III SA/Gd 74/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia WSA Jolanta Sudoł ( spr. ) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. spraw ze skarg "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. na decyzje Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 30 listopada 2011 r. nr [...]; nr [...]; w przedmiocie weryfikacji zgłoszeń celnych co do klasyfikacji taryfowej towaru oddala skargi. W dniach 2 i 3 lutego 2009 r. [...] Producent Śrub Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w C., zgłosiła celem objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu m.in. towar opisany w dokumentach SAD jako "wkręty do płyt kartonowo gipsowych" i zaklasyfikowała go do kodu TARIC 7318 15 10 99 obejmującego "pozostałe wkręty i śruby, nawet z nakrętkami lub podkładkami, toczone ze sztab, prętów, profili lub drutu o pełnym przekroju, o grubości trzpienia nieprzekraczającej 6 mm". Dla tego towaru zastosowano stawkę celną wynoszącą 3,7 % oraz stawkę podatku VAT wynoszącą 22 %. Zgłoszenia zostały przyjęte i zaewidencjonowane pod numerami [...] i [...]. W dniach 7 kwietnia – 17 czerwca 2010 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w G. przeprowadzili w [...] Producent Śrub Sp. z o. o. w C. kontrolę prawidłowości obrotu towarowego z zagranicą. Na tę okoliczność sporządzono protokół pokontrolny obrazujący nieprawidłowości w zakresie klasyfikacji taryfowej towarów. Ustalono, że importer nieprawidłowo zaklasyfikował towar określony w dokumentach jako wkręty do metalu i wkręty do drewna klasyfikując go jako towar jednorodny do kodu Taric 7318 15 10 99 obejmującego pozostałe wkręty toczone ze sztab, prętów, profili lub drutu. Postanowieniami z dnia 23 sierpnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowania w sprawie kontroli wskazanych wyżej zgłoszeń celnych. Po przeprowadzeniu postępowań Naczelnik Urzędu Celnego w dniu 15 lutego 2011 r. wydał decyzje nr [...] i nr [...] na mocy których określił klasyfikację taryfową przedmiotowego towaru: – stalowe wkręty z łbem lejkowym, nacięciem krzyżowym i gwintem do drewna do kodu Taric 7318 12 90 90; – stalowe wkręty z łbem lejkowym, nacięciem krzyżowym i gwintem do metalu do kodu Taric 7318 14 99 90; W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, art. 65 ust. 5, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne, art. 20 ust. 1, ust. 3, ust. 6, art. 67, art. 78 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1031 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. W uzasadnieniach organ nawiązując do przepisów określających klasyfikację taryfową oraz analizując charakter importowanego towaru wskazał, że w zgłoszeniach celnych sklasyfikowano towary opisane na fakturach jako "Philips Recess Bulge Head Drywall Screws Rocket Point Fine Thread", "Philips Recess Bulge Head Drywall Screws Rock Point, Coarse Thread", "Philips Recess Bulge Head Drywall Screw, Twinfast Fine Thread" i "Philips Recess Bulge Head Drywall Screws, Coarse Thread". Strona postępowania wskazała, że klasyfikacja towaru do kodu 7318 15 10 99 wynika z procesu ich wytwarzania i faktu, iż grubość trzpienia nie przekracza 6 mm. Z kolei wnioski płynące z opinii Instytutu Obróbki Plastycznej przemawiają za uznaniem, że wkręty produkowane na skalę masową wykonywane są sposobem obróbki plastycznej, zarówno w fazie wykonywania korpusu wkrętu jak i w fazie wykonania rzeźby gwintu. Tym samym wkręty będące przedmiotem importu nie mogą być klasyfikowane do kodu 7318 15 10 99 jako "pozostałe wkręty toczone [...]". Z uwagi zaś na budowę i przeznaczenie wkrętów (do drewna i do metalu) wkręty winny być klasyfikowane jako dwie grupy taryfowe do różnych kodów Taryfy celnej. Wkręty z łbem lejkowym, nacięciem krzyżowym i grubozwojowym gwintem do drewna, zgodnie z przeznaczeniem wskazanym przez producenta i importera winny być klasyfikowane do kodu Taric 7318 12 90 90 obejmującego pozostałe z pozostałych wkrętów do drewna, innych niż do podkładów i innych nie ze stali nierdzewnej. Z kolei wkręty z łbem lejkowym, nacięciem krzyżowym i drobnozwojowym gwintem do metalu winny być klasyfikowane do kodu Taric 7318 14 99 90 obejmującego pozostałe wkręty samogwintujące, inne niż ze stali nierdzewnej i inne niż z gwintem o dużym skoku (w obydwu przypadkach ze stawką celną wynoszącą 3,7 %). Organ powołał się również na WIT-y wydane w podobnych sprawach. W związku z tym nieprawidłowe dane zawarte w zgłoszeniach celnych należało zweryfikować oraz określić w sposób prawidłowy. W odwołaniach od tych decyzji spółka wniosła o ich uchylenie i umorzenie postępowań, względnie o ich uchylenie i przekazanie spraw organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zarzuciła organowi błędną klasyfikację i stwierdziła, że organ winien uwzględnić decydujące cechy towaru jak kształt łba, sposób zakończenia wkrętu czy też istnienie rowka. Podważała również zastosowanie opinii wskazanej przez organ. Decyzjami z dnia 30 listopada 2011 r. nr [...] i nr [...] Dyrektor Izby Celnej, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy – Ordynacja podatkowa, utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. W uzasadnieniach organ odwoławczy wskazał m.in., że próbki importowanego towaru zostały przekazane do badania do Katedry Inżynierii Materiałowej i Spajania Wydziału Mechanicznego P. G. Wyniki badania z dnia 12 lipca 2011 r. wykazały, że wkręty są wkrętami samogwintującymi i zostały wykonane na drodze obróbki plastycznej (walcowania), ze stali węglowej. Tym samym należało przyjąć, że wszystkie importowane wkręty były wkrętami samogwintującymi przeznaczonymi do podłoża drewnianego oraz metalowego, których klasyfikację taryfową można dokonać w oparciu o dokumenty źródłowe załączone do zgłoszenia. Mając zaś na uwadze treść pozycji 7318 oraz reguły 1 i 6 ORINS Dyrektor Izby Celnej wskazał, że dla wkrętów do drewna o gwincie zgrubnym właściwym kodem jest kod 7318 12 90 90. Wkręty do drewna wykonane ze stali węglowej nie nadają się bowiem do stosowania w podkładach (ze względu na rozmiary). Podłożem przewidzianym dla nich do przymocowania jest drewno (na przykład w przypadku przymocowania płyty kartonowo – gipsowej). Z kolei wkręty do metalu należy zaklasyfikować – mając na uwadze regułę 1 i 6 ORINS do kodu 7318 14 99 90. W tej pozycji klasyfikowane są bowiem wkręty samogwintujące ze stali innej niż nierdzewna, inne niż z gwintem o dużym skoku (wkręty do metalu posiadają gwint drobnozwojowy). W ocenie organu odwoławczego podanych kodów nie mogły determinować wyłącznie dokumenty WIT powołane przez organ czy stronę. Dokumenty te nie spełniały bowiem kryteriów określonych w art. 12 ust. 2 i ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach organ odwoławczy podkreślił, że organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował przepisy i należycie uzasadnił rozstrzygnięcia. W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku [...] Spółka z o.o. z siedzibą w C. wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji z uwagi na naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenia przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca zarzuciła decyzjom: - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na wydaniu zaskarżonych decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy, jako że organ rozstrzygnął sprawą z pominięciem przeprowadzenia wnioskowanego przez skarżącą dowodu z opinii technicznych dotyczących technologii produkcji dopuszczonych do obrotu wkrętów. Dowód ten był możliwy i konieczny do przeprowadzenia w dniu wydania decyzji. Zaniechanie przeprowadzenia tego dowodu doprowadziło do zaistnienia sytuacji określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż w dniu wydania decyzji skarżąca nadesłała do organu opinie biegłych, z której wynikały nowe okoliczności w sprawie nie znane organowi w chwili wydania decyzji; - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 80 k.p.a. polegające na bezpodstawnym przyjęciu, iż matryce wykorzystywane są jedynie w procesie walcowania a nie toczenia, podczas gdy nie został przeprowadzony żaden dowód potwierdzający taką tezę, a nadto przyjętej przez organ odwoławczy koncepcję, nie sposób uwiarygodnić na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego. Nieprzeprowadzenie przez organ dowodu jednoznacznie stwierdzającego, iż matryce do wytworzenia gwintu wykorzystuje się jedynie w procesie walcowania mogła mieć istotny wpływ na wynik postępowania, albowiem nie pozwoliła wykluczyć wykorzystania jej w procesie toczenia. Dokonane przez organ w tym zakresie ustalenie zostało poczynione wbrew treści przedłożonego do akt sprawy dowodu w postaci oświadczenia eksportera. W uzasadnieniach skarżąca podnosiła, że występowała o przeprowadzenie dowodu z opinii technicznej dotyczącej wkrętów do płyt gipsowo-kartonowych. Organ odwoławczy nie czekając na sporządzenie takiej opinii przedwcześnie wydał decyzje. Nadto z uwagi na sprzeczności w materiale dowodowym nie można wykluczyć, że wkręty były wykonane metodą toczenia. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska. Zdaniem organu rozważania na temat wykonania wkrętów nie mają wpływu na klasyfikację towaru. Na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że złożony został do Komisji Europejskiej przez WTO wniosek o zmianę rozporządzenia w sprawie cła antydumpingowego w zakresie wysokości cła. Na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) postanowił zarządzić połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw o sygn. akt III SA/Gd 74/12 i III SA/Gd 75/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, gdyż zaskarżone decyzje nie naruszają prawa. Art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) stanowi, że do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Dział IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. Nr 8 z 2005 r., poz. 60 ze zm.) dotyczy postępowania podatkowego. Zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U.UE. L. 92. 302.1 ze zm.), zwanego dalej WKC, należności celne ustalane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L. 87. 256.1). Załącznik I do tegoż rozporządzenia zawiera Nomenklaturę Scaloną oraz stawki celne, dodatkowe jednostki statystyczne i inne niezbędne informacje. Załącznik ten jest zmieniany co roku, bowiem zgodnie z treścią art. 12 rozporządzenia Rady nr 2658/87, Komisja przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi. Wspomniane rozporządzenie jest publikowane nie później niż dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się je od dnia 1 stycznia roku następnego. W sprawie niniejszej zgłoszeń celnych dokonano w lutym 2009 r. a w dacie tej obowiązywało rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.UE. Nr 291 z 2008 r.). Zgodnie z regułami 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów ..., zaś klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Pod pozycją 7318 Wspólnotowej Taryfy Celnej klasyfikowane są wkręty, śruby, nakrętki, wkręty do podkładów, haki gwintowane, nity, zawleczki, przetyczki, podkładki (włącznie z podkładkami sprężystymi) i podobne artykuły, z żeliwa lub stali. Wśród wymienionych wyżej produktów na poziomie pierwszej podpozycji klasyfikowane są wyroby gwintowane Wśród wyrobów gwintowanych, do których niewątpliwie należą produkty objęte zgłoszeniami celnymi na kolejnym poziomie podpozycji wyróżnia się: 7318 11 00 – – Wkręty do podkładów 7318 12 – – Pozostałe wkręty do drewna: 7318 13 00 – – Haki gwintowane i pierścienie gwintowane 7318 14 – – Wkręty samogwintujące: 7318 15 – – Pozostałe wkręty i śruby, nawet z nakrętkami lub podkładkami Dopiero w podpozycji w stosunku do pozycji 7318 15 klasyfikuje się: 7318 15 10 – – – Wkręty, toczone ze sztab, prętów, profili lub drutu, o pełnym przekroju, o grubości trzpienia nieprzekraczającej 6 mm. Taka konstrukcja taryfy celnej przesądza o tym, że produkt gwintowany – wkręt lub śruba, który nie jest wkrętem do podkładów, musi zostać poddany ocenie, czy stanowi którykolwiek z wyrobów wymienionych na kolejnym poziomie podpozycji, czyli 1. wkręt do drewna 2. hak gwintowany 3. wkręt samogwintujący Dopiero w przypadku braku możliwości zakwalifikowania wyrobu do jednej z wymienionych wyżej pozycji należy go zaliczyć do podpozycji "pozostałe wkręty i śruby". Wyłącznie w tej też podpozycji istotne znaczenie z punktu widzenia przypisania produktowi określonego kodu Taric ma proces technologiczny, który doprowadził do jego powstania (wkręty toczone). Reasumując, w przypadku zaliczenia importowanych wkrętów do kategorii wkrętów do drewna lub wkrętów samogwintujących obojętne dla przypisania im kodu Taric jest ustalenie w wyniku jakiego procesu technologicznego powstały. Rozpatrujące sprawę organy administracji celnej uznały, że objęte zgłoszeniami celnymi wkręty stanowią w części wkręty do drewna, zaś w pozostałej części wkręty samogwintujące. Strona skarżąca twierdziła zaś, że stanowią one szczególny rodzaj wkrętów do płyt gipsowo – kartonowych i w związku z tym stała na stanowisku, że powinny być one kwalifikowane jako "pozostałe wkręty lub śruby" i dlatego też w toku postępowania szczególnie akcentowała charakter procesów technologicznych zastosowanych do ich wytwarzania. Kategoria "wkrętów do płyt gipsowo – kartonowych" nie została wyodrębniona w żadnej pozycji ani podpozycji Wspólnotowej Taryfy Celnej. Nie budzi natomiast wątpliwości, że wkręty tego rodzaju służą mocowaniu płyt do podłoża, konstrukcji określonego rodzaju (drewna lub metalu). Nie kwestionując specyfiki wkrętów służących mocowaniu płyt gipsowo kartonowych uznać należy zatem, że o ich istotnych z punktu widzenia klasyfikacji taryfowej cechach przesądza rodzaj podłoża, do którego miałyby być wkręcane w przypadku drewna oraz cecha "samogwintowania", skoro taryfa na tym samym poziomie podpozycji wyodrębnia wkręty do drewna i wkręty samogwintujące. Opinia biegłego z P. G. K. K. znajdująca się w aktach administracyjnych wspólnych przesądziła jednoznacznie o charakterze części importowanych wkrętów identyfikując je jako samogwintujące – zgodnie z brzmieniem podpozycji taryfowej 7318 14. Wnioski tej opinii nie pozostawiają w tym zakresie żadnych wątpliwości. Nie było kwestionowane, że ta część objętych zgłoszeniami wkrętów, która nie posiada cech wkrętów samogwintujących przeznaczona jest do mocowania płyt gipsowo – kartonowych do podłoża drewnianego. W tej sytuacji, zgodnie z wcześniejszymi rozważaniami obojętnym dla klasyfikacji taryfowej przedmiotowych wkrętów był ich proces wytwórczy. Bezzasadnie zatem strona skarżąca zarzuciła organom administracji naruszenie przepisów postępowania poprzez zaniechanie ustaleń zmierzających do wykazania, czy wkręty powstały w drodze toczenia, czy też w drodze innej technologii. Przeprowadzenie jakichkolwiek dowodów dotyczących procesów technologicznych produkcji wkrętów nie mogłoby mieć wpływu na ocenę prawidłowości dokonanej klasyfikacji taryfowej – skoro procesy te nie mają znaczenia dla sklasyfikowania danego wyrobu do pozycji 7318 12 – Pozostałe wkręty do drewna, oraz do pozycji 7318 14 – Wkręty samogwintujące. Tym samym podniesione w skargach zarzuty nie mogą zostać podzielone. W tym stanie spraw, uznając, że zaskarżone decyzje są zgodne z prawem Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji wyroku.