III SA/Gd 753/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 października 2012 r. sygn. akt [...] w przedmiocie umorzenia należności dłużnika alimentacyjnego postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 4 grudnia 2012 r., uzupełnionym na urzędowym formularzu PPF w dniu 18 grudnia 2012 r. skarżący S. G. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Na podstawie złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz zaświadczenia Dyrektora Zakładu Karnego w K. z dnia 12 lutego 2013 r., nadesłanego w odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego ustalono, że skarżący obciążony świadczeniami alimentacyjnymi przebywa obecnie w zakładzie karnym, nie jest w nim zatrudniony odpłatnie i nie posiada do własnej dyspozycji jakichkolwiek środków finansowych. W tym stanie rzeczy należało uznać, co następuje: W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z uwagi na wyżej wskazaną regulację normatywną to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. W ustalonym stanie faktycznym przyjąć należało, że wnioskodawca nie mając realnych możliwości poniesienia kosztów postępowania spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Co oczywiste, wnioskodawca przebywając w zakładzie karnym jest istotnie ograniczony w możliwości znalezienia zatrudnienia. Ponadto w przypadku osadzenia w zakładzie karnym w grę wchodzić może wyłącznie zatrudnienie w przedsiębiorstwie prowadzonym przez placówkę penitencjarną. Wnioskodawca wykazał przy tym, że nie dysponuje żadnymi oszczędnościami pozwalającymi na pokrycie kosztów sądowych wymaganych w prowadzonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W powyższej sytuacji odmowa przyznania prawa pomocy oznaczałaby zamknięcie wnioskodawcy prawa do sądu gwarantowanego w świetle art. 45 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.