III SA/Gd 721/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. D. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 8 stycznia 2018 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi M. D. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie z dnia 16 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności postanawia: utrzymać zarządzenie referendarza sądowego z dnia 8 stycznia 2018 r. w mocy. Zaskarżonym zarządzeniem referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek M. D. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Referendarz sądowy wskazał, że stosownie do art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Wysłany formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy wraz z wezwaniem do jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku z dnia 6 grudnia 2017 r. bez rozpoznania doręczono przedstawicielowi małoletniej skarżącej w dniu 14 grudnia 2017 r. W wyznaczonym terminie – do dnia 21 grudnia 2017 r. - wnioskodawca nie złożył urzędowego formularza, wobec czego referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W sprzeciwie od wyżej wskazanego zarządzenia referendarza sądowego przedstawiciel ustawowy skarżącej wskazał, że skarżąca jest zwolniona z kosztów postępowania przed sądem administracyjnym z urzędu i dlatego ma prawo do pomocy prawnej z urzędu, szczególnie że wraz z małżonkiem są głuchoniemi i nie mają wiedzy o postępowaniu przed sądem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 260 § 1 w zw. z art. 258 § 2 punkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z art. 260 § 2 zdanie drugie p.p.s.a, sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sprzeciw skarżącej nie mógł być uwzględniony. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 8 grudnia 2017 r. (k. 64) przedstawiciel ustawowy skarżącej został wezwany do wypełnienia w całości aktualnie obowiązującego formularza PPF w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wezwanie to zawiera określenie braków formalnych wniosku, wskazuje termin, w jakim należy braki te usunąć oraz rygor w przypadku ich nieusunięcia w terminie. Powyższe wezwanie doręczone przedstawicielowi małoletniej w sposób prawidłowy w dniu 14 grudnia 2017 r. (k. 71). W wyznaczonym terminie 7 dni, tj. do dnia 21 grudnia 2017 r. wnioskodawczyni nie wniosła do Sądu urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, nadsyłając formularz po terminie - w dniu 3 stycznia 2018 r. W związku z tym, referendarz sądowy zobligowany był - zgodnie ze wskazanym w zarządzeniu rygorem - pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Podniesione w sprzeciwie okoliczności nie mają wpływu na zasadność wydanego przez referendarza postanowienia. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości przyznania pełnomocnika z urzędu w zależności od stanu zdrowia strony czy stopnia jej znajomości prawa. Jedynym kryterium decyzdującym o możliwości przyznania prawa pomocy jest kryterium finansowe. Nawet zwolnienie strony z kosztów postępowania przed sądem administracyjnym z mocy ustawy ( co w niniejszej sprawie nie ma miejsca) nie pociąga za sobą automatycznie prawa do pomocy prawnej z urzędu. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a., utrzymał w mocy zarządzenie referendarza.