III SA/Gd 701/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Marek Gorski (spr.) Sędziowie WSA: Alina Dominiak Felicja Kajut Protokolant Agnieszka Januszewska po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi C. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 2 września 2005r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 27 lipca 2005 r., nr [...] na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz. 1817) orzekł o nie przyznaniu C. B. dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że po ponownym rozpatrzeniu wniosku strony z dnia l lutego 2002 r. i zapoznaniu się z uzasadnieniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 grudnia 2004 r., sygn. akt 3 II SA/Gd 1635/02 organ nie znalazł podstaw do przyznania dodatku mieszkaniowego. Organ zwrócił uwagę, że dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego. W dniu złożenia wniosku o dodatek mieszkaniowy strona nie posiadała tytułu prawnego do zajmowanego lokalu nr [...] przy ul [...] w S. Wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w S. z dnia 7 czerwca 1996 r., sygn. akt I Cr 170/96 została zobowiązana do opuszczenia wskazanego lokalu znajdującego się w zasobach Spółdzielni Mieszkaniowej "A", bez prawa do otrzymania lokalu zamiennego lub socjalnego. Dalej organ wskazał, że po w/w wyroku nakazującym opuszczenie lokalu i wykonaniu eksmisji, strona nadal zajmowała lokal bez tytułu prawnego. Wznawiając postępowanie egzekucyjne w 2003 r. komornik sądowy powiadomił C. B. o możliwości wystąpienia z powództwem przeciwko Gminie Miejskiej [...] o przyznanie lokalu socjalnego, w oparciu o art. 35 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego (tj: Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266). W związku z uchybieniem ustawowych terminów na wystąpienie z takim powództwem sądy obu instancji oddaliły powództwo strony. Dlatego w chwili wydawania decyzji nie ma podstaw do przyznania wnioskowanego świadczenia. Strona odwołała się od decyzji organu I instancji wskazując, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej a organ i sądy naruszyły prawo. Ponadto strona twierdziła, że jest oszukiwana przez urzędników. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] utrzymując w mocy decyzję organu I. instancji wskazało, że dodatek mieszkaniowy jest świadczeniem obligatoryjnym o ściśle określonym sposobie jego przyznawania. Przepis art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych określa, że przysługuje on członkom spółdzielni mieszkaniowych zamieszkującym w lokalu na podstawie spółdzielczego praw do lokalu mieszkalnego. Natomiast art. 2 ust. 1 pkt. 5 przewiduje, że przysługuje on również osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, ale oczekującym na przysługujący im lokal zamienny lub socjalny. Organ odwoławczy zważył, że z akt sprawy wynika, że strona została zobowiązana wyżej wskazanym wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w S. z 1996 r. do opróżnienie lokalu mieszkalnego bez praw do otrzymania lokalu zamiennego lub socjalnego. Strona zamieszkuje przedmiotowy lokal bez tytułu prawnego. Z uwagi na okoliczności, które podniósł organ I instancji stronie jaki i członkom jej rodziny nie przysługuje lokal socjalny. Na marginesie sprawy organ odwoławczy wskazał, że C. B. na wniosek prezesa Spółdzielni Mieszkaniowej "A" została w grudniu 2004 r. umieszczona na liście osób oczekujących na lokal socjalny z zasobów Gminy Miejskiej [...]. Następnie przyznano jej lokal socjalny poza kolejnością, jednak w styczniu 2005 r. strona zrezygnowała z tego lokalu. C. B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się zasądzenia dodatków mieszkaniowych za okres od 10 lutego 2002 r. do 10 lutego 2005 r. wraz z odsetkami. W uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdziła, że na mocy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych oraz postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia 21 marca 1997 r., sygn. akt Co 269/96 należy jej się lokal zastępczy. Jednak organ konsekwentnie odmawiał jej dofinansowania a urzędnicy ją oszukiwali. Zdaniem skarżącej sąd I i II instancji w S. jest skorumpowany i współpracuje ze Spółdzielnią Mieszkaniową "A". Skarżąca podkreśla, iż mimo twierdzeń organu, że świadczenie jej się nie należy, od 10 lutego 2005 r. został jej przyznany dodatek mieszkaniowy. W tym czasie jej sytuacja nie uległa zmianie. W ocenie skarżącej, w związku z pouczeniem komornika o możliwości wniesienia powództwa, złożyła ona powództwo w terminie tj. po upływie 2 miesięcy i 4 dni od dnia 23 października 2001 r. Skarżąca stwierdziła, że Sąd Rejonowy w S. mataczył w jej sprawie, zmieniał sygnatury spraw i odmawiał przyznania pełnomocnika z urzędu, wszystko po to żeby upłynęły terminy. Także komornik tego sądu nadużywał kompetencji, oszukiwał i gnębił psychicznie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Organ dodatkowo wskazał, że skarżąca dwukrotnie zrezygnowała z przyznanego jej w roku 2005 lokalu socjalnego przy ul. [...] oraz przy ul. [...] w S. Organ zauważył, że gdy skarżąca umieszczona została na liście osób oczekujących na lokal socjalny, organ I instancji rozpatrzył jej wniosek o ustalenie dodatku mieszkaniowego i przyznał świadczenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sądy administracyjne zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na wstępie Sąd zaznacza, że na tle art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który wyznacza kognicję sądów administracyjnych, nie może zająć stanowiska w sprawie twierdzeń skarżącej odnośnie ewentualnej korupcji czy powiązań między urzędnikami organów i sądów. W tym zakresie właściwe są sądy powszechne i prokuratura. Sąd zwraca uwagę, iż zgodnie z ustawą z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych decyzje administracyjne w sprawach dodatków mieszkaniowych wydają wskazane organy administracji publicznej. Rolą sądów administracyjnych jest przede wszystkim kontrola rozstrzygnięć organów pod względem legalności tj. ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Należy również podkreślić, że Sąd rozpatruje skargę w granicach danej sprawy i nie może oceniać wyroków sądów powszechnych. Co więcej, zgodnie z art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, organy administracyjne i sądy administracyjne są związane orzeczeniami sądów powszechnych. Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma możliwość przyznania dodatku mieszkaniowego osobie, która nie posiada tytułu prawnego do lokalu. Art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych określa jakim osobom przysługuje przedmiotowe świadczenie. W myśl tego przepisu zasadą jest, że dodatek mieszkaniowy przysługuje osobie legitymującej się tytułem prawnym do lokalu. Wyjątek w tym zakresie przewiduje art. 2 ust. 1 pkt. 5 w/w ustawy, który stanowi, że dodatek przysługuje również osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Zatem warunkiem przyznania dodatku mieszkaniowego osobie bez tytułu prawnego do lokalu jest to, że przysługuje jej prawo do lokalu zamiennego lub socjalnego. W niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji zostały wydane w oparciu o wyrok Sądu Wojewódzkiego w S. z dnia 7 czerwca 1996 r., ICr 170/96 o eksmisji B. i C. G. (obecnie noszącej nazwisko B.) z lokalu nr [...] przy ul. [...] w S., w którym zmienił wyrok Sądu Rejonowego z dnia 6 marca 1996 r. przez uchylenie rozstrzygnięcia, iż pozwanym przysługuje prawo do lokalu socjalnego. Zgodnie z wskazanym orzeczeniem Sądu Wojewódzkiego w S. skarżącej nie przysługiwał lokal socjalny. Należy uwzględnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 grudnia 2004 r., 3 II SA/Gd 1635/02, który wskazał organowi ponownie rozpatrującemu sprawę, na konieczność wyjaśnienia czy mimo braku przyznania lokalu socjalnego lub zamiennego w wyroku eksmisyjnym nie przysługuje on stronie na mocy innych orzeczeń sądowych i w zależności od ustaleń w tym zakresie podjąć rozstrzygnięcie. Jak wynika z późniejszych orzeczeń organów administracji w niniejszej sprawie nie zostały ujawnione, żadne orzeczenia sądowe które wskazywałyby na prawo skarżącej do lokalu socjalnego lub zamiennego. Natomiast postanowienie Sądu Rejonowego w S. z dnia 21 marca 1997 r., Co 269/96 nie stanowi rozstrzygnięcia w sprawie lokalu zamiennego lub socjalnego. Jak wynika z akt sprawy również powództwo skierowane przeciwko Gminie Miejskiej [...] o ustalenie prawa do lokalu socjalnego zostało oddalone prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 17 października 2003 r., IC 218/03. Ze względu na powyższe okoliczności należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że skarżącej nie przysługiwało prawo do lokalu socjalnego. Wprawdzie skarżąca w 2004 r. została umieszczona na liście osób oczekujących na lokal socjalny z zasobów Gminy Miejskiej [...] na wniosek prezesa Spółdzielni Mieszkaniowej "A", jednakże jak wynika z odpowiedzi na skargę dwukrotnie zrezygnowała ona z zaproponowanych lokali. Skarżąca otrzymała dodatek mieszkaniowy na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 16 lutego 2005 r., nr [...], która stwierdzała, że skarżąca posiada tytuł prawny do lokalu i w myśl obowiązujących przepisów kwalifikuje się do otrzymywania dodatku mieszkaniowego, ale wydanie w/w decyzji miało miejsce w chwili, gdy skarżcąca na podstawie wpisu na listę oczekujących na lokal socjalny z zasobów Gminy Miejskiej [...] spełniała przesłanki do otrzymania dodatku. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd na podstawie ar. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.