III SA/Gd 69/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Asesor WSA Maja Pietrasik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi Z. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 11 grudnia 2024 r. nr SKO.423.8.2024 w przedmiocie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika oddala skargę. Decyzją z dnia 25 października 2024 r. nr 4/O/2024, wydaną na podstawie art. 122 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 737 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz.572), powoływanej dalej w skrócie jako "k.p.a." Prezydent Miasta Słupska odmówił przyznania Z. dofinansowania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika P. M., kształcącego się w zawodzie mechanik monter maszyn i urządzeń. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że wnioskiem z dnia 8 października 2024 r. Z. jako pracodawca zwrócił się o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika P. M. Strona do wniosku dołączyła: umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego z dnia 1 września 2021 r., aneks do umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego z dnia 1 września 2023 r., świadectwo pracy z dnia 31 sierpnia 2024 r., dyplom zawodowy w zawodzie mechanik - monter maszyn i urządzeń nr [...] z dnia 30 sierpnia 2024 r., oświadczenie o pomocy de minimis, formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis., wypis z Krajowego Rejestru Sądowego oraz dokumenty dotyczące K. K. - osoby kształcącej tj.: - dyplom ukończenia studiów na kierunku zarządzanie i marketing w zakresie zarządzania BHP nr [...] z dnia 25 czerwca 2009 r., - świadectwo dojrzałości technikum nadające tytuł technik mechanik o specjalności budowa maszyn nr [...] z dnia 5 czerwca 1991 r., - zaświadczenie o ukończeniu kursu pedagogicznego do praktycznej nauki zawodu nr [...] z dnia 14 marca 1994 r., - umowy o pracę na stanowisku: konserwatora, ślusarza, instruktora praktycznej nauki zawodu, zastępcy dyrektora warsztatu szkoleniowego nr [...] oraz p.o. dyrektora warsztatu szkoleniowego nr [...]. Pismem z dnia 9 października 2024 r. organ wezwał pracodawcę do wykazania co najmniej trzyletniego stażu pracy w zawodzie mechanik monter maszyn i urządzeń K. K. W odpowiedzi na powyższe w dniu 23 października 2024 r. strona przesłała do organu: pismo wyjaśniające, świadectwo pracy na stanowisku uczeń zawodu - elektromechanik w okresie od 1 września 1985 r. do 31 sierpnia 1988 r. oraz odpis świadectwa ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej w zawodzie elektromechanik potwierdzające uzyskanie tytułu robotnika wykwalifikowanego. Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 1 pkt 7 lit. a ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 29 marca 2019 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz.U. z 2019 r. poz. 644) instruktorzy praktycznej nauki zawodu posiadają odpowiednie przygotowanie pedagogiczne oraz: 1. tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać i co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, oraz: a) świadectwo ukończenia technikum, branżowej szkoły II stopnia, technikum uzupełniającego lub szkoły równorzędnej lub b) świadectwo ukończenia szkoły policealnej lub dyplom ukończenia szkoły pomaturalnej lub policealnej, lub 2. tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, i co najmniej czteroletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, oraz: a) świadectwo ukończenia liceum ogólnokształcącego, liceum zawodowego, liceum technicznego, liceum profilowanego, uzupełniającego liceum ogólnokształcącego lub b) świadectwo ukończenia technikum, branżowej szkoły II stopnia i technikum uzupełniającego, kształcących w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać, lub c) świadectwo ukończenia średniego studium zawodowego, lub 3. dyplom ukończenia studiów: a) na kierunku odpowiednim dla zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej dwuletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, lub b) na innym kierunku niż odpowiedni dla zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej czteroletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, lub 4. tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, i co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, oraz świadectwo ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej lub branżowej szkoły I stopnia, lub 5. tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać. Organ zaznaczył, że ze złożonych dokumentów wynika, że K. K. posiada przygotowanie pedagogiczne do praktycznej nauki zawodu oraz tytuł robotnika wykwalifikowanego w zawodzie elektromechanik, tytuł technik mechanik o specjalności budowa maszyn, tytuł licencjat w zakresie zarządzanie i marketing. Przygotowanie zawodowe prowadził w zawodzie mechanik monter maszyn i urządzeń. Ponadto organ stwierdził, że pracodawca złożył wniosek w wymaganym ustawowo terminie liczonym od dnia zdania egzaminu tj. 30 sierpnia 2024 r. Dalej Prezydent Miasta Słupska wskazał, że zgodnie z art. 122 ustawy z dnia 14 grudnia 2016r. Prawo oświatowe oraz § 3 rozporządzenia z dnia 28 maja 1996 r. Rady Ministrów w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz.U. z 2018r. poz. 2010 ze zm.) pracodawca zawarł umowę o pracę z młodocianym pracownikiem na okres od 1 września 2021 r. do dnia 31 sierpnia 2024 r. Termin kształcenia młodocianego pracownika określono na 36 miesięcy. Ze złożonego świadectwa pracy z dnia 31 sierpnia 2024 r. wynika, że młodociany pracownik zatrudniony był na stanowisku nauka zawodu - mechanik monter maszyn i urządzeń. Egzamin zawodowy uczeń zdał przed Okręgową Komisją Egzaminacyjną w Gdańsku w dniu 30 sierpnia 2024 r. Zdaniem organu I instancji, pracodawca nie wykazał przesłanki posiadania kwalifikacji wymaganych od instruktorów praktycznej nauki zawodu do kształcenia w zawodzie mechanik monter maszyn i urządzeń. Organ wskazał, że z przedstawionej dokumentacji wynika, że K. K. pomimo, iż posiada tytuł robotnika wykwalifikowanego w zawodzie elektromechanik, tytuł technik mechanik o specjalności budowa maszyn, tytuł licencjat w zakresie zarządzanie BHP to nie spełnia wymogów zapisanych w § 1 pkt 7 lit. a ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 29 marca 2019 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie praktycznej nauki zawodu. Organ I instancji podkreślił, że osoba kształcąca młodocianego pracownika powinna posiadać co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będzie nauczała, co w przypadku P. M. oznacza zawód mechanik monter maszyn i urządzeń. Ponadto w toku prowadzonego postępowania organ ustalił, że K. K. pracował na stanowisku konserwatora, ślusarza, instruktora praktycznej nauki zawodu, zastępcy dyrektora warsztatu szkoleniowego, p.o. dyrektora warsztatu szkoleniowego oraz, że posiada trzyletni staż pracy w zawodzie uczeń zawodu – elektromechanika. Wnioskodawca nie udokumentował natomiast stażu pracy w zawodzie mechanik monter maszyn i urządzeń, którego nauczał K. K. W związku z tym Prezydent Miasta Słupska uznał, iż pracodawca nie spełnił przesłanki posiadania przez osobę kształcącą młodocianego pracownika - trzyletniego stażu pracy w zawodzie, którego naucza, co jest wymagane przepisami prawa. Od powyższej decyzji odwołał się Z. zarzucając naruszenie prawa materialnego tj. art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe poprzez jego błędną wykładnię. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i przyznanie dofinansowania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, że od 2012 r. monter maszyn i urządzeń został wprowadzony jako nowy zawód. Natomiast przed 2012 r. kwalifikacje montera maszyn i urządzeń były przedmiotem nauki w trzeciej klasie na kierunku ślusarz. Zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja pomija okoliczność, że specjalność budowa maszyn jest pojęciem dużo szerszym niż montaż maszyn, gdyż w skład budowy maszyn wchodzi montaż maszyn. Budowa maszyn polega na znajomości działania maszyn i jej konstruowania, a montaż polega na złożeniu (zmontowaniu) maszyn z istniejących elementów bez zagłębiania się w ich budowę. Ponadto w zakresie wymaganego stażu pracy podkreślono, że Pan K. odpowiada za organizację całościową praktycznej nauki zawodu w warsztacie. Jednocześnie inni instruktorzy wykonują bezpośrednio opiekę zawodową, którzy mają dłuższy staż zawodowy niż K. K. Wychowawcą ucznia M. był H. D., który posiada 36-letni staż pracy: od. 01.03.1988 r. do 31.08.1994 r. na stanowisku ślusarz, od 01.09.1994 r. do 31. 08.1999 r. p.o. instruktora praktycznej nauki zawodu w zawodzie ślusarz, od 01.09.1999 r. do 11.02.2010 r. na stanowisku ślusarz, od 12.02.2010 r. do nadal jako instruktor praktycznej nauki zawodu ślusarz. Ówcześnie również nie było odrębnego zawodu montera. Skarżący podniósł, iż według unijnej kwalifikacji zawodów "mechanik – monter maszyn i urządzeń" jest zawodem pokrewnym do zawodu "mechaniczna – budowa maszyn, obróbka metali i tworzyw sztucznych". Decyzją z dnia 11 grudnia 2024 roku nr SKO.423.8.2024, wydaną na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 122 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe i § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. z 2019 r. poz. 391), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy oraz wskazał przepisy mające zastosowanie w przedmiotowej sprawie tj. art. 122 ust. 1, ust. 6, ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe oraz § 10 ust. 2-4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu. Kolegium podniosło, że w niniejszej sprawie bezspornym pozostaje, że na podstawie zawartej w dniu 1 września 2021 r. umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego, P. M. odbył praktyczną naukę zawodu mechanik - monter maszyn i urządzeń, w Z. Następnie zdał egzamin państwowy przed Okręgową Komisją Egzaminacyjną w G. i uzyskał dyplom zawodowy w zawodzie mechanik - monter maszyn i urządzeń. Z umowy wynika, że praktyczna nauka zawodu miała się odbywać pod nadzorem K. K. Organ odwoławczy wskazał, że K. K. ukończył wymagany kurs pedagogiczny dla instruktorów praktycznej nauki zawodu. Kwestią sporną natomiast było to, czy posiadając dyplom ukończenia technikum i tytuł technik mechanik budowy maszyn, K. K. posiadał kwalifikacje umożliwiające mu prowadzenie praktycznej nauki zawodu młodocianych pracowników w zawodzie mechanik - monter maszyn i urządzeń. Z przywołanych wyżej przepisów rozporządzenia wynika, że instruktor nauki zawodu, obok ukończenia kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, musi posiadać tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać i co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będzie nauczać. Zakładając, że zawód technik mechanik budowy maszyn jest zawodem pokrewnym do zawodu mechanik - monter maszyn i urządzeń, warunkiem uznania K. K. za instruktora praktycznej nauki zawodu, było w okolicznościach niniejszej sprawy posiadanie przez niego przynajmniej trzyletniego stażu pracy w zawodzie mechanik - monter maszyn i urządzeń. Organ II instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, iż K. K. nie pracował nigdy w zawodzie mechanik - monter maszyn i urządzeń. Od 1 września 1985 r. do 31 sierpnia 1988 r. był zatrudniony w Z. jako pracownik młodociany. Następnie w tym samym zakładzie od 12 września 1988 r. do 15 sierpnia 1993 r. pracował jako konserwator (w 1991 r. uzyskał tytuł technik mechanik budowy maszyn), od 16 sierpnia 1993 r. do 31 sierpnia 1994 r. jako ślusarz, od 1 września 1994 r. do 31 maja 1999 r. jako instruktor praktycznej nauki zawodu, od 1 czerwca 1999 r. do 30 listopada 2018 r. jako kierownik magazynu centralnego, instruktor, od 9 sierpnia 2021 r. do 31 maja 2023 r. jako zastępca kierownika warsztatu szkoleniowego, a od 1 czerwca 2023 r. jest zatrudniony jako p.o. dyrektora warsztatu szkoleniowego. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że K. K. nie spełnił zasadniczej przesłanki uznania go za instruktora praktycznej nauki zawodu w zawodzie mechanik - monter maszyn i urządzeń. Nie posiada on bowiem wymaganego co najmniej trzyletniego okresu pracy w zawodzie mechanik - monter maszyn i urządzeń. Organ odwoławczy podkreślił, że w § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu mowa jest o co najmniej trzyletnim stażu pracy w tym konkretnym zawodzie, którego instruktor nauki zawodu będzie nauczać, nie zaś o co najmniej trzyletnim stażu pracy w zawodzie pokrewnym. Dalej organ odwoławczy podniósł, że na etapie postępowania odwoławczego, strona zasugerowała, jakoby K. K. odpowiadał za organizację całościową praktycznej nauki zawodu w warsztacie Z. Natomiast praktyczną nauką zawodu młodocianego miał zajmować się wychowawca H. D. Do odwołania załączono : * świadectwo ukończenia w 1999 r. przez H. D. technikum, potwierdzające uzyskanie przez niego tytułu technik mechanik budowy maszyn; * zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie H. D. w Z.: - od 1 marca 1988 r. do 31 sierpnia 1994 r. - ślusarz; - od 1 września 1994 r. do 31 sierpnia 1999 r. - p.o. instruktora praktycznej nauki zawodu; - od 1 września 1999 r. do 11 lutego 2010 r. - ślusarz; - od 12 lutego 2010 r. - instruktor praktycznej nauki zawodu; * zaświadczenie o ukończeniu przez H. D. kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu (obejmujący 20 godzin pedagogiki, 30 godzin metodyki praktycznego nauczania zawodu, 20 godzin psychologii; 10 godzin praktyki metodycznej). W ocenie organu odwoławczego, w świetle opisanych dokumentów H. D. również nie spełnił zasadniczej przesłanki uznania go za instruktora praktycznej nauki zawodu w zawodzie mechanik - monter maszyn i urządzeń. Nie posiada bowiem wymaganego co najmniej trzyletniego okresu pracy w tym zawodzie. Kończąc Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku podkreśliło, że ani K. K., ani H. D., prowadzący naukę młodocianego pracownika w zawodzie mechanik - monter maszyn i urządzeń, nie posiadali wymaganego stażu pracy w tym zawodzie, który uprawniałby ich do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu w zakresie zawodu mechanik - monter maszyn i urządzeń. W związku z tym stosownie do treści przywołanych przepisów wykluczało to przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł Z. zarzucając naruszenie przepisów mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.: 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta Słupska, błędne oraz nieuprawnione uznanie, że Z. nie spełnia przesłanek przyznania przysługującego dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika P. M. w celu przygotowania zawodowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku błędnie ustaliło stan faktyczny sprawy oraz dokonało błędnej wykładni art. 122 ust. 1 pkt 1 Prawa oświatowego, co ma bezpośredni wpływ na błędne zastosowanie prawa; 2. art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a., - prowadzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku postępowanie administracyjne było prowadzone z naruszeniem obowiązujących przepisów powszechnie obowiązującego prawa oraz z nierzetelnym określeniem stanu faktycznego, a postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób powierzchowny, doszło do zaniechania przeprowadzenia przez SKO w Słupsku niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie przesłuchano strony, dokonano dowolnej interpretacji materiału dowodowego. Ponadto organ w sposób niezrozumiały wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku naruszyło tym samym zasadę prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie do organów administracji państwowej; 3. art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców w związku z art. 81a § 1 k.p.a. poprzez wydanie przedmiotowej decyzji z pominięciem tych przepisów; 4. art. 7, art. 8, i art. 32 Konstytucji RP poprzez bezprawną odmowę przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego, w sytuacji gdy Z. spełnia wszystkie przesłanki przyznania dofinansowania, co spowodowało działanie organu administracji publicznej wbrew konstytucyjnej zasadzie praworządności, a w konsekwencji spowodowało dyskryminację strony postępowania. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że od początku swego istnienia kształci młodocianych pracowników. Kompetencji instruktorów ani ich kwalifikacji zawodowych jeszcze żaden organ nie zakwestionował. Cały profil produkcji warsztatu Z. polega na produkowaniu i montowaniu elementów oraz całych maszyn takich jak filtry magnetyczne, igłowo-magnetyczne, obrabiarki (do drewna), obtaczarki, fazowarki, koronowarki, maszyny budowlane: mieszarki talerzowe i agregaty, urządzenia dla energetyki - zasuwy, klapy migawkowe, zasuwy obrotowe, aparaty eżektorowe. Tak więc wszyscy pracujący instruktorzy praktycznej nauki zawodu mają niezbite doświadczenie zawodowe w zakresie zawodu mechanik - monter maszyn i urządzeń. Średnio rocznie zakład kształci od 20 do 25 pracowników młodocianych przez cały rok szkolny we wszystkich trzech klasach. Specjalnie jest utrzymywany warsztat do nauki tego zawodu. Zakład ponosi znaczne koszty utrzymania warsztatu, co w dobie znacznej podwyżki cen stali jest ekonomicznie nieopłacalne. Dodatkowo strona podniosła, że poprzez wydanie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Słupska doszło do sytuacji w jakiej Z. po raz pierwszy nie otrzymał refundacji kosztów kształcenia 3 uczniów, co uniemożliwia przyjmowanie uczniów z tego terenu (ościenne samorządy przyznają dotacje). Skarżący podkreślił, że jako pracodawca, zatrudniając młodocianych pracowników w celu przygotowania zawodowego miał wszelkie podstawy zakładać, planując swą działalność gospodarczą, że uzyska dofinansowanie kosztów ich kształcenia (prowadzącego do zdania przez nich właściwych egzaminów zawodowych), skoro instruktorzy posiadają dotychczas nie kwestionowane wydane we właściwej formie potwierdzenie nabycia kwalifikacji wymaganych od osoby prowadzącej kształcenie. Zdaniem skarżącego, przekroczenie przez organy granic swobodnej oceny dowodów oraz nie wyjaśnienie wszelkich okoliczności, doprowadziło do pominięcia wyjaśnień skarżącego, że specjalność budowa maszyn jest pojęciem dużo szerszym niż montaż maszyn, gdyż w skład budowy maszyn wchodzi montaż maszyn. Budowa maszyn polega na znajomości działania maszyn i jej konstruowania a montaż polega na złożeniu (zmontowaniu) maszyn z istniejących elementów bez zagłębiania się w ich budowę. Z charakterystyki zawodu mechanik - monter maszyn i urządzeń (symbol cyfrowy zawodu 723310) wynika, że mechanik ten wykonuje prace konserwacyjne, diagnostyczne i naprawcze mające na celu prawidłową i bezpieczną eksploatację maszyn i urządzeń, zapewnia utrzymanie w pełnej sprawności eksploatacyjnej park maszynowy w zakładzie, diagnozuje i określa zakres naprawy, wykonuje prace demontażowe, weryfikuje stan techniczny części, selekcjonuje części, ustala technologię naprawy uszkodzonych elementów, a następnie montuje je w całość. Również orzekające w sprawie organy pominęły okoliczność, że K. K. w Z. będąc instruktorem praktycznej nauki zawodu zajmuje się montażem maszyn, co zostało potwierdzone przez skarżącego pismem z dnia 18 października 2024 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku wniosło o jej oddalenie oraz skierowanie sprawy do rozpatrzenia w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wynika, że uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego, w sposób, który mógłby mieć istotne znacznie dla rozstrzygnięcia sprawy, ani prawa materialnego w sposób mający wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Regulacja dotycząca dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika zawarta jest w art. 122 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe. Stosownie do ustępu 1 pkt 1 tego przepisu, w wersji obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji, pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli pracodawca posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania. Kwalifikacje te określa rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz.U. z 2019 r. poz. 391). Zgodnie z § 10 ust. 4 pkt 1 tego rozporządzenia, w przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 1-5, instruktorzy praktycznej nauki zawodu, którzy spełniają co najmniej jedno z wymagań określonych w ust. 3 pkt 1-5, winni posiadać ponadto tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, i co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, oraz m.in. świadectwo ukończenia technikum (lit. a). Organ nie kwestionował w niniejszej sprawie spełnienia warunku przewidzianego w § 10 ust. 3 pkt 1-5, posiadania przez K. K. świadectwa ukończenia technikum, ani też spełnienia warunku posiadania tytuł zawodowego w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego nauczał. Argumentacja skarżącego, że zawód mechanik – monter maszyn i urządzeń jest zawodem pokrewnym w stosunku do zawodu mechaniczna budowa maszyn, obróbka metali i tworzyw sztucznych, pozostaje zatem bez znaczenia dla oceny zasadności skargi. Stanowisko skarżącego w tym zakresie nie było bowiem przez organ kwestionowane i podstawy odmowy przyznania dofinansowania nie stanowiło niespełnienie tego warunku. Wydanie decyzji o odmowie przyznania dofinansowania było wynikiem oceny, że w sprawie nie został spełniony warunek przyznania dofinansowania jakim jest posiadanie przez instruktora praktycznej nauki zawodu co najmniej trzyletniego stażu pracy w zawodzie, którego nauczał. Dokonanej przez organ ocenie tej kwestii nie można zarzucić naruszenia przepisów prawa. Organ dokonał prawidłowej wykładni normy § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia, stwierdzając, że w przypadku stażu pracy instruktor praktycznej nauki zawodu musi posiadać co najmniej trzyletni staż pracy w tym zawodzie, którego naucza. Nie może być to zatem zawód pokrewny, lecz musi to być ten sam zawód, który jest przedmiotem kształcenia młodocianego. Skoro przepis dopuszcza w przypadku tytułu zawodowego posiadanie takiego tytułu w zawodzie pokrewnym do zawodu nauczanego, a w przypadku stażu pracy zastrzeżenia takiego nie czyni, niewątpliwie, prawodawca wprowadza wymóg posiadania stażu pracy w tym samym zawodzie, co będący przedmiotem kształcenia młodocianego. Z przedłożonej przez skarżącego dokumentacji wynika, że ani K. K. ani wskazany w odwołaniu H. D. nie posiadają trzyletniego okresu pracy w zawodzie mechanik – monter maszyn i urządzeń. Posiadanie przez instruktorów praktycznej nauki zawodu stażu pracy w innych zawodach, w tym zawodach pokrewnych nie stanowi spełnienia warunku co najmniej trzyletniego stażu pracy w zawodzie, którego instruktor nauczał. Podkreślić należy, że zarówno wejście w życie rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu z 2019 r. jak i zmiana tego rozporządzenia, miały miejsce przed zawarciem w dniu 1 września 2021 r. przez skarżącego umowy z młodocianym pracownikiem. Skarżący winien zatem znać obowiązujące w tym zakresie zasady przyznawania dofinansowania i wymogi stawiane instruktorom praktycznej nauki zawodu. Skarżący wskazywał na staż pracy instruktora praktycznej nauki zawodu w zawodzie ślusarza. Organ prawidłowo ocenił, że zawód ślusarza nie jest tożsamy z zawodem mechanika - montera maszyn i urządzeń. W rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 sierpnia 2014 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 227) pod kodem 7222 figurują Ślusarze i pokrewni, kod ten obejmuje następujące pozycje: 722201 Eguterzysta 722202 Płatnerz 722203 Rusznikarz 722204 ŚlusarzS 722205 Ślusarz galanterii metalowej 722206 Ślusarz narzędziowy 722207 Traser 722290 Pozostali ślusarze i pokrewni Natomiast mechanik-monter maszyn i urządzeńS figuruje w rozporządzeniu pod pozycją 723310, zawartą w kodzie ogólnym 7233 Mechanicy maszyn i urządzeń rolniczych i przemysłowych. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, ze zawód ślusarza jest tożsamy z zawodem mechanik-monter maszyn i urządzeń, zawód ten nie jest nawet zawodem pokrewnym do tego zawodu. Argumentacja skarżącego, że zawód mechanik-monter maszyn i urządzeń jest zawodem nowym i poprzednio do 2012 r. kwalifikacje w tym zakresie były przedmiotem nauki na kierunku ślusarz nie zasługują na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać należy, że w poprzednio obowiązującym rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 kwietnia 2010 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (Dz.U. z 2010 r. nr 82 poz. 537) już w pierwotnym tekście rozporządzenia zawód mechanik-monter maszyn i urządzeń S był przewidziany pod pozycją 723310. Jak wynika z rozporządzenia opatrzenie literą "S", oznacza, że dany zawód objęty jest kształceniem w systemie oświaty i występuje w Klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego. Zatem zawód ten istniał także przez 2012 r. i był przedmiotem kształcenia. W rozporządzeniu tym osobno pod pozycją 722204 wskazano zawód ślusarzS. Zawody te istniały zatem jak osobne zawody, objęte kształceniem w systemie oświaty i występujące w Klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego. Niezależnie od powyższego podkreślić należy, że niewątpliwie od 2012 r. do daty zawarcia umowy z młodocianym pracownikiem upłynął znaczny okres czasu. Akty prawne podlegające zastosowaniu w niniejszej sprawie wydane zostały po tej dacie. Skarżący winien posiadać świadomość obowiązujących regulacji prawnych oraz klasyfikacji zawodów w dacie zawierania umowy. Skarżący mógł zatem zatrudnić pracowników, w tym K. K. lub H. D. na stanowisku mechanik-monter maszyn i urządzeń, zamierzając kształcić młodocianych pracowników w tym zawodzie. Podnoszona w skardze argumentacja dotycząca faktycznego wykonywania przez instruktora praktycznej nauki zawodu czynności, które ocenić należy jako wchodzące w zakres zawodu mechanik-monter maszyn i urządzeń nie mogła mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Norma prawna § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu, jednoznacznie stanowi, że w przypadku stażu pracy instruktor praktycznej nauki zawodu musi posiadać co najmniej trzyletni staż pracy w tym zawodzie, którego naucza. Instruktor praktycznej nauki zawodu musiał być zatem w niniejszej sprawie zatrudniony na stanowisku pracy w zawodzie mechanik-monter maszyn i urządzeń. Wobec takiej treści przepisu rozporządzenia, brak było podstaw do zaliczenia okresu wykonywania przez instruktora zatrudnionego na innym stanowisku wskazywanych przez stronę czynności do zawodowego stażu pracy mechanika - montera maszyn i urządzeń, a organ nie miał obowiązku dokonywania ustaleń obejmujących charakter wykonywanych przez instruktora nauki zawodu czynności podejmowanych w czasie zatrudnienia w innym zawodzie. Wbrew zarzutom skargi, organ ustalił wszystkie okoliczności niezbędne do rozpoznania sprawy, w sprawie nie doszło zatem do naruszenia norm art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ nie naruszył także przepisu prawa materialnego - art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo oświatowe. Z. nie spełnił przesłanek przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika P. M. w celu przygotowania zawodowego. Instruktor praktycznej nauki zawodu nie posiadał bowiem trzyletniego stażu pracy w zawodzie mechanika - montera maszyn i urządzeń, wymaganego przepisem § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 7, art. 8, i art. 32 Konstytucji RP, odmowa przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika znajduje bowiem oparcie w przepisach obowiązującego prawa. Także zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców w związku z art. 81a § 1 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Norma art. 81a § 1 k.p.a. i art. 10 ust. 2 Prawa przedsiębiorców dotyczą sytuacji, w jakiej przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia. W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania nie było nałożenie obowiązku ani odebranie uprawnienia, lecz przyznanie uprawnienia w postaci dofinansowania. Przepisy te nie mogły zatem znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Nadto w sprawie nie zaistniały niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego. Z okoliczności sprawy jednoznacznie wynikało, że instruktor praktycznej nauki zawodu nie posiadał stażu pracy w zawodzie mechanika - montera maszyn i urządzeń. Norma art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców dotyczy postępowania, którego przedmiotem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, wówczas gdy w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść przedsiębiorcy, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Jak już wyżej wskazano, przedmiotem postępowania nie było nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia lecz przyznanie mu uprawnienia. Nadto treść normy prawnej nie budziła w sprawie wątpliwości. Dodatkowo wskazać należy, że przywołane przez stronę skarżącą orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w sprawach o sygn. akt II SA/Ol 451/23 i II SA/Ol 930/23 zostały wydane w odmiennych stanach faktycznych i nie rozważano w nich problemu występującego w niniejszej sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.