III SA/Gd 76/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia 12 stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wnioskiem z dnia 17 marca 2011 r. skarżąca zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w niniejszej sprawie. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 P.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego oświadczenia na formularzu PPF oraz dokumentów źródłowych znajdujących się w aktach sprawy oraz przedłożonych w odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 23 marca 2011 r. (orzeczenia o niepełnosprawności, potwierdzenia wypłaty emerytury, decyzji w przedmiocie świadczeń z pomocy społecznej, odpisu rocznego obliczenia podatku przez organ rentowy PIT-40A, dodatkowego oświadczenia skarżącej), ustalono, że skarżąca jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie posiada majątku oraz rachunków bankowych. Obecnie jedynym źródłem dochodu skarżącej jest emerytura w wysokości 1 372,68 zł brutto (1 155,14 zł) netto miesięcznie. W ubiegłym roku dochód z tego źródła wyniósł 8 510,52 zł. Wcześniej skarżąca korzystała ze świadczenia z pomocy społecznej w postaci zasiłku stałego. Wprawdzie skarżąca nie przedłożyła dokumentów obrazujących miesięczną wysokość ponoszonych kosztów utrzymania, jednakże w dodatkowym oświadczeniu z dnia 31 marca 2011 r. podała m.in., że nie posiada takich dokumentów. Dając wiarę oświadczeniu skarżącej, złożonemu na urzędowym formularzu oraz biorąc pod uwagę przedstawione dokumenty źródłowe uznać należało, że wykazała ona dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, jakie mogą jeszcze powstać w niniejszej sprawie. Za taka oceną przemawia w szczególności wysokość dochodów skarżącej oraz brak jakichkolwiek zasobów pieniężnych. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.