III SA/Gd 706/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędzia WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 października 2021 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 czerwca 2021 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia 19 lutego 2021 r., nr [...], wydaną na podstawie art. art. 17 ust. 1, ust. 1a, ust. 3 i ust. 4 oraz art. 24 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 111 ze zm.) – dalej jako: "ustawa", Prezydent Miasta odmówił B. S. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad osobą niepełnosprawną - matką E. M. na okres od 1 marca 2020 r. do 31 stycznia 2021 r. oraz przyznał B. S. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na okres od 1 lutego 2021 r. -bezterminowo. Jak wyjaśnił organ, dnia 31 marca 2020 r. B. S. wniosła o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W dniu 10 lutego 2021 r. dostarczyła decyzję z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, z której wynika, że renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy została wstrzymana od dnia 1 lutego 2021 r. W związku z powyższym nabyła ona uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 lutego 2020 r. - bezterminowo. B. S. wniosła odwołanie od powyższej decyzji w części dotyczącej odmowy przyznania świadczenia za wskazany okres, zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 24 ust. 2 ustawy, co spowodowało nieprzyznanie skarżącej świadczenia począwszy od dnia, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, tj. od dnia 1 marca 2020 r. Decyzją z dnia 2 czerwca 2021 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735) oraz art. 17 i art. 24 ust. 2 ustawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że w toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ pierwszej instancji zwrócił się do skarżącej o złożenie decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o uchyleniu przyznanej renty. W dniu 10 lutego 2021 r. skarżąca złożyła decyzję ZUS z dnia 10 lutego 2021 r. o wstrzymaniu wypłaty renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 1 lutego 2021 r. Kolegium, wskazując na treść art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy, a także na skutki wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt SK 2/17, stwierdziło, że osoba pobierająca rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy nie może jednocześnie pobierać świadczenia pielęgnacyjnego. Renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy rekompensuje bowiem świadczeniobiorcy utratę możliwości wykonywania pracy zgodnie z kwalifikacjami. Świadczeniobiorca może jednak podejmować inną pracę i otrzymywać za nią wynagrodzenie. Z kolei świadczenie pielęgnacyjne rekompensuje brak możliwości zarobkowania w sytuacji sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Zdaniem Kolegium organ I instancji zasadnie odmówił prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w okresie, w którym skarżąca otrzymywała rentę z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, czyli w sprawach wymagających rezygnacji z emerytury od miesiąca, w którym strona przedstawi decyzję o wstrzymaniu wypłaty emerytury. Skoro rencista podejmuje się opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, a opieka ta ma taki rozmiar, że uniemożliwiałaby podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia, bez względu na to, czy zgodnego z posiadanymi kwalifikacjami, czy też nie, to jednoczesne pobieranie dwóch różnych świadczeń rekompensujących utratę możliwości zarobkowania nie byłoby zgodne z zasadą sprawiedliwości społecznej. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję B. S. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego przez niezastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 24 ust. 2 ustawy, co spowodowało nie przyznanie skarżącej świadczenia począwszy od dnia, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, tj. od dnia 1 marca 2020 r. W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W ocenie skarżącej prawidłowo wypełniony wniosek wpłynął do organu w dniu 31 marca 2020 r., tak więc skarżącej przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 marca 2020 r., a nie jak wskazał organ od dnia 1 lutego 2021 r. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że fakt pobierania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy oraz niezłożenie wraz z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego decyzji o zawieszeniu jej pobierania uzasadnia odmowę przyznania świadczenia od daty złożenia wniosku. Skarżąca, składając taką decyzję w chwili złożenia wniosku, pozbawiłaby się środków pieniężnych niezbędnych dla własnego utrzymania. Organ pominął regułę z art. 27 ust. 5 ustawy, z której wynika, że przy zbiegu uprawnień do świadczeń uregulowanych w ustawie skarżącej przysługuje prawo do wyboru korzystniejszego świadczenia. Postępowanie organów narusza również zasadę budzenia zaufania obywateli do organów Państwa, której urzeczywistnieniem jest obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, a także obowiązek udzielania stronie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek w toku postępowania tak, aby nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa (art. 8, art. 9 k.p.a.). Ponadto, zgodnie z art. 7 k.p.a., organy administracji publicznej powinny dążyć do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Nie można zaakceptować literalnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy, skutkującej odmową przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na uzyskanie przez nią renty, bez szerszego spojrzenia na system zmian w przepisach o świadczeniach rodzinnych w kontekście reguł dobrej legislacji i przestrzegania zasady z art. 2 Konstytucji RP, który stanowi, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawa, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowym postuluje się przeprowadzenie kompleksowej wykładni tekstu prawnego - dokonanie wykładni językowej wraz z wykładnią systemową, funkcjonalną, nawet jeżeli rezultat wykładni językowej jest jednoznaczny. Dotychczasowe regulacje prawne uniemożliwiły skarżącej skuteczne ubieganie się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Nie jest to kwestia jej wyboru, ale sytuacja wymuszona okolicznościami. Z treści oświadczenia złożonego przez skarżącą wynika jednoznacznie intencja skarżącej wyboru świadczenia pielęgnacyjnego jako korzystniejszego oraz świadomość konieczności zaprzestania pobierania świadczenia dotychczasowego. Organ nie wziął powyższego pod uwagę, dokonując przedmiotowego rozstrzygnięcia. W demokratycznym państwie prawa nie można akceptować stanowiska, że "przymuszenie" obywatela do wystąpienia o świadczenie mniej korzystne, na skutek wydania przepisów niekonstytucyjnych, których negatywne skutki godzące w stabilność sytuacji prawnej zagwarantowanej ostateczną decyzją administracyjną nie zostały przez prawodawcę należycie wyeliminowane - jest sytuacją nieodwracalną tylko i wyłącznie z powodu zastosowania literalnej wykładni przepisów. Skarżąca wskazała również, że art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, jest niezgodny z art. 71 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (wyrok TK z dnia 26 czerwca 2019 r. o sygn. akt SK 2/17), dlatego też ta przesłanka negatywna nie powinna być brana pod uwagę przy przyznawaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i co więcej, brak jest podstaw domagania się od skarżącej zawieszenia pobierania renty z tego tytułu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Z uwagi na zaistnienie sytuacji określonej wskazanym przepisem sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia dotyczącego prawa skarżącej do świadczenia pielęgnacyjnego stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 111 – dalej również jako "ustawa"). W myśl art. 17 ust. 1 ustawy świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Organy nie kwestionowały, że skarżąca, opiekująca się niepełnosprawną w stopniu znacznym matką, spełnia wymogi art. 17 ust.1 pkt 4 ustawy. Spór dotyczył natomiast tego, z jaką datą należy przyznać skarżącej wnioskowane świadczenie. Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w dniu 31 marca 2020 r. , a następnie przedstawiła decyzję ZUS z dnia 10 lutego 2021 r. o wstrzymaniu wypłaty renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 1 lutego 2021 r. Twierdziła, że świadczenie pielęgnacyjne powinno być jej przyznane od dnia 1 marca 2020 r., nie zaś od 1 lutego 2021 r. , jak uczyniły organy. W ocenie Sądu organy prawidłowo powołały się na art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy, zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. Nie ma racji skarżąca zarzucając, że organy rozpatrując przedmiotową sprawę poprzestały na literalnym brzmieniu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit a ustawy. W zaskarżonej decyzji bowiem w sposób prawidłowy Kolegium odwołało się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt SK 2/17, w którym ww. przepis, z dniem 9 stycznia 2020 r., został uznany za częściowo niezgodny z art. 71 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP i utracił moc w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Trybunał za sprzeczne z zasadą równości wobec prawa uznał , że w świetle cytowanego przepisu samo przyznanie prawa do takiej renty skutkuje odebraniem świadczenia pielęgnacyjnego. Jednocześnie w orzecznictwie sądów administracyjnych, również na skutek powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r. sygn. akt SK 2/17, utrwalił się pogląd o konieczności dokonywania prokonstytucyjnej wykładni tego przepisu, to jest wykładni mającej na celu pełne zagwarantowanie realizacji wartości i zasad konstytucyjnie chronionych, w tym zasady równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji), sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji), obowiązku udzielania szczególnej pomocy rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej (art. 71 ust.1 zdanie drugie Konstytucji) i osobom niepełnosprawnym (art. 69 Konstytucji). Ostatecznie w kwestii interpretacji wskazanego przepisu ukształtowało się stanowisko, zgodnie z którym , biorąc pod uwagę przedstawione powyżej zasady konstytucyjne oraz przepisy regulujące zbieg uprawnień do opisanych wyżej świadczeń, tj. art. 27 ust. 5 u.ś.r. oraz stosowne przepisy ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1270 ze zm.; dalej: u.e.r.f.u.s.), osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera emeryturę (rentę), winna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń poprzez rezygnację z pobierania świadczenia niższego. Wybór ten może zrealizować poprzez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do emerytury/renty na podstawie art. 103 ust. 3 u.e.r.f.u.s. Zgodnie z tym przepisem prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy lub renty rodzinnej, do której uprawniona jest jedna osoba, może ulec zawieszeniu na wniosek emeryta. Podkreślono przy tym, że przepisy nie ograniczają możliwości złożenia takiego wniosku. Zawieszenie prawa do tych świadczeń, zgodnie z art. 134 ust. 1 pkt 1 u.e.r.f.u.s., skutkować będzie wstrzymaniem ich wypłaty poczynając od miesiąca, w którym została wydana decyzja o wstrzymaniu wypłaty (art. 134 ust. 2 pkt 2 u.e.r.f.u.s.). Są to co prawda prawa niezbywalne, ale uznać należy, że ich zawieszenie eliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych w postaci posiadania prawa do emerytury/renty. Istota ograniczenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego dla rencisty musi być interpretowana jako wiążąca się nie z samym prawem do renty, lecz z jego realizacją w postaci wypłaty świadczenia (por.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 2375/19; z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 254/20; z dnia 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 764/20 i z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1983/20). Z uwagi na powyższe należy uznać, że art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy nie może być interpretowany wyłącznie w oparciu o dyrektywy wykładni językowej, albowiem wówczas należałoby przyjąć, że eliminuje on bezwzględnie z kręgu uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego te osoby, które sprawują opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny i rezygnują z tej przyczyny z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a jednocześnie mają prawo do świadczeń wymienionych w tym przepisie. Taka wykładnia prowadziłaby do naruszenia wskazanych wyżej wartości i zasad konstytucyjnych. Dlatego też przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że choć zasadniczo wyklucza on możliwość pobierania jednocześnie świadczenia pielęgnacyjnego i emerytury (renty), to nie uniemożliwia wyboru przez uprawnionego jednego z tych świadczeń. W konsekwencji powyższego, mając na uwadze nie tylko wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 26 czerwca 2019 r. o sygn. akt SK 2/17, ale również przyjętą przez sądy administracyjne aktualną interpretację omówionych przepisów prawa materialnego uznać trzeba, że organy zasadnie odmówiły skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 stycznia 2021 r. – to jest w okresie, kiedy pobierała rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Przesądzającą dla rozstrzygnięcia sprawy była bowiem okoliczność, kiedy skarżąca dokonała wyboru jednego z przysługujących jej świadczeń, przy czym wybór ten musi sprowadzać się do przedłożenia decyzji ZUS w przedmiocie wstrzymania wypłaty renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Świadomość występującej kolizji świadczeń miała skarżąca już na etapie składania wniosku o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, skoro w uzasadnieniu wniosku domagała się (jak wyżej wskazano- bezpodstawnie) przyznania tego świadczenia w wysokości pomniejszonej o wysokość otrzymywanej renty. Oznacza to, że osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera rentę, powinna dokonać wyboru jednego z tych świadczeń. Strona powinna zrezygnować z renty, występując do organu rentowego (ZUS) z wnioskiem o zawieszenie prawa do renty na podstawie art. 103 ust. 3 u.e.r.f.u.s. Zawieszenie to skutkuje wstrzymaniem wypłaty renty od miesiąca, w którym została wydana decyzja o wstrzymaniu wypłaty (art. 134 ust. 2 powołanej ustawy emerytalnej). Począwszy od tego miesiąca, strona nabyła prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Zgodnie bowiem z art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, jakimi w tym przypadku była decyzja o wstrzymaniu wypłaty renty. W rozpoznawanej sprawie obowiązkiem organów administracji obu instancji było pouczenie skarżącej w trybie art. 79a k.p.a. o możliwości złożenia wniosku o wstrzymanie wypłaty renty oraz o uzależnieniu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od przedstawienia decyzji o wstrzymaniu jej wypłaty. Taka informacja powinna być udzielona stronie wówczas, gdy postępowanie z wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wykaże, że zachodzą przesłanki umożliwiające uwzględnienie wniosku i jedyną przeszkodą jest pobieranie renty. Z obowiązku tego organ pierwszej instancji wywiązał się kierując (niezwłocznie po doręczeniu mu w dniu 10 grudnia 2020 r. odpisu decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 grudnia 2020 r., w której Kolegium wskazało, że w sytuacji, gdy wnioskodawca pobierający rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy spełnia przesłanki przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, organ administracji publicznej powinien poinformować go o możliwości wystąpienia do organu rentowego o uchylenie decyzji przyznającej rentę, zaś uzyskanie przez wnioskodawcę takiej decyzji i przedstawienie jej organowi pomocy społecznej umożliwi przyznanie wnioskodawcy świadczenia pielęgnacyjnego) do pełnomocnika skarżącej w dniu 5 stycznia 2021 r. pismo wskazujące na konieczność złożenia decyzji ZUS o uchyleniu przyznanej renty, a także wskazujące, że w sprawach wymagających rezygnacji z renty złożenie wniosku z prawidłowo wypełnionymi dokumentami oznacza przedstawienie decyzji o uchyleniu świadczenia emerytalno-rentowego. Kolizję tych uprawnień skarżąca wyeliminowała, składając w dniu 10 lutego 2021 r. wydaną przez ZUS decyzję z dnia 10 lutego 2021 r. o wstrzymaniu skarżącej wypłaty renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 1 lutego 2021 r. Ustosunkowując się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że skarżąca otrzymała możliwość wyboru świadczenia bardziej dla niej korzystnego i z możliwości tej skorzystała, uzyskując decyzję organu rentowego o wstrzymaniu wypłaty renty. Wbrew twierdzeniom skargi, w niniejszej sprawie nie zachodziły podstawy do przyznania wnioskowanego świadczenia od dnia 1 marca 2020 r. Skarżąca złożyła co prawda w tym miesiącu wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, jednakże dopiero od lutego 2021 r., w związku z zawieszeniem prawa do renty, a właściwie w związku z wstrzymaniem jej wypłaty zaistniała możliwość przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia. Mając na względzie powyższe Sąd za prawidłowe uznał rozstrzygnięcia organu odwoławczego oraz organu pierwszej instancji o przyznaniu skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 1 lutego 2021 r. oraz o odmowie przyznania jej przedmiotowego świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 1 marca 2020 r. do 31 stycznia 2021 r. W okresie tym występowała negatywna przesłanka z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę - jako bezzasadną - oddalił.