III SA/Gd 753/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy ze skargi J. H. na decyzję Wojewody [...] z dnia 15 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. Decyzją z dnia 20 maja 2015 r. Prezydent Miasta, na podstawie art. 35 ustawy o ewidencji ludności (tj. Dz. U. z 2010 r., nr 217, poz. 1427) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej k.p.a.), odmówił wymeldowania J. H. z pobytu czasowego z budynku przy ul. Z. [...] w S. W uzasadnieniu organ wskazał, że z wnioskiem o wymeldowanie wystąpił J. L. działający w ramach spółki Usługi Hotelarsko-Gastronomiczne [...], podając, że J. H. zameldował się pod adresem ul. Z. [...] w S. w grudniu 2012 r. Pod tym adresatem usytuowany jest Hotel [...] prowadzony przez M. L. Organ ustalił, że J. H. zamieszkuje w przedmiotowym lokalu i w związku z tym nie zachodziły przesłanki wymeldowania z miejsca pobytu czasowego. Odwołanie od w/w rozstrzygnięcia wniósł M. L. Zarzucił organowi I instancji, że odmówił wymeldowania osoby z lokalu, w którym ta nigdy nie zamieszkiwała. Wojewoda [...] decyzją z dnia 15 lipca 2015 r., na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 35 ustawy o ewidencji ludności, uchylił w całości decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a. obowiązkiem organu jest podejmowanie wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebranie i rozpatrzenie całości materiału dowodowego. Natomiast w sprawie, zdaniem organu odwoławczego, nie wyjaśniono w sposób wyczerpujący podstawowych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Główny problem dotyczył ustalenia właściwej numeracji nieruchomości, z której ma zostać wymeldowany J. H. W sprawie wniosek dotyczył wymeldowania J. H. z budynku nr [...] przy ulicy Z. w S. W trakcie postępowania nie wyjaśniono wątpliwości dotyczących numeru budynku, a z materiału dowodowego nie wynikało, czy J. H. zamieszkuje w budynku nr [...] czy [...], przy ulicy Z. w S. Zatem do momentu ustalenia tej okoliczności przedwczesne było wydanie przedmiotowej decyzji. Dalej wskazano, że J. H. posiada swoje rzeczy osobiste i wynajmuje apartament w budynku nr [...]. Z umowy zawartej przez [...] w S. z siedzibą przy ulicy Z. [...], a J. H. wynika, że to pod tym adresem wynajęto mu mieszkanie. Z kolei M. L. wskazał, że wymieniony nigdy nie zamieszkiwał w budynku nr [...]. W związku z tym obowiązkiem organu powinno być ustalenie właściwej numeracji przedmiotowego budynku, co umożliwi merytoryczne rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę na to, że organ I instancji nie przestrzega terminów przewidzianych do wydania decyzji i tym samym naruszył przepisy art. 35 § 3 k.p.a.. Błędem organu I instancji było również brak podania w sentencji decyzji, dotyczącej wymeldowania z pobytu czasowego, czasu trwania tego meldunku. W ponownie prowadzonym postępowaniu obowiązkiem organu meldunkowego miało być przeprowadzenie postępowania z poszanowaniem wskazanych wyżej przepisów prawa, co umożliwi zebranie materiału dowodowego umożliwiającego wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia. J. H. w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Wojewody [...], wniósł o jej uchylenie. Zarzucił naruszenie: – art. 35 ustawy o ewidencji ludności w zw. z art. 28 k.p.a., poprzez ich niewłaściwą wykładnię i w konsekwencji przyznanie uczestnikowi M. L. przymiotu strony, pomimo, iż nie miał on żadnego tytułu do nieruchomości położonej w S. przy ulicy Z. [...], a zatem nie był uprawniony do złożenia wniosku o wymeldowanie J. H. z przedmiotowej nieruchomości; – art. 138 § 2 k.p.a., poprzez przekazanie do ponownego rozpoznania decyzji organu I instancji, w sytuacji, gdy organ powinien był utrzymać decyzję organu I instancji w mocy; – art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, iż organ I instancji nie ustalił właściwie numeracji przedmiotowego budynku; – art. 26 ustawy o ewidencji ludności w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez błędną wykładnię tych przepisów i ich niewłaściwe zastosowanie przez uznanie, iż adres zameldowania J. H. jest odmienny od tego, który wynika z decyzji o zameldowaniu, tj. Z. [...], [...] S.; – art. 15 k.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skarżący podał, że zaskarżona decyzja jest błędna, gdyż organ odwoławczy dopuścił się uchybień procesowych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącego, organ naruszył art. 138 § 2 k.p.a. i nie miał podstaw do przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, gdyż decyzja ta nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Rozstrzygnięcie przewidziane w art. 138 § 2 k.p.a. jest określane jako decyzja kasacyjna. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy mógł powołać się na przepis art. 138 § 2 k.p.a. tylko wówczas gdyby wykazał, że przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Przy czym korzystając z przepisu art. 138 § 2 k.p.a. organ winien był w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej przekonywująco uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie, lecz także wskazać z jakich przyczyn nie zastosował przepisu art. 136 k.p.a. Skarżący w/w stanowisko poparł dodatkowo orzeczeniami sądów administracyjnych. Organ odwoławczy wskazał, że w trakcie postępowania wyjaśniającego organ nie usunął wątpliwości dotyczących numeru nieruchomości, pod którym zamieszkuje J. H. Z materiału zgromadzonego w aktach sprawy nie wynika bowiem, czy w/w zamieszkuje w budynku nr [...] czy [...] przy ul. Z. w S. W ocenie skarżącego organ drugiej instancji, nawet jeśli zauważył konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, mógł je przeprowadzić we własnym zakresie lub zlecić organowi, który wydał decyzję, jak to nakazuje art. 136 k.p.a. Skarżący zarzucił również naruszenie przez organ drugiej instancji art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez wyciągnięcie błędnych wniosków z zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wyjaśniono, że pod adresem Z. [...], [...] S. ma swoją siedzibę spółka [...] Sp. z o.o., która jest założycielem uczelni niepublicznej [...] w S., mającej siedzibę w S., również przy ulicy Z. [...]. Dalej podano, że w/w uczelnia wyższa prowadzi Dom Studenta położony przy ul. Z. [...] w S., w którym to J. H. na podstawie umowy najmu wynajmuje pokój, co potwierdził w swoich zeznaniach przed organem I instancji. W ocenie skarżącego z oględzin dokonanych przez pracowników organu I instancji nie wynika, że J. H. posiada swoje rzeczy osobiste i wynajmuje apartament w budynku nr [...]. Organ odwoławczy błędnie uznał, że organ I instancji nie ustalił właściwie numeracji przedmiotowego budynku. Ponadto zdaniem skarżącego M. L., nie powinien mieć przymiotu strony w niniejszym postępowaniu, gdyż od 28 maja 2013 r. nie jest najemcą nieruchomości położonej w S., przy ulicy Z. [..]. Świadczy o tym złożony do innego postępowania prowadzonego przed Sądem Okręgowym [...], sygn. akt [...] dokument w postaci - Porozumienia o rozwiązaniu umowy najmu zawartej między [...] a M. L. Ponadto w dniu 20 listopada 2013 r. na posiedzeniu przed Sądem Rejonowym [...], VI Wydział Gospodarczy, sygn. akt [...] M. L. zawarł ugodę z H. P., na mocy której M. L. zobowiązał się wydać i opuścić wraz ze wszystkim rzeczami i osobami prawa jego reprezentującymi, nieruchomość budynkową - budynek "[...]" położoną w S., przy ulicy Z. [...], dla której Sąd Rejonowy [...] prowadzi księgę wieczystą KW numer [...] wraz z przyległym parkingiem i drogą dojazdową - w terminie 5 dni od dnia zawarcia ugody. Nieruchomość ta pozostaje w użytkowaniu wieczystym [...] (dalej: [...]) z siedzibą w W., natomiast budynki i budowle na tej nieruchomości są własnością [...]. W związku z tym M. L. nie miał żadnego tytułu do nieruchomości położonej w S. przy ulicy Z. [...]. Zatem nie był uprawniony do złożenia w niniejszym postępowaniu wniosku w o wymeldowanie. W uzupełnieniu skargi skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi oraz jej uzupełnienia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Dodano, że M. L. na podstawie umowy najmu z dnia 1 stycznia 2014 r. figuruje jako osoba, która reprezentuje usługi Hotelarsko-Gastronomiczne [...]. Ponadto z oględzin dokonanych przez pracowników organu I instancji wynika, że skarżący posiada swoje rzeczy osobiste i wynajmuje apartament w budynku nr [...], zaś z umowy zawartej z [...] w S. wynika, że pod adresem siedziby w/w uczelni wynajęto mu mieszkanie. M. L. twierdził, że J. H. nigdy nie mieszkał w budynku nr [...]. W związku z tymi rozbieżnościami obowiązkiem organu powinno być ustalenie właściwej numeracji przedmiotowego budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli sądowej jest ocena legalności decyzji Wojewody [...] z dnia 15 lipca 2015 r., który na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako - "k.p.a.") uchylił decyzję Prezydenta Miasta [...], odmawiającą wymeldowania J. H. z pobytu czasowego z budynku przy ul. Z. [...] w S. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Przed przystąpieniem do rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz.388 ) organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Trzeba również zaznaczyć, że po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 (publ. OTK-A 2002/3/34) ukształtował się pogląd, że zameldowanie osoby pod danym adresem ma odzwierciedlać rzeczywisty stan rzeczy w tym zakresie. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu oraz nie przesądza o jakichkolwiek uprawnieniach do lokalu. Zgodnie z treścią art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Konstrukcja prawna decyzji kasacyjnej opiera się na wystąpieniu dwóch przesłanek łącznie, a mianowicie konieczności ustalenia przez organ odwoławczy, że postępowanie przed organem I instancji, w którym zostało wydana decyzja prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania przy jednoczesnym stwierdzeniu, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Oznacza to, że wyznaczenie dopuszczalności zakończenia postępowania odwoławczego w sposób kasacyjny wymaga wykazania naruszenia przepisów postępowania, którego następstwem jest niewyjaśnienie podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy, bez którego nie można sprawy rozpoznać. Przy czym, co ważne, treść art. 138 § 2 k.p.a. musi być odczytywana i interpretowana łącznie z przepisem art. 136 k.p.a., określającym granice postępowania dowodowego przed organem odwoławczym. Granice te zostały zakreślone przez umożliwienie organowi odwoławczemu przeprowadzenia na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, bądź zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Należy jednak podkreślić, że przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego z przekroczeniem granic wynikających z art. 136 k.p.a. powodowałoby naruszenie podstawowej zasady postępowania administracyjnego, a mianowicie zasady dwuinstancyjności - art. 15 k.p.a. Zdaniem Sądu orzekającego przesłanki określone w art. 138 § 2 k.p.a. pozwalające organowi odwoławczemu na wydanie decyzji kasacyjnej zostały w niniejszej sprawie spełnione. Postępowanie przed organem I instancji było bowiem prowadzone z naruszeniem przepisów postępowania, a zarazem konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie organ I instancji odmówił wymeldowania J. H. z pobytu czasowego z budynku przy ul. Z. [...] w S. W odwołaniu M. L. zarzucił, że odmówiono wymeldowania osoby budynku, w którym nigdy nie zamieszkiwała, tj. przy ul. Z. [...]. W tym bowiem budynku odwołujący od 2001 r. prowadzi Hotel [...] i pod tym adresem J. H. nie przebywa ani nie mieszka. J. H. został błędnie zameldowany, zamiast pod prawidłowym adresem - ul. Z. [...] w S. (gdzie mieści się [...] Sp. z o. o. i [...]). Należy zauważyć, że podobna argumentacja została przedstawiona we wniosku inicjującym niniejsze postępowanie. Przy czym, co ważne, we wniosku wskazano, że Spółka [...] nie ma prawa do dysponowania budynkami przy ul. Z. [...][...] i nigdy nie miała do budynku Z. [...] (a więc została wskazana numeracja budynków [...] oraz [...]). Rozpoznając wniesione odwołanie, organy odwoławczy podniósł, że w niniejszej sprawie organ I instancji nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący podstawowych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie ustalenia właściwej numeracji nieruchomości, z której ma zostać wymeldowany J. H. W trakcie przeprowadzonego postępowania nie wyjaśniono bowiem wątpliwości dotyczących numeru nieruchomości, pod którym ww. zamieszkuje. Ze zgromadzonego materiału nie wynikało czy zamieszkuje w budynku [...] czy w budynku [...]. Zatem do momentu ustalenia tej okoliczności przedwczesne było wydanie przedmiotowej decyzji. Jak zaznaczono na wstępie rozważań zameldowanie ma odzwierciedlać rzeczywisty stan rzeczy w tym zakresie, zaś ewidencja ludności służy rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Tym samym istotne dla prawidłowego rozpoznania sprawy jest nie budzące wątpliwości ustalenie, w którym z budynków położonych przy ul. Z. w S. J. H. faktycznie zamieszkuje, a w konsekwencji z jakiego budynku ma zostać wymeldowany (o ile zostaną spełnione przesłanki do wymeldowania). Przy czym, jak słusznie zauważył organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, w przypadku, gdyby się okazało, że J. H. nigdy nie zamieszkiwał w budynku nr [...] to wówczas niezbędne byłoby przeprowadzenie postępowania pod kątem usunięcia z ewidencji zapisu o zameldowaniu. W uzasadnieniu decyzji kasacyjnej organ odwoławczy wskazał m.in., że z oględzin dokonanych przez pracowników organu I instancji wynika, że J. H. posiada swoje rzeczy osobiste i wynajmuje apartament w budynku [....], zaś z umowy zawartej przez niego z [...], posiadającą swoją siedzibę przy ul. Z. [...] wynika, że pod tym adresem wynajęto mu mieszkanie. Co prawda, jak trafnie wskazano w skardze, w protokole oględzin z dnia 9 marca 2015 r. powołano się na oświadczenie J. L. dotyczące oznaczenia budynku. To jednak w jego treści wskazano również "Udaliśmy się do budynku Z. [...]" oraz "W budynku tym znajduje się [...] [...] zarządzana przez Pana J. H.. W recepcji [...] Pan z recepcji potwierdził, że Pan J .H. zajmuje w budynku apartament, w którym mieszka". Ponadto czytamy również "W budynku, w którym został sporządzony protokół jest oznaczony adresem Z. [...] – [...]. Jest to budynek, w którym Pan . L. prowadzi działalność gosp. restaurację pod szyldem spółka [...]" (vide: - k. 46 - 44 akt administracyjnych). Takie zapisy zawarte w protokole oględzin muszą nasuwać istotne wątpliwości dotyczące numeracji budynków przy ul. Z. Trzeba zauważyć, że nawet we wniesionej skardze na str. 8 skarżący podnosi - w związku z podniesieniem zarzutu braku przymiotu strony M. L. - że nie jest on najemcą nieruchomości położonej w S. przy ul. Z. [...]. Podobnie J. H. w protokole przesłuchania z dnia 7 lipca 2014 r. oświadczył, że zajmuje pomieszczenia w budynku przy ul. Z. [...] (vide: - k. 23 verte akt administracyjnych). Natomiast podczas rozprawy sądowej w dniu 26 listopada 2015 r. po okazaniu J. H. mapy z dnia 28 grudnia 2011 r. znajdującej się na - k. 52 akt administracyjnych, skarżący wyjaśnił, że jest zameldowany w budynku oznaczonym na mapie pod numerem [...] i w tym budynku mieści się m.in. [...], a w budynkach określonych na mapie numerami [...] – [...] znajduje się Hotel [...] (vide: - k. 55 - 55 verte akt sądowych). Nie może także ujść uwadze, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów wg stanu na dzień 12 sierpnia 2015 r. oraz kopia mapy ewidencyjnej (vide: - k. 100 i 98 akt administracyjnych). Na załączonej mapie budynek (w którym ma znajdować się [...]) jest oznaczony numerem ewidencyjnym 335. Jak wynika zaś z wypisu z rejestru dla numeru ewidencyjnego [...], adres to S. ul. Z. [...], zaś główna funkcja - szkoła wyższa. Natomiast dla budynków o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...] (w którym ma znajdować się Hotel [...]) adres to ul. Z. [...] (dla numerów [...] i [...]) i ul. Z. [...] (dla numeru [...]), zaś główna funkcja - hotel. Ta ostatnia okoliczność znajduje również odzwierciedlenie w wypisie rejestru budynków wg stanu na dzień 12 sierpnia 2014 r. (vide: - k. 54 akt administracyjnych). Zatem w świetle poczynionych uwag nie może budzić wątpliwości, że kwestia numeracji budynków wymagała przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i poczynienia w związku tym stosownych ustaleń faktycznych koniecznych dla merytorycznego prawidłowego rozpoznania sprawy w przedmiocie wymeldowania. Tylko bowiem jednoznaczne i wyczerpujące ustalenia mogą stanowić podstawę prawidłowego rozpoznania istoty sprawy. Niedostateczne ustalenie okoliczności faktycznych, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia przez organ I instancji, narusza zasadę prawdy obiektywnej - art. 7 k.p.a. oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów - art. 8 k.p.a., a także przepis art. 77 § 1 k.p.a., który nakłada na organ obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Podsumowując, w przedmiotowej sprawie organ drugiej instancji wykazał potrzebę przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, nie naruszając dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a. Wskazane w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej okoliczności przekonują, w ocenie Sądu orzekającego, o zaistnieniu przesłanek wymienionych w tym przepisie. Sąd orzekający nie doparzył się istnienia uchybień w zaskarżonej decyzji skutkujących koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Tym samym zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. W świetle poczynionych uwag nie może budzić wątpliwości, że przesłanki wydania decyzji kasacyjnej w niniejszej sprawie zostały spełnione. W sprawie wykazano naruszenia ww. przepisów postępowania, którego następstwem jest niewyjaśnienie podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy, bez którego nie można sprawy rozpoznać, a organ odwoławczy wskazał jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Na rozprawie sądowej zostały oddalone wnioski dowodowe skarżącego zawarte w uzupełnieniu skargi, dotyczące dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów z dokumentów załączonych do skargi i jej uzupełnienia (zgłoszone w oparciu o art. 106 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przedłożone dokumenty zmierzały do wykazania m.in., że J. H. zamieszkuje pod adresem Z. [...] oraz braku tytułu prawnego M. L. do nieruchomości, w której skarżący jest zameldowany (jak już wcześniej podniesiono w skardze zakwestionowano przymiot strony wnioskodawcy). W tym celu strona skarżąca załączyła: KRS [...] Sp. z o.o., odpis z rejestru uczelni niepublicznych i związków uczelni niepublicznych, pismo o aktualnym wpisie do Rejestru z dnia 20 maja 2011 r., porozumienie o rozwiązaniu umowy na mocy porozumienia stron 28 maj 2013 r., wyciąg z protokołu z dnia 20 listopada 2013 r., postanowienie z dnia 16 grudnia 2013 r., pełnomocnictwo udzielone adw. A. M. z Kancelarii Adwokackiej w S. przez [...] z siedzibą w W. z dnia 12 sierpnia 2014 r., umowę najmu z dnia 16 grudnia 2011 r. wraz z załącznikiem nr 1, wydruk ze strony Hotelu [...]. Kognicja sądów administracyjnych określona ww. przepisami ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie obejmuje dokonywania ustaleń faktycznych w sprawie. Podstawą orzekania sądów są akta sprawy administracyjnej wraz z materiałem dowodowym zgromadzonym przez organy administracji publicznej. Zgodnie z art. 133 § 1 ww. ustawy, Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, zaś przepis art. 106 § 3 tej ustawy pozwala jedynie na fakultatywne przeprowadzenie dowodów uzupełniających. Podnoszone przez skarżącego w skardze i w jej uzupełnieniu okoliczności oraz załączone dokumenty na ich poparcie powinny być niewątpliwie przedmiotem badania przez organ ponownie rozpoznający sprawę, w tym zwłaszcza kwestia istnienia interesu prawnego wnioskodawcy (wymienione powyżej dokumenty załączone do skargi, nie były znane organom w momencie wydania decyzji kasacyjnej, poza umową najmu z dnia 16 grudnia 2011 r. wraz z załącznikiem nr 1). Jak już podniesiono na wstępie rozważań, przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego nie może prowadzić do naruszenia naczelnej zasady postępowania administracyjnego - zasady dwuinstancyjności. W okolicznościach niniejszej sprawy, jak i w świetle przedłożonych dokumentów, trudno mówić o przeprowadzeniu jedynie dodatkowego postępowania uzupełniającego. Niniejsza sprawa powinna być zatem przedmiotem ponownego postępowania przed organem I instancji, w wyniku którego zostanie wydane stosowne do wyników postępowania rozstrzygnięcie. Ponadto, niezależnie od dokonanych rozważań, sama treść wniesionej skargi oraz jej uzupełnienie wraz z zawartą w nich argumentacją, a także przywołane w nich dowody i dołączone dokumenty, przemawiają dodatkowo za prawidłowością zapadłej decyzji kasacyjnej. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.