III SA/Gd 69/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak,, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 13 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu i wytwarzanie środków zastępczych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia 21 września 2018 r. nr[...], 2) zasądza od [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącego P. S. kwotę 16.027 (szesnaście tysięcy dwadzieścia siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 13 grudnia 2018 r., nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z 21 września 2018 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej P. S. za naruszenie art. 44 b ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1030 z późn. zm), zwanej dalej ustawą, poprzez wprowadzanie do obrotu środków zastępczych, tj. sproszkowanej substancji koloru kremowego zawierającej 4-CEC. krystalicznej substancji koloru kremowego zawierającej 4-CEC, krystalicznej substancji koloru szarego zawierającej N-ethyl Pentylone i tabletek koloru białego zawierających 4-CEC oraz wytwarzanie środków zastępczych, tj. tabletek koloru białego zawierających 4-CEC w G., do dnia 2 maja 2017r., (tj. dnia, w którym funkcjonariusze Policji ujawnili i zabezpieczyli ww. produkty, należące do P. S.). W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu 2 maja 2017 r. funkcjonariusze Policji z Wydziału d/w z Przestępczością Narkotykową Komendy Miejskiej Policji, w związku z uzyskaną w wyniku działań operacyjnych informacją, że w G. przy ul. C. P. S. przechowuje środki odurzające, udali się pod wskazany. adres. Funkcjonariusze Policji dokonali zatrzymania P. S. przy wyżej wymienionej posesji. P. S. wezwany do wydania przedmiotów pochodzących z przestępstwa, służących do jego popełnienia, których posiadanie jest zabronione, a w szczególności do wydania środków odurzających, psychotropowych, dobrowolnie wskazał, w mieszkaniu w G. przy ul. C., miejsca przechowywania niżej wymienionych produktów: - sproszkowana substancja koloru kremowego, o wadze netto 20,73g, umieszczona w pojemniku z przezroczystego tworzywa sztucznego, - krystaliczna substancja koloru kremowego, o wadze netto 723,96g, umieszczona w worku z folii zgrzewanej, - krystaliczna substancja koloru kremowego, o wadze netto 50,85g, umieszczona w woreczku z folii, - krystaliczna substancja koloru szarego, o wadze netto 21,26g, umieszczona w woreczku z folii z zamknięciem strunowym, - krystaliczna substancja koloru kremowego, zapakowana w trzy pakiety koloru czarnego owinięte przeźroczystą taśmą z opisem: "50", "50", "100", o wagach netto kolejno: 98,86g. 49,39g, 49,64g-łącznie 197,89g netto, - tabletki koloru białego z częściowo zatartym logo, w ilości 9 szt., umieszczone w woreczku z folii z zamknięciem strunowym, - tabletki koloru białego z częściowo zatartym logo, w ilości 8 szt. umieszczone w woreczku z folii z zamknięciem strunowym. Z akt sprawy wynikało, że w mieszkaniu skarżącego zabezpieczono również sproszkowaną substancję koloru białego w ilości 11,70g netto, zawierającą kofeinę oraz drobnokrystaliczną substancję koloru białego w ilości 98,69g netto, zawierającą lidokainę. Ponadto w trakcie przeszukania P. S. funkcjonariusze Policji ujawnili w jego odzieży woreczek foliowy z zamknięciem strunowym zawierający dwie tabletki, z których jedna zawierała steryd anaboliczny, natomiast druga kofeinę. Następnie 3 maja 2017r. w trakcie przesłuchania w Komisariacie Policji w G. P. S. zeznał, policjantom, że dał wszystko co miał w mieszkaniu a były to środki według sprzedawcy legalne pochodzące z Chin o działaniu lekko euforycznym. Te substancje były w kryształach koloru żółtego i po ściśnięciu rozsypywały się. P. S. oświadczył, że kupił z ciekawości po zapewnieniach, że jest to legalne. Kupił je w S. od nieznajomej osoby, był wtedy nietrzeźwy i nie pamiętał jak dokładnie ta osoba wyglądała. Nie znał dokładnie ilości nabytych przedmiotów i zapłacił za nie 250 zł. Tabletki, które zostały przez P. S. przekazane były wytworzone metodą chałupniczą z witaminy B, kofeiny i niewielkiej zawartości wyżej wymienionego środka. Stworzył to dla własnych potrzeb z ciekawości. Organ I instancji ustalił, że produkty zabezpieczone w dniu 2 maja 2017r. w miejscu zamieszkania P. S., były środkami zastępczymi i szczegółowo uzasadnił swe stanowisko. Organ I instancji wskazał, że definicją legalną pojęcia "wprowadzania do obrotu" zawiera z kolei przepis art. 4 pkt 34 ustawy, który pod tym pojęciem rozumie udostępnienie osobom trzecim odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych. Istotę "udostępniania" zdefiniował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 czerwca 2016r. sygn. akt. II SA/Lu 276/16 wskazując, że Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii definiując "wprowadzanie do obrotu" nie ograniczała bowiem tego pojęcia wyłącznie do osoby bądź podmiotu, który fizycznie wręcza dany środek innej osobie. Ustawa mówi o udostępnieniu takich środków osobom trzecim, co jest pojęciem znacznie szerszym niż dawanie, wręczanie, przekazywanie: udostępnianie to pozostawienie do dyspozycji, nie musi nawet wiązać się z żadną aktywnością, ale może polegać na przyzwoleniu, na biernej postawie. Organ wskazał, że analiza systemowa i funkcjonalna przepisów ustawy prowadzi do wniosku, że przez udostępnienie należy rozumieć więc także samo stwarzanie możliwości nabycia takich środków w danym miejscu. Natomiast zgodnie z art. 4 pkt 35 ustawy wytwarzanie to czynności, za pomocą których mogą być otrzymywane m.in. środki zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne, ich oczyszczanie, ekstrakcję surowców i półproduktów oraz otrzymywanie soli tych środków lub substancji. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wyjaśnił, że przesłankami wskazującymi na wprowadzanie do obrotu są w tej sprawie dowody pośrednie, w szczególności ilość zabezpieczonych środków zastępczych, wynosząca łącznie 17 szt. tabletek oraz 1014,69g netto różnych substancji (substancje umieszczone były w siedmiu pakietach o masach netto odpowiednio: 20,73g, 723,96g, 50,85g, 21,26g, 98,86g, 49,39g, 49,64g). Według wiedzy Inspektora najczęściej spotykanymi na rynku "dopalaczowym" w Polsce, handlowymi porcjami dilerskimi są ilości od ok. 0,3g do ok. 1,0g substancji, zatem ilość produktów zabezpieczonych w mieszkaniu P. S. pozwala na odważenie od około 1015 do około 3382 porcji handlowych substancji. Ponadto w mieszkaniu P. S. zabezpieczono 11,70g kofeiny i 98,69g lidokainy, które są produktami leczniczymi. Organ I instancji podkreślił, że środki zastępcze często nie są czystą substancją, ale mieszaniną różnych substancji, zawierających w swoim składzie np. kofeinę czy lidokainę. Przesłanki te dostarczyły organowi I instancji wystarczającego przekonania, że P. S. wbrew zakazowi określonemu w art. 44 b ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym w okresie, którego dotyczy niniejsza decyzja, wprowadzał do obrotu i wytwarzał środki zastępcze. Uprawnienie organu administracji publicznej do opierania swoich ustaleń na dowodach pośrednich wynika z zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 80 k.p.a. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny oceniając całokształt materiału dowodowego uznał, że P. S. naruszył obowiązujący na terenie Rzeczypospolitej Polskiej zakaz wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków zastępczych i w związku z powyższym na podstawie art. 52a ust, 1 ustawy podjął decyzję o wymierzeniu kary pieniężnej za wprowadzanie do obrotu środków zastępczych na terenie miasta G. Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej organ I instancji wskazał, że za wprowadzanie do obrotu środków zastępczych przez P. S., do dnia 2 maja 2017r., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, kierował się w szczególności ilością środków zastępczych zabezpieczonych w sprawie, którego łączna masa wynosiła 1014,69g netto oraz 17 szt. tabletek wytworzonych przez P. S. Z zabezpieczonych substancji można było przygotować od około 1015 do około 3382 handlowych porcji dilerskich substancji. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej wziął również pod uwagę stopień szkodliwości substancji, uwzględniając ile szacunkowych dawek aktywnych stanowiła ilość zabezpieczonych substancji. Według wiedzy Inspektora średnia dawka jednorazowa, tj. minimalna ilość substancji psychoaktywnej, która może wywołać stan odurzenia, przyjmowana przez biorców okazjonalnych waha się w granicach od 20 do 100 mg substancji. Organ wskazał, że na wielkość dawki, która może wywołać efekt odurzenia lub idąc dalej zatrucie, w tym śmiertelne, jest uzależniona od wielu czynników takich jak płeć, wiek, stan zdrowia, przyjmowane leki, uwarunkowania osobnicze itp. Mając na uwadze powyższe, należy szacunkowo przyjąć, że ilość zabezpieczonych substancji mogła stanowić od około 10000 do około 52000 dawek aktywnych. Ponadto przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wziął pod uwagę fakt, że P. S. nie był dotychczas karany administracyjną karą pieniężną za wprowadzanie do obrotu środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych. Szacunkowa wartość rynkowa zabezpieczonych u P. S. środków zastępczych wynosi 52.094,50 zł. Wysokość wymierzonej kary pieniężnej jest w ocenie organu I instancji prewencją szczególną w stosunku do P. S. i jest adekwatna do wielkości stwarzanego przez Stronę, świadomego zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się P. S. i 22 października 2018r. złożył do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego odwołanie. W uzasadnieniu odwołujący się podniósł, iż brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że wprowadził do jakiegokolwiek obrotu środki zastępcze. Samo posiadanie takich środków nie może być utożsamiane z wprowadzeniem ich do obrotu. Ponadto odwołujący się wniósł o zmniejszenie wymierzonej kary do 20 000 zł. Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z 13 grudnia 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji podkreślił, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny kwestię "wprowadzania do obrotu środków zastępczych" rozstrzygnął w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją nr [...] z dnia 5 lipca 2018 roku zakazującą wprowadzania do obrotu i nakazującą wycofanie z obrotu produktów będących środkami zastępczymi: - sproszkowana substancja koloru kremowego zawierająca 4-CEC, - krystaliczna substancja koloru kremowego zawierająca 4-CEC - krystaliczna substancja koloru szarego zawierająca N-ethyl Pentylone - tabletki koloru białego zawierające 4-CEC oraz zakazującą wytwarzania produktu będącego środkiem zastępczym, tj. tabletek koloru białego zawierających 4-CEC, a także orzekającą o ich przepadku na rzecz Skarbu Państwa i zniszczeniu. Powyższa decyzja została doręczona P. S. w dniu 11 lipca 2018 roku. Decyzja zawierała pouczenie o możliwości wniesienia odwołania. Strona z tego prawa nie skorzystała i decyzja stała się ostateczna. Organ II instancji zaznaczył, iż brak wniesienia przez odwołania od decyzji administracyjnej z dnia 5 lipca 2018r., rozstrzygającej kwestię wprowadzania do obrotu środków zastępczych jest równoznaczne z brakiem sprzeciwu (zastrzeżeń), iż zarówno wytwarzanie jak i wprowadzanie do obrotu środków zastępczych przez P. S. miało miejsce. Organ II instancji wskazał, że wniesione odwołanie pojawiło się dopiero w momencie dalszego postępowania Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, będącego następstwem popełnionych przez skarżącego czynów, tj. wytwarzania i wprowadzania do obrotu, mającego formę decyzji nakładającej karę, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi. W ocenie organu II instancji posiadane przez P. S. ponad jednego kilograma środków zastępczych może wskazywać na przeznaczenie do dalszej odsprzedaży. Zgodnie z art. 4 pkt 34 ustawy wprowadzanie do obrotu oznacza udostępnienie osobom trzecim odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się P. S. i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie prawa materialnego - art. 4 pkt 34, art. 44b ust. 1 i art. 52a ustawy - poprzez błędną wykładnię pojęcia "wprowadzania do obrotu" i w rezultacie bezzasadne przyjęcie, że posiadanie środków zastępczych jest tożsame z wprowadzaniem ich do obrotu; - naruszenie przepisów postępowania - art. 7 kpa, art. 77 kpa, art. 80 kpa - poprzez bezzasadne przyjęcie, że brak odwołania P. S. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 5 lipca 2018r., sygn. akt [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu zatrzymanych u P. S. środków zastępczych oraz zakazu wytwarzania tychże środków, jest równoważny z tym, że zarówno wprowadzanie do obrotu jak i wytwarzanie przedmiotowych substancji miało miejsce. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż błędne jest utożsamianie samego posiadania znacznej ilości środków zastępczych oraz narzędzi do ich porcjowania z wprowadzeniem ich do obrotu. Wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych sam zamiar wprowadzenia do obrotu nie jest wystarczający do uznania, że wprowadzenie do obrotu nastąpiło. Wynika to wprost z brzmienia przepisu art. 4 pkt 34 ustawy definiującego pojęcie wprowadzania do obrotu. Przygotowanie do wprowadzania do obrotu dużej ilości środków zastępczych może mieć znaczenie dla wielkości wymierzonej kary, ale tylko wówczas, gdy już stwierdzono wprowadzenie chociaż ich części do obrotu, albowiem istnienie dowodu na wprowadzanie do obrotu ma znaczenie co do zasady wymierzenia kary z przepisu art. 52a ustawy. W skardze podniesiono, że P. S. nie odwołał się od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 5 lipca 2018r., sygn. akt [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu zatrzymanych u niego środków zastępczych oraz zakazu wytwarzania tychże środków, ponieważ takie wprowadzanie do obrotu nie miało miejsca. Skarżący wskazał, że nie miał interesu prawnego, aby od tej decyzji się odwoływać. Decyzja ta zakazywała wprowadzania do obrotu oraz wytwarzania środków zastępczych, czyli odnosiła się do przyszłości. W tym zakresie skarżący nie miał interesu, aby od takiej decyzji się odwoływać skoro miał świadomość, że posiadał środki zastępcze i środki te zostały zabezpieczone przez Policję. Skarżący podniósł, że żaden przepis k.p.a. nie przewiduje możliwości skarżenia samego uzasadnienia decyzji, przy czym nie mając świadomości, jakie mogą zostać wydane jeszcze decyzje, jak się okazuje w oparciu o decyzję, która de facto nie naruszała jego interesów, skarżący nie mógł wiedzieć, że nie skarżąc decyzji z 5 lipca 2018 r. pozbawi się w istocie prawa do skutecznego odwołania od decyzji nakładającej karę pieniężną. W ocenie skarżącego brak zaskarżenia decyzji z 5 lipca 2018 r. nie może być utożsamiany z przyznaniem okoliczności opisanych w uzasadnieniu tej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę dla wydania kontrolowanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 1030 ; dalej powoływana jako ustawa) a w szczególności przepis art. 52 a ust. 1, zgodnie z którym kto wytwarza lub wprowadza do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek zastępczy lub nową substancję psychoaktywną, podlega karze pieniężnej w wysokości od 20 000 zł do 1 000 000 zł. W myśl bowiem art. 44 b ust. 1 ustawy ustawodawca zakazał wytwarzania, przywozu i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych i innych substancji psychoaktywnych. Zgodnie zaś z art. 4 pkt 34 ustawy określenie wprowadzanie do obrotu oznacza udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych. Z art. 52a ust. 1 ustawy wynika, że odpowiedzialności administracyjnej podlega obiektywnie każda osoba, która wprowadza do obrotu środek zastępczy (tzw. dopalacze). W utrwalonym orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że przez "wprowadzenie do obrotu", o jakim mowa w art. 52 a ust. 1 ustawy należy rozumieć udostępnienie w jakiejkolwiek formie i jakimkolwiek celu osobie trzeciej odpłatnie lub nieodpłatnie, środka zastępczego. Podstawową zatem przesłanką nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu środków zastępczych jest udowodnienie czynu podlegającego karze, czyli udostępnienia osobie trzeciej środka zastępczego. Okoliczności faktyczne sprawy są w istocie niesporne, a sprowadzają się do tego, że w mieszkaniu skarżącego odnaleziono znaczną ilość środków zastępczych. Ich posiadaniu skarżący nie zaprzeczał. Brak jest natomiast w aktach administracyjnych nawet śladu dowodu, świadczącego o udostępnieniu ich osobom trzecim. Organy administracji sanitarnej, uzasadniając decyzję o nałożeniu kary pieniężnej zastosowały domniemanie, opierające się na przyjęciu, że posiadanie przez skarżącego znacznej ilości środków zastępczych świadczy o ich wprowadzeniu do obrotu. Przyjęcie takiego domniemania wykracza w sposób niedopuszczalny poza swobodę oceny materiału dowodowego wynikającą z art. 80 k.p.a. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych karze podlega samo wprowadzenie do obrotu środka zastępczego, a nie przygotowanie do takiej czynności, za które może być uznane zgromadzenie znacznej ilości takich środków (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 7/18). Sytuacji, w której środki zastępcze odnaleziono w mieszkaniu prywatnym, zajmowanym przez skarżącego nie można w żadnym razie porównywać ze stanem faktycznym, w którym środki zastępcze znajdowały się w punkcie handlowym. Organy administracji uznały się ponadto za związane ustaleniem, że doszło do wprowadzenia środków zastępczych do obrotu, w oparciu o ostateczną decyzję z 5 lipca 2018r. Zdaniem sądu, argumentacji tej nie sposób zaakceptować. Decyzja z 5 lipca 2018r. nie powołuje się na jakiekolwiek ustalenia faktyczne inne niż te, które legły u podstaw zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Z faktu posiadania znacznej ilości środków zastępczych wywodzi się w jej uzasadnieniu wniosek w postaci stwierdzenia, że skarżący wprowadził te środki do obrotu. Jak wskazano wyżej, takie rozumowanie nie może być uznane za prawidłowe. Decyzja z 5 lipca 2018r., stanowiła konsekwencję niekwestionowanego przez skarżącego charakteru posiadanych przez niego środków. Nie wskazywała na to, że według oceny organów będzie ona determinowała automatycznie nałożenie kary pieniężnej. Skoro skarżący nie kwestionował ani zakazu wprowadzenia do obrotu posiadanych środków, ani konieczności ich zniszczenia to nie można z faktu niezaskarżenia przez niego wadliwej (jak wykazano wyżej) argumentacji zawartej w uzasadnieniu decyzji z 5 lipca 2018r. wyprowadzać skutku w postaci automatyzmu w wymierzeniu kary pieniężnej za wprowadzenie środków do obrotu. Takie rozumowanie organów administracji narusza przepisy art. 7 (obowiązek strzeżenia przez organy praworządności), art. 8 § 1 (zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej) oraz art. 9 k.p.a. (zasada informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie ich obowiązków). Decyzja z 5 lipca 2018r. ma moc wiążącą jedynie co do tego, o czym rozstrzyga, czyli co do charakteru środków odnalezionych w mieszkaniu skarżącego i skutków tego faktu w postaci zakazu wprowadzania środków do obrotu, nakazu ich wycofania z obrotu (w przypadku, gdyby do takiego wprowadzenia doszło) oraz ich przepadku i zniszczenia. Dalej idące wnioski wyprowadzane przez organ z uzasadnienia tej decyzji są nieuprawnione i naruszają art. 80 k.p.a. Powyższe okoliczności wskazują jednoznacznie na to, że dokonując ustalenia, że skarżący wprowadził środki zastępcze do obrotu, organy administracji naruszyły wymienione powyżej przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy, a zatem na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art.135 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. wobec uwzględnienia skargi. Organy administracji rozpoznając sprawę ponownie, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. będą związane przedstawioną powyżej oceną prawną. Uwzględnią także, że skarżący nie kwestionował faktu wytworzenia określonego środka zastępczego, a zatem uzasadniona będzie kontynuacja postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tego tytułu.