III SA/Gd 707/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi D. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 23 sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego oddala skargę. Zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia 23 sierpnia 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji uchylił rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z dnia 11 lipca 2019 r. o obniżeniu D. K. dodatku służbowego w części dotyczącej daty obniżenia dodatku służbowego orzekając w tym zakresie, zaś w pozostałej części utrzymał rozkaz organu I instancji w mocy. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: Rozkazem personalnym z dnia 11 lipca 2019 r. (nr ...) Komendant Powiatowy Policji - działając na podstawie art. 6f w zw. z art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 161 ze zm. – dalej zwanej także "ustawą") w zw. z § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm. – dalej zwanego także "rozporządzeniem z dnia 6 grudnia 2001 r.") - obniżył D. K. (zwanym dalej "policjantem", "skarżącym"), starszemu dzielnicowemu Zespołu ds. Prewencji Posterunku Policji, z dniem 11 lipca 2019 r. dodatek służbowy o 20% otrzymywanej stawki, tj. do kwoty 400 zł miesięcznie. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności na mocy art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że orzeczeniem nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 29 maja 2019 r. policjant został uznany winnym naruszenia dyscypliny służbowej, za co wymierzono mu karę dyscyplinarną nagany. Zgodnie z § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. dodatek służbowy obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Mając na uwadze powyższe oraz wagę przewinienia i wymierzoną karę dyscyplinarną, a także dotychczasową, ponad 25-letnią służbę, przekładającą się bezpośrednio na doświadczenie policjanta, podjęto decyzję o zastosowaniu obniżenia w granicach 20% otrzymywanej stawki. Zastosowanie 20% stawki obniżenia wynika z oceny przewinienia dyscyplinarnego polegającego na odmowie wykonania wydanego policjantowi przez przełożonego w sprawach osobowych polecenia odebrania imiennego zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym lub pojazdem przewożącym wartości pieniężne nr [...], czyli odmowy realizacji zadań służbowych, które zostały określone w karcie opisu stanowiska pracy. Policjant złożył odwołanie od rozkazu personalnego organu I instancji podnosząc, że jest on niezgodny z § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. oraz zarzucił naruszenie art. 135q ustawy z powodu nie wskazania terminu obowiązywania rozkazu. Twierdził, że polecenie Komendanta Powiatowego Policji z dnia 18 września 2018 r., będące przedmiotem postępowania dyscyplinarnego, nie zostało wydane w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, gdyż dzień ten był dniem wolnym policjanta od służby. Wskazał także, że orzeczeniem nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 29 maja 2019 r. utrzymano w mocy orzeczenie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia 23 kwietnia 2019 r. o uznaniu winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jednak nie wskazano terminu końcowego jego obowiązywania. W ocenie policjanta powinien zostać określony termin, po którym następuje zatarcie kary dyscyplinarnej. Analogicznie powinien być przewidziany także okres końcowy obniżenia dodatku służbowego pokrywający się z czasem zatarcia kary. Nie ma podstaw do stosowania orzeczenia dyscyplinarnego o ukaraniu w dalszym czasie, po terminie określonym zatarciem kary. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia 23 sierpnia 2019 r. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 2 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. – dalej powoływanej jako "k.p.a.") - uchylił rozkaz personalny organu I instancji w części dotyczącej daty, z którą obniżono policjantowi dodatek służbowy i określił dzień, z którym obniżono dodatek służbowy jako 12 lipca 2019 r. (§ 1); oraz utrzymał w mocy ten rozkaz w pozostałym zakresie (§ 2). W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zasady obniżania dodatku służbowego reguluje § 9 ust. 5 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., zgodnie z którym organ jest obowiązany obniżyć dodatek służbowy, gdy zajdą szczególnie uzasadnione okoliczności, przy czym § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio. Na tej podstawie do szczególnie uzasadnionych okoliczności zalicza się m.in. naruszenie przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono policjantowi karę dyscyplinarną. Organ odwoławczy stwierdził, że mając na uwadze związany charakter decyzji podejmowanej w ramach § 8 ust. 8 pkt 1 i § 9 ust. 5 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., nakazującego obniżanie dodatku funkcyjnego (służbowego) w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną (przepis stosowany odpowiednio do dodatków służbowych zgodnie z § 9 ust. 5 ww. rozporządzenia), niezrozumiałe jest twierdzenie odwołującego się o braku okoliczności szczególnie uzasadniających obniżenie dodatku służbowego. W rozpatrywanej sprawie funkcjonariusz został ukarany karą nagany za odmowę wykonania wydanego mu przez przełożonego w sprawach osobowych polecenia odebrania ważnego do 11 czerwca 2020 r. imiennego zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym lub pojazdem przewożącym wartości pieniężne (nr [...]), a zatem odmówił realizacji zadań służbowych, określonych w karcie opisu stanowiska policjanta. Fakt ten został udowodniony w postępowaniu dyscyplinarnym zakończonym prawomocnym orzeczeniem. Nie ma przy tym znaczenia, że 18 września 2018 r. był dla policjanta dniem wolnym od służby. W tym dniu policjant przebywał na terenie swojej jednostki i w trakcie tego pobytu został poproszony przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych na rozmowę, na którą wyraził zgodę. W trakcie rozmowy Komendant Powiatowy Policji wydał polecenie, aby policjant zabrał przekazane uprzednio wraz z raportem zezwolenie do prowadzenia pojazdów uprzywilejowanych i aby nadal wykorzystywał pojazdy służbowe w ramach służby. D. K. odmówił zarówno odebrania zezwolenia, jak również podtrzymał swoje negatywne stanowisko w zakresie prowadzenia pojazdów służbowych. Powyższe okoliczności zostały stwierdzone i udowodnione w zakończonym prawomocnym orzeczeniem postępowaniu dyscyplinarnym. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut odwołującego się, iż zarzucany mu czyn nie został popełniony w trakcie pełnienia służby. Organ odwoławczy zauważył, że Komendant Powiatowy Policji wybrał najniższą możliwą stawkę obniżenia dodatku służbowego, a więc 20% otrzymywanej stawki dodatku służbowego (100 zł). Uwzględnił przy tym stopień zawinienia, ocenę przewinienia dyscyplinarnego, staż służby, doświadczenie zawodowe policjanta. W odniesieniu od zarzuty naruszenia art. 135q ustawy organ odwoławczy podkreślił, że regulacja ta odnosi się do kwestii zatarcia kary dyscyplinarnej, a nie obniżenia dodatku służbowego. Przepisy, w oparciu o które wydano zaskarżoną decyzję o obniżeniu dodatku służbowego nie określają ram czasowych obniżenia dodatku służbowego (funkcyjnego), stąd też niewskazanie w decyzji o obniżeniu dodatku okresu, na który obniża się go nie stanowi naruszenia obowiązujących w tym zakresie przepisów. Organ stwierdził, że nic nie stoi na przeszkodzie, by po okresie obowiązywania kary dyscyplinarnej podwyższyć dodatek służbowy do kwoty sprzed obniżenia dodatku w przypadku, gdy przełożony uzna, że policjant należycie wykonuje obowiązki służbowe. Z kolei nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnione jest interesem społecznym, tożsamym z interesem służby przejawiającym się w potrzebie racjonalnego wydatkowania środków budżetowych oraz dążeniu do niezwłocznego egzekwowania konsekwencji kary nałożonej orzeczeniem dyscyplinarnym. Niezwłoczność reakcji (obniżenie dodatku służbowego) na wymierzoną karę dyscyplinarną działa wychowawczo zarówno względem adresata decyzji administracyjnej, jak i pozostałych funkcjonariuszy. Na zakończone organ odwoławczy zauważył, że zaskarżony rozkaz personalny został doręczony w dniu 12 lipca 2019 r., natomiast o obniżeniu dodatku służbowego orzeczono od dnia 11 lipca 2019 r., zaś zaskarżonemu rozstrzygnięciu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Należało zatem uchylić zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty obniżenia dodatku służbowego i określić nowy termin w tym zakresie. D. K. zaskarżył rozkaz personalny organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: - § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego - z powodu braku okoliczności szczególnie uzasadniających obniżenie dodatku służbowego, oraz - art. 135q ustawy o Policji z powodu nie wskazania terminu obowiązywania rozkazu. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że polecenie z dnia 18 września 2018 r. Komendanta Powiatowego Policji będące przedmiotem postępowania dyscyplinarnego nie zostało mu wydane w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, gdyż dzień ten był dla niego dniem wolnym od służby, o czym Komendant powinien wiedzieć z racji pełnionej funkcji wyższego przełożonego. Nie odmawiał w żaden sposób wykonania polecenia będącego przedmiotem postępowania dyscyplinarnego. Wyjaśnił, że w uzasadnieniu orzeczenia nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji wskazane zostały również okoliczności poprzedzające zdarzenie z dnia 18 września 2018 r., tj. że w dniu 16 września 2018 r. sporządził raport do Komendanta Powiatowego Policji, w którym wskazał przyczyny rezygnacji z kierowania pojazdami służbowymi i uprzywilejowanymi Policji oraz załączył do raportu tzw. "wkładkę". Komendant natomiast wydał mu w dniu wolnym udzielonym za nadgodziny polecenie używania pojazdów służbowych bez merytorycznego rozpatrzenia wcześniej złożonego raportu, natomiast pisemną odpowiedź Komendanta na ten raport otrzymał dopiero po kilku dniach, chyba pod koniec września 2018 r. i do tej odpowiedzi została załączona również "wkładka". Skarżący zaznaczył, że przedmiotowe polecenie wykonał po powrocie do pełnienia służby po dniu wydania polecenia (i nadal je wykonuje podczas pełnienia służby). Zwrócił też uwagę, że w rozkazie personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji oraz w rozkazie personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji nie wskazano również terminu końcowego jego obowiązywania. W związku bowiem z treścią art. 135q ustawy końcowa data obniżenia dodatku służbowego powinna być zgodna z czasem zatarcia kary dyscyplinarnej, a w związku z tym powinna być również zawarta w tym rozkazie. Nie ma w związku z powyższym podstaw do stosowania orzeczenia o ukaraniu w czasie dalszej służby po terminie określonym w przepisach o zatarciu kary. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub jego wydania z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku natomiast uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu był rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 23 sierpnia 2019 r. uchylający rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z dnia 11 lipca 2019 r. wydany w sprawie obniżenia skarżącemu dodatku służbowego o 20% od dnia 11 lipca 2019 r. w części dotyczącej daty, z którą następuje obniżenie dodatku i orzekający w tym zakresie o obniżeniu wskazanego dodatku od dnia 12 lipca 2019 r., natomiast w pozostałym zakresie utrzymujący w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. Materialnoprawną podstawę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem". Stosownie do art. 104 ust. 3 ustawy na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 (czyli innych niż stanowiska kierownicze lub samodzielne) policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Powołane powyżej rozporządzenie – na mocy delegacji wskazanej w art. 104 ust. 6 ustawy – określiło szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość dodatków do uposażenia, o których mowa w ust. 1-4, uwzględniając ich rodzaj i charakter, przesłanki przyznawania lub podwyższania na stałe lub na czas określony, warunki obniżania lub cofania oraz stanowiska uprawniające do dodatku funkcyjnego. W § 9 ust. 5 rozporządzenia wskazano, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu, przy czym § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6 (który określa przypadki cofnięcia dodatku służbowego, a zatem nie znajduje zastosowania w rozpoznawanej sprawie). Stosownie natomiast do brzmienia - znajdującego w niniejszej sprawie odpowiednie zastosowanie na mocy odesłania z § 9 ust. 5 zd. 2 rozporządzenia - § 8 ust. 8 tegoż rozporządzenia, dodatek funkcyjny (tutaj: dodatek służbowy) obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku: 1) naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną; 2) niewywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych stwierdzonego w opinii służbowej; 3) nieprzydatności policjanta na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. Z brzmienia zacytowanych przepisów – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym – wynika, że decyzje (rozkazy personalne) o obniżeniu dodatku służbowego, wydawane na podstawie § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 rozporządzenia, w którym prawodawca posłużył się zwrotem "podlega obniżeniu", mają charakter związany i nie są podejmowane w ramach uznania administracyjnego. Tym samym organy Policji nie mają żadnej możliwości odstąpienia od wykonania dyspozycji przedmiotowej normy w razie stwierdzenia stanu faktycznego w niej opisanego, m.in. stwierdzenia naruszenie przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Uznaniu natomiast organów (właściwych przełożonych służbowych funkcjonariuszy) pozostawiona została jedynie skala obniżenia dodatku służbowego, która - w zależności od ich własnej oceny – oscyluje w granicach od 20 do 50% stawki otrzymywanego przez policjanta dodatku służbowego (por. wyroki NSA: z dnia 10 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 1640/17, LEX nr 2440749 oraz z dnia 2 września 2016 r., sygn. akt I OSK 2352/15, LEX nr 2143007). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że obowiązek obniżenia przez organ funkcjonariuszowi Policji dodatku służbowego – co wyraźnie wynika z treści § 9 ust. 5 zd. 2 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia - zależy od stwierdzenia łącznego spełnienia dwóch przesłanek: 1/ ustalenia, że funkcjonariusz dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych oraz 2/ ukarania funkcjonariusza karą dyscyplinarną za powyższe naruszenie dyscypliny. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że przesłanki te zostały spełnione w rozpoznawanej sprawie. Mianowicie, skarżący prawomocnym – w rozumieniu art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy - orzeczeniem nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 29 maja 2019 r. został uznany winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że w dniu 18 września 2018 r. w Komendzie Powiatowej Policji, odmówił wykonania wydanych mu przez przełożonego w sprawach osobowych insp. M. P. - Komendanta Powiatowego Policji poleceń: odebrania, ważnego do dnia 11 czerwca 2020 r. imiennego zezwolenia na kierowanie pojazdem uprzywilejowanym lub pojazdem przewożącym wartości pieniężne nr [...], którego posiadanie, zgodnie z kartą opisu stanowiska pracy, jest jednym z uprawnień szczególnych do wykonywania zadań na zajmowanym przez niego stanowisku pracy oraz realizacji zadań służbowych, w trakcie kolejnych wyznaczonych służb, z wykorzystaniem pojazdu służbowego, tj. czynu z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z punktem 9 karty opisu stanowiska pracy z dnia 25 kwietnia 2018 r., za który została mu wymierzona kara dyscyplinarna nagany. Jakiekolwiek zatem twierdzenia skarżącego, podnoszone w niniejszym postępowaniu, a odnoszące się do okoliczności związanych z wydanym mu w dniu 18 września 2018 r. w Komendzie Powiatowej Policji poleceniem, czy też okolicznościami poprzedzającymi to zdarzenie, które uzasadniały w ocenie skarżącego jego ówczesne zachowanie, nie mogą mieć - wobec wydania prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego stwierdzającego naruszenie przez skarżącego dyscypliny służbowej i wymierzającego mu za ten czyn karę dyscyplinarną, jak również jasnego i kategorycznego brzmienia § 9 ust. 5 zd. 2 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia - jakiegokolwiek znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Mając to na uwadze należy zatem stwierdzić, że w dacie wydania zaskarżonego rozkazu personalnego, tj. na dzień 23 sierpnia 2019 r., organ orzekający – dysponując wiedzą dotyczącą wydania wobec skarżącego orzeczenia dyscyplinarnego stwierdzającego naruszenie przez niego dyscypliny służbowej oraz wymierzenia mu za ten czyn kary dyscyplinarnej – miał uzasadnioną podstawę do wydania zaskarżonego rozkazu personalnego o obniżeniu skarżącemu dodatku służbowego, gdyż do takiego działania obligowała go treść § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia. Przepis ten – jak zostało to powyżej zaznaczone - nie zezwala w takiej sytuacji na uznanie administracyjne, ale nakłada na organ obowiązek obniżenia ukaranemu funkcjonariuszowi dodatku służbowego. Uznaniowość - a w istocie "względna uznaniowość", bowiem ograniczona wyznaczonymi przez przepis "widełkami" (w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki) - zachodzi wyłącznie w odniesieniu do ustalenia przez organ wysokości obniżenia dodatku służbowego. Kontrolując w tym zakresie zaskarżone decyzje (rozkazy personalne), Sąd nie dopatrzył się również naruszenia prawa mogącego mieć wpływ na wynik sprawy. Należy zaznaczyć, że organy rozstrzygając o obniżeniu skarżącemu stawki dodatku służbowego w granicach od 20 do 50%, orzekły o obniżeniu mu przedmiotowego dodatku na najniższym możliwym poziomie, tj. 20%, kierując się przy wyborze proporcji obniżenia skarżącemu dodatku służbowego – jak wyjaśniono - ponad 25-letnią służbą funkcjonariusza przekładającą się bezpośrednio na jego doświadczenie, jak również wagą przewinienia i wymierzoną za to przewinienie karą dyscyplinarną. W ocenie Sądu zastosowana stawka obniżenia dodatku – najniższa z możliwych, koresponduje z wagą orzeczonej kary – najmniej dolegliwej z katalogu kar dyscyplinarnych, jakie mogą zostać orzeczone w przypadku dopuszczenia się przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego. W odniesieniu natomiast do zarzutu naruszenia przez organy orzekające w niniejszej sprawie art. 135q ustawy poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nie uwzględnienie okoliczności zatarcia kary przy orzekaniu wobec skarżącego o obniżeniu dodatku służbowego, w ocenie Sądu, zarzut ten nie może skutkować uchyleniem zaskarżonego rozkazu. Stosownie do art. 135q ustawy zatarcie kary dyscyplinarnej oznacza uznanie kary za niebyłą (ust. 1), zaś kary dyscyplinarne podlegają zatarciu po upływie m.in. 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary nagany lub kary zakazu opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania (ust. 2 pkt 1). W tym zakresie należy zgodzić się z organem odwoławczym, że powoływany przez skarżącego art. 135q ustawy nie stanowił materialnoprawnej podstawy wydanych wobec niego rozkazów personalnych, natomiast przywołane powyżej przepisy rozporządzenia i ustawy o Policji, w oparciu o które wydano rozkazy personalne w przedmiocie obniżenia skarżącemu dodatku służbowego, nie określają ram czasowych obniżenia dodatku służbowego, dlatego brak określenia w nich okresu, na który obniża się funkcjonariuszowi ten dodatek, nie może stanowić o wadliwości tych decyzji (rozkazów personalnych). Sąd pragnie w tym miejscu zaznaczyć, że powołany przepis art. 135q ustawy i uregulowana nim okoliczność zatarcia kary mogłaby mieć znaczenie w zakresie oceny zasadności (legalności) jedynie samego aktu wydania przez organ decyzji rozstrzygającej o obniżeniu dodatku służbowego danemu funkcjonariuszowi, skoro z chwilą zatarcia skazania (analogicznie zatarcia kary dyscyplinarnej) powstaje fikcja prawna, że do popełnienia naruszenia dyscyplinarnego w ogóle nie doszło, a zatem po zatarciu kary dyscyplinarnej policjanta należy traktować tak, jak gdyby nie był karany dyscyplinarnie, a tym samym nie można mu przypisywać naruszenia dyscypliny służbowej, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną, i tym samym orzec o obniżeniu mu dodatku. Zatarcie kary dyscyplinarnej wyklucza bowiem zastosowanie § 8 ust. 8 pkt 1 w zw. z § 9 ust. 5 rozporządzenia, o ile jednak wcześniej ostatecznie dyspozycji wskazanych przepisów nie zrealizowano (por. wyroki NSA z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2576/12, LEX nr 1449895 oraz I OSK 2558/12, LEX nr 1449894; a także wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 547/12, LEX nr 1260462). W rozpoznawanej sprawie dyspozycja § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia została przed dniem zatarcia kary dyscyplinarnej orzeczonej wobec skarżącego prawomocnym orzeczeniem nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 29 maja 2019 r. ostatecznie zrealizowana, jako że upływ 6-miesięcznego terminu prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego wymierzającego skarżącemu karę nagany nastąpił z dniem 29 grudnia 2019 r., zaś ostateczny – wydany w trybie kontroli instancyjnej – rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie obniżenia skarżącemu dodatku służbowego wydany został w dniu 23 sierpnia 2019 r., a zatem w okresie, w którym orzeczona kara dyscyplinarna nie podlegała jeszcze zatarciu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, uznając kontrolowane decyzje (rozkazy personalne) za zgodne z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.