III SA/Gd 698/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Mierzejewski Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 lutego 2021 r. sprawy ze skargi G. G. i N. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz skarżących G. G. i N. G. kwotę 680 ( sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 7 kwietnia 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności zezwolenia Burmistrza Miasta z dnia 7 marca 2018 r. nr [...], udzielonego A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 4,5 % do 18 % zawartości alkoholu w sklepie B, w lokalu przy ul. S. [...] w K. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: Wnioskiem z dnia 5 lutego 2018r. A Spółka z o.o. wystąpiła do Burmistrza Miasta o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w B przy ul. S. [...] w K.. Do wniosku załączyła między innymi zgodę na sprzedaż alkoholu wyrażoną przez C Sp. z o.o. w K. wraz z KRS Spółki. Burmistrz Miasta decyzją z dnia 7 marca 2018 r. wydał A Spółce z o.o. zezwolenie nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 4,5 % do 18% zawartości alkoholu ( z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży na czas od 16 marca 2018 r. do 15 marca 2022 r. N. G. i G. G. wystąpili do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazali, że w budynku znajdują się 4 lokale stanowiące własność C Sp. z o.o., W. i Z. S., G. i A. B. oraz wnioskodawców. Jest to zatem mała wspólnota mieszkaniowa. Dla wspólnoty mieszkaniowej nie został ustanowiony żaden zarząd czy zarządca. Jako właściciele jednego z lokali nie wyrazili zgody na sprzedaż alkoholu w jednym z lokali. Wyrażenie takiej zgody zalicza się do czynności przekraczających zwykły zarząd, a zatem stosownej zgody w świetle art. 199 k.c. powinni udzielić wszyscy współwłaściciele. Decyzją z 7 kwietnia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności wymienionej wyżej decyzji ( zezwolenia). Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali, jeżeli liczba lokali wyodrębnionych i niewyodrębnionych, należących nadal do dotychczasowego właściciela, nie jest większa niż siedem, do zarządu nieruchomością wspólną mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności. Przedmiotowa wspólnota jest tzw. "małą wspólnotą mieszkaniową". Art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali wskazywał, że istniała możliwość określenia sposobu zarządu nieruchomością, w szczególności powierzenia zarządu osobie fizycznej albo prawnej. Kolegium po przeanalizowaniu akt sprawy wskazało, że od początku wybudowania przez C Spółkę z o.o. budynku mieszkalno- usługowego, tj. od 1998 r., faktyczny zarząd nieruchomością wykonuje ta spółka. Od 2008 r. w jednym z lokali mieści się sklep B. Pierwszą zgodę na sprzedaż wina w sklepie B C Spółka z o.o. wydała jako zarządca budynku w dniu 20 kwietnia 2015 r., mając akceptację wszystkich mieszkańców nieruchomości. W maju 2016 r. jedno z mieszkań nabyli N. i G. G.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło uwagę na treść postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 12 marca 2019 r. sygn. akt [...], w którym stwierdzono , że od początku wybudowania obiektu faktyczny zarząd nieruchomością wykonuje C Spółka z o.o. Kolegium stwierdziło, że w orzecznictwie wskazuje się, że w konkretnej sprawie czynność, uznawana za przekraczającą zakres zwykłego zarządu można zaliczyć za czynność mieszczącą się w zakresie zwykłego zarządu , gdy jej natura wskazuje na zwykłą bieżącą eksploatację rzeczy i utrzymanie jej w stanie niepogorszonym w ramach aktualnego jej przeznaczenia. Wskazało również, że przyjmuje się, że wieloletnie korzystanie z rzeczy w określony sposób nie wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli rzeczy na dalsze kontynuowanie dotychczasowego sposobu korzystania z rzeczy. Przywołało również pogląd, że czynność polegająca na wyrażeniu wnioskodawcy zgody na sprzedaż alkoholi w lokalu będącym przedmiotem współwłasności kilku podmiotów nie zawsze mieści się w zakresie czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu , a jedynie wówczas, gdy prowadzi do zmiany dotychczasowego sposobu użytkowania tej nieruchomości. Jeżeli wniosek o zezwolenie na sprzedaż alkoholu był kolejnym wnioskiem i miał na celu kontynuowanie dotychczasowej działalności gospodarczej przez wnioskodawcę, będącego właścicielem jednego z lokali , sposób korzystania z części nieruchomości nie uległ zmianie. Kolegium stwierdziło następnie, że przedmiotowe zezwolenie z dnia 7 marca 2018 r. wydane zostało w podobnych okolicznościach faktycznych , w jakich zapadł wyrok NSA w sprawie II GSK 2819/17. Od wybudowania budynku faktyczny zarząd sprawuje C Spółka z o.o., przedmiotowe zezwolenie jest kolejnym , mającym na celu kontynuowanie dotychczas prowadzonej sprzedaży wina. Zatem C Spółka z o.o , jako zarządca, skutecznie wyraziła zgodę na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych. W tej sytuacji nie można uznać, że przedmiotowe zezwolenie zostało wydane z rażącym naruszeniem art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Odmienny pogląd, wyrażony w wyrokach WSA w Gdańsku z dnia 11 kwietnia 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 145/19, III SA/Gd 146/19 i III SA/GD 147/19 nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy , gdyż wyroki te nie są prawomocne, a ponadto mają moc wiążącą jedynie w odniesieniu do okoliczności, w których zostały wydane. N. G. i G. G. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję, zarzucając : - naruszenie art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a. w zw. z art. 18 ust. 6. pkt. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi przez błędne przyjęcie, że nie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o zezwoleniu na sprzedaż alkoholu w sytuacji, gdy decyzja została wydana bez wymaganej prawem ważnej zgody współwłaścicieli lokali położonych w budynku przy ul. S. [...] w K., o jakiej stanowią przepisy w/w ustawy, z pominięciem okoliczności, że wspólnota nie miała ustanowionego zarządcy i zarządcą nie była C Sp. z o. o. - naruszenie art. 18 ust. 6 pkt. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w zw. z art. 199 k.c. w zw. z art. 18 ust. 1 w zw. z art. 19 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali przez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, iż w okolicznościach niniejszej sprawy doszło do wydania zgody przez zarządcę nieruchomości. W budynku przy ul. S. [...] w K. nie został ustanowiony żaden zarządca. Zarządu nieruchomością wspólną nie sprawuje C Sp. z o.o., a wyrażona zgoda jest zgodą jedynie jednego z współwłaścicieli, a nie zarządcy. Spółka C nie była zarządcą wspólnoty i nie miała umocowania do działania w imieniu wspólnoty. Spółka C wyrażając swoje stanowisko nie mogła dołączyć żadnego umocowania do działania w imieniu wspólnoty , nie przedłożyła też żadnej uchwały ustanawiającej ją zarządcą nieruchomości i legitymującej do podejmowania decyzji. W przepisach prawa nie istnieje zarząd faktyczny. Wyroki, na które powołuje się Kolegium wydane zostały w innych stanach faktycznych. W świetle art. 18 ust.1 ustawy o własności lokali zarząd wspólnoty może być powołany albo w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej w formie aktu notarialnego. Z akt sprawy nie wynika, by zarząd został powołany zgodnie z wymogami tego przepisu. W tym przypadku obowiązują zasady przewidziane w dalszych przepisach ustawy o własności lokali. Do tzw. małej wspólnoty zastosowanie mają przepisy art. 199 – 209 k.c. i 611-616 k.c. Zgoda na sprzedaż lokalu przekracza zwykły zarząd rzeczą wspólną, a takiej zgody nie wyrazili wszyscy współwłaściciele. Podstawy wniosku i wydania zezwolenia nie mogą stanowić jakiekolwiek dokumenty i zgoda jakiegokolwiek podmiotu. Brak pisemnego dokumentu potwierdzającego zgodę stanowi rażące naruszenie prawa. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2019, poz. 2325, dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów zgodnie z art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ stwierdza nieważność decyzji, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Przepis art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (w brzmieniu z dnia wydania zezwolenia , t.j. Dz. U. z 2016. poz. 487 ze zm.), zwanej dalej "ustawą" stanowi, że sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej "organem zezwalającym". Ustawodawca w sposób znaczący reglamentuje detaliczny obrót napojami alkoholowymi. Niewątpliwie jest to uzasadnione rodzajem dobra chronionego przepisami tejże ustawy oraz jej celem, wyrażonym w preambule, jakim jest życie obywateli w trzeźwości. Realizacja celu ustawy znajduje swoje odzwierciedlenie między innymi w sposobie uregulowania procedury uzyskania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, a w szczególności w ustawowych wymogach wniosku o jego wydanie. Zgodnie z art. 18 ust. 2 ustawy zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na podstawie wniosku przedsiębiorcy, zaś art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy wymaga, by do wniosku o wydanie zezwolenia dołączyć zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym. W przypadku zlokalizowania punktu sprzedaży napojów alkoholowych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym wymóg w postaci zgody właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku został zrównany z tak istotnymi wymogami jak wykazanie tytułu prawnego do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży oraz decyzja państwowego inspektora sanitarnego o zatwierdzeniu zakładu (art. 18 ust. 6 pkt 2 i 4 ustawy). Jest to zatem istotny wymóg ustawowy, którego znaczenie wiąże się z ochroną właścicieli budynku przed negatywnymi skutkami sprzedaży napojów alkoholowych w budynku mieszkalnym. Obowiązek złożenia wraz z wnioskiem zgody właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku nie może być traktowany wyłącznie jako wymóg formalny, któremu powinien odpowiadać wniosek. Jest on formalnym odbiciem materialnoprawnej przesłanki posiadania zgody na sprzedaż alkoholu w budynku mieszkalnym, która musi być wyrażona przez jego właścicieli, zarządcę lub administratora. Rzeczą organu administracji rozpatrującego wniosek o zezwolenie na sprzedaż alkoholu w budynku mieszkalnym jest ustalenie, czy dołączona do wniosku zgoda pochodzi od uprawnionego do jej wyrażenia podmiotu. W tym celu organ administracji musi rozważyć status prawny budynku, którego dotyczy wniosek i sposób wykonywania zarządu nieruchomością, od tego bowiem zależy, czy spełniona jest przesłanka zgody na sprzedaż alkoholu w budynku mieszkalnym, która musi być wyrażona przez jego właścicieli, zarządcę lub administratora. Nie jest ona spełniona, jeśli została wyrażona przez podmiot do tego nieuprawniony. Należy mieć na uwadze, że przepis art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali wskazuje, że właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności mogą powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej. W razie sukcesywnego wyodrębniania lokali przyjęty przez dotychczasowych współwłaścicieli sposób zarządu nieruchomością wspólną odnosi skutek także do każdego kolejnego nabywcy lokalu ( ust.2). Zmiana ustalonego w trybie ust. 1 sposobu zarządu nieruchomością wspólną może nastąpić na podstawie uchwały właścicieli lokali zaprotokołowanej przez notariusza. Uchwała ta stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej ( ust. 2a). Jeżeli sposobu zarządu nie określono w umowie, o której mowa w ust. 1, lub w uchwale zaprotokołowanej przez notariusza, obowiązują zasady określone w niniejszym rozdziale ( ust.3). W aktach administracyjnych brak jest umowy współwłaścicieli (lub orzeczenia sądu) , wskazującej C Spółkę z o.o. jako zarządcę lub administratora nieruchomości. Nie ma zatem żadnych podstaw, by podmiotowi temu przypisać taki status. Podkreślić należy, że ustawa o własności lokali nie przewiduje pełnienia przez jakikolwiek podmiot faktycznego zarządu nieruchomością wspólną i nie przewiduje – nawet w przypadku zaistnienia takiej sytuacji – jakiegokolwiek prawnego znaczenia takiego stanu rzeczy. Samo skonstatowanie przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 12 marca 2019 r. sygn. akt [...], że spółka C wykonywała faktyczny zarząd nieruchomością nie oznacza, że spółka ta mogła skutecznie - w świetle przepisów ustawy o własności lokali – wyrazić za właścicieli nieruchomości zgodę na czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu. Nie było okolicznością sporną , że budynek przy ul. S. [...] w K. obejmuje 4 lokale, a zatem zgodnie z art. 19 ustawy o własności lokali ( w brzmieniu z dnia wydania zezwolenia) do zarządu nim miały odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności. Według art. 199 k.c., do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. O ile takiej zgody brak, współwłaściciele, których udziały wynoszą co najmniej połowę, mogą żądać rozstrzygnięcia przez sąd, który orzeka mając na względzie cel zamierzonej czynności oraz interesy wszystkich współwłaścicieli. Stosowne zaś do dyspozycji art. 201 k.c., do czynności zwykłego zarządu rzeczą wspólną potrzebna jest zgoda większości współwłaścicieli. W braku takiej zgody każdy ze współwłaścicieli może żądać upoważnienia sądowego do dokonania czynności. Przyjmuje się w nauce prawa, że zaliczenie określonej czynności do zwykłego zarządu czy przekraczającej ten zakres jest dokonywane w konkretnych okolicznościach faktycznych, z uwagi na brak możliwości przyjęcia jednolitego kryterium ich rozgraniczenia. Wyrażany jest pogląd, że przez czynność zwykłego zarządu należy rozumieć załatwianie bieżących spraw związanych ze zwykłą eksploatacją rzeczy i utrzymaniem jej w stanie niepogorszonym w ramach jej aktualnego przeznaczenia, natomiast pozostałe czynności należą do spraw przekraczających zakres zwykłego zarządu. Wyrażenie zgody na sprzedaż napojów alkoholowych jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu, jest to bowiem działalność reglamentowana o szczególnym charakterze, mogąca prowadzić do znacznego ograniczenia uprawnień właściciela lokalu mieszkalnego i jego najbliższych do spokojnego, niezakłóconego i umożliwiającego odpoczynek korzystania z lokalu, z zachowaniem prawa do prywatności i intymności życia rodzinnego. Zauważyć należy, że w obowiązujących przepisach prawa brak jest instytucji przedłużenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych po jego wygaśnięciu na skutek upływu okresu, na który zostało wydane. Przedsiębiorca musi wystąpić z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia. Zezwolenie jest aktem czasowym, którego moc obowiązująca jest ograniczona. Jeżeli dana osoba stara się o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w tym samym punkcie, w którym taką działalność uprzednio prowadziła, to znajduje się w takiej samej sytuacji, jak podmiot występujący po raz pierwszy o uzyskanie zezwolenia. Łączy się z tym konieczność spełnienia wszystkich warunków uzyskania zezwolenia, w tym konieczność dołączenia dokumentów wskazanych w art. 18 ust. 6 ustawy. Nie ma więc znaczenia okoliczność, że warunki te były spełnione przy wydaniu pierwszego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w danym lokalu. Przepisy ustawy nie przewidują "prolongaty" pierwotnie wydanego zezwolenia, a warunki należy spełniać starając się każdorazowo o zezwolenie (por. G. Krawiec, Glosa do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 sierpnia 2007 r., sygn. akt III SA/Gl 1477/06, Finanse Komunalne z 2008 r., nr 5, s. 72-79). Niesporne jest, że skarżący, będący współwłaścicielami budynku, w którym jest zlokalizowany punkt sprzedaży napojów alkoholowych, zgody nie udzielili. Zgodę taką wyraziła C Spółka z o.o., wskazując w przedłożonym dokumencie, że jest zarządcą nieruchomości. Rzeczą organu rozpatrującego wniosek było zbadanie, czy przedsiębiorstwu temu status zarządcy rzeczywiście przysługiwał. Nie ma też żadnych podstaw, by uznawać zgodę na sprzedaż alkoholu wyrażoną wcześniej, w 2015 r., przez ówczesnych właścicieli lokali przy ul. S. [...] w K. za wiążącą wobec nowych właścicieli. Skutek taki musiałby zostać wyprowadzony z konkretnego oświadczenia woli nowych właścicieli – członków wspólnoty mieszkaniowej. Stwierdzenie braku zgody właścicieli lokali w budynku przy ul. S. [...] w K. na sprzedaż alkoholu skutkować powinno wydaniem decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia. Celem wprowadzenia przesłanki zgody na sprzedaż napojów alkoholowych było zapewnienie ochrony praw właścicieli lokali w budynkach mieszkalnych przed niekorzystnymi skutkami tej specyficznej działalności gospodarczej. Uzasadnione były obawy ustawodawcy, co do negatywnych zjawisk związanych z prowadzeniem tego rodzaju działalności gospodarczej, a mogących mieć wpływ na podstawową - mieszkalną funkcję budynku. Podkreślić należy, że współwłaściciele budynku wielorodzinnego, w którym zlokalizowany ma być punkt sprzedaży napojów alkoholowych, nie uczestniczą w postępowaniu o udzielenie stosownego zezwolenia. Ustawodawca założył bowiem, że ich interes prawny zabezpieczony będzie poprzez wymóg załączenia do wniosku o wydanie zezwolenia ich zgody na taką sprzedaż. Jeśli zgody, wyrażonej przez podmioty uprawnione wnioskodawca nie posiadał, a mimo to uzyskał zezwolenie, to środkiem obrony właścicieli przed skutkami wadliwej decyzji o zezwoleniu na sprzedaż napojów alkoholowych może być wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Przepis art.18 ust. 6 pkt 3 ustawy jest jasny i wymaga uzyskania przez wnioskodawcę zgody określonych podmiotów. Wydanie zezwolenia bez takiej zgody prowadzi do skutków naruszających konstytucyjnie chronioną sferę praw współwłaścicieli budynku. Taka sytuacja nie może być akceptowana w państwie prawa. Zatem naruszenie art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, przez wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych bez uzyskania zgody współwłaścicieli budynku mieszkalnego wielorodzinnego stanowiącego małą wspólnotę mieszkaniową (mniej niż 7 lokali) stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Powyższa ocena prawna zgodna jest ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 listopada 2017r. sygn. akt II GSK 1812/17 ( CBOSA). Wbrew stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2019 r., sygn. akt II GSK 2819/17 nie zapadł w podobnych okolicznościach faktycznych , z jakimi mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem w sprawie rozpoznawanej przez NSA zgoda na sprzedaż alkoholu wyrażona została przez wyznaczonego zarządcę sądowego. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględni, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., przedstawioną powyżej ocenę prawną. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 202 § 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu odwoławczego na rzecz skarżących solidarnie 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składa się wpis od skargi w kwocie 200 zł oraz wynagrodzenie reprezentującego skarżących radcy prawnego, ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).