III SA/Gd 737/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 14 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie rejestracji pojazdu oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 14 lipca 2014 r. (sygn. akt [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia 13 stycznia 2014 r. (nr [...]) uchylającą decyzję ostateczną z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie rejestracji pojazdu marki SEAT [...] nr rej. [...] oraz orzekającą o odmowie rejestracji tego pojazdu. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: D. J., K. J. i Ł. J. wystąpili o rejestrację pojazdu marki SEAT [...], załączając następujące dokumenty: fakturę nr [...] wystawioną w dniu 12.04.2008 r. przez sprzedawcę – J. K. dla nabywcy – [...], R. F.; fakturę nr [...] wystawioną w dniu 6.05.2008 r. przez sprzedawcę - [...], R. F. dla nabywców – D. J., K. J., Ł. J.; dowód rejestracyjny serii [...] nr [...] wystawiony przez Starostę na pojazd marki SEAT [...] o numerze rejestracyjnym [...] i numerze nadwozia [...]; kartę pojazdu serii [...] nr [...]. Decyzją ostateczną z dnia 23 czerwca 2008 r. (nr [...]) Starosta orzekł o rejestracji ww. pojazdu marki SEAT [...], nr rej. [...], właściciel: D. J., współwłaściciele: K. J., J. Ł. Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013 r. Starosta wznowił postępowanie w sprawie rejestracji ww. pojazdu, a następnie w dniu 13 stycznia 2014 r. wydał decyzję (nr [...]), którą - na podstawie art. 151 § 2 pkt 2 w zw. art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. – dalej: "k.p.a.") oraz art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (t.j.: Dz. U. z 2007 r., Nr 186, poz. 1322 ze zm.) - uchylił swoją decyzję z dnia 23 czerwca 2008 r. (nr [...]) jednocześnie orzekając o odmowie rejestracji przedmiotowego pojazdu. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 8 maja 2008 r. wydano decyzję o czasowej rejestracji pojazdu, przyznając zalegalizowane tablice rejestracyjne nr [...] i pozwolenie czasowe serii [...] nr [...], natomiast w dniu 23 czerwca 2008 r. wydano decyzję ostateczną o rejestracji pojazdu. Dnia 3 grudnia 2013 r. wpłynęło do organu postanowienie Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Kryminalnej, Zarządu w S., Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji z dnia 28 listopada 2013 r. (nr [...]) oraz opinia biegłego z dniu 2 września 2011 r. (nr [...]) z zakresu badań mechanoskopijnych pojazdu. Jak wynika z treści ww. postanowienia uznano za dowód rzeczowy zatrzymany w dniu 11 maja 2011 r. samochód SEAT [...] nr rej. [...]. Pojazd został poddany badaniom mechanoskopijnym, które wykazały, że numer identyfikacyjny nadwozia [...] jest numerem wtórnym. W opinii biegły stwierdził, że pierwotne oznaczenie identyfikacyjne nadwozia zostało zeszlifowane, a w jego miejscu wybito oznaczenie niefabryczne [...]. Z pojazdu usunięto również pierwotną tabliczkę znamionową, a w jej miejscu zamocowano tabliczkę wykonaną niefabrycznie z wtórnym numerem nadwozia. W toku dalszych badań odczytano pełne pierwotne oznaczenie identyfikacyjne nadwozia badanego pojazdu - [...]. W toku dalszego śledztwa ustalono, że pojazd o tym numerze nadwozia został utracony w Hiszpanii w dniu 1 maja 2007 r. W związku z tymi informacjami organ wszczął postępowanie administracyjne w sprawie rejestracji pojazdu. Zgodnie z art. 66 ust. 3a ustawy - Prawo o ruchu drogowym pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta, z zastrzeżeniem art. 66a, cechy identyfikacyjne, tj. numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy. Według art. 66a tej ustawy cechy identyfikacyjne, o których mowa w art. 66 ust. 3a, nadaje i umieszcza producent, natomiast starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych w przypadku pojazdu: zbudowanego przy wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy konstrukcji własnej, którego markę określa się jako "SAM"; w którym dokonano wymiany ramy lub podwozia na odpowiednio ramę lub podwozie bez numeru fabrycznego; odzyskanego po kradzieży, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu; nabytego na licytacji publicznej lub od podmiotu wykonującego orzeczenie o przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu; w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu, a prawomocnym orzeczeniem sądu zostało ustalone prawo własności pojazdu; w którym cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy; zabytkowego, w którym cecha identyfikacyjna nie została umieszczona. Z akt sprawy wynika, że pole numerowe pojazdu marki SEAT [...], nr rej. [...] zostało przerobione, a numer identyfikacyjny nadwozia nie jest numerem oryginalnym. Konsekwencją tego jest wadliwość dokumentów będących podstawą do rejestracji pojazdu, a także samej decyzji o jego rejestracji. Pismem z dnia 5 lutego 2014 r. D. J. złożyła odwołanie od tej decyzji podnosząc, że pojazd nabyła w dobrej wierze w 2008 r. Odmowa rejestracji pozbawia ją możliwości faktycznego użytkowania samochodu. Pismem z dnia 26 marca 2014 r. strona – na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - zwróciła się z wnioskiem o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy G. w G. sprawy o zasiedzenie przedmiotowego pojazdu. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 lipca 2014 r. (sygn. akt [...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. oraz art. 66 ust. 3a, art. 72 ust. 1 pkt 8 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że w chwili rejestracji pojazdu Starosta nie wiedział, że pojazd posiada sfałszowany nr VIN. Gdyby posiadał taką informację, odmówiłby rejestracji. W związku z ujawnionymi okolicznościami organ musiał uchylić decyzję o rejestracji pojazdu i odmówić rejestracji. Stosownie bowiem do treści art. 66 ust. 3a pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta, z zastrzeżeniem art. 66a, cechy identyfikacyjne - numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy. Wniosek strony o zawieszenie postępowania został rozpoznany postanowieniem z dnia 14 lipca 2014 r. (nr [...]) odmawiającym zawieszenia postępowania. D. J. wniosła skargę na wyżej opisaną decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: rozpoznanie wniosku o zawieszenie postępowania i wydanie decyzji ostatecznej w tej samej dacie, co pozbawiło ją możliwości skutecznego zaskarżenia postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania; naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do organu administracji, tj. art. 8 k.p.a. poprzez nie przychylenie się przez organ do wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że pismem z dnia 26 marca 2014 r. złożyła wniosek o zawieszenie wznowionego postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. podając, że wystąpiła do sądu powszechnego o stwierdzenie zasiedzenia pojazdu. W dniu 14 lipca 2014 r. organ odwoławczy wydał decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję Starosty oraz postanowienie, którym odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że do zarejestrowania samochodu, oprócz prawa własności współwłaściciele muszą legitymować się decyzją nadającą pojazdowi cechy identyfikacyjne. Kolegium zaznaczyło, że organ pierwszej instancji nie kwestionował umowy kupna samochodu. Zawieszenie postępowania nie jest możliwe, ponieważ procedura rejestracji pojazdu w niniejszej sprawie wymaga obok uzyskania sądowego potwierdzenia prawa własności pojazdu, również decyzji nadającej numer VIN. Skarżąca podkreśliła, że nabyła samochód w dobrej wierze w 2008 r. a wcześniej był on własnością kilku osób w Polsce, posiadał wymagane dokumenty i został bezproblemowo zarejestrowany. Dopiero po kilku latach okazało się, iż został on skradziony na terenie Hiszpanii. W momencie wydania decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu podjęła niezbędne kroki celem jego zalegalizowania. Uprawomocnienie się zaskarżonej decyzji pozbawia ją faktycznej możliwości użytkowania samochodu nie z jej winy. Z tego powodu złożyła wniosek o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania kwestii własności przez sąd powszechny oraz nadania numeru VIN. Od pół roku nie odbyło się jeszcze żadne posiedzenie sądu w przedmiocie ustalenia prawa własności ww. pojazdu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne (pkt 1). Na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 2 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 3 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność decyzji lub wydanie jej z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku natomiast uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając złożoną skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lipca 2014 r. (sygn. akt [...]) utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia 13 stycznia 2014 r. (nr [...]), którą organ uchylił swoją ostateczną decyzję z dnia 23 czerwca 2008 r. (nr [...]) w sprawie rejestracji pojazdu marki SEAT [...] nr rej. [...] oraz orzekł o odmowie rejestracji tego pojazdu. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej: "u.p.r.d." oraz przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "k.p.a.". Zaznaczenia wymaga, że kontrolowane w niniejszej sprawie decyzje zostały wydane w ramach postępowania nadzwyczajnego, tj. w trybie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia 23 czerwca 2008 r. (nr [...]) w sprawie rejestracji pojazdu marki SEAT [...] nr rej. [...]. W tym kontekście wyjaśnić należy, że "wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego" (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2012, s. 536). Enumeratywny katalog wad postępowania (przesłanek stanowiących podstawę do wzruszenia decyzji w tym trybie) ustanowiony został w art.145 §1 pkt 1–8 oraz w art.145a i art. 145b k.p.a. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądnie strony (art. 147 k.p.a.). Postępowanie wznowieniowe w niniejszej sprawie zostało wszczęte z urzędu, w wyniku uzyskanej przez organ pismem z dnia 28 listopada 2013 r. informacji z Komendy Głównej Policji Centralnego Biura Śledczego w S., z której wynikało, że pojazd marki Seat [...] nr rej. [...] pochodzi z przestępstwa i posiada przerobione pole numerowe nadwozia. Z załączonych do pisma dokumentów wynikało, że ww. pojazd został poddany badaniom mechanoskopijnym, które wykazały, że numer identyfikacyjny nadwozia [...] jest numerem wtórnym. Pierwotne oznaczenie identyfikacyjne nadwozia zostało zeszlifowane, usunięto również pierwotną tabliczkę znamionową, a w jej miejscu zamocowano tabliczkę wykonaną niefabrycznie z wtórnym numerem nadwozia. Odczytano pełne pierwotne oznaczenie identyfikacyjne nadwozia badanego pojazdu - [...], i na tej podstawie ustalono, że pojazd o tym numerze nadwozia został utracony w Hiszpanii w dniu 1 maja 2007 r. (vide: postanowienie Wydziału do ZZPK Zarządu w S. CBŚ KGP z dnia 28 listopada 2013 r., nr [...]; opinia Nr [...] z dniu 2 września 2011 r. z zakresu badań mechanoskopijnych pojazdu – k. 12 akt administracyjnych organu I instancji). Podstawą wznowienia przez organ I instancji przedmiotowego postępowania, a następnie – zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. – przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do przyczyn wznowienia i rozstrzygnięcia istoty sprawy, był art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W myśl natomiast art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Mając na uwadze poczynione przez organ ustalenia faktyczne należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że w istocie w weryfikowanej przez organy sprawie zaistniała sytuacja, stanowiąca podstawę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż Starosta dokonując rejestracji pojazdu marki SEAT [...] nr rej. [...] i wydając w tej sprawie w dniu 23 czerwca 2008 r. ostateczną decyzję, nie posiadał wiedzy o przerobieniu nr identyfikacyjnych w ww. pojeździe. Okoliczność ta była w dniu wydania weryfikowanej decyzji okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia sprawy zarejestrowania przedmiotowego pojazdu, gdyż stosownie do art. 66 ust. 3a pkt 1 u.p.r.d. pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta, z zastrzeżeniem art. 66a, cechy identyfikacyjne, tj. numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy. Cechy te zasadniczo nadaje i umieszcza producent (art. 66a ust. 1 u.p.r.d.). Z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie bezsprzecznie wynika, że ww. pojazd nie spełniał powyższego wymogu, dlatego organ I instancji postąpił prawidłowo uchylając wydaną w sprawie zarejestrowania pojazdu marki SEAT [...] nr rej. [...], ostateczną decyzję Starosty i orzekając co do istoty sprawy odmawiając zarejestrowania przedmiotowego pojazdu z uwagi na to, że na dzień "ponownego" orzekania pojazd ten nie posiadał cech identyfikacyjnych nadanych mu "na nowo" w trybie art. 66a ust. 2-5 u.p.r.d. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 października 2011 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz trybu nadawania i umieszczania w pojazdach cech identyfikacyjnych (Dz. U. Nr 236, poz. 1401). Zgodnie z art. 66a ust. 2 u.p.r.d. starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych w przypadku pojazdu: 1) zbudowanego przy wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy konstrukcji własnej, którego markę określa się jako "SAM"; 2) w którym dokonano wymiany ramy lub podwozia na odpowiednio ramę lub podwozie bez numeru fabrycznego; 3) odzyskanego po kradzieży, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu; 4) nabytego na licytacji publicznej lub od podmiotu wykonującego orzeczenie o przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu; 5) w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu, a prawomocnym orzeczeniem sądu zostało ustalone prawo własności pojazdu; 6) w którym cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy; 7) zabytkowego, w którym cecha identyfikacyjna nie została umieszczona. Z materiału dowodowego nie wynika, by skarżąca legitymowała się decyzją starosty o nadaniu cech identyfikacyjnych dla przedmiotowego pojazdu. Mając powyższe na uwadze organy zgodnie z prawem – w świetle istniejącego stanu faktycznego – orzekły na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. o uchyleniu ostatecznej decyzji w sprawie rejestracji pojazdu marki SEAT [...] nr rej. [...] i odmowie rejestracji tego pojazdu. W odniesieniu do zarzutów podniesionych w skardze Sąd pragnie stwierdzić, że nie mogły one stanowić podstawy do jej uwzględnienia w niniejszej sprawie. Zgodnie z tym, co zostało wskazane powyżej, po sfałszowaniu pierwotnych (nadanych przez producenta) cech identyfikacyjnych ww. pojazdu, dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy – obok przesądzenia prawa własności – istotne jest uzyskanie w wyżej opisanym trybie nowych cech identyfikacyjnych. Z tego powodu wnioskowane przez skarżącą przed organem II instancji zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na złożony w Sądzie Rejonowym G. w G. wniosek o stwierdzenie nabycia prawa własności pojazdu marki Seat [...], nr rej. [...], nie mogło zostać potraktowane jako zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia zależy rozpatrzenie i wydanie decyzji w prowadzonym w trybie wznowieniowym postępowaniu weryfikacyjnym w sprawie zarejestrowania ww. pojazdu. Dla rozstrzygnięcia tej sprawy kluczową kwestią pozostaje nadanie nowych cech identyfikacyjnych przedmiotowemu pojazdowi, co w sposób oczywisty nie stanowi przedmiotu rozpoznania Sądu powszechnego w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nabycia prawa własności ww. pojazdu i czego oczywiście nie będzie dotyczyć wydane przez ten Sąd orzeczenie. Z tego powodu rozpoznanie przez organ II instancji w tym samym dniu zarówno wniosku o zawieszenie postępowania, jak też odwołania skarżącej – jakkolwiek zasadniczo stanowi pewną wadliwość w działaniu organu (postępowanie incydentalne, jako postępowanie wpadkowe wobec postępowania głównego winno zostać zakończone przed nim) – to jednak nie stanowi to naruszenia prawa, które – w okolicznościach rozpoznawanej sprawy – mogło mieć wpływ na jej wynik. Nie można się też zgodzić ze skarżącą, że w związku z opisaną sytuacją jednoczesnego wydania przez Kolegium ostatecznej decyzji oraz postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie, została pozbawiona możliwości faktycznej kontroli tegoż postanowienia przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na treść art. 101 § 3 k.p.a., wg którego stronie służy zażalenie na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Oznacza to, że jedynie postanowienie o zawieszeniu postępowania lub postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania mogą zostać zaskarżone przez stronę w drodze zażalenia. Taki stan prawny został wprowadzony poprzez nowelizację Kodeksu postępowania administracyjnego, która weszła w życie w dniu 11 kwietnia 2011 r., a celem jej było przeciwdziałanie przewlekłości postępowania, stąd zaskarżalne są jedynie te postanowienia, które wydłużają czas prowadzenia postępowania. Stanowisko to potwierdza ukształtowana po tej dacie linia orzecznictwa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 340/13, LEX nr 1486961; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 1651/14, LEX nr 1492994; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2509/12, LEX nr 1497938). Wprawdzie w niniejszej sprawie skarżąca została pouczona przez organ o prawie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na wydane postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, jednakże należy przyjąć, że błędne pouczenie nie może kreować nowego prawa dla strony postępowania, nieprzewidzianego w obowiązujących przepisach. O dopuszczalności i trybie wnoszenia środków zaskarżenia decydują bowiem nie organy administracji, lecz przepisy prawa, które organy te winny prawidłowo stosować, zgodnie z zasadą praworządności wynikającą z art. 6 k.p.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 125/14, LEX nr 1467758). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że kontrolowane decyzje są zgodne z prawem i w konsekwencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.