III SA/Gd 704/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Rektora Politechniki [...] z dnia 26 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stypendium doktoranckiego za rok akademicki 2013/2014 oddala skargę. M. K. wniósł do Sądu skargę na decyzję Rektora Politechniki [...] z dnia 26 czerwca 2014 r., nr [...], na mocy której organ, po ponownym rozpoznaniu sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 27 listopada 2013 r., o odmowie przyznania skarżącemu stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/2014. Zaskarżona decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym. Wnioskami z dnia 27 września 2013 r. M. K. wystąpił do Politechniki [...] o przyznanie stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2013/2014 r. oraz o zwiększenie tego stypendium z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w roku akademickim 2013/2014 r. Wnioski zawierały opinię prof. M. K. opiekuna naukowego doktoranta, który pozytywnie ocenił postępy doktoranta w pracy naukowej, w tym zwłaszcza przyrost dorobku publikacyjnego wnioskodawcy. W dniu 13 listopada 2013 r. Wydziałowa Komisja Doktorancka Studium Doktoranckiego ds. stypendium doktoranckich przy Wydziale Elektroniki, Telekomunikacji i Informatyki Politechniki [...] negatywnie zaopiniowała wniosek M. K. o stypendium w roku akademickim 2013/2014 r. wskazując, że niezależnie od uzyskanej liczby punktów, wnioskodawca nie spełnia wymogów zawartych w § 2 pkt 1 Regulaminu przyznawania stypendiów doktoranckich oraz zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych doktorantom stacjonarnych studiów doktoranckich Politechniki [...], a opiekun naukowy negatywnie zaopiniował odwołanie podopiecznego. Komisja wskazała, że ostateczna lista rankingowa z dnia 13 listopada 2013 r. została ustalona po rozpoznaniu złożonych przez doktorantów odwołań. Jak wynika z akt sprawy, odwołanie takie zostało złożone także przez M. K. w dniu 7 listopada 2013 r. Komisja Stypendialna przekazała odwołanie Prorektorowi s. Nauki Politechniki [...] w dniu 18 listopada 2013 r. M. K. wyjaśnił w odwołaniu, że w obu konkursach stypendialnych uzyskał najwięcej punktów, jednak stypendia ( w tej sprawie- stypendium doktoranckie) nie zostały przyznane w związku z tym, że wnioskodawca wcześniej uzyskał doktorat z matematyki w uczelni w Wielkiej Brytanii. We wrześniu 2013 r. zmieniono Regulamin przyznawania stypendiów doktoranckich oraz zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie..... / .... / [...], wprowadzając regulację stanowiącą, że o stypendia doktoranckie mogą skutecznie ubiegać się jedynie ci doktoranci, którzy nie uzyskali wcześniej stopnia naukowego w innej dziedzinie. Odwołujący się zaznaczył, że stypendia są przyznawane za osiągnięcia w poprzednim roku akademickim, a przecież - prawo nie może działać wstecz. Niezależnie od tego - w ocenie odwołującego się - wprowadzona w Regulaminie /.../ zmiana ogranicza, w sposób sprzeczny z prawem, zbiór potencjalnych beneficjentów środków stypendialnych. W odwołaniu podniesiono również, że odwołujący się ma poczucie niedoceniania bądź nawet utrudniania pracy naukowej piszącego przez pracowników naukowych Uczelni. W dniu 5 grudnia 2013 r. M. K. otrzymał decyzję z dnia 3 grudnia 2013 r., ( datowana również jako decyzja z dnia 27 listopada 2013 r.), w której Prorektor ds. Nauki Politechniki [...] postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną opinię Wydziałowej Komisji Doktoranckiej tj. nie przyznać M.K. stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/14. W decyzji powołano – jako prawną podstawę - art. 200 a ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U z 2005 r., Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.), Rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 października 2011 r. w sprawie studiów doktoranckich oraz stypendiów doktoranckich (Dz. U z 2011r., Nr 225, poz. 1351), Rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 21 października 2011 r. w sprawie podziału i trybu przekazywania podmiotowej dotacji na dofinansowanie zadań projakościowych z budżetu państwa (Dz. .U z 2011 r., Nr 251, poz. 1508) oraz Regulamin przyznawania stypendiów doktoranckich oraz zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych doktorantom stacjonarnych studiów doktoranckich Politechniki [...] z dnia 4 września 2013 r. W uzasadnieniu wskazano na brak podstaw do uchylenia opinii Wydziałowej Komisji Doktoranckiej z uwagi na niespełnienie warunku określonego w § 2 pkt 1 i 2 Regulaminu przyznawania stypendiów. Decyzja zawierała pouczenie, że jest ostateczna w administracyjnym toku instancji i nie służy od niej dalszy środek odwoławczy w Uczelni. M. K. błędnie pouczony przez organ, zaskarżył decyzję Rektora z dnia 27 listopada 2013 r. nr [...] (datowaną również na dzień 3 grudnia 2013 r.) o odmowie przyznania stypendium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Postanowieniem z dnia 27 marca 2014 r. , sygn.. akt III SA/Gd 63/14 Sąd odrzucił skargę, wskazując, że zaskarżona decyzja jest w istocie decyzję I instancji, w związku z wydaniem której skarżącemu przysługiwało prawo wystąpienia do Rektora z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Pismem z dnia 31 marca 2014 r. M. K. wystąpił do Rektora o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z dnia 7 maja 2014 r. nr [...] Rektor przywrócił termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Rektora [...] z dnia 27 listopada 2013 r., odmawiającą przyznania wnioskodawcy stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2013/14. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy M. K. podtrzymał dotychczasowe zarzuty podnosząc, że Regulamin przyznawania stypendiów /.../ sprzecznie z ustawą zawęża krąg osób uprawnionych do ubiegania się i uzyskania stypendium doktoranckiego. W piśmie wskazano, że decyzja o odmowie przyznania stypendium de facto nie zawiera uzasadnienia. Rektor wydając w/w Regulamin przekroczył delegację ustawową, określając w nim nie tylko tryb przyznawania stypendiów, ale także dodatkowe warunki ich przyznania. Wniosek w chwili złożenia spełniał wszystkie formalne i merytoryczne wymogi dla uzyskania stypendium doktoranckiego. Piszący podkreślił, że opinia opiekuna naukowego jest integralną częścią wniosku składanego przez doktoranta. W momencie złożenia wniosku opinia staje się wiążąca dla opiekuna, doktoranta i organu administracji. Stroną postępowania jest doktorant i tylko on może modyfikować treść swojego wniosku. Żaden inny podmiot nie może ingerować w treść wniosku, w tym - w treść załączonej do niego opinii. W szczególności jakiekolwiek inne późniejsze pisma, składane przez nauczycieli akademickich, nie mogą wpływać na treść wniosku czy to od strony formalnej czy merytorycznej. Decyzją z dnia 26 czerwca 2014 r., nr [...] Rektor utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 27 listopada 2013 r., na mocy której odmówił przyznania stypendium doktoranckiego, nie znajdując podstaw dla uwzględnienia zarzutów zawartych w złożonym przez M. K. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jako podstawę prawną decyzji powołano art. 200 ust. 3 oraz art. 207 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym; § 15 ust. 1 i 3 pkt 1 i 2 oraz § 16 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 października 2011 r.w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz. U. z 2013 r., poz.1581) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wskazano, że omyłki i braki formalne pierwotnej decyzji, wskazanie zakwestionowanego zapisu § 2 Regulaminu /.../, (w którym dążono do unikania łączenia osiągnięć realizowanych w odrębnych obszarach działalności naukowej), nie mają wpływu na treść merytorycznego rozstrzygnięcia. W ocenie organu bezsporne jest ustalenie, że zarówno na dzień wydania decyzji I instancji jak i na dzień wydania niniejszej decyzji, M. K. nie legitymował się pozytywną opinią promotora, o której mowa w § 16 ust. 2 pkt 3 cyt. rozporządzenia. Podnoszone przez wnioskującego o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzuty nie mogą stanowić przesłanki do uchylenia wcześniejszej decyzji i przyznania wnioskowanego stypendium, gdyż treść decyzji w świetle dokonanych ustaleń nie byłaby inna. Wyjaśniono, że już w toku postępowania pierwszoinstancyjnego Komisja Uczelniana ds. Stypendiów zwróciła się do promotora doktoranta o wyjaśnienie rozbieżności w ocenie doktoranta załączonej do wniosku o stypendium z dnia 27 września 2013 r. i - w ocenie okresowej opracowanej w dniu 27 czerwca 2013 r. W decyzji wskazano, że: "według stwierdzenia promotora, osiągnięcia, będące podstawą pozytywnej oceny załączonej do wniosku o stypendium, wykazane we wniosku stypendialnym, nie polegają na realizacji programu studiów doktoranckich, lecz na realizacji odrębnych zainteresowań naukowych, realizowanych poza tematyką pracy doktorskiej, uzgodnioną w ramach studiów. Promotor, precyzując w trakcie postępowania wyjaśniającego swoją ocenę stwierdził m.in., że doktorant nie realizuje tematyki przyszłej pracy doktorskiej i nie poczynił w niej postępów. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem organu, M. K. zaskarżył ww. rozstrzygnięcie Prorektora ds. Nauki Politechniki [...]. W ocenie skarżącego § 2 pkt 1 i 2 Regulaminu przyznawania stypendiów doktoranckich /.../ w Uczelni, określa dodatkowe wymogi uzyskania stypendium, które nie wynikają z przepisów ustawy - Prawo o Szkolnictwie Wyższym ani też z rozporządzenia wykonawczego w sprawie stypendiów. Zawarty w art. 200 a ust. 1 ustawy - Prawo o Szkolnictwie Wyższym zapis, że "tryb przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego określa regulamin określony przez rektora po uzyskaniu opinii właściwego organu samorządu doktorantów" nie może być interpretowany jako przyznanie rektorowi kompetencji do określania dodatkowych warunków przyznania stypendium. Z mocy art. 201 ust. 1 ustawy - Prawo o Szkolnictwie Wyższym, kompetencja do określania warunków i trybu przyznawania stypendiów doktoranckich oraz zwiększania stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych została przyznana ministrowi do spraw szkolnictwa wyższego, z zastrzeżeniem konieczności uregulowania tych spraw w drodze rozporządzenia. Skarżący zaakcentował, że wydając decyzję w II instancji, organ wskazał na zupełnie inną (niż pierwotnie) podstawę prawną odmowy przyznania stypendium, pomijając tym samym wadliwy Regulamin przyznawania stypendiów /../, mimo, że to właśnie on był jedyną podstawę negatywnej opinii Wydziałowej Komisji Stypendialnej oraz odmowy przyznania stypendium wydanej przez Rektora w I Instancji. Wbrew twierdzeniom organu, skarżący do wniosku o przyznanie stypendium dołączył pozytywną opinię opiekuna naukowego, który znał cel wystawienia takiej opinii i wiedział, jakie elementy działalności doktoranta podlegają ocenie. Negowanie prawdziwości tej opinii przez organ, nieodłącznie musi wiązać się ze stwierdzeniem, że opiekun naukowy poświadczył w niej nieprawdę – do czego nie ma absolutnie żadnych postaw. W odpowiedzi na skargę Rektor Politechniki [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, że pomimo braków i uchybień formalnych decyzji I instancji, odmowa przyznania skarżącemu stypendium była prawidłowa z powodu braku wymaganej, pozytywnej opinii promotora. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta – w myśl art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej ( lub inny, którego orzeczenia podlegają kontroli sądów administracyjnych na mocy przepisów ustaw szczególnych – art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a") konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c "p.p.s.a) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a). W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten umożliwia więc uwzględnienie skargi także z takich powodów, których nie podniesiono podczas toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego, a które skutkują wadliwością decyzji wymagającą jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Podkreślić przy tym należy, iż przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji brany jest pod uwagę stan prawny, który miał zastosowanie w chwili wydawania tej decyzji. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia Rektora Politechniki [...] kontrolowanego w niniejszym postępowaniu stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym ( j. t. Dz. U. z 2012r., poz. 572 z późn. zm., dalej – p.sz.w.). Ustawa ta w art. 207 ust. 1 poddała kontroli pod względem zgodności z prawem m. in. decyzje podjęte przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, nakazując odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. oraz przepisów o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Z tego względu, zdaniem sądu w składzie orzekającym, jest bezsporne, że sprawa przyznania doktorantowi stypendium doktoranckiego podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Jak wyjaśniono w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, orzecznictwie sądów administracyjnych i w doktrynie, wskazany w art. 207 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, obowiązek odpowiedniego stosowania w postępowaniu przed władzami uczelni przepisów kodeksu postępowania administracyjnego polega na zachowaniu przez organ minimum procedury administracyjnej niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony. Choć decyzje organów uczelni w kontekście wyrażonej w art. 77 ust. 5 Konstytucji RP zasady autonomii szkól wyższych nie muszą spełniać tak surowych kryteriów jak decyzja organu administracji publicznej, to jednak skoro zostały poddane kontroli pod względem zgodności z prawem prowadzonej przez sąd administracyjny, muszą spełniać przynajmniej podstawowe wymogi umożliwiające przeprowadzenie tej kontroli. Zważywszy na autonomię szkół wyższych, “decyzja organów uczelni" to nie w pełni to samo, co decyzja organu administracji. Ustawodawca świadomie przyjął model zbliżony do administracyjnoprawnego, zarówno jeśli chodzi o charakter tych “decyzji", jak i realizację prawa studenta do sądu. Model taki pozostaje w pełni w zgodzie z całością regulacji przyjętej w art. 70 konstytucji. Nakaz odpowiedniego stosowania kpa należy rozumieć w ten sposób, iż wszystkie gwarancje, jakie przysługują adresatowi decyzji administracyjnej na podstawie kpa, winny mieć także zastosowanie do adresata “decyzji" rektora, chyba że szczególne cechy sprawy wprost to uniemożliwiają. (patrz: wyrok TK z dnia 8 listopada 2000 r., sygn. SK 18/99, OTK Nr 7, poz. 258). Należy również pamiętać, że" odpowiednie" stosowanie przepisów k.p.a. oznacza, iż pewne jego regulacje znajdą zastosowanie wprost, inne z pewnymi modyfikacjami, natomiast jeszcze inne, z uwagi na specyfikę podmiotu, jakim jest uczelnia publiczna, nie będą miały zastosowania przed tym organem, który tylko pełni funkcję organu administracji publicznej w ściśle określonym zakresie spraw wyznaczonych w art. 207 ust. 1 p.sz.w. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga M. K. nie mogła zostać uwzględniona z następujących przyczyn: w art. 200 ust. 1 ustawy- Prawo o szkolnictwie wyższym (dalej: p.sz.w) postanowiono, ze uczestnik stacjonarnych studiów doktoranckich może otrzymywać stypendium doktoranckie. Zatem z przepisu wynika uprawnienie, lecz - nie obowiązek - przyznania stypendium doktorantowi na jego wniosek. Art. 201 ust. 1 ustawy zawiera delegację do określenia – przez ministra właściwego do sprawa szkolnictwa wyższego – warunków i trybu organizowania, prowadzenia i odbywania studiów doktoranckich, oraz – przyznawania stypendiów doktoranckich. Zgodnie z udzielonym upoważnieniem, w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 października 2011 r. w sprawie studiów doktoranckich oraz stypendiów doktoranckich, mającego zastosowanie do stypendiów przysługujących od dnia 1 października 2011 r., postanowiono, m.in., że :Stypendium doktoranckie przyznaje rektor uczelni albo dyrektor jednostki naukowej, po zaopiniowaniu przez komisję doktorancką jednostki organizacyjnej uczelni albo jednostki naukowej, zwaną dalej "komisją", wniosków o przyznanie tego stypendium. (§ 14. 1 rozporządzenia), Stypendium doktoranckie może być przyznane doktorantowi, który terminowo realizuje program studiów doktoranckich oraz wykazuje się zaangażowaniem w: -prowadzeniu zajęć dydaktycznych w ramach praktyk zawodowych albo -realizacji badań naukowych prowadzonych przez jednostkę organizacyjną uczelni albo jednostkę naukową. Stypendium doktoranckie na drugim roku i kolejnych latach studiów doktoranckich może być przyznane doktorantowi, który w roku akademickim poprzedzającym złożenie wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego: - uzyskał bardzo dobre albo dobre wyniki z egzaminów objętych programem studiów doktoranckich; i - wykazał się postępami w pracy naukowej i w przygotowywaniu rozprawy doktorskiej. (§ 15. 1 i n. rozporządzenia), Doktorant składa wniosek o przyznanie stypendium doktoranckiego do kierownika studiów doktoranckich. Wniosek o przyznanie stypendium doktoranckiego, który składa doktorant do kierownika studiów doktoranckich powinien zawierać, oprócz danych osobowych doktoranta oraz opisu jego postępów w pracy naukowej, również opinię opiekuna naukowego albo promotora i - informacje potwierdzające spełnienie kryteriów, o których mowa w § 15 ust. 1 i 3 albo § 15 ust. 2 rozporządzenia. ( § 16 cyt. aktu). Po zaopiniowaniu wniosków o przyznanie stypendium doktoranckiego, Komisja stypendialna przekazuje rektorowi uczelni albo dyrektorowi jednostki naukowej listę doktorantów, których rekomenduje do przyznania stypendium. Z akt Politechniki [...] w sprawie stypendium M. K. wynika, co następuje: wnioskiem z dnia 27 września 2013 r. skarżący wystąpił o przyznanie w roku akademickim 2013/2014 stypendium doktoranckiego. Na wniosku znajdowała się pozytywna opinia opiekuna naukowego doktoranta o treści "oceniam pozytywnie postępy doktoranta w pracy naukowej, a zwłaszcza przyrost dorobku publikacyjnego". Wniosek poddany ocenie Wydziałowej Komisji Doktoranckiej Studium Doktoranckiego ds. stypendiów doktoranckich przy Wydziale Elektroniki, Telekomunikacji i Informatyki [...] został przez tę Komisje zaopiniowany negatywnie z dwóch przyczyn: cyt. "wnioskodawca nie spełnia wymogów regulaminowych zawartych w § 2p.1.(uzyskał wcześniej st. doktora w innej dyscyplinie naukowej) i – "opiekun naukowy zaopiniował negatywnie odwołanie podopiecznego". Przed podjęciem przez Rektora decyzji w sprawie stypendium, w związku z odwołaniem skarżącego z dnia 7 listopada 2013 r. od opinii Wydziałowej Komisji Stypendialnej ETI [...], uzyskano dwukrotnie wyjaśnienia opiekuna naukowego doktoranta. Zawiera je pismo "wpływ. 14.10.2013 r." i zapisek na dokumencie odwołania. W obu przypadkach opiekun naukowy wyjaśnił, że doktorant nie czyni postępów w pracy naukowej związanej z doktoratem i dodał: "dlatego uważam, że kontynuowanie przez M. K. Studium Doktoranckiego nie ma sensu". Opinia ta jest zbieżna z oceną zamieszczoną przez opiekuna naukowego doktoranta, na dokumencie "Sprawozdanie doktoranta [...] z realizacji programu studiów doktoranckich w roku akademickim 2012/2013 ", na którym opiekun naukowy w dniu 27 czerwca 2013 r. napisał: "student odmówił pracy nad rozprawą doktorską". Ponadto w dniu 18 listopada 2013 r. opiekun naukowy skarżącego złożył oświadczenie - w nawiązaniu do treści . § 15 cyt. wyżej Rozporządzenia MNiSzW z dnia 5 października 2011 r., - z którego wynika jednoznacznie, że M. K. nie realizuje badań przewidzianych przez opiekuna w momencie przyjmowania na studia doktoranckie, przerwał realizację grantu promotorskiego, który miał wspomagać badania, nie opublikował żadnego artykułu, który mieściłby się w temacie przyszłej pracy doktorskiej oraz nie zrobił żadnego ruchu w kierunku otwarcia przewodu doktorskiego. Z przedłożonych Sądowi akt wynika również, że opiekun naukowy doktoranta dwukrotnie składał rezygnację z opieki nad doktorantem Opisane okoliczności faktyczne uzasadniały, w ocenie sądu, podjęcie decyzji o odmowie przyznania skarżącemu stypendium doktoranckiego na badany okres, bowiem wyżej cytowane przepisy rozporządzenia MNiSzW z dnia 5 października 2011 r., stanowią wprost, że stypendium doktoranckie może być przyznane doktorantowi, który terminowo realizuje program studiów doktoranckich oraz wykazuje się zaangażowaniem w realizacji badań naukowych prowadzonych przez jednostkę organizacyjną uczelni albo jednostkę naukową, a ponadto - wykazał się postępami w pracy naukowej i w przygotowywaniu rozprawy doktorskiej. Natomiast wniosek o przyznanie stypendium doktoranckiego, stosownie do treści § 15 cyt. wyżej rozporządzenia winien zawierać, m.in. informacje potwierdzające spełnienie kryteriów, o których mowa w § 15 ust. 1 i 3 albo § 15 ust. 2. Zatem – jeśli pierwotnie ich nie zawierał, a zdaniem Sądu w składzie orzekającym tak było, w toku postępowania wyjaśniającego władze Uczelni winny je uzyskać i uzupełnić wniosek, co nastąpiło w trakcie wyżej opisanego postępowania. Opisane okoliczności faktyczne, jak wynika z uzasadnienia decyzji Rektora, podjętej po rozpatrzeniu sprawy na skutek wniosku skarżącego o ponowne jej rozpoznanie, legły u podstaw decyzji zaskarżonych w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W związku z powyższym należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie organ Politechniki [...] wydał decyzję na podstawie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego, a więc nie doszło do naruszenia art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. Tym samym nie było podstaw, aby zarzucić organowi brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Wszystkie kluczowe dla sprawy okoliczności zostały wyjaśnione. Trudno wyobrazić sobie jakieś inne środki dowodowe, poza tymi zgromadzonymi w sprawie, które miałyby być konieczne dla rozstrzygnięcia sprawy stypendium doktoranckiego M. K. Istotne znaczenie dla oceny prawidłowości przeprowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego ma w szczególności wyżej cytowany art. 207 ust. 1 p.sz.w., który stanowi, że do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, /.../ przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Biorąc powyższe pod uwagę, nie można zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w skardze, że sprawa przyznania skarżącemu stypendium doktoranckiego nie była należycie wyjaśniona, a postępowanie przeprowadzono z naruszeniem wskazywanych w skardze przepisów tj. z naruszeniem art. 10 §1 w zw. z art. 79 §1 i 2 , art. 81, 136, 138 §1 pkt. 1 i § 2, 70, 75 §1 i 107 § 1 i 3 k.p.a. Sąd nie podziela również poglądu, ze zaskarżone decyzje podjęte zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a w szczególności – wyżej zacytowanych przepisów ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym i rozporządzenia wykonawczego z dnia 5 października 2011 r. Wniosek o poddanie ocenie i uchylenie przepisów Regulaminu przyznawania stypendiów doktoranckich oraz zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych doktorantom studiów stacjonarnych studiów doktoranckich Politechniki [...], jako nie mieszczący się w granicach niniejszej sprawy, nie podlegał rozpatrywaniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji i oddalił skargę