III SA/Gd 715/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Felicja Kajut Sędzia WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Wojewody z dnia 2 sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Decyzją z dnia 2 sierpnia 2018 r., nr [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2018r., poz. 1265), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 9 lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie utraty przez J. T. (w skrócie - "strona") statusu osoby bezrobotnej od dnia 14 czerwca 2018 r. na okres 120 dni oraz nadania rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne. Decyzją z dnia 24 maja 2007 r. Prezydent Miasta przyznał J. T. status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od dnia 24 maja 2007 r. bez prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Pozostając w ewidencji osób bezrobotnych strona zobowiązana była zgłaszać się do Powiatowego Urzędu Pracy w G. w wyznaczonych terminach w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W dniu 10 maja 2018 r. stronie został wyznaczony termin stawiennictwa w Urzędzie Pracy na dzień 14 czerwca 2018 r. w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W dniu 18 czerwca 2018 r. strona złożyła oświadczenie, z którego wynika, że zgodnie z art. 75 ust. 3 wyżej cytowanej ustawy, w dniu 14 czerwca 2018 r. strona pozostawała w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia. W dniu 25 czerwca 2018 r. organ wezwał stronę w celu złożenia wyjaśnień oraz podania jaka sytuacja powodująca brak gotowości do podjęcia zatrudnienia wystąpiła w dniu 14 czerwca 2018 r. Strona stawiła się w dniu 04 lipca 2018 r. i odmawiała podania przyczyny niestawiennictwa w dniu 14 czerwca 2018 r. argumentując, że ustawa nie nakłada na nią takiego obowiązku. W związku z tym decyzją z dnia 9 lipca 2018 r. Prezydent Miasta pozbawił J. T. statusu osoby bezrobotnej od dnia 14 czerwca 2018 r. na okres 120 dni z powodu niestawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. J. T. wniósł od powyższej decyzji odwołanie. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 2 sierpnia 2018 r. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, że zasady nabycia i utraty statusu osoby bezrobotnej zostały uregulowane w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że jedyny wyjątek od zasady gotowości bezrobotnego do podjęcia zatrudnienia stwarza art. 75 ust. 3 w/w ustawy, jednak w warunkach ściśle w nim określonych. Organ wskazał, że zgodnie z art. 75 ust. 3 ustawy bezrobotny, który w okresie nie dłuższym niż 10 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie za granicą lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy. Zasiłek za ten okres nie przysługuje. Całkowity okres zgłoszonego pobytu za granicą oraz braku gotowości do pracy z innego powodu nie może przekroczyć łącznie 10 dni w okresie jednego roku kalendarzowego. Jeżeli choćby jeden z tych warunków nie zostanie spełniony, wówczas za uzasadnioną należy uznać decyzję orzekającą o utracie statusu osoby bezrobotnej. Ustalono, że J. T. został zobowiązany do stawienia się w dniu 14 czerwca 2018 r. w urzędzie pracy w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd pracy oraz potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Przyjęcie terminu stawiennictwa do wiadomości oraz odebranie wezwania strona potwierdziła podpisem na wezwaniu do stawiennictwa. Pomimo tego strona nie stawiła się. W dniu 18 czerwca 2018 r. strona złożyła pisemne oświadczenie, zgodnie z którym w dniu 14 czerwca 2018 r. pozostawała w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnieniowa. Na wezwanie organu o podanie przyczyny niestawiennictwa strona odmówiła podania tej przyczyny twierdząc, że ustawa nie nakłada na niego takiego obowiązku. Organ wyjaśnił, że strona aby zachować status osoby bezrobotnej powinna - zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 w/w ustawy, powiadomić w okresie do 7 dni organ o przyczynie niestawiennictwa w dniu 14 czerwca 2018 r., a przyczyna ta powinna nosić znamiona przyczyny uzasadnionej. Natomiast treść złożonego przez stronę oświadczenia z dnia 18 czerwca 2018 r. nie zawiera przyczyny niestawiennictwa w urzędzie pracy. W związku z tym należało wezwać stronę do podania powodu niestawiennictwa. Jednocześnie poproszono o przedłożenie dowodów potwierdzających przyczynę niestawiennictwa. Organ podał, że strona odmawiając podania konkretnej przyczyny niestawiennictwa spowodowała, że usprawiedliwienie niestawiennictwa w dniu 14 czerwca 2018 r. nie było możliwe. Strona nie dała bowiem organowi możliwości dokonania oceny, czy przyczyna niestawiennictwa była uzasadniona. Zwrócono też uwagę na to, że strona została pouczona między innymi o okolicznościach, których zaistnienie ma wpływ na utratę statusu bezrobotnego. J. T. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku twierdząc, że decyzje organów obu instancji winny być usunięte z obrotu prawnego. Zdaniem skarżącego, organy postępowały niespójnie. Wyjaśnił m.in., że jest osobą bezrobotną od dłuższego czasu i w przeszłości korzystał z usprawiedliwienia swojej nieobecności w urzędzie pracy po terminie niestawiennictwa. Miało to miejsce dwa razy i nie skutkowało to wtedy pozbawieniem go statusu osoby bezrobotnej. Skarżący nie rozumie zmiany stanowiska organu w tej sprawie i nie zgadza się z dokonaną wykładnią przepisu prawa. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowo-administracyjnym badaniu podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz.1302, dalej - "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Działając w zakreślonych wyżej ramach Sąd doszedł do przekonania, że przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu pozwalającym na wyeliminowaniu ich z obiegu prawnego. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje regulacja art. 119 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym został zawarty przez organ w odpowiedzi na skargę. Odpowiedź na skargę wraz z pouczeniem o trybie uproszczonym została doręczona J. T. w dniu 8 października 2018 r. (vide: - k.13 i 14 akt sądowych). W terminie 14 dni nie został złożony wniosek o przeprowadzenie rozprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest ww. decyzja Wojewody z dnia 2 sierpnia 2018 r., którą utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 9 lipca 2018 r. w przedmiocie utraty przez J. T. (dalej jako - "skarżący") statusu osoby bezrobotnej. Podstawę materialną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1265, zwanej dalej "ustawa"). W myśl art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. Z kolei art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy stanowi, że starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres: a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy, c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy. Niewątpliwie przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy obliguje organ zatrudnienia do pozbawienia statusu bezrobotnego w związku z niespełnianiem warunków określonych w definicji bezrobotnego, zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, a mianowicie - warunku gotowości i zdolności do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej. Okoliczności faktyczne pozostawały poza sporem w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślano, że skarżący miał obowiązek potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy w dniu 14 czerwca 2018 r. Termin został skarżącemu wskazany w wezwaniu z dnia 10 maja 2018 r. Powiatowego Urzędu Pracy w G. (w skrócie - "PUP w G."), odebranym przez niego w tym samym dniu, tj. w dniu 10 maja 2018 r. (vide: wezwanie wraz z pouczeniem w aktach adm.). Otrzymanie wezwanie skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem. Celem wizyty w PUP miało być potwierdzenie gotowości do pracy. Jednak w wyznaczonym terminie skarżący nie stawił się oraz nie powiadomił organu zatrudnienia o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa (w terminie 7 dni). Natomiast w dniu 18 czerwca 2018 r. skarżący przedłożył w PUP w G. oświadczenie z tej samej daty, w którym m.in. wskazał, że w okresie nie dłuższym niż 10 dni, tj. od dnia 14 czerwca 2018 r. do dnia 14 czerwca 2018 r. pozostawał w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia. W konsekwencji takiego zachowania się, organ zatrudnienia pismem z dnia 25 czerwca 2018 r., wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień i podania jaka sytuacja powodująca brak gotowości do podjęcia zatrudnienia wystąpiła w dniu 14 czerwca 2018 r. oraz do przedłożenia dokumentów, potwierdzających pozostawanie w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia na ten dzień (vide: wezwanie z dnia 25 czerwca 2018 r. w aktach adm.). Jednak, co istotne dla sprawy, mimo otrzymania ww. wezwania skarżący nie tylko, że nie podał przyczyny niestawiennictwa, ale kategorycznie odmówił jej wskazania. Skarżący stawił się bowiem w dniu 4 lipca 2018 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. i odmówił podania przyczyny niestawienia się w PUP w dniu 14 czerwca 2018 r., gdyż - "ustawa nie nakłada na niego takiego obowiązku" (vide: ww. wezwanie wraz z adnotacją, datą i podpisem skarżącego w aktach adm.). Wobec braku wskazania przyczyny niestawiennictwa, Prezydent Miasta wydał decyzję o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej. W toku postępowania administracyjnego (w odwołaniu) oraz we wniesionej skardze skarżący podtrzymał powyższe stanowisko, a mianowicie o braku obowiązku podania przyczyny niestawiennictwa w dniu 14 czerwca 2018 r. z uwagi na złożenie oświadczenia w dniu 18 czerwca 2018 r. Skarżący odmawiając wskazania przyczyny niestawiennictwa, zarzucał jednocześnie organom wadliwą interpretację przepisów prawa, w tym art. 75 ust. 3 ustawy. W ocenie Sądu orzekającego, powyższą argumentację skarżącego należy uznać za nietrafną z przyczyn wskazanych poniżej. Przywołany powyżej art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, wskazany w decyzjach organów obu instancji jako materialnoprawna podstawa zapadłego rozstrzygnięcia, nie odwołuje się do jakichkolwiek reguł uznawania przyczyn absencji w urzędzie pracy za uzasadnione. Tym samym nie może ulegać wątpliwości, że nie każdy podany przez bezrobotnego powód może być uznany za "uzasadnioną przyczynę" niezgłoszenia się do organu zatrudnienia. (tym bardziej brak wskazania takiego powodu). Ustawa o promocji zatrudnienia nie definiuje wspomnianego zwrotu i nie zawiera wskazań dotyczących sposobu interpretacji tego pojęcia. Treść tego niedookreślonego pojęcia musi ustalić organ stosujący prawo w oparciu o konkretny stan faktyczny danej sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że za uzasadnione przyczyny mogą być uznane tylko okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu i którym nie mógł zapobiec nawet przy dołożeniu należytej staranności. Zgodnie przyjmuje się także, że brak jest podstaw do takiej kwalifikacji w przypadku okoliczności powstałych na skutek lekkomyślności czy niedbalstwa zainteresowanego. Aby zaistniały przesłanki do pozbawienia osoby bezrobotnej statusu z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, konieczne jest by osoba ta nie stawiła się w wyznaczonym terminie, oraz w terminie 7 dni liczonym od dnia, w którym miała się stawić w organie administracji, nie powiadomiła o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Taka właśnie sytuacja zaistniała w okolicznościach niniejszej sprawy. Przy czym nie było w sprawie kwestionowane, że skarżący był pouczony o tym, że w przypadku niestawienia się w wyznaczonym terminie i niepowiadomienia w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa zostanie pozbawiony statusu osoby bezrobotnej na okres odpowiednio 120, 180 lub 270 dni (vide: wezwanie z dnia 10 maja 2018 r. czy punkt 18 karty rejestracyjnej bezrobotnego w aktach adm.). Pomimo tego w wyznaczonym dniu, tj. w dniu 14 czerwca 2018 r. J. T. nie stawił się w PUP w G. oraz jak również w terminie 7 dni nie poinformował o uzasadnionej przyczynie swej nieobecności (oświadczenie z dnia 18 czerwca 2018 r. przyczyny takiej nie wskazuje). Natomiast, już po złożeniu ww. oświadczenia, na skutek wezwania organu z dnia 25 czerwca 2018 r. - do złożenia wyjaśnień i podania jaka sytuacja powodowała brak gotowości do podjęcia zatrudnienia wystąpiła w dniu 14 czerwca 2018 r. oraz do złożenia stosownych dokumentów potwierdzających w/w okoliczności - skarżący odmówił podania przyczyny niestawiennictwa twierdząc, że ustawa nie nakłada na niego takiego obowiązku. Tym samym skarżący swoim postępowaniem uniemożliwił dokonanie organom oceny - czy przyczyna jego niestawiennictwa była uzasadniona. Skoro przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy nie określa w sposób szczegółowy, o jakiego rodzaju przyczyny niestawiennictwa chodzi, to w każdym przypadku to organ ocenia, czy podana przez bezrobotnego przyczyna niestawiennictwa może być uznana za usprawiedliwioną. Takimi zaś są przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu, na przykład brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji, lub inne nagłe zdarzenia typu pożar, powódź, czy też nagła choroba. Jeżeli natomiast bezrobotny nie podjął jakichkolwiek działań we wskazanym zakresie, nie podał przyczyny niestawiennictwa, to tym samym zaniedbania jakiego się dopuścił nie można kwalifikować jako usprawiedliwionej nieobecności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 259/17). Uwzględniając powyższe oraz odnosząc się do twierdzeń skarżącego w skardze zaznaczyć należy, że jakkolwiek przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy dopuszcza możliwość niestawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, to jednak na bezrobotnym spoczywa wówczas obowiązek usprawiedliwienia niestawiennictwa, poprzez wskazanie uzasadnionej przyczyny w okresie 7 dni. Do organu administracji należy bowiem wyznaczenie terminu stawienia się w jego siedzibie oraz dopilnowanie realizacji tego obowiązku, natomiast na bezrobotnym ciąży obowiązek stawiennictwa w siedzibie organu zatrudnienia, a w przypadku niemożności wypełnienia tego obowiązku to bezrobotny jest zobowiązany do wskazania w zawitym terminie uzasadnionej przyczyny tego niestawiennictwa. W oparciu o przedłożone przez stronę wyjaśnienia i dokumenty organ administracji uznaje bądź nie uznaje przedłożonych wyjaśnień za wystarczające. Pomimo więc ciążącego obowiązku podania przyczyny niestawiennictwa, skarżący jej nie wskazał, zaś zasadność swojego stanowiska opierał na brzmieniu przepisu art. 75 ust. 3 ustawy i na oświadczeniu z dnia 18 czerwca 2018 r., złożonym już po dacie wyznaczonego stawiennictwa. Zdaniem Sądu orzekającego, należy podzielić wykładnię przepisu art. 75 ust. 3 ustawy przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przepis ten stanowi, że bezrobotny, który w okresie nie dłuższym niż 10 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie za granicą lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy. Zasiłek za ten okres nie przysługuje. Całkowity okres zgłoszonego pobytu za granicą oraz braku gotowości do pracy z innego powodu nie może przekroczyć łącznie 10 dni w okresie jednego roku kalendarzowego. Literalne brzmienie ww. przepisu nie nasuwa wątpliwości. Ustawodawca użyte w tym przepisie ustawy pojęcie - zamierzony - odnosi zarówno do pobytu za granicą, jak i do pozostawania w (jakiejkolwiek innej) sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia. Chodzi tu zatem o każdą sytuację zamierzoną, a więc przewidywalną i zarazem możliwą do wcześniejszego zgłoszenia organowi zatrudnienia (oczywiście przy spełnieniu warunków w tym przepisie określonych). Niewątpliwie w realiach niniejszej sprawy skarżący nie powiadomił o zamierzonym braku gotowości do pracy ale o - już zaistniałym - braku gotowości. W konsekwencji ww. oświadczenie z dnia 18 czerwca 2018 r. nie mogło odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku. Niemniej, skarżący zaznaczył w skardze, że w przeszłości dwukrotnie składał oświadczenie usprawiedliwiające nieobecność po terminie niestawiennictwa i organ nie pozbawił go statusu bezrobotnego. Jednak takie działanie organu zatrudnienia nie można uznać w świetle przywołanych przepisów za prawidłowe. Sąd orzekający w sprawie nie może popierać działań organu niezgodnych z przepisami prawa, gdyż organy administracji publicznej działają na podstawie prawa (art. 6 k.p.a.). Przy czym, trzeba w tym miejscu podkreślić, że organ zatrudnienia przed pozbawieniem statusu bezrobotnego, jak wynika z dokonanych rozważań, bezskutecznie wzywał skarżącego do podania uzasadnionej przyczyny nieobecności, działając tym samym zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, w tym art. 7 k.p.a. Na zakończenie można dodać, że organ zatrudnienia, wyznaczając bezrobotnemu termin wizyty w powiatowym urzędzie pracy, nie tylko działa w celu aktywizacji bezrobotnego (której głównym celem jest znalezienie mu zatrudnienia), ale także weryfikuje jego gotowość i zdolność do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej. Zatem samo pozostawanie bez pracy nie oznacza jeszcze, że osoba taka korzysta ze statusu bezrobotnego, bowiem konieczna jeszcze jest zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia. Bezrobotny, zainteresowany uzyskaniem pracy, musi więc stawić się w powiatowym urzędzie pracy - co jest jego obowiązkiem - aby wykazać swą dyspozycyjność, by organ zatrudnienia mógł ocenić jego gotowość i zdolność do podjęcia pracy. Terminy wizyt w powiatowym urzędzie pracy wyznaczane są przez organ zatrudnienia, o czym stanowi art. 33 ust. 3 powołanej ustawy, zaś bezrobotny potwierdza własnym podpisem fakt powiadomienia go o wizycie. Przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy wprawdzie dopuszcza możliwość niestawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, jednakże na bezrobotnym spoczywa wówczas obowiązek usprawiedliwienia niestawiennictwa, poprzez wskazanie uzasadnionej przyczyny w okresie 7 dni. Jeżeli więc skarżący nie stawił się na umówioną wizytę, to w jego interesie leżało przekonujące wskazanie uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa i wykazanie, że dołożył on należytej staranności, by stawić się w uzgodnionym terminie w urzędzie pracy. Tymczasem temu wymogowi skarżący nie zadośćuczynił. Nawet we wniesionej skardze skarżący ograniczył się tylko do wskazania, że "sytuacja, w której się znalazł tego dnia, miała charakter losowy, niezamierzony, to nie mogłem uprzedzić urzędu o tym fakcie wcześniej", zaś podnoszona przez niego argumentacja świadczyć może co najwyżej o braku należytej dbałości o własne sprawy. Mając na uwadze, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny niniejszej sprawy, a następnie w sposób niewadliwy dokonały jego subsumpcji do ustalonych w ustawie przesłanek utraty statusu osoby bezrobotnej, brak jest podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za wadliwą. Ponadto, należy wyjaśnić skarżącemu, że nie każde stwierdzenie naruszenie prawa pozwala Sądowi na uchylenie decyzji w całości lub w części. Unormowanie zawarte w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowi o naruszeniu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszeniu prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku powoływania się na naruszenie przepisów prawa, skuteczne podniesienie zarzutów w tym zakresie wymaga wykazania, że powołane naruszenie miało wpływ lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (nie mogą to być hipotetyczne twierdzenia strony). Skarżący istnienia takiego wpływu nie wykazał. Podsumowując dokonane rozważania, należy uznać, że brak było podstaw do wzruszenia i wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenie sądu administracyjnego dostępne jest w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.