III SA/Gd 760/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. N. na pismo Burmistrza Miasta z dnia 1 sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności konkursu na stanowisko dyrektora szkoły postanawia: odrzucić skargę. Burmistrz Miasta pismem z dnia 1 sierpnia 2018r. poinformował G. N., odpowiadając na jej wniosek, że komisja konkursowa powołana Zarządzeniem nr [...] Burmistrza Miasta z dnia 19 czerwca 2018 r. nie wyłoniła kandydata na stanowisko dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] w K.. W piśmie wskazano, że nie zaistniałą żadna z przesłanek określonych w § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 29 marca 2018 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły artystycznej lub publicznej placówki zapewniającej opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego zamieszkania oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz. U. z 2017r., poz. 1587). W tej sytuacji Burmistrz nie znalazł podstaw do unieważnienia konkursu. G. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższe pismo określając je jako akt w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności konkursu na stanowisko Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w K.. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o jej odrzucenie wskazując, że zaskarżone pismo nie jest decyzją ani innym aktem lub czynnością, o której mowa w przepisie art. 3 § 2 p.p.s.a. Organ wskazał, iż stanowi ono odpowiedź na żądanie skarżącej unieważnienia konkursu. Skoro organ zdecydował się na zatwierdzenie konkursu, to nie mógł już wydać aktu w przedmiocie jego unieważnienia. Jest to zatem zwykłe pismo wyjaśniające na które, w ocenie Burmistrza, nie przysługuje skarga do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2017 poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej, przy czym art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola ta dotyczy także innych niż decyzje, czy postanowienia aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Podnieść należy, iż Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a.. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Odrzucenie skargi z powodu niewłaściwości sądu ma miejsce w szczególności wówczas, gdy dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego (art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 p.p.s.a.) albo gdy skarga została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu (art. 5 p.p.s.a.). Dokonując oceny niniejszej skargi pod wyżej wskazanym kątem należało stwierdzić, że skarga ta jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zatem podstawową przesłanką dopuszczalności skargi jest wymóg, by zaskarżona forma działania administracji publicznej należała do kategorii takich aktów lub czynności, które są kontrolowane przez sąd administracyjny. Stosownie do treści art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W niniejszej sprawie zostało zaskarżone pismo Burmistrza Miasta [...] informujące o braku podstaw do unieważnienia konkursu. Przywołać należy przepis § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 29 marca 2018 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły artystycznej lub publicznej placówki zapewniającej opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego zamieszkania oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz. U. z 2017r., poz. 1587), który przewiduje, że organ prowadzący publiczne przedszkole, publiczną szkołę lub publiczną placówkę zatwierdza konkurs albo unieważnia konkurs i zarządza ponowne jego przeprowadzenie w razie stwierdzenia przesłanek określonych dalej w tym przepisie. Zatwierdzenie konkursu oraz jego unieważnienie stanowią dwa alternatywne wykluczające się sposoby postąpienia przez organ po przeprowadzeniu konkursu. Rozporządzenie nie przewiduje trybu postępowania analogicznego do postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, obejmującego odrębne rozstrzygnięcie o odmowie unieważnienia konkursu. Brak także jakichkolwiek podstaw, by do procedury konkursowej choćby odpowiednio stosować przepisy k.p.a. dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Ochrona interesu prawnego strony uczestniczącej w procedurze konkursowej zapewniona jest w drodze skargi do sądu administracyjnego na zarządzenie o zatwierdzeniu konkursu lub o jego unieważnieniu. Powyższe rozważania nakazują przyjąć, że nie jest dopuszczalna skarga na pismo informujące o braku podstaw do unieważnienia konkursu, zwłaszcza w sytuacji, gdy wydane zostało już uprzednio zarządzenie o zatwierdzeniu konkursu. Pismo takie nie stanowi bowiem aktu z zakresu administracji publicznej, który podlegałby zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 lub 6 p.p.s.a. W związku z powyższym skarga jako niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu.