczęcią. Koniecznym elementem decyzji jest więc jej opatrzenie podpisem z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska osoby upoważnianej do wydania decyzji. Dokument pozbawiony podpisu nie jest decyzją administracyjną. W przedmiotowej sprawie decyzja została utrwalona na piśmie w formie papierowej i była opatrzna własnoręcznym podpisem osoby upoważnionej w imieniu spółki do jej wydania, czyli reprezentującego spółkę prezesa zarządu. Następnie tak sporządzona decyzja została wysłana pocztą do strony postępowania w wyżej wskazanym trybie z art. 39 § 3 k.p.a. Równoległe wysłanie stronie skanu tej decyzji, do wiadomości, nie stanowiło, ani wydania decyzji w formie dokumentu elektronicznego, ani nie było czynnością elektronicznego doręczenia dokumentu w rozumieniu k.p.a. Przesłane skany nie były podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym lub kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną organu administracji publicznej ze wskazaniem w treści pisma osoby opatrującej pismo pieczęcią. Jednocześnie art. 39 § 3 k.p.a. nie przewiduje dokonywania doręczeń elektronicznych wiadomością e-mail. Zgodnie z powołanym przepisem przez doręczenie elektroniczne należy uznać wyłącznie doręczenie pisma na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 3), chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu albo w siedzibie organu. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 1 ustawy o doręczeniach elektronicznych adres do doręczeń elektronicznych jest to adres elektroniczny, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2024 r. poz. 1513), podmiotu korzystającego z publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej albo z kwalifikowanej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego, umożliwiający jednoznaczną identyfikację nadawcy lub adresata danych przesyłanych w ramach tych usług. Nie jest to więc zwykły adres e-mail. Regulując doręczenia elektroniczne ustawodawca zadbał bowiem o to aby były to formy komunikacji pozwalające na ustaleniu daty doręczenia decyzji i ustanowił w tym zakresie określone reguły. Reasumując, wysłanie informacyjnej wiadomości e-mail o wydaniu decyzji wysłanej pocztą, które umożliwiło zapoznanie się przez skarżącego z niepełną treścią decyzji (pierwszy skan nie obejmował ostatniej strony decyzji) w dniu 31 października 2025 r., a następnie w dniu 3 listopada 2025 r. z pełną treścią decyzji (drugi skan obejmował wszystkie strony dokumentu w tym ostatnią, na której widniał skan odręcznego podpisu), nie rozpoczęło tym samym biegu terminu do wniesienia skargi. Decyzja została doręczona w dniu 6 listopada 2025 r., co rozpoczęło bieg terminu do wniesienia skargi. Skarga z dnia 3 listopada 2025 r., uzupełniona pismem z dnia 4 listopada 2025 r. była zatem przedwczesna i z tego powodu jako nieskutecznie wniesiona podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Na marginesie tej sprawy Sąd wskazuje, że rozważył, iż skarżący w czasie biegu terminu na wniesienie skargi (który upłynął w dniu 8 grudnia 2025 r.) nie wystosował do Sądu za pośrednictwem spółki innego pisma procesowego, które stanowiłoby skargę lub jej uzupełnienie. Skarga przekazana przez organ została zarejestrowana w tutejszym Sądzie właśnie w dniu 8 grudnia 2025 r. Pismo procesowe skarżącego z dnia 29 grudnia 2025 r., w którym odnosił się do uzupełnienia braków formalnych skargi i wskazywał na swoje stanowisko w sprawie, zostało złożone w Sądzie zatem już po upływie tego terminu. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zgodnie, z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.