III SA/Gd 765/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 października 2019 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: odrzucić sprzeciw. W dniu 19 listopada 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynął przekazany przez organ odwoławczy sprzeciw Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej od wydanej na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 października 2019 r. (nr [...]) orzekającej o uchyleniu decyzji Wójta Gminy z dnia 17 lipca 2019 r. (nr [...]) odmawiającej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i przekazaniu sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Uchylona przez organ odwoławczy decyzja organu pierwszej instancji została wydana przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej na mocy upoważnienia wynikającego z zarządzenia nr [...] Wójta Gminy z dnia 1 czerwca 2018 r. w sprawie udzielenia upoważnienia do prowadzenia postępowania w sprawach świadczeń rodzinnych, a także wydawania decyzji administracyjnych w tym zakresie oraz do prowadzenia postępowania w sprawach o zasiłki dla opiekunów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazując sprzeciw wniosło o jego odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Stosownie natomiast do art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Z art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd odrzuca sprzeciw, jeżeli jego wniesienie jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe regulacje należy wskazać, że prawo do wniesienia skargi (a tym samym sprzeciwu) do sądu administracyjnego nie przysługuje organowi, który wydał decyzję w pierwszej instancji w postępowaniu administracyjnym. Organ, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nie jest bowiem uprawniony do wniesienia sprzeciwu do sądu administracyjnego w tej sprawie i kwestionowania zasadności decyzji organu odwoławczego. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na podstawie ustawy czy też w formie porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez organ tej jednostki jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też postępowania sądowoadministracyjnego. W takiej zatem sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie jest podmiotem uprawnionym do zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego (zob. w tej materii m.in.: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2000 r.; sygn. akt OPK 14/00, publ. ONSA 2001/1/17). W niniejszej sprawie Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, który z upoważnienia Wójta Gminy wydał decyzję w pierwszej instancji nie był uprawniony do wniesienia sprzeciwu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 października 2019 r., wydaną w następstwie rozpoznania odwołania od tej decyzji. Co oczywiste, organ ten nie był bowiem stroną prowadzonego postępowania administracyjnego. Wniesienie sprzeciwu przez nieuprawniony podmiot uzasadnia jego odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. art. 64b § 1 p.p.s.a., jako niedopuszczalnego, o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.