III SA/Gd 695/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 r. sprawy ze skargi I. T. i K. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 13 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę. Decyzją z dnia 22 grudnia 2014 r. nr [...] Prezydent Miasta odmówił przyznania I. i K. T. pomocy społecznej w postaci zasiłku okresowego. Postępowania w przedmiocie przyznania ww. świadczenia zostało wszczęte w następstwie wniosku z dnia 24 listopada 2014 r. W podstawie prawnej wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał m.in. art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 4, art. 7, art. 8, art. 11 ust. 2, art. 17 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 1, art. 38, art. 106 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w trakcie postępowania wyjaśniającego ustalono, że dochód rodziny w miesiącu poprzedzającym wniosek o udzielnie pomocy tj. w październiku 2014 r. wyniósł 2515,86 zł. Rodzina składa się z czterech osób. Dochód na osobę w rodzinie wyniósł 628,97 zł, natomiast kryterium dochodowe rodziny wynosi 1824 zł. Na dochód składa się: zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł, zasiłek stały w kwocie 153,71 zł, renta socjalna w kwocie 619,50 zł, dodatek mieszkaniowy w kwocie 436,65 zł oraz świadczenie pielęgnacyjne na córkę A. T. w kwocie 1153 zł. Pomoc w formie zasiłku okresowego nie mogła być wnioskodawcom przyznana z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej (456 zł na osobę w rodzinie w okresie złożenia wniosków, a od 1 października 2015 r. kwoty 514 zł). Odnosząc się do sytuacji rodzinnej wnioskodawców organ wskazał, że córka wnioskodawców A. T. - zgodnie z pismem A G. z dnia 20 października 2014 r., jest zdolna do samoobsługi, nie była hospitalizowana od 2002 r., na wizytach w poradni w 2014 r. była zaledwie dwa razy. Nie korzysta z ośrodków wsparcia, z doradztwa osobom niepełnosprawnym w projekcie "Rodzina Bliżej Siebie", propozycje spotykały się wielokrotnie z jej odmową, jak i nie zyskały aprobaty rodziny. Z odmową spotkała się też propozycja pomocy psychologicznej z DOPS. Jak wynika z relacji domowników A. T. jest zupełnie niesamodzielna zarówno w kwestii samoobsługi, jak w pracach domowych. Zajmuje się nią ojciec. Niemniej jednak, co organ ustalił, widywana jest jak dźwiga ciężkie torby z odzieżą, którą rodzina regularnie wybiera w magazynie DOPS. Często jest także widywana z siostrą M. T. i ojcem w supermarkecie, gdzie wyszukują przeterminowane artykuły. I. T. - pomimo swojej niewątpliwej choroby reumatycznej, nie podejmuje żadnych kroków w celu usprawnienia ruchowego a co za tym idzie, poprawy zdrowia. Nie uczęszcza na żadną rehabilitację, nie wyjeżdża do specjalistycznego sanatorium, które poprawiłoby stan zdrowia. Ostatni raz hospitalizowana kilkanaście lat temu, wypisała się na własne żądanie, twierdząc, że nie daje sobie rady w samoobsłudze. K. T. - pomimo licznych dolegliwości zdrowotnych, które nie są przeszkodą w sprawowaniu opieki nad niepełnosprawnymi członkami rodziny (opinia lekarza ogólnego), nie podejmuje żadnych kroków dążących do poprawy sytuacji rodziny, a jedynie, pomoc ogranicza się do "interweniowania w różnych urzędach aby otrzymać to co należy się rodzinie ze strony Państwa". Druga córka wnioskodawców – M. T. jako osoba w wieku produkcyjnym, ukończyła studia wyższe na kierunku politologia, ukończyła staż zawodowy, przez krótki okres czasu pracowała "na zastępstwo". Podjęcie pracy zarobkowej przez M. T., zdaniem organu, skutkowałoby nie tylko poprawą sytuacji materialnej rodziny, ale też psychicznej. Niepodejmowanie zatrudnienia powoduje, iż w przyszłości nie będzie miała żadnych perspektyw podjęcia jakiegokolwiek zatrudnienia. Ponadto zdaniem organu, opieka ze strony jednego członka rodziny nad pozostałą dwójką osób niepełnosprawnych jest wystarczająca. K. i I. T. odwołali się od powyższych decyzji podnosząc, że zaległe świadczenie pielęgnacyjne i zasiłek pielęgnacyjny zostały wypłacone po listopadzie 2014 r., a w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku rodzina miała dochody niższe, niż ustalone w decyzji organu pierwszej instancji. Decyzją z dnia 13 czerwca 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy ww. decyzje Prezydenta Miasta z dnia 22 grudnia 2014 r. odmawiającą przyznania odwołującym zasiłku okresowego. W uzasadnieniach wydanych decyzji organ odwoławczy podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 8 stycznia 2016 r. o sygn. akt III SAB/Gd 57/15 zobowiązał Samorządowe Kolegium Odwoławcze do rozpatrzenia odwołania w terminie 21 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Odpis prawomocnego wyroku z aktami sprawy wpłynął do Kolegium w dniu 23 maja 2016 r. Organ odwoławczy wskazał dalej, że pomoc w formie zasiłku okresowego nie mogła być wnioskodawcom przyznana z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej (456 zł na osobę w rodzinie w okresie złożenia wniosków). Kolegium wskazało, że z materiału dowodowego znajdującego się w aktach szeregu spraw odwołujących wynika, że decyzjami Prezydenta Miasta: - z dnia 27 listopada 2014 r. przyznano A. T. zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł miesięcznie na okres od 1 października 2011 r. bezterminowo; - z dnia 3 grudnia 2014 r. przyznano K. T. pomoc w formie świadczenia pielęgnacyjnego na A. T. w kwocie: 620 zł miesięcznie (na okres od 1 lipca 2013 r. do 30 kwietnia 2014 r.); 800 zł miesięcznie (na okres od 1 maja 2014 r. do 31 grudnia 2014 r.); 1200 zł miesięcznie (na okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2014 r.); 1300 zł miesięcznie (na okres od 1 stycznia 2016 r. bezterminowo); - z dnia 4 grudnia 2014 r. przyznano ww. pomoc dla osób mających ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na A. T. w kwocie 200 zł miesięcznie na okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r; - z dnia 8 grudnia 2014 r. przyznano ww. pomoc dla osób mających ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na A. T. w kwocie 200 zł miesięcznie na okres od 1 kwietnia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. Ponadto z pisma Prezydenta Miasta z dnia 16 lipca 2014 r. wynika, że K. T. nabył prawo do dodatku mieszkaniowego w następujących okresach: - od 1 maja 2013 r. do dnia 31 października 2013 r. w wysokości 425,54 zł; wypłata za wskazane 6 miesięcy nastąpiła w lipcu 2014 r.; - od 1 listopada 2013 r. do dnia 30 kwietnia 2014 r. w wysokości 437,13 zł wypłata za wskazane 6 miesięcy nastąpiła w lipcu 2014 r.; - od dnia 1 maja 2014 r. do dnia 31 października 2014 r. w wysokości 436,65 zł.; wypłata za okres maj – lipiec 2014 r. nastąpiła w lipcu 2014 r. Stosownie zaś do art. 8 ust. 12 ustawy o pomocy społecznej powyższe kwoty przyznanych świadczeń należało uwzględnić w dochodzie rodziny w okresach, za który je uzyskano. W reasumpcji organ odwoławczy wskazał, że na dochód rodziny w październiku 2014 r. składały się zatem: renta socjalna A. T., wynosząca w okresie od 1 marca 2014 r. kwotę 619,50 zł miesięcznie, zasiłek pielęgnacyjny I. T. w kwocie 153 zł miesięcznie, zasiłek stały I. T. w kwocie 265,17 zł miesięcznie (należny w takiej kwocie w okresie od 1 maja 2013 r. do 31 grudnia 2014 r., co wynika z dokumentacji zebranej w innych sprawach przez Kolegium, zatem błędne jest ustalenie organu niższej instancji, iż w październiku 2014 r. zasiłek stały wyniósł 153,71 zł), dodatek mieszkaniowy w kwocie 436,65 zł (od 1 listopada 2014 r. dodatek mieszkaniowy wynosił 435,87 zł, co jest wiadomym Kolegium z akt spraw znak: [...], [...], [...] i [...]), świadczenie pielęgnacyjne K. T. 800 zł, dodatek do tego świadczenia 200 zł oraz zasiłek pielęgnacyjny A. T. w kwocie 153 zł, czyli świadczenia w łącznej kwocie 2627,32 zł (lub 2515,86 zł, jeżeli przyjąć, że zasiłek stały I. T. wyniósł nie 265,17 zł lecz 153,71 zł jak podano w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji). Dochód rodziny ustalony zgodnie z art. 8 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej, z uwzględnieniem zasady rozliczenia zaległego dochodu wyrażonej w art. 8 ust. 12 ww. ustawy przekraczał zatem kwotę kryterium dochodowego dla czteroosobowej rodziny, obowiązującego w dniu złożenia wniosku (1824 zł), jak i kryterium obowiązującego od dnia 1 października 2015 (2056 zł). W związku z powyższym w następstwie wniosku złożonego w dniu 24 listopada 2014 r. wnioskowany zasiłek okresowy nie mógł być odwołującym przyznany. W skardze na ww. decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku I. i K. T. wskazali, że w ich sprawach dokonano błędnej wykładni art. 8 ust. 12 ustawy o pomocy społecznej, ponieważ wskazany przepis nie może dotyczyć wniosków o przyznanie pomocy złożonych w miesiącach poprzednich, w których postępowanie było już w toku. Przeciwne rozumienie wskazanego przepisu szkodzi wnioskodawcom, którzy zostali już wielokrotnie pokrzywdzeni poprzez nieuzasadnione, kolejne odmowy przyznania świadczeń z pomocy społecznej. Skarżący podkreślili, że czas ostatecznego rozstrzygnięcia zaległych wniosków o zasiłki nie może działać na niekorzyść wnioskodawcy, którego wniosek powinien być rozpatrzony dużo wcześniej, czyli w terminie miesiąca. Rozpatrując taki wniosek nie można brać pod uwagę przyszłych zdarzeń lub też nawet celowo przeciągać postępowania, czekając na poprawę sytuacji dochodowej wnioskodawcy, bądź wliczać wyrównania w zaległy dochód i kazać miesiącami i latami czekać na zasiłek rodzinie żyjącej poniżej minimum egzystencji. Skarżący podkreślili, że organy pierwotnie umotywowały odmowę przyznania zasiłku brakiem współpracy rodziny w rozwiązywaniu jej trudnej sytuacji. Otrzymanie wyrównania z tytułu świadczenia pielęgnacyjnego nie powinno być więc obecnie przeszkodą do otrzymania zasiłku okresowego, ponieważ potwierdza fakt współpracy, której brak zarzucano rodzinie i na tej podstawie pierwotnie odmawiano zasiłków. Skarżący podkreślili jednocześnie, że wbrew ustaleniom organów, niepełnosprawność I. oraz A. T. wymaga sprawowania nad nimi ciągłej opieki dwóch osób. W skargach podniesiono, że organy dokonują krytycznych ocen rodziny, co jest niedopuszczalne i niemoralne, biorąc pod uwagę jak naprawdę wygląda jej sytuacja. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonana w oparciu o wskazane wyżej kryteria kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do uznania, że skarga nie mogła być uwzględniona. Kontroli sądu administracyjnego poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wydana w przedmiocie zasiłku okresowego na podstawie art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. 2015, poz. 163 ze zm.). Zgodnie z art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczenia z innych systemów zabezpieczenia społecznego rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny. Przyznanie zasiłku okresowego nie zależy więc od uznania organu administracji, jeżeli zostanie potwierdzone, że ubiegająca się o tego rodzaju pomoc rodzina spełnia przesłanki określone w art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej. Sąd, ani też organy administracji, nie kwestionują, że sytuacja rodziny T. jest trudna oraz że w rodzinie występuje bezrobocie i niepełnosprawność. Niemniej, koniecznym warunkiem dla przyznania zasiłku okresowego na podstawie art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej jest spełnienie kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 cyt. ustawy. W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, że dochód rodziny w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku o świadczenie przekroczył kryterium dochodowe. W tej sytuacji, organ nie mógł przyznać rodzinie zasiłku okresowego. Mając na uwadze zarzuty skargi, podkreślić należy, że wbrew przekonaniu skarżących, organy dokonały prawidłowej interpretacji art. 8 ust. 12 cyt. ustawy. Zgodnie z art. 8 ust. 1 cyt. ustawy w zw. z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r. poz. 823) prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, przysługuje: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł; 2) osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 456 zł; 3) rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 8 ust. 3 cyt. ustawy). W przypadku uzyskania jednorazowo dochodu należnego za dany okres, kwotę tego dochodu uwzględnia się w dochodzie osoby lub rodziny przez okres, za który uzyskano ten dochód (art. 8 ust. 12 cyt. ustawy). Postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem skarżących z dnia 24 listopada 2014 r. W celu rozpoznania wniosku organy miały tym samym za zadanie wyliczyć dochód na osobę w rodzinie za miesiąc październik 2014 r. Poczynione przez organy ustalenia dotyczące sytuacji rodziny, świadczą o tym, że rodzina T. składa się z czterech osób: K. T. i I. T. oraz ich dwóch córek: A. T. i M. T. W sprawie, organ pierwszej instancji przyjął, że dochód rodziny w miesiącu poprzedzającym wniosek o udzielnie pomocy tj. w październiku 2014 r. wyniósł 2515,86 zł, zaś organ odwoławczy wyliczył, że dochód rodziny w tym samym miesiącu wynosił 2627,32 zł. Z uwagi, iż kwestia sytuacji rodzinnej T. była już wielokrotnie przedmiotem rozważań tut. Sądu w sprawach dotyczących skarg na decyzje administracyjne odmawiające świadczeń z pomocy społecznej skarżącym, ale i M. T., organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że dochód rodziny w miesiącu październiku 2014 r. wynosił 2627,32 zł. Otóż organ odwoławczy ustalając wysokość dochodu prawidłowo wliczył do dochodu zasiłek stały I. T. w wysokości 265,17 zł (należny w takiej kwocie w okresie od 1 maja 2013 r. do 31 grudnia 2014 r., co wynika z dokumentacji zebranej w innych sprawach sądowych, vide: wyroki WSA w sprawach o sygn. akt III SA/Gd 230/16, III SA/Gd 231/16, III SA/Gd 232/16). Ponadto oprócz w/w zasiłku stałego, dokonał zsumowania następujących świadczeń: renty socjalnej A. T. w wysokości 619,50 zł; zasiłku pielęgnacyjnego I. T. w wysokości 153 zł; dodatku mieszkaniowego w wysokości 436,65 zł; świadczenia pielęgnacyjnego K. T. w wysokości 800 zł, dodatku do tego świadczenia w wysokości 200 zł oraz zasiłku pielęgnacyjnego A. T. w wysokości 153 zł). Dochód rodziny przekraczał zatem kwotę kryterium dochodowego dla czteroosobowej rodziny, obowiązującego w datach składania ww. wniosków (1824 zł), jak i kryterium obowiązującego od dnia 1 października 2015 r. (2056 zł). Istota sporu w przedmiotowych sprawach sprowadza się do kwestii doliczenia przez organy do dochodu z października 2014 r. kwoty miesięcznego zasiłku pielęgnacyjnego A. T. i świadczenia pielęgnacyjnego przyznanego K. T. na A. T., wraz z dodatkiem. Świadczenia te przyznano na mocy decyzji wydanych wobec K. T. oraz A. T. w 2014 r. Skarżący podnosili, że organy wliczając ww. świadczenia do dochodu z października 2014 r. dokonały błędnej interpretacji art. 8 ust. 12 cyt. ustawy. W ocenie strony skarżącej świadczenia powinny bowiem zostać wliczone do dochodu z miesiąca, w którym zostały faktycznie wypłacone i rodzina mogła nimi realnie dysponować. W ocenie Sądu stanowisko to uznać należy za nieprawidłowe. Ustawa o pomocy społecznej w art. 8 precyzyjnie wskazuje zasady obliczenia dochodu podmiotów wnoszących o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej. Zasady te są przejrzyste i nie mogą być w żadnej części pomijane. Dochód rodziny ubiegającej się o świadczenia z pomocy społecznej musi być ustalony w sposób obiektywny. W okolicznościach przedmiotowych spraw, dla obliczenia dochodu rodziny za październik 2014 r. konieczne jest zastosowanie art. 8 ust. 12 cyt. ustawy. Przepis ten stanowi, że "w przypadku uzyskania jednorazowo dochodu należnego za dany okres, kwotę tego dochodu uwzględnia się w dochodzie osoby lub rodziny przez okres, za który uzyskano ten dochód". Proponowana przez skarżących wykładnia wskazanej regulacji jest nie do pogodzenia z jej treścią. Gdyby bowiem ustawodawca chciał aby dochód należny za dłuższy okres, a uzyskany jednorazowo (np. na skutek wypłaty zaległych świadczeń) był jednorazowo doliczany do dochodu, to dałby temu wyraźny wyraz w regulacji ustawowej. W cytowanym przepisie wprowadzono natomiast zasadę przeciwną, to jest wskazano, że "dochód uwzględniany jest za okres, za który uzyskano dochód". Jeżeli zatem danej osobie zostały jednorazowo wypłacone zaległe, a należne jej świadczenia np. za kolejne, ubiegłe dwanaście miesięcy, ta jednorazowa wypłata powiększy w odpowiedniej części dochód za każdy z tych miesięcy z osobna (zgodnie z wysokością danego świadczenia przypadającą w danych okresach miesięcznych). Ustawodawca przewidział tym samym, iż w pewnych sytuacjach możliwym jest uzyskanie dochodu z zaległych świadczeń (których wypłata następuje za okres za który przyznano zaległe świadczenie już po złożeniu wniosku o dane świadczenie). Mając to na uwadze ustawodawca wskazał zatem precyzyjnie w jaki sposób uzyskanie dochodu z zaległych świadczeń (za okres, za który przyznano zaległe świadczenie) wpływa na ustalenie wysokości całkowitego dochodu wnioskodawcy (rodziny) w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej. W świetle powyższych rozważań dokonane przez organy administracji publicznej wyliczenie dochodu rodziny skarżących za październik 2014 r. uznać należy za prawidłowe. Wydając zaskarżone decyzje organy administracji publicznej nie mogły pominąć treści art. 8 ust. 12 ustawy o pomocy społecznej, ponieważ w świetle art. 6 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego określającego zasadę legalizmu miały obowiązek działać na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Fakt, że obecnie skarżący czują się pokrzywdzeni zastosowaniem regulacji art. 8 ust. 12 ustawy o pomocy społecznej przy wyliczaniu dochodu rodziny w sposób wskazany powyżej nie może mieć z kolei znaczenia dla oceny prawidłowości wydanych w ich sprawach decyzji. W podsumowaniu, zdaniem Sądu, sytuacja rodziny nie odbiega od przeciętnej sytuacji rodzin otrzymujących pomoc społeczną. Organ prawidłowo ocenił, że M. T. może podjąć zatrudnienie przynajmniej na część etatu, ponieważ sprawowana przez nią opieka nad matką nie wymaga stałej obecności w domu przy matce, która nie jest osobą leżącą na stałe, jest zdrowa psychicznie, porusza się samodzielnie. Do niesienia pomocy żonie zobowiązany jest zresztą K. T., szczególnie, że ustalony w sprawie zakres opieki jaką sprawuje nad córką A. i jego własny stan zdrowia nie stoi temu na przeszkodzie. Tym bardziej, gdy schorzenia, na które cierpi K. T. nie stanowią przeszkody w sprawowaniu opieki nad niepełnosprawnymi członkami rodziny. W związku z powyższym Sąd uznał zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Wobec tego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie znalazł również podstaw do uwzględnienia okoliczności, które winien wziąć pod uwagę z urzędu rozstrzygając w granicach danej sprawy (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) wniesiona skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 w/w ustawy.