III SA/Gd 74/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie NSA: Marek Gorski, Jacek Hyla, Protokolant Kinga Czernis, po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Cz. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 5 lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę. Decyzją z dnia 5 lutego 2004 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym utrzymało w mocy decyzję z dnia 14 marca 2003 r. nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] przez Kierownika Referatu Praw Jazdy, którym orzeczono o zarządzeniu skierowania skarżącego Cz. L. na badania lekarskie. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 122 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega m.in. kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających wątpliwości co do stanu zdrowia ( pkt 4 ). W niniejszej sprawie starosta ( prezydent miasta na prawach powiatu) stwierdzając fakt nie przeprowadzenia przez Cz. L. w oznaczonym terminie( tj. do dnia 17 maja 1980 r.) zalecanej kontroli stanu zdrowia powziął zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia i zarządził skierowanie go na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Organ stwierdził, iż podziela zastrzeżenia organu I instancji co do stanu zdrowia odwołującego się i stoi na stanowisku, że skierowanie to jest w pełni uzasadnione. Skoro Cz. L. winien był do dnia 17 maja 1980 r. - jak wynika z zaświadczenia lekarskiego z dnia 17 maja 1975 r. zostać poddany powtórnej kontroli stanu zdrowia, to tym bardziej badanie takie należy przeprowadzić aktualnie po ponad 23 letnim okresie. W skazał również, że zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 5 lit. b w/w ustawy starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3-5 ustawy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł Cz. L., zarzucając podjęcie decyzji obu instancji z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdził, że decyzja z dnia 14.03.2003 r. została wydana niejako zamiast wymiany jego prawa jazdy. Wniosek o wymianę prawa jazdy złożył w dniu 14.11.2002 r. Wymiana praw jazdy została zarządzona ustawą, a tryb przeprowadzenia wymiany określa Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 29.04.2002 r. Rozporządzenie nie zezwala na żadną weryfikację, lecz nakazuje wymianę prawa jazdy i to w nieprzekraczalnym terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku. Tym samym organ I instancji nie wykonał postanowień ustawy. Zdaniem skarżącego powoływanie się przez organ na art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy jest nadużyciem - organ rozszerzył możliwość stosowania tego przepisu. Gdyby przeprowadzenie badania było konieczne, to odnotowano by ten fakt w prawie jazdy. Stwierdził, że bezprawne żądanie zaświadczenia lekarskiego można traktować jako wyłudzenie opłaty za wystawienie tego zaświadczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, powtarzając dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane w oparciu o przepis art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.), który stanowi, że badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Skarżący zarzucił w skardze, że organ w sposób dowolny rozszerzył możliwość stosowania przepisu art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten stanowi jedynie, że badaniu podlega kierujący pojazdem w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia, bez szczegółowego ich określenia. Organ w tej sytuacji ma obowiązek wykazać, dlaczego jakąś konkretną sytuację uznał za przypadek nasuwający zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Organy uzasadniły skierowanie skarżącego na badania tym, że orzeczenie lekarskie, na podstawie którego wydano mu prawo jazdy w 1975 r. zawierało adnotację o konieczności przeprowadzenia powtórnej kontroli zdrowia w okresie 5 lat od dnia przeprowadzonego badania lekarskiego, które miało miejsce w 1975 r. Skoro badanie takie nie zostało przeprowadzone, organy uznały, że jest to przypadek nasuwający zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego. Stanowisko takie, w ocenie Sądu, jest zasadne. Organy nie mogą samodzielnie oceniać stanu zdrowia kierującego pojazdem, a jedynie mogą kierować na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Badanie może zakończyć się stwierdzeniem, że u osoby poddanej badaniu istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem lub że takich przeciwwskazań brak. Z dokumentów dotyczących skarżącego wynikało, iż jego stan zdrowia należy ponownie skontrolować w ciągu 5 lat od badania lekarskiego przeprowadzonego w 1975 r., a taka kontrola nie została wówczas przeprowadzona. Od czasu, w którym badanie miało być przeprowadzone, minęło ponad 20 lat. Organ nie dysponował żadnym aktualnym dokumentem, z którego wynikałby stan zdrowia skarżącego, wobec czego mógł uznać, że stan zdrowia skarżącego nasuwa zastrzeżenia. Jest to tym bardziej uzasadnione, że lekarz wystawiający zaświadczenie lekarskie w 1975 r. widział potrzebę ponownej kontroli stanu zdrowia skarżącego w okresie pięciu lat od badania. W tej sytuacji w ocenie Sądu organy zasadnie przyjęły, że wypełniona została dyspozycja przepisu art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wobec czego zarządzenie skierowania skarżącego na badania lekarskie było uprawnione i miało oparcie w przepisach prawa. Stwierdzić w tym miejscu trzeba, że skarżący - skoro stoi na stanowisku, że organy powinny merytorycznie rozpoznać jego wniosek o wymianę prawa jazdy, ma prawo złożenia skargi na bezczynność organu. Skarżący w rozpatrywanej skardze wyraźnie określił, że jego skarga dotyczy decyzji z dnia 5 lutego 2004 r. oraz decyzji ją poprzedzającej. Nie była więc to skarga na bezczynność organu. Mając na uwadze powyższe Sąd uznając, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi na mocy art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę na podstawie art. 151 cytowanej ustawy.