III SA/Gd 743/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 18 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. Ł. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody z dnia 7 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wnioskiem datowanym na dzień 8 sierpnia 2013 r. (data wpływu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku – 13 września 2013 r.) skarżący S. Ł. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Na podstawie złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz na podstawie zaświadczenia wydanego przez administrację Aresztu Śledczego w W. a nadesłanego w odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 20 września 2013 r. ustalono, że skarżący odbywa karę pozbawienia wolności i nie jest zatrudniony odpłatnie. Ponadto ustalono, że S. Ł. nie posiada nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. W tym stanie uznano, co następuje: W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z uwagi na wyżej wskazaną regulację normatywną to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. W ustalonym stanie faktycznym przyjęto, że wnioskodawca nie mając realnych możliwości poniesienia kosztów postępowania (w tym kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru) spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Co oczywiste, wnioskodawca odbywając karę pozbawienia wolności jest ograniczony w możliwości znalezienia zatrudnienia. Ponadto w przypadku osadzenia w zakładzie karnym (areszcie śledczym) w grę wchodzić może wyłącznie zatrudnienie w przedsiębiorstwie prowadzonym przez placówkę penitencjarną, co w realiach sprawy nie ma obecnie miejsca. Wnioskodawca wykazał przy tym, że nie dysponuje żadnymi oszczędnościami ani też majątkiem, którego ewentualne zbycie lub obciążenie prawem na rzecz osoby trzeciej mogłoby przynieść dochód pozwalający na pokrycie kosztów postępowania. W powyższej sytuacji odmowa przyznania prawa pomocy oznaczałaby zamknięcie wnioskodawcy drogi do sądu. W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia przyznając prawo pomocy w żądanym przez wnioskodawcę zakresie.