III SA/Gd 685/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Jolanta Sudoł ( spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2013 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia 5 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia odsetek od pożyczki udzielonej na rozpoczęcie działalności gospodarczej oddala skargę. Starosta [...] decyzją z dnia 15 maja 2013 r., nr [...] powołując się na art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 139 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i art. 6 pkt. 15 lit. d, art. 18 ust. 4a i 4b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w związku z § 6 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 24 marca 1995 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania pożyczek z Funduszu Pracy, wysokości stopy oprocentowania oraz warunków spłaty, rozłożył pożyczkę w kwocie 820,00 zł na 4 miesięczne raty płatne do ostatniego dnia każdego miesiąca, poczynając od miesiąca czerwca 2013 r., z zastrzeżeniem, że wysokość raty I wynosi 220,00 zł, pozostałe raty od II do IV - każda po 200,00 zł. oraz odmówił umorzenia dłużnikom: R. M.- G., M. M. i E. M. odsetek ustawowych należnych od pożyczki udzielonej R. M.-G. na rozpoczęcie działalności gospodarczej. Z akt sprawy wynikają jej następujące istotne okoliczności. Na podstawie umowy pożyczki nr [...] z dnia 29 września 2000 r. R. M., jako osobie bezrobotnej przyznano jednorazowe środki finansowe z Funduszu Pracy w kwocie 35.000 zł. Umowa pożyczki została udzielona na okres 4 lat. PoniE.ż strona nie wywiązała się z warunków umowy, umowa została rozwiązana, a w dniu 18 lutego 2003 r. Sąd Rejonowy w W. wydał wyrok zasądzający na rzecz Powiatowego Urzędu Pracy w W. należne zadłużenie od pozwanych solidarnie R. M., M. M. i E. M.. W następnych latach strona kilkakrotnie wnosiła o umorzenie zobowiązań należnych Urzędowi Pracy i o rozłożenie ich na raty. We wniosku z dnia 26 grudnia 2012 r. wszczynającym postępowanie w niniejszej sprawie, R. M.-G. zwróciła się o rozłożenie należności głównej pożyczki udzielonej jej przez Fundusz Pracy na rozpoczęcie i prowadzenie działalności gospodarczej, jako osobie bezrobotnej. Wniosła także o umorzenie odsetek, motywując prośbę trudną sytuacją materialną. Starosta [...] w uzasadnieniu decyzji wskazał, że skarżąca nie spełnia ustawowych przesłanek umorzenia należności, a ponadto umorzenie należności może nastąpić, gdy okoliczności uzasadniające umorzenie zachodzą co do wszystkich zobowiązanych. Wskazano, że sytuacja materialna skarżącej, jak i jej rodziny, nie uniemożliwia odzyskania należności. Zarówno skarżąca, jak i jej mąż, są w wieku produkcyjnym i mogą podjąć pracę zarobkową. Dodatkowo R. M. - G. uzyskuje dochód z wynajmu lokali. Poręczyciel M. M. jest na emeryturze, natomiast poręczyciel E. M. pracuje zawodowo. Każdy z dłużników jest posiadaczem nieruchomości gruntowej. W odwołaniu od tej decyzji w zakresie odmowy umorzenia odsetek ustawowych skarżąca zarzuciła organowi zaniechanie ustalenia z urzędu aktualnej sytuacji majątkowej dłużników, a także dokonanie błędnych ustaleń. Wskazała, że w razie braku aktywności strony organy administracji są zobowiązane samodzielnie dokonywać ustaleń w sprawie. Wojewoda [...] decyzją z dnia 5 lipca 2013 r., nr [...] powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 139 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i art. 18 ust. 4a i 4b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wojewoda podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że skarżąca, jak i poręczyciele, nie spełniają zawartych w art. 18 ust. 4a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, przesłanek umorzenia pożyczki. W obszernym uzasadnieniu przedstawiono przebieg postępowania w sprawie oraz ustalone w jego toku fakty dotyczące sytuacji majątkowej wnioskodawczyni i poręczycieli, które w ocenie organu świadczą o możliwości samodzielnej spłaty zobowiązania przez dłużników. Powyższe ustalono porównując wysokość całej należności z sytuacją majątkową dłużnika głównego oraz dwóch poręczycieli. Organ podkreślił, że wnosząc o umorzenie zobowiązania skarżąca wskazała na swoją szczególnie trudną sytuację majątkową. Pomimo tego w toku postępowania nie wywiązała się w sposób należyty z obowiązku współdziałania z organem w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy, mianowicie sytuacji majątkowej dłużników. Jako okoliczność przemawiającą na niekorzyść uwzględnienia wniosku wskazano także na postawę wnioskodawczyni, tj. to, że od 2004 r. kilkakrotnie występowała z wnioskami o umorzenie zadłużenia i rozłożenie go na raty. Pomimo ugodowej postawy organu, który starał się ustalić dogodne warunki spłaty istniejącego zadłużenia, dłużnicy przez szereg lat nie wywiązywali się z nałożonych na nich obowiązków. Wielokrotność składanych przez R. M. - G. wniosków ograniczała jej gotowość do regulowania zobowiązań, przez co tym samym wydłużał się wyłącznie okres spłaty należności. Zdaniem organu, porównując wysokość całej należności z wartością majątku dłużnika głównego oraz dwóch poręczycieli należy stwierdzić, że możliwe jest zaspokojenie dochodzonej należności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku R. M.-G. wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego, zarzucając przy tym organowi naruszenie art. 7 i art. 9 k.p.a. oraz art. 18 ust. 4a i 4b ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, przez odmowę umorzenia opartą na niepełnym materiale dowodowym. Stwierdziła, że w miejscowości L., w której zamieszkuje, trudno jest znaleźć pracę, zwłaszcza jej, jako matce trojga małych dzieci. Wskazała, że jedna z nieruchomości do niej należących to jej dom mieszkalny, druga zaś przynosi dochód z najmu, stanowiący jedyne źródło utrzymania jej rodziny. Obie nieruchomości obciążone są hipoteką, natomiast mąż skarżącej został skreślony z listy bezrobotnych z przyczyn od niego niezależnych. W ocenie skarżącej, organ nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy, w tym istotnej z punktu widzenia przepisów sytuacji majątkowej. Zaznaczyła podnato, że odwołała się od decyzji Starosty [...]ego jedynie w części dotyczącej odmowy umorzenia odsetek, a zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy całą decyzję organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle tych kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Wojewody [...] z dnia 5 lipca 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 15 maja 2013 r., na mocy której rozłożono pożyczkę na raty oraz odmówiono dłużnikom umorzenia odsetek ustawowych należnych od pożyczki udzielonej Renecie M. - G. na rozpoczęcie działalności gospodarczej. Istota sporu dotyczyła zasadności odmowy przez organ umorzenia odsetek ustawowych od udzielonej pożyczki z Funduszu Pracy, gdyż w pozostałym zakresie rozstrzygnięcie nie zostało zakwestionowane. Przy czym nie może budzić wątpliwości, że umorzenie należności stanowi nadzwyczajną formę wygaśnięcia zobowiązania. Materialną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 4b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r., nr 58, poz. 514, ze zm.), zwanej dalej - "ustawą". Przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie na zasadzie art. 139 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz.1647), zgodnie z którym pożyczki z Funduszu Pracy otrzymane na podstawie umów zwartych przed dniem wejścia w życie ustawy podlegają umorzeniu, rozłożeniu na raty, odroczeniu terminu spłaty na zasadach określonych w przepisach dotychczasowych. Stosownie do art. 18 ust. 4b ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, umorzenie pożyczki, za spłatę której odpowiada solidarnie więcej niż jeden dłużnik, może nastąpić, gdy okoliczności uzasadniające umorzenie, o których mowa w ust. 4a, zachodzą co do wszystkich zobowiązanych. Z kolei w myśl art. 18 ust. 4a tej ustawy, starosta może umorzyć w części lub w całości pożyczkę, jeżeli: w wyniku postępowania egzekucyjnego lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że pożyczkobiorca nie posiada majątku, z którego można dochodzić należności; w wyniku egzekucji pożyczkobiorca lub osoby pozostające na jego utrzymaniu byłyby pozbawione niezbędnych środków utrzymania; pożyczkobiorca zmarł nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności; wydatki egzekucyjne będą wyższe od należności; przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykaże, że za umorzeniem przemawiają szczególne względy gospodarcze lub społeczne. Jak wynika z przytoczonych przepisów ustawy zasadniczą podstawą wydania decyzji stanowi ocena organu, czy dłużnik oraz poręczyciele są w stanie spłacić zadłużenie. Trzeba jednak podkreślić, że decyzja Starosty wydana w oparciu o powyższe przepisy ma charakter uznaniowy, co wynika z użytego przez ustawodawcę sformułowania "może". Innymi słowy, decyzja w tym przedmiocie podejmowana jest więc w ramach - uznania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracyjny może podjąć w sprawie rozstrzygnięcie, ale nie ma nakazu ustalenia określonej jego treści. Element uznaniowości nie świadczy jednak o tym, że decyzja polega na dowolności działania organu. Sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych obejmuje zbadanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tzn. czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i rozważył wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewody [...] i poprzedzające je decyzja organu pierwszej instancji spełniają powyższe wymagania. Zostały one wydane po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w ramach którego ustalono wszystkie istotne z punktu widzenia treści art. 18 ust. 4a i 4b okoliczności faktyczne. Ponadto przeprowadzone postępowanie spełniło wymogi formalne, przewidziane w art.18 ust. 4a ustawy. Mianowicie, przed wydaniem orzeczenia, organ pierwszej instancji zasięgnął opinii Powiatowej Rady Zatrudnienia w W., która w dniu 23 kwietnia 2013 r. negatywnie zaopiniowała wniosek o umorzenie odsetek. Wbrew zarzutom skargi postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy oraz z poszanowaniem dla zasad wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym przepisów z art. 7 i 9 k.p.a. Organy nie zaniechały podjęcia czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu strony. Oczywiście rację ma skarżąca, że na organie administracji ciąży obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego wynikający z ogólnych zasad postępowania administracyjnego. Jednak również podmiot, który wnosi o umorzenie pożyczki, powinien współdziałać z organem i podejmować czynności zmierzające do wykazania, że zachodzą przesłanki do umorzenia zobowiązania. Taki też obowiązek ciążył na wnioskodawczyni w niniejszej sprawie. Należy podkreślić, że obowiązek współdziałania z organem w celu ustalania stanu faktycznego sprawy nabiera jednocześnie szczególnego znaczenia w odniesieniu do postępowań prowadzonych na wniosek, w tym kończących się decyzją podejmowaną przez organ w zakresie uznania administracyjnego. Z taką też sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Przed przystąpieniem do dalszych rozważań trzeba zauważyć, że nie jest to pierwszy wniosek o umorzenie dotyczący przedmiotowej pożyczki. Taki wniosek strona złożyła już w dniu 15 marca 2004 r., przy czym jego uwzględnienie zostało uzależnione od spłaty pożyczki do końca roku kalendarzowego, tj. do dnia 31 grudnia 2004 r., i miało skutkować umorzeniem należnych odsetek. Skarżąca mimo pisemnego zobowiązania z dnia 16 lipca 2004 r., nie dotrzymała warunku, i w konsekwencji została wydana przez organ w dniu 17 stycznia 2005 r. decyzja odmowna. Były również składane wnioski o rozłożenie należności na raty, pierwszy wniosek z dnia 3 lutego 2005 r. dotyczący całego zobowiązania, w wyniku którego została zawarta w dniu 3 marca 2005 r. ugoda pomiędzy organem a stroną, określająca warunki spłaty. Ponowny wniosek o rozłożenie na raty jest datowany na dzień 31 stycznia 2007 r. i został uwzględniony przez organ. W dniu 22 lipca 208 r. wpłynął kolejny wniosek o rozłożenie na raty i umorzenie pochodzący od strony i poręczycieli. Wniosek o umorzenie został cofnięty, a organ zaaprobował spłatę w ratach pismem z dnia 5 sierpnia 2008 r. Ostatni wniosek strony o rozłożenie na raty pochodzi z dnia 11 października 2010 r. i został on częściowo uwzględniony. Wniosek inicjujący postępowanie w niniejszej sprawie pochodzi z dnia 26 grudnia 2012 r. i obecnie zadłużenie wynosi 25.014,65 zł. Jak wynika z akt administracyjnych, po jego wpłynięciu, organ pismem z dnia 10 stycznia 2013 r., zobowiązał stronę do dostarczenia wszelkiej dokumentacji pozwalającą ocenić aktualną sytuację materialno-finansową strony i jej rodziny, a także poręczycieli i ich rodzin. Pismo to zostało doręczone skarżącej i poręczycielom w dniu 12 stycznia 2013 r. (pismo z dnia 10 stycznia 2013 r. i zwrotne poświadczenia odbioru w aktach sprawy). W odpowiedzi, strona w piśmie z dnia 11 lutego 2013 r., przedstawiła sytuację swoją i swojej rodziny, a także poręczycieli. Przy czym udokumentowała ją załączając do pisma jedynie zaświadczenie o zarobkach E. M. oraz odcinki emerytur J. i C. M. Kolejnym pismem z dnia 8 marca 2013 r. organ w nawiązaniu do pierwszego zobowiązania dostarczenia wszelkiej dokumentacji, wezwał stronę do uzupełnienia dokumentów dotyczących jej sytuacji finansowej i materialnej m.in. do dostarczenia kserokopii umów dzierżawy lokali. Ponadto w zakresie sytuacji finansowej i materialnej poręczycieli: M. M. poprzez przedłożenie kserokopie decyzji o przyznaniu świadczeń ZUS, w tym jego żonie wraz z aktualnym przekazem pocztowym oraz E. M. przez złożenie oświadczenie, że nie otrzymuje renty rodzinnej. Wszyscy dłużnicy mieli również oświadczyć się, że otrzymywane świadczenia stanowią ich jedyne źródło utrzymania. Takie oświadczenie złożyła tylko wnioskodawczyni. Zobowiązanie to zostało doręczone stronie skarżącej i poręczycielom w dniu 14 marca 2013 r. (pismo z dnia 8 marca 2013 r. i zwrotne poświadczenia odbioru w aktach sprawy). W wyniku tego zobowiązania E. M. przedłożyła decyzję ZUS z dnia 4 lutego 2013 r., z której wynika, że otrzymuje rentę rodzinną na dzieci, zestawienie rat i odsetek z umowy kredytowej nr 29711 i ponoszonych stałych wydatków. Wpłynęła decyzja o waloryzacji emerytury J. M. i utracie statusu bezrobotnego przez męża strony oraz dwie umowy dzierżawy lokali. Następnie organ pismem z dnia 11 kwietnia 2013 r. ponownie wezwał do przedstawienia wszelkiej dokumentacji potwierdzającej sytuację materialno-dochodową dłużników, informując, że jej brak spowoduje wydanie przez Powiatową Radę Zatrudnienia na posiedzeniu w dniu 23 kwietnia 2013 r. opinii w przedmiocie umorzenia tylko w oparciu o posiadane dokumenty. Pismo to zostało doręczone skarżącej i poręczycielom w dniu 16 kwietnia 2013 r. (pismo z dnia 11 kwietnia 2013 r. i zwrotne poświadczenia odbioru w aktach sprawy). Żadne dokumenty już nie wpłynęły. W świetle powyższych okoliczności, nie może budzić wątpliwości, że organ podjął czynności mające na celu ustalenie sytuacji majątkowej skarżącej oraz jej rodziny, a także poręczycieli i ich rodzin. W toku postępowania strona była aż trzykrotnie zobowiązana do dostarczenia wszelkiej dokumentacji pozwalającej ocenić ich aktualną sytuację materialno-finansową. Powyższe zobowiązania były doręczane również poręczycielom. Organ nie ograniczył się do tylko do nakładania zobowiązań. Do akt sprawy zostały załączone przez niego odpisy ksiąg wieczystych nieruchomości posiadanych przez dłużników według stanu aktualnego na dzień 14 maja 2013 r. Nie można zatem postawić organowi zarzutu zaniechania. I tak, w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że skarżąca jest właścicielką dwóch nieruchomości. Przy czym, co jest ważne, nie tylko skarżąca, ale i zobowiązani solidarnie poręczyciele są właścicielami nieruchomości, czego nie wskazali w toku sprawy. Wnioskodawczyni jest właścicielką nieruchomości, dla których Sąd Rejonowy w W. prowadzi księgi wieczyste KW nr [...] i nr [...]. Z tytułu zawartych trzech umów dzierżawy lokali użytkowych otrzymuje czynsz w wysokości 2.300 zł miesięcznie (okoliczność poza sporem). Skarżąca nie pracuje. Sąd nie neguje, że na lokalnym rynku istnieją trudności z podjęciem zatrudnienia. Jednak strona w toku postępowała nie udowodniła, że próbowała podjąć pracę. We wniosku wskazała na wykonywanie prac dorywczych. Jak słusznie zauważył organ, strona nie wykazała, że mimo wieku produkcyjnego ma trudności z podjęciem pracy zarobkowej lub znajduje się w sytuacji sprowadzającej się do niemożności jej podjęcia, poza powołaniem się na fakt posiadania trojga nieletnich dzieci, co nie stanowi przeszkody w podjęcia pracy, chociażby w niepełnym wymiarze czasu. Brak jest dokumentów świadczących o podjęciu starań w celu poszukiwania pracy, jak i dokumentacji medycznej świadczącej o przeciwwskazaniach do podjęcia pracy na jakimkolwiek stanowisku. Także mąż skarżącej nie pracuje. W dniu 7 stycznia 2013 r. uzyskał status bezrobotnego w Powiatowym Urzędzie Pracy w W., bez prawa zasiłku. Jednak status ten utracił z dniem 28 maja 2013 r., co nie było podważane. Wbrew zarzutowi skargi w zakresie nie wyjaśnienia przyczyn "skreślenia z listy bezrobotnych", organ wskazał, że nastąpiło to na skutek nieusprawiedliwionego niestawienia się w wyznaczonym terminie w Powiatowym Urzędzie Pracy i niepowiadomienia w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Ponadto organ podniósł, że w okresie pozostawania w ewidencji osób bezrobotnych otrzymał propozycję podjęcia zatrudnienia na stanowisku kierowcy oraz został mu wydany wniosek na szkolenie ze względu na zamiar ubiegania się o szkolenie indywidualne. Z propozycji tych jednak nie skorzystał. Powyższych okoliczności podniesionych przez organ strona w skardze nie zakwestionowała. Organ odnosząc się natomiast do sytuacji materialnej i majątkowej pozostałych poręczycieli wskazał, że zarówno M. M., jak i jego żona, posiadają stałe źródła dochodu, tj. wypłacane świadczenie emerytalne w łącznej kwocie 1.132,93 zł miesięcznie. Twierdzenie o kosztach związanych z zakupem leków na kwotę 300 zł miesięcznie nie zostało udokumentowane. Załączony bowiem druk kserokopii informacji dla lekarza kierującego z dnia 30 kwietnia 2013 r. nie dokumentuje w żaden sposób kosztów zakupu leków. Przy czym, co zostało już podniesione, M. M. jest wraz z żoną właścicielem nieruchomości gruntowej, dla której Sąd Rejonowy w W. prowadzi księgę wieczysta KW nr [...]. Odnośnie drugiego z poręczycieli - E. M. ustalono, że osiąga dochód miesięczny z tytułu zatrudnienia w Urzędzie Gminy L. w wysokości 2.624,94 zł netto oraz pobiera rentę rodzinną w kwocie 959 zł na dwoje dzieci. Jak wskazał organ, mimo, że już od 2003 r. wiedziała, że zobowiązanie solidarne do spłaty pożyczki udzielonej skarżącej zaktualizowało się, to w dniu 17 lutego 2006 r. została zawarta umowa kredytu nr 29711. Jak wynika z jej treści opiewała na kwotę 213.510,20 zł, przy czym kredyt został przeznaczony na spłatę pożyczki - 77.572,70 zł, spłatę kredytu samochodowego - 21.832,79 zł, spłatę kredytu samochodowego - 7.343, 81 zł, i co podkreślił organ, na dowolne cele konsumpcyjne została przeznaczona kwota w wysokości 96.250,70 zł, przy czym z istniejącego solidarnego zadłużenia poręczyciel nic nie wpłacił. Również E. M. jest współwłaścicielką nieruchomości, dla których Sąd Rejonowy w W. prowadzi księgi wieczyste. Przy czym kredyt hipoteczny ma zabezpieczenie na nieruchomości objętej księgą wieczystą KW nr [...] (§ 8 pkt 1 umowy kredytowej) i jest nadal spłacany. Jednak wysokość rat nie jest rozstrzygająca, wobec okoliczności przysługiwania E. M. współwłasności jeszcze innych nieruchomości: KW nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]. Reasumując, po pierwsze - w niniejszej zostały podjęte przez organy czynności zmierzające do wyjaśnienia aktualnej sytuacji materialno-finansowej pożyczkobiorcy i poręczycieli, po drugie - w wyniku przeprowadzonego postępowania zostały poczynione przez organ ustalenia, które były wystarczające dla prawidłowego rozstrzygnięcia. Organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Zarówno sytuacja majątkowa skarżącej, jak i poręczycieli nie może przemawiać za umorzeniem zobowiązania. Ustalone w wyniku podjętych działań okoliczności, pozwalały organowi na przyjęcie nie istnienia podstaw do umorzenia w świetle przesłanek art. 18 ust. 4a ustawy, w tym braku majątku czy pozbawienia w wyniku egzekucji niezbędnych środków utrzymania strony i poręczycieli. Nie zachodziły również szczególne względy gospodarcze lub społeczne. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze charakter decyzji podjętych w ramach uznania administracyjnego, Sąd nie ma możliwości podważenia dokonanej przez organy oceny, która uzasadnia odmowę umorzenia zobowiązania. Zwłaszcza wobec przekonywującego i wyczerpującego uzasadnienia przyjętego stanowiska. Ponadto, co jest istotne, i zostało już podniesione w rozważaniach, na skarżącej ciążył obowiązek współdziałania z organem w celu wykazania zasadności złożonego wniosku w zakresie umorzenia. Strona przy realizacji tego obowiązku, nie może się ograniczać do podjęcia jakichkolwiek działań czy do przedłożenia jakichkolwiek dowodów. Należy zgodzić się z poglądem, że organ nie ma nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów dla poparcia twierdzeń strony, w sytuacji gdy dowodów takich nie przedstawia sama strona, a jej twierdzenia nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Dotyczy to zwłaszcza strony wnioskującej, która na poparcie swoich twierdzeń oraz zasadności zgłoszonego żądania, powinna stosowne dowody przedstawiać. Na zakończenie rozważań, należy wskazać, że nie każde stwierdzenie naruszenie prawa pozwala Sądowi na uchylenie decyzji w całości lub w części. Unormowanie zawarte w art. 145 § 1 pkt 1) a, b, c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowi o naruszeniu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszeniu prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku powoływania się na naruszenie przepisów prawa, skuteczne podniesienie zarzutów w tym zakresie wymaga wykazania, że powołane naruszenie miało wpływ lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, brak jest podstaw do stwierdzenia istnienia takiego charakteru naruszeń w przedmiotowej sprawie. Odnośnie utrzymania w mocy części zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie kwestionowanego w odwołaniu, to z treści uzasadnienia organu odwoławczego wynika jednoznacznie, że przedmiotem rozstrzygnięcia i rozważań była tylko odmowa umorzenia zobowiązania oraz podniesione w tym zakresie zarzuty. Uchybienie to nie może skutkować uwzględnieniem skargi, gdyż nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Podsumowując dokonane rozważania, należy uznać, że brak było podstaw do wzruszenia i wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji. Na zakończenie trzeba wskazać, że ciążące na stronie i na poręczycielach zobowiązanie ma charakter publicznoprawny i nie można w takiej sytuacji pomijać, co podniósł organ, interesu Skarbu Państwa, który korzysta ze szczególnej ochrony. Nie można też nie zauważyć, że prawomocny wyrok zaoczny zasądzający solidarnie od skarżącej i poręczycieli kwotę udzielonej pożyczki ze środków Funduszy Pracy wraz z należnymi odsetkami zapadł ponad 10 lat temu, tj. w dniu 18 lutego 2003 r. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.