III SA/Gd 751/13

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata P. Z. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi K. J. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie zasiłku stałego postanawia: przyznać wnioskodawcy wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w wysokości 221,40 zł ( dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy). Wyrokiem z 21 listopada 2013 r. Sąd oddalił skargę K. J. na opisaną decyzję. Postanowieniem z 19 lutego 2014 r. przyznano skarżącej prawo pomocy przez ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w Gdańsku wyznaczyła na pełnomocnika skarżącej z urzędu adwokata P. Z. Pełnomocnik skarżącej sporządził i wniósł skargę kasacyjną wnosząc jednocześnie o zasądzenie kosztów za sporządzenie tej skargi. Wniosek zawiera oświadczenie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości, ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 kwietnia 2016 r. oddalił wniesioną skargę kasacyjną. Pełnomocnik z urzędu nie był obecny na rozprawie. Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W tym miejscu konieczne jest przywołanie § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801)., które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. (§ 23 rozporządzenia z 2015 r.), zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W niniejszej sprawie, w której postępowanie przed sądem administracyjnym w II instancji zostało wszczęte od momentu wydania wyroku przez Sąd I instancji, czyli od 21 listopada 2013 r. i zakończone wyrokiem NSA z 21 kwietnia 2016 r. zastosowanie znajdą przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity w Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm. – dalej rozporządzenie) w zakresie wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Stosownie do regulacji § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 - 5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Tym samym za sporządzenie skargi kasacyjnej i jej wniesienie należne wynagrodzenie wynosi 180 zł. W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia przyznane wynagrodzenie, trzeba podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o 23% ( 41,40 zł). Z tych względów referendarz sądowy, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzekł jak w sentencji postanowienia.