III SA/Gd 768/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.), Sędzia WSA Alina Dominiak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 r. sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 25 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie cła antydumpingowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 25 lipca 2014 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 29 stycznia 2014 r. (nr [...]) którą organ orzekł o pochodzeniu towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia 24 czerwca 2011 r. oraz określił należności celno - podatkowe dotyczące tego towaru. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, decyzją z dnia 29 stycznia 2014 r. (nr [...]) Naczelnik Urzędu Celnego, na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 oraz 241 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749) - dalej: "o.p.", art. 65 ust. 5, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 727 ze zm.), art. 20 ust. 1, ust. 3 lit. c, g, art. 67, art. 78 ust. 1 i 3, art. 214 ust. 1, art. 201 ust. 2, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r. ze zm.) - dalej: "WKC", rozporządzenie Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 284 z dnia 29.10.2010r.), art. 1, art. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 204/1 z dnia 9.08.2011), uchylił decyzję znak [...] z dnia 6 grudnia 2012 r. i określił dla towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia 24 czerwca 2011 r. nr [...]: 1. jako kraj pochodzenia - Chiny; 2. stawkę celną erga omnes w wysokości 7 %; 1. niezaksięgowaną kwotę należności celnych (A00) podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 2 976 zł; 2. stawkę rozszerzonego ostatecznego cła antydumpingowego (A30) - w wysokości 62,9 %, z dodatkowym kodem TARIC - B999; 3. niezaksięgowaną kwotę ostatecznego cła antydumpingowego (A30), podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 53 484 zł, 4. odstąpił od poboru odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy - Prawo Celne od ww. kwot. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 24 czerwca 2011 r. B., działając jako przedstawiciel bezpośredni A. (dalej: "spółka", "skarżąca") zgłosiła celem dopuszczenia do obrotu towar - siatka podtynkowa z włókna szklanego, sprowadzony z Malezji. Eksporterem towaru, zgodnie z przedstawioną fakturą z dnia 19 maja 2011 r. nr [...], była malezyjska firma C. Zgłoszenie zostało przyjęte i zarejestrowane pod nr [...]. Spółka zadeklarowała kwotę należności celnych (A00) w wysokości 2 976 zł z zastosowaniem preferencyjnej stawki celnej 3,5 % na podstawie świadectwa pochodzenia FORM A nr [...], a wysokość podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów określona została w kwocie 20 242 zł. Kontrola przeprowadzona przez funkcjonariuszy celnych w firmie A. w zakresie dokumentacji dotyczącej przewozu towaru ujawniła, iż do czasu wprowadzenia ceł antydumpingowych na siatkę z włókna szklanego pochodzenia chińskiego Spółka importowała towar z Chin, a po ich wprowadzeniu z Malezji. Z korespondencji prowadzonej przez importera z kontrahentami zagranicznymi wynikało, iż pomimo zmiany kraju importu Spółka szczegóły transportu towaru z Malezji ustala z podmiotem chińskim. Pismem z dnia 24 sierpnia 2012 r. Dyrektor Izby Celnej przekazał Naczelnikowi Urzędu Celnego informację o pozytywnym wyniku weryfikacji ww. świadectwa pochodzenia dotyczącego towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym. Decyzją z dnia 6 grudnia 2012 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego z uwagi na brak jednoznacznych dowodów wskazujących na inne niż deklarowane przez Stronę pochodzenie towarów umorzył postępowanie wszczęte z urzędu w sprawie kontroli zgłoszenia celnego nr [...] z dnia 24 czerwca 2011 r. Jednocześnie poinformowano stronę, iż w przypadku otrzymania z Europejskiego Biura Antykorupcyjnego OLAF informacji wskazującej na pochodzenie towaru inne od deklarowanego w przedmiotowej sprawie zostanie wznowione postępowanie z urzędu. W lipcu 2013 r. do organu wpłynął raport Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (dalej: "OLAF") z przeprowadzonego przy współpracy malezyjskich władz administracyjnych dochodzenia, które dotyczyło eksportu siatki z włókna szklanego do UE. Dochodzenie przeprowadzone zostało w związku z podejrzeniem, że towar deklarowany w kraju importu jako pochodzący z Malezji, faktycznie pochodzi z Chińskiej Republiki Ludowej. Wyniki oraz wnioski z przeprowadzonej w Malezji przez OLAF misji zawarte zostały w raporcie z misji z dnia 12 kwietnia 2013 r. oraz w raporcie końcowym z dnia 2 maja 2013 r. nr OF/2011/0969 i przekazane wraz z załącznikami na płycie CD zainteresowanym krajom Unii Europejskiej. Załączniki 2 i 19 zawierają nazwy malezyjskich i chińskich firm zamieszanych w proceder omijania ceł antydumpingowych oraz dane importerów z terenu Unii Europejskiej dokonujących przywozu siatki włókna szklanego, która zidentyfikowana została przez OLAF jako pochodząca z Chin. Zarząd Portu Klang i Malezyjski Urząd Celny udostępnili misji unijnej dane z prowadzonych przez nich elektronicznych rejestrów, wyjaśniając jednocześnie procedury mające zastosowanie do towarów wchodzących i wychodzących zarówno z portu morskiego i Wolnej Strefy Handlowej (dalej również zwana: "FCZ") w Porcie Klang, jak i z Głównego Obszaru Celnego Malezji tzn. z malezyjskiego obszaru celnego. W wyniku udostępnionych za pośrednictwem Ministerstwa Handlu Zagranicznego ("MITI") przez Zarząd Portu Klang informacji wynika, iż w stosunku do towarów wchodzących lub wychodzących przez FCZ Port Klang - zabronione jest prowadzenie jakiejkolwiek działalności produkcyjnej. W związku z tym w obszarze tym nie mogła mieć miejsca jakakolwiek produkcja lub proces nadający towarom pochodzenie. Towary przeładowywane w Wolnej Strefie Handlowej zachowują swoje pochodzenie. W FCZ w Porcie Klang obowiązują następujące procedury: ZB1 -wejście towarów do strefy FCZ z zagranicy ZB2 - wyjście towarów ze strefy FCZ na zagranicę, ZB3 - przeładunek towarów w FCZ (bez przeładowywania towarów z kontenera do kontenera), ZB4 - wnioski o czynności komercyjne, takie jak: dzielenie, pakowanie, przepakowywanie, sortowanie, klasyfikowanie, etykietowanie, ponowne etykietowanie oraz naprawa towarów znajdujących się w przechowywaniu i tranzycie. Deklaracje ZB1 i ZB2 zawierają szereg danych, takich jak kraj pochodzenia/przeznaczenia, nadawca, odbiorcy, ilość kontenerów, statek, morski list przewozowy, itp. Towary eksportowane bezpośrednio z Głównego Obszaru Celnego Malezji przez Wolną Strefę Handlową - zgodnie z deklaracją K2 nie są rejestrowane w rejestrach ZB1, ZB2. Zatem zidentyfikowanie towaru zarejestrowanego w jednym z rejestrów ZB1 (wejście), a następnie w odpowiadającym mu ZB2 (wyjście) wskazuje, że towar nigdy nie trafił do głównego Obszaru Celnego Malezji i zachował swoje pierwotne pochodzenie. Na podstawie ustaleń dokonanych przez OLAF wznowiono postępowanie w sprawie należności celnych (A00, A30) ciążących na towarze objętym przedmiotowym zgłoszeniem celnym. Przeprowadzone przez Biuro OLAF dochodzenie potwierdziło proceder omijania wprowadzonych wobec Chin środków antydumpingowych nałożonych na tkaniny siatkowe z włókna szklanego o otwartych oczkach. Polegał on na wprowadzaniu towaru pochodzenia chińskiego do Wolnej Strefy Handlowej (FCZ) Portu Klang w Malezji, a następnie po przepakowaniu, wysyłaniu go do UE jako pochodzącego z Malezji, dodatkowo w przeważającej większości ze statusem preferencyjnym. W trakcie prowadzonego dochodzenia OLAF prześledził dokumenty dot. przepływu towarów wchodzących i wychodzących przez Port Klang. Zgodnie z informacją przekazaną przez Zarząd Portu Klang i Malezyjski Urząd Celny, w przypadku reeksportu towarów z Wolnej Strefy Handlowej, operator jest zobowiązany złożyć w Zarządzie Portu Klang deklarację ZB2. W deklaracji ZB2 operator wpisuje nr rejestru odpowiadającej jej deklaracji ZB1. Jest to dodatkowe narzędzie w dyspozycji zarządu Portu służące do kontroli przepływu towarów w strefie FCZ. Organ podkreślił, iż deklaracja ZB2 (wyjście towarów z FCZ na zagranicę) może być złożona w Zarządzie Portu Klang wyłącznie wtedy, gdy Zarząd zaakceptował i odpowiednio zarejestrował odpowiadającą jej deklarację ZB1 (wejście towarów do FCZ z zagranicy). Organ podkreślił, że OLAF zestawił dane rejestru ZB1 (import), tj. tkaniny siatkowe z włókien szklanych wysłane z Chin do FCZ w Port Klang, z danymi ZB2 (eksport), tj. tkaniny siatkowe z włókien szklanych wysłane z FCZ w Port Klang do Unii Europejskiej. Zestawienia dokonano przy użyciu nr referencyjnego ZB1 (zał. 2, 19). Zgodnie z listą importową zgłoszoną przez państwa członkowskie do OLAF, firma C. wyeksportowała do Unii Europejskiej 2.666,69 ton tkanin siatkowych z włókien szklanych, razem 178 kontenerów (zał. 19, 21) Z informacji przekazanych przez Malezyjskie Ministerstwo Przemysłu i Handlu Międzynarodowego wynika, iż dla ww. firmy wystawiono 129 świadectw GSP potwierdzających preferencyjne pochodzenie towaru. Natomiast dane z rejestru Malezyjskiego Urzędu Celnego (K2, eksport) wskazują, iż firma ta zadeklarowała w eksporcie na teren UE 3.069,89 ton tkanin siatkowych z włókien szklanych. Z tej wielkości 1 970,68 ton zostało równolegle zarejestrowanych w rejestrach ZB1-import/ZB2-eksport wykazanych w FCZ Port Klang jako przeładunek z Chin do UE. Fakty wskazują, że około dwie trzecie deklaracji eksportowych K2 (eksport) nie odzwierciedla rzeczywistych transakcji eksportowych i że zostały one wystawione wyłącznie w celu uwiarygodnienia deklaracji malezyjskiego pochodzenia dla celów nieuczciwego uzyskania świadectwa GSP FORM A. W trakcie prowadzonej misji OLAF przeprowadzona została wizytacja firmy, w wyniku której stwierdzono, iż firma ta nie posiadała urządzeń do wytwarzania siatki z włókna szklanego, a jedynie urządzenia służące do kilku końcowych etapów produkcji. Obróbka tam wykonana nie była wystarczająca dla przyznania towarom preferencyjnego malezyjskiego pochodzenia. Ponadto jak wykazała kontrola OLAF towar importowany wg przedmiotowego zgłoszenia nie podlegał żadnej obróbce. Stwierdzono również, że przy ubieganiu się o świadectwa FORM A firma przedstawiała MITI fałszywe informacje. Analizując dane z rejestrów ZB1/ZB2 i porównując opis towaru, ilość opakowań i masę brutto, a także numery kontenerów, stwierdzono, że towary, które zostały sprowadzone statkiem z Chin do Malezji, a następnie opuściły port w Malezji, są w rzeczywistości tymi samymi towarami, a przeładunek miał na celu ukrycie ich faktycznego pochodzenia i uniknięcie zapłaty cła antydumpingowego. Objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym towar został zarejestrowany w Wolnej Strefie Handlowej jako przywieziony z Chin zgodnie z deklaracją [...], następnie po przeładunku z kontenera do kontenera wywieziony do UE - deklaracja [...]. Krajem pochodzenia towaru, wskazanym w deklaracjach ZB1/ZB2 - są Chiny. Towar objęty zgłoszeniem celnym nr [...] został zatem poddany na terenie Portu Klang jedynie czynnościom przeładunkowym, przez co zachował swoje chińskie pochodzenie i dlatego podlega środkom taryfowym obowiązującym jak dla towarów przywożonych z Chin. Mając na uwadze powyższe organ orzekł, że dla przedmiotowego towaru, pochodzącego z Chin, stawka cła erga omnes (A00) wynosi 7%, natomiast stawka cła antydumpingowego ostatecznego (A30) zgodnie z art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady UE nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. WE L nr 204 poz. 1 z 2011 r.), wynosi 62,9% od wartości celnej towaru. W myśl art. 65 ust.5 ustawy Prawo celne, organ celny pobiera odsetki w przypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych zadeklarowanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, z wyjątkiem, gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania bądź świadomego działania. W rozpatrywanej sprawie zadeklarowanie malezyjskiego preferencyjnego pochodzenia sprowadzonej siatki nie było spowodowane winą lub zaniedbaniem Strony, wobec czego organ odstąpił do poboru odsetek o których mowa w art.65 ust.5 ustawy Prawo celne. Spółka odwołała się od tej decyzji zarzucając Naczelnikowi Urzędu Celnego naruszenie art. 121, art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez bezkrytyczną i jednostronną ocenę materiału dowodowego oraz art. 180 § 1 o.p. w zw. z art. 4 pkt 2 i 3, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim poprzez prowadzenie postępowania w oparciu o nieprzetłumaczone dokumenty sporządzone w języku obcym. Dalej zarzuciła naruszenie art. 200 § 1 w zw. z art. 121 § 1 o.p. poprzez udostępnienie pełnomocnikowi skarżącej niekompletnych i nieponumerowanych akt sprawy czym skutecznie uniemożliwiono rzetelną analizę podstaw, na których organ oparł decyzję. W ocenie spółki w sprawie nie było podstaw do wznowienia postępowania wobec czego naruszono art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 241 § 1o.p. oraz art. 78 ust. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny. W ocenie strony nowe dowody w postaci raportów OLAF powstałych po wydaniu ostatecznej decyzji w przedmiocie której wznowiono postępowania, nie mogą stanowić postawy do wznowienia postępowania. Postawę do wznowienia mogą bowiem stanowić tylko takie dowody, które istniały w chwili wydania decyzji pierwotnej. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej z dnia 25 lipca 2014 r. (nr [...]), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p. w związku z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Dyrektor Izby Celnej podzieli stanowisko organu I instancji, że w sprawie zaistniała podstawa do wznowienia postępowania, ujęta w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Dokonując wykładni tego przepisu na gruncie niniejszej sprawy organ I instancji wskazał, iż dowody przekazane przez OLAF stanowią nową okoliczność faktyczną wskazującą nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi w dniu wydawania zaskarżonej decyzji. Natomiast z treści uzasadnienia wynika, iż okolicznością faktyczną istniejącą w dniu wydawania decyzji jest fakt, iż sporne towary przywiezione z Chin, w Malezji poddane zostały jedynie czynnościom przeładunkowym na terenie Wolnej Strefy Handlu a zatem posiadają chińskie a nie jak deklarowała Strona malezyjskie pochodzenie. Nowymi dowodami istniejącymi w dniu wydawania decyzji a nieznanymi organowi, które potwierdzają fakt innego niż zadeklarowane przez Stronę pochodzenia , są zaś wyniki dochodzenia przeprowadzonego przez OLAF zawarte w Raporcie nr OF/2011/969, przekazanym polskim organom celnym przy piśmie z dnia 6 czerwca 2013r., w tym m.in. dane z rejestrów ZB1 i ZB2. Dowody zebrane w śledztwie prowadzonym przez OLAF potwierdzają pochodzenie oraz tożsamość towarów, co uzasadnia oparcie ustaleń o wyniki tej kontroli. Tak więc dopiero materiał dowodowy zgromadzony przez OLAF pozwolił na kompleksową ocenę stanu faktycznego. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż informacje na temat stanu towaru w dniu dokonywania zgłoszenia celnego organ uzyskał dopiero dnia 26.07.2014r. przy którym przekazane zostały do Urzędu Celnego wyniki dochodzenia przeprowadzonego przez OLAF tj. po dacie wydania decyzji ostatecznej z dnia 06.12.2012r., co z całą pewnością uzasadnia wznowienie postępowania. Natomiast wskazane okoliczności mają wpływ zarówno na pochodzenie towarów, jak i na kwoty wynikające z długu celnego. Organ odwoławczy stwierdził, że spółka nie kwestionuje tego, iż przedmiotem importu jest siatka podtynkowa z włókna szklanego i została prawidłowo zaklasyfikowany do kodu TARIC 7019 59 00 10. Spór dotyczy kraju pochodzenia, przywiezionego z Malezji towaru i nałożenia na niego cła antydumpingowego z uwagi na wyniki postępowania weryfikacyjnego, przeprowadzonego przez OLAF. Wprawdzie władze Malezji potwierdziły autentyczność świadectwa pochodzenia Form A oraz prawidłowość danych w nim zawartych, niemniej jednak w wyniku przeprowadzonego przez OLAF dochodzenia, którego wyniki zawarto w raporcie z misji z dnia 12 kwietnia 2013 r. oraz w raporcie końcowym z dnia 2 maja 2013 r. nr OF/2011/0969 ustalono, że towary w rzeczywistości mają niepreferencyjne pochodzenie chińskie oraz doszło do ominięcia uiszczenia płacenia środków antydumpingowych nakładanych na produkty chińskie. Z materiałów zebranych przez OLAF wynika, że towar został wysłany z Chin do Wolnej Strefy Handlu w Port Klang oraz po przeładunku wysłany do Unii Europejskiej. Nie został on poddany żadnemu przetworzeniu lub procesowi produkcyjnemu w Malezji. Odnośnie dokumentów związanych ze zgłoszeniem celnym nr[...], należy przyjąć, że towar został przywieziony z Malezji w kontenerze nr [...]. Przy porównaniu danych zawartych w rejestrach ZB1/ZB2 w tym m.in. numerów kontenerów oraz masy, wartości towaru i kraju pochodzenia wynika, że zostały zarejestrowane w FCZ jako towar przywieziony z Chin ([...]) a następnie po przeładunku do kontenera o ww. numerze wywieziony do Polski ([...]). Jako kraj pochodzenia tych towarów w obu rejestrach wskazano Chiny. Dlatego też należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie niezgodnie ze stanem faktycznym zadeklarowano jako kraj pochodzenia Malezję, co znalazło odzwierciedlenie w Raporcie. W tej sytuacji zastosowanie znalazło zastosowanie ww. rozporządzenie Komisji (UE) Nr 138/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. nakładające obowiązek poboru tymczasowego cła antydumpingowego od przewozu niektórych tkanin siatkowych o oczkach z włókien szklanych. Art. 2 ww. rozporządzenia określał wysokość stawek cła w wysokości 62,9 %. Na towary wyprodukowane przez inne niż wskazane z nazwy ww. rozporządzeniu przedsiębiorstwa. W przypadku gdyby strona w zgłoszeniu celnym zadeklarowała właściwe pochodzenie towaru, zgodnie z powyższym rozporządzeniem zostałoby pobrane zabezpieczenie należności celnych na poczet poboru tymczasowego cła antydumpingowego. Rozporządzeniem nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. Rada (UE) zdecydowała zaś o nałożeniu ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chin, zgodnie z którym na sporne towary została utrzymana stawka na poziomie określonym dla cła tymczasowego tj. 62,9 %. Zadeklarowane malezyjskie pochodzenie towarów faktycznie pochodzących z Chin spowodowało ominięcie obowiązujących w stosunku do nich środków taryfowych, a tym samym obniżenie należności celnych. W tej sytuacji organ pierwszej instancji w decyzji prawidłowo określił dla importowanego towaru stawkę erga omnes w wysokości 7 % oraz stawkę ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 62,9 % i określił nieza księgowaną kwotę należności celnych podlegających retrospektywnemu zaksięgowaniu. W sprawie nie zaistniały przesłanki do odstąpienia przez organ celny od retrospektywnego księgowania należności celnych wynikających z długu celnego, bowiem błąd nie wynikał z aktywnego działania organu celnego. W niniejszej sprawie uzyskanie świadectw pochodzenia spowodowane było przedstawieniem przez eksportera nieprawidłowych danych, a o błędzie organów celnych można mówić jedynie wówczas, gdy to na skutek błędnego działania organów dochodzi do niewłaściwego wykazania należnej kwoty opłat celnych. Powołując się na regulacje wspólnotowe organ odwoławczy stwierdził, że raport OLAF ma charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 o.p. i jako taki, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W konsekwencji jego treść nie podlega swobodnej ocenie przez organ prowadzący postępowanie; za udowodnione należy przyjąć to, co wynika wprost z tego dokumentu. Odnosząc się do zarzutu nieprzetłumaczenia zestawień wykonanych w formie tabel organ odwoławczy stwierdził, że nie ulega wątpliwości, że na podstawie treści ujętych w poszczególnych rubrykach ich identyfikacja i zrozumienie nie stanowi trudności. Brak tłumaczenia nagłówków poszczególnych rubryk tabeli nie stanowi uchybienia, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto organ odwoławczy uzyskał tłumaczenie tych dokumentów, które następnie zostało przesłane Spółce. Nie zasługuje na uwzględnienia także zarzut naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 p. poprzez brak ustalenia rzeczywistego pochodzenia towaru - jego producenta, a tym samym błędne przyjęcie w sposób uproszczony pochodzenia towaru jako chińskiego, w sytuacji gdy ostateczne cło antydumpingowe uzależnione jest od jakiego podmiotu dany towar pochodzi. Towar został zadeklarowany przez zgłaszającego jako pochodzący z Malezji, co zostało podważone na podstawie raportu OLAF, natomiast przy imporcie spółka nie przedstawiła faktury handlowej z deklaracją producenta, która mogłaby stanowić podstawę do zastosowania innej niż stawka cła antydumpingowego "pozostała" w wysokości 62,9 %. Zupełnie nieuprawnione były też twierdzenia spółki, że deklaracja ZB1 dotycząca towaru została wystawiona później niż deklaracja ZB2. A. zaskarżyła powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca zarzuciła decyzji: naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 121, art. 122 w zw. art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez bezkrytyczną i jednostronną ocenę materiału dowodowego i dowolne oparcie poczynionych ustaleń na tej części materiału dowodowego, z której wynikały okoliczności dla skarżącej niekorzystne, przy jednoczesnym pominięciu tej jego części, która jednoznacznie potwierdzała fakt, że sprowadzany towar miał pochodzenie malezyjskie; b. art. 180 o.p. polegającego na wydaniu decyzji w oparciu o dokumenty, które nie stanowią dowodów w rozumieniu tego przepisu lecz są jedynie opisem widzianych przez kontrolujących - funkcjonariuszy OLAF, dokumentów źródłowych, przy czym dokumenty te nie zostały włączone do postępowania w sprawie; a. art. 121, art. 122 w zw. art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez niepodjęcie przez organy obu instancji działań zmierzających do ustalenia rzeczywistych procedur celnych zastosowanych w odniesieniu do kontenerów dostarczonych skarżącej, a tym samym rzeczywistego ich pochodzenia, w sytuacji gdy w materiale dowodowym znajdowały się dokumenty potwierdzające przeprowadzenie dwóch różnych procedur celnych w odniesieniu do tego towaru, tj. eksportu (formularz K2) oraz reeksportu (formularz ZB2); b. art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 210 § 1 pkt 6 wzw. z art. 210 §4 o.p. poprzez całkowite pominięcie w toku postępowania oraz w treści zaskarżonej decyzji wyjaśnienia procedur celnych stosowanych w Porcie Klang, w szczególności zaś powiązań między rejestrami ZB1 i ZB2, metodologii według której przyporządkowano towar pochodzenia chińskiego wpisany do rejestru ZB1 do kontenerów obejmujących towary zakupione przez skarżącą, możliwości wyprowadzenia towaru poza FCZ Port Klang wyłącznie w oparciu o procedurę ZB2; art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez zaniechanie zbadania przez organy podatkowe czy w stosunku do spornych towarów była wystawiana deklaracja ZB4 lub inny adekwatny dokument w każdym przypadku przepakowywania kontenerów w FCZ, pozwalająca na powiązanie numerów kontenerów, w których sporny towar wpłynął do Portu Klang z numerami kontenerów, w których został odprawiony do Polski, co miało fundamentalne znaczenie dla zweryfikowania rzetelności zestawień, w oparciu o które wydano decyzje; art. 194 § 1 i 3 wzw. z art. 180 § 1 i art. 188 o.p. polegającego na: * bezzasadnym oddaleniu przez organ odwoławczy wniosków dowodowych skarżącej zmierzających do wykazania, że okoliczności wskazane w raporcie OLAF nie są prawdziwe, a sam raport został napisany nieobiektywnie pod z góry określoną tezę i tym samym na skutecznym uniemożliwieniu podatnikowi zakwestionowania danych zawartych w raporcie; * przyjęciu, że dokumenty urzędowe jakimi są certyfikaty pochodzenia wydane przez MITI, nie stanowią dowodu na malezyjskie pochodzenie wskazanego w nich towaru, bez wskazania jakiekolwiek dowodu, który zgodnie z treścią art. 194 § 3 o.p. tym faktom by zaprzeczał. g. art. 240 § 1 pkt 5 w. zw. z art. 241 § 1 o.p. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że nowe dowody w postaci raportów OLAF powstałych po wydaniu decyzji ostatecznej, w przedmiocie której wznowiono postępowanie, mogą stanowić postawę do wznowienia postępowania podatkowego, w sytuacji, gdy w świetle powyższego przepisu podstawę taką stanowić mogą wyłącznie okoliczności i dowody istniejące w chwili wydania decyzji pierwotnej, które nie były wówczas znane organowi wydającemu decyzję podlegającą uchyleniu w trybie wznowienia. II. naruszenie prawa materialnego, tj.: a. art. 220 ust. 1 WKC w zw. z art. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, w której zgłoszone przez podatnika do odprawy celnej towary zostały zgłoszone, zgodnie z certyfikatami pochodzenia wydanymi przez MITI, jako pochodzące z Malezji, a tym samym nie można wobec nich stosować przepisów nakładających cła antydumpingowe na towary chińskie; b. art. 220 ust 2 WKC polegające na jego niezastosowaniu w sytuacji, w której zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym w szczególności certyfikaty MITI i towarzysząca im korespondencja mailowa tajskiego ministerstwa, wyraźnie wskazują na potwierdzanie przez te urzędy malezyjskiego pochodzenia importowanego towaru i wobec czego kwota należności celnych została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. W uzasadnieniu skargi spółka zakwestionowała twierdzenia organów, iż procedury ZB1 i ZB2 stosowane są wyłącznie w przypadku, gdy dany towar, co prawda trafia do Portu Klang, ale nigdy nie wchodzi do malezyjskiego obszaru celnego, zaś w porcie nie może być poddany obróbce, a jedynie czynnościom logistycznym. Przedstawione przez organ zestawienia sporządzone przez OLAF nie mogą stanowić dowodu zastępującego rzeczywiste formularze czy ewidencje ZB1 i ZB2. Zestawienia te, bez materiału źródłowego, jako nieweryfikowalne pod kątem ich zawartości merytorycznej, nie mogą stanowić podstawy ustaleń faktycznych w jakiejkolwiek sprawie. Powiązanie pomiędzy towarami przypisanymi do ewidencji ZB1 i ZB2 zostało dokonane wyłącznie w oparciu o wagę, ilość opakowań i zadeklarowaną wartość, a tymczasem skarżąca nie była jedynym odbiorcą siatki z włókna szklanego, której transport odbywał się poprzez wskazany port. Ponadto, w świetle obowiązujących tam procedur reeksportowych, każdorazowo w przypadku przepakowania towarów w strefie FCZ w ramach reeksportu, konieczne jest wystawienie deklaracji ZB4 lub innego analogicznego dokumentu, który wskazuje na powiązanie pomiędzy numerami starych i nowych kontenerów. Skarżąca twierdziła, że zestawienia raportu OLAF stanowić mogą tylko dokumenty pomocnicze zawierające syntetyczne zestawienie danych wynikających z innych dowodów znajdujących się w aktach. Z ustaleń raportu ponad 1/3 wyeksportowanej przez C. do Unii Europejskiej siatki z włókna szklanego nie została zarejestrowana w ewidencji ZB1/ZB2 lecz została wyeksportowana z terytorium Malezji. Obecnie zgromadzony materiał dowodowy w żadnym wypadku nie daje podstaw do przyjęcia, że to właśnie ta część siatki była przedmiotem dostaw na rzecz skarżącej. Dalej podniosła, że istnieje po jej stronie "dobra wiara" w rozumieniu art. 220 ust. 2 WKC. Skarżąca zamawiała dostawy siatki od dwóch podmiotów malezyjskich: D. oraz C. Rozpoczynając współpracę z kontrahentami malezyjskimi strona dochowała należytej staranności w zakresie ich weryfikacji. Wydane przez władze malezyjskie zaświadczenia o rejestracji obydwu kontrahentów wskazują, iż są oni producentami zarejestrowanymi w odpowiednich urzędach i prowadzą produkcję siatki z włókna szklanego. Jako dokumenty wydane przez Ministerstwo Handlu Międzynarodowego i Przemysłu Malezji, powyższe zaświadczenia posiadają charakter dokumentów urzędowych. Przeprowadzona przez prezesa zarządu skarżącej spółki wizytacja fabryki malezyjskiego kontrahenta wykazała, że podmiot ten posiada infrastrukturę niezbędną do wytwarzania siatki z włókna szklanego i w których faktycznie realizowana jest produkcja. Zakłady te były wyposażone w urządzenia pozwalające na produkcję towaru wskazanego w zaświadczeniach z malezyjskiego rejestru przedsiębiorców. Dokonanie przez OLAF odmiennych ustaleń co do zakresu czynności produkcyjnych realizowanych w obu przedmiotowych fabrykach jest o tyle niemiarodajne, że raport, w tym wszelkie czynności kontrolne i operacyjne związane z jego opracowaniem, miały miejsce dopiero w 2013 r., po zniesieniu preferencji celnych na produkty pochodzenia malezyjskiego, co skutkowało wygaszaniem skali i zakresu produkcji w obu fabrykach. Innymi słowy obserwacje OLAF są nieadekwatne do sytuacji faktycznej mającej miejsce w 2012 r., kiedy towar został wyprodukowany. Podanie przez skarżącą Malezji jako kraju pochodzenia sprowadzanego towaru, wynikające z treści dokumentów urzędowych, posiada domniemanie prawdziwości. Co więcej w jednym z załączników do raportu OLAF widnieje adnotacja pochodząca od władz malezyjskich, że "dokonaliśmy weryfikacji i potwierdziliśmy, że produkt opisany w świadectwie pochodzenia spełnia kryteria pochodzenia wynikające z przepisów unijnych dla wyrobów określanych jako siatka z tworzywa". Zdaniem skarżącej organy celne nie zgromadziły żadnego dowodu, który podważa konsekwentne stanowisko władz malezyjskich. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo 0 postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami 1 wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie są decyzje organów celnych wydane po wznowieniu postępowania, ustalające, że krajem pochodzenia importowanego przez skarżącą spółkę towaru nie jest Malezja, a Chiny oraz - na skutek tego ustalenia - nakładające na spółkę cło antydumpingowe. Podstawą wznowienia postępowania w sprawie, powołaną w zaskarżonej decyzji był przepis art. 240 §1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Wznowione postępowanie dotyczyło kontroli zgłoszenia celnego, dla prowadzenia której podstawę stanowi art. 78 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. UE.L.92.302.1 ze zm.), zwanego dalej "WKC", zgodnie z którym po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia. Postępowanie w sprawie kontroli zgłoszenia celnego skarżącej spółki wszczęte zostało pierwotnie postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2011 r. w związku z wątpliwościami dotyczącymi pochodzenia importowanego towaru. Postępowanie to zostało jednakże umorzone ostateczną decyzją z dnia 6 grudnia 2012r. z uwagi na "brak jednoznacznych dowodów wskazujących na inne niż deklarowane przez Stronę pochodzenie towarów". Strona skarżąca kwestionowała prawidłowość orzekania przez organy celne po wznowieniu postępowania wskazując, że raport OLAF Nr OF/2011/0969, datowany 2 maja 2013r. - nie istniał w dacie wydania decyzji z 6 grudnia 2012 r., a nie można także mówić o nowych okolicznościach faktycznych w sytuacji, gdy organ celny, prowadząc pierwotne postępowanie kontrolne w związku z wątpliwościami dotyczącymi kraju pochodzenia importowanego towaru, zaniechał przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego w tym zakresie. Należy stwierdzić, że powyższe stanowisko strony skarżącej nie jest trafne. Jak wskazuje się w piśmiennictwie zastosowany w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej łącznik "lub" wskazuje na to, że wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia postępowania, jeżeli równocześnie spełnione są pozostałe przesłanki tego przepisu. Jeżeli więc nawet dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, gdyż został sporządzony później, to jednak wynikająca z tego dowodu okoliczność mogła istnieć w dniu wydania decyzji i może uzasadniać wznowienie postępowania (Ordynacja podatkowa. Komentarz. Wydawnictwo LexisNexis. Warszawa 2005. str. 608). W tym miejscu poprzestać można na stwierdzeniu, że słusznie w zaskarżonej decyzji powołano jako podstawę wznowieniową nie dowody, lecz okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydał decyzję. Stwierdzenie, że występowały w sprawie okoliczności faktyczne o których mowa w art. 240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej uzasadniało rozpatrzenie przez organy administracji celnej istoty sprawy w oparciu o art. 78 ust. 1 i 3 WKC. Przedmiotem importu w niniejszej sprawie była siatka podtynkowa z włókna szklanego, dla której wskazano kod TARIC 7019 59 00 10. Dla towarów zgłaszanych do procedury dopuszczenia do obrotu w dniu przyjęcia przedmiotowego zgłoszenia celnego, tj w dniu 24 czerwca 2011 r., pochodzącego z Malezji, zaklasyfikowanego do kodu TARIC 7019 59 00 10, stawka celna erga omnes wynosiła 7 %, a preferencyjna - 3,5 %. Wobec przedmiotowego towaru zastosowano stawkę preferencyjną w wysokości 3,5 %, na podstawie przedłożonego przez importera świadectwa pochodzenia Form A, potwierdzającego malezyjskie pochodzenie. Ponadto w dniu zgłoszenia, dla towaru zaklasyfikowanego do kodu TARIC 7019 59 00 10, pochodzącego z Chin, obowiązywało Rozporządzenie Komisji (UE) Nr 138/2011 z dnia 16 lutego 2011 r., nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ( Dz.U. UE.L.2011.43.9). Na jego mocy na przywóz niektórych tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych o wadze powyżej 35g/m2, objętych m.in. kodem 7019 59 00 10, nałożono obowiązek poboru tymczasowego cła antydumpingowego W dniu 10 sierpnia 2011 r., weszło w życie Rozporządzenie Wykonawcze Rady (UE) Nr 791/2011r. z dnia 3 sierpnia 2011 r.( Dz.U.UE.L.2011.204.1) w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na mocy którego na towary pochodzące z Chin została utrzymana stawka na poziomie określonym dla cła tymczasowego - 62,9%. Z uwagi na otrzymane w 2011 r. informacje o unikaniu ceł antydumpingowych nałożonych na chińskie tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych, Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych przeprowadził wspólne dochodzenie w Malezji z udziałem urzędników Republiki Czeskiej, Niemiec, Rumunii i kompetentnych władz malezyjskich. Z dochodzenia sporządzono raport końcowy datowany 2 maja 2013 r., nr OF/2011/0969. Do Urzędu Celnego raport ten wpłynął w lipcu 2013 r. Na jego treści oparły się organy celne w niniejszej sprawie ustalając, że przedmiotowe tkaniny siatkowe o otwartych oczkach miały niepreferencyjne pochodzenie chińskie. Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) ustanowiony został decyzją Komisji z dnia 28 kwietnia 1999 r. (Dz.U.UE.L.1999.136.20), a kwestie dotyczące prowadzonych przezeń dochodzeń normowało Rozporządzenie Nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. (Dz.U.UE.L.1999.136.1). Art. 9 tego Rozporządzenia stanowił, że na zakończenie dochodzenia prowadzonego przez Urząd opracowuje on raport, oraz że raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym Państwa Członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania. Obecnie Rozporządzenie Nr 1073/1999 zastąpione zostało Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) Nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r., dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999, które weszło w życie w dniu 1 października 2013 r. (Dz.U.UE.L.2013.248.1). Także to Rozporządzenie - Nr 883/2013 - stanowi w art. 11 ust. 1, że po zakończeniu dochodzenia przez Urząd, sporządza się raport. W myśl art. 11 ust.2 Rozporządzenia raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych. Tak więc z przywołanych przepisów wynika wprost, że raport OLAF stanowi dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym i że posiada taką samą wartość dowodową, jak podobne dokumenty sporządzane w postępowaniach prowadzonych przed organami krajowymi. Ponadto z art. 11 ust. 4 przywołanego rozporządzenia wynika, że wskazany raport, jak również wszystkie związane z nim dokumenty przekazywane są danej instytucji, organowi, urzędowi lub agencji, które podejmują działania, w szczególności dyscyplinarne lub prawne, uzasadnione wynikami dochodzenia. Normatywna treść przywołanych przepisów musi też uwzględniać cele wyraźnie deklarowane przez prawodawcę unijnego, zwłaszcza w pkt 31, pkt 28 i pkt 49 wprowadzenia do przywołanego rozporządzenia (porównaj też wyrok NSA z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt I GSK 376/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z przywołanych regulacji wynika więc, że wskazany raport OLAF i we wcześniejszym stanie prawnym i obecnie stanowi dopuszczalny dowód w prowadzonym przez odpowiednie organy postępowaniu celnym, ukierunkowanym na przeprowadzenie kontroli zgłoszenia celnego. Nie można zgodzić się w tej sytuacji z zarzutami skargi, że raport nie jest dowodem, a jedynie opisem widzianych przez funkcjonariuszy dokumentów źródłowych, które nie zostały włączone do przedmiotowego postępowania. Jest to, jak wyżej wskazano, dowód zrównany z protokołami kontroli. Raport OLAF, który opisuje w szczegółowy, jasny i przejrzysty sposób mechanizm przywozu z Chin i przeładowania tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych na terenie Wolnej Strefy Handlu w Port Klang, w celu wywiezienia go do Unii Europejskiej jako towaru o pochodzeniu malezyjskim powstał bezspornie po wydaniu decyzji z 6 grudnia 2012 r., a zatem nie mógł być podstawą wznowienia postępowania jako nowy dowód. Natomiast opisane w nim fakty, dotyczące wprowadzenia towaru na teren Portu Klang z Chin i jego przeładowania do innych kontenerów stanowią niewątpliwie nowe okoliczności faktyczne, które nie były znane organowi celnemu wydającemu decyzję z 6 grudnia 2012 r., a zatem to one trafnie zostały wskazane w zaskarżonej decyzji jako właściwa podstawa wznowieniowa. Nie sposób przyjąć bowiem, by organ celny, jeszcze przed uzyskaniem raportu OLAF wiedział o opisanym w nim sposobie postępowania z towarem objętym zgłoszeniem celnym. W raporcie OLAF czytelnie opisano obowiązujące w porcie procedury, powiązano konkretne partie materiałów wysłane w kontenerach o konkretnych numerach z ich przeładunkiem do innych kontenerów, których numery także wskazano. Dokonano przypisania konkretnych towarów numerom w rejestrze ZB1 i następnie w rejestrze ZB2. Deklaracje te - ZB1 i ZB2 - zawierają szereg danych, takich jak kraj pochodzenia czy przeznaczenia, nadawca, odbiorca, ilość kontenerów, statek, morski list przewozowy, itp. W decyzjach organy wskazały szczegółowo numery kontenerów, w których przywieziono chińską siatkę z włókna szklanego, numer przypisanej im deklaracji importowej ZB1, numery kontenerów, do których towar przeładowano i numer deklaracji importowej ZB2, w której kontenery te zostały ujęte. W decyzjach przypisano też towary, przywiezione z Chin w kontenerach o konkretnych numerach, do konkretnych zgłoszeń celnych dotyczących towarów wysłanych z Portu Klang jako towary o pochodzeniu malezyjskim. Dane zawarte w raporcie i w załącznikach do niego pozwalają na prześledzenie drogi konkretnego towaru z Chin do miejsca przeznaczenia w Unii Europejskiej. Towary, które zostały sprowadzone statkiem z Chin do Malezji, a następnie opuściły port w Malezji są w rzeczywistości tymi samymi towarami, a ich przeładunek w Porcie Klang miał na celu ukrycie ich faktycznego chińskiego pochodzenia i uniknięcie zapłaty cła antydumpingowego. Powiązania między towarami przypisanymi do ZB1 i ZB2, wbrew stanowisku skarżącego, nie dokonano w oparciu o wagę, ilość opakowań i zadeklarowaną wartość, bowiem uczyniono to w oparciu o numer referencyjny ZB1, który ujmowany jest w deklaracji ZB2. Obie deklaracje zawierają dane o numerach kontenerów, wobec czego ustalenie , w których kontenerach towar wprowadzono do Portu Klang i kontenerów, w których miejsce to opuściły, jest proste. Niezasadny jest też zarzut skargi o braku ustalenia rzeczywistych procedur celnych zastosowanych wobec kontenerów dostarczonych do skarżącego, bowiem organy szczegółowo opisały kwestie z tym związane. Z zebranego w sprawie materiału wynika, że Zarząd Portu Klang sprawdzał fizyczny przepływ towarów i potwierdził, że towary rejestrowane w rejestrze ZB1, a następnie ZB2 nigdy nie trafiły do Głównego Obszaru Celnego Malezji. Towary eksportowane z Głównego Obszaru Celnego Malezji przez Wolną Strefę Handlową zgodnie z deklaracją K2 nie są rejestrowane w rejestrach ZB1 i ZB2. W oparciu o przeprowadzoną kontrolę stwierdzono, że kilka deklaracji K2 nie odzwierciedlało rzeczywistego przepływu towarów, natomiast towary, będące przedmiotem niniejszego postępowania , ujęte w rejestrach ZB1 i ZB2, nie opuściły Wolnej Strefy Handlowej i zachowały chińskie pochodzenie. Niezasadne są też zarzuty skargi dotyczące wystawiania deklaracji ZB4. W zaskarżonych decyzjach wyjaśniono w sposób nie budzący wątpliwości, że -wbrew twierdzeniom skarżącego -nie było podstaw do wystawiania takiej deklaracji, bowiem towar nie był poddany czynnościom, których wykonywanie wymagało jej sporządzenia. Deklaracja ZB4 wystawiana jest bowiem wówczas, co niewątpliwie zostało ustalone, gdy towar był dzielony, pakowany, przepakowywany, sortowany, klasyfikowany, etykietowany, ponownie etykietowany, naprawiany, a przedmiotowy towar nie był, wbrew twierdzeniom skarżącej - przepakowywany, a przeładowywany. Ta ostatnia czynność - przeładunku - wymaga wystawienia deklaracji ZB3, ale nie w sytuacji, jaka miała miejsce w sprawie niniejszej - tj. przeładowania z kontenera do kontenera. Znajdujące się w aktach administracyjnych dokumenty, kwestionowane przez skarżącą jako nie oznaczone i nie podpisane, są wydrukiem z Raportu OLAF z załącznikami, którego wersja elektroniczna na płycie CD znajduje się we wspólnych aktach administracyjnych. Sąd nie podziela zarzutów skargi dotyczących bezzasadności oddalenia zgłoszonych przez skarżącą wniosków dowodowych. Informacje ujęte w Raporcie i załącznikach do niego zostały sporządzone przez OLAF w oparciu o informacje uzyskane od Zarządu Portu Klang oraz od Urzędu Celnego Malezji, wobec czego ustalenia dokonane w oparciu o treść Raportu i załączników są ustaleniami wiarygodnymi, nie wymagającymi weryfikacji przez złożenie do akt sprawy dokumentów źródłowych, stanowiących podstawę sporządzenia Raportu i załączników. Kwestie dotyczące deklaracji ZB 2, ZB 3 i ZB 4 zostały w sposób wyczerpujący przedstawione przez organy i nie wymagały dalszych wyjaśnień. Nie było też podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na wskazywane przez skarżącą okoliczności, dotyczące procesów technologicznych, jakim importowany towar mógł być poddany w Malezji, skoro z raportu OLAF wynika w sposób w pełni wiarygodny i przekonywujący, że przedmiotowe towary nigdy nie znalazły się na terenie tego kraju - poza Wolną Strefą Handlu Portu Klang. Ustalono bowiem w sposób niewątpliwy, że przedmiotowe towary trafiły do Portu Klang z Chin, a po przeładunku wysłane zostały do Unii Europejskiej. Nie zostały one poddane żadnemu przetworzeniu ani procesowi produkcyjnemu w Malezji. Z raportu OLAF wynika, iż w stosunku do towarów wchodzących lub wychodzących przez FCZ Port Klang zabronione jest prowadzenie jakiejkolwiek działalności produkcyjnej czy procesów nadających towarom pochodzenie. Ustalenia i merytoryczna treść raportu OLAF, którego rzetelność nie budzi wątpliwości Sądu, nie pozwalają na oparcie ustaleń faktycznych na malezyjskim świadectwie pochodzenia towaru: Form A. Wobec powyższego, Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy przepisów prawa procesowego w sposób mogących mieć wpływ na wynik sprawy, w tym wskazywanych przez skarżącą w skardze. Skarżąca zarzucała też naruszenie prawa materialnego - art. 220 ust.1 WKC w zw. z art. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej wywodząc, że skoro towary zostały zgłoszone jako pochodzące z Malezji zgodnie z certyfikatami pochodzenia wydanymi przez MITI , nie można stosować wobec nich przepisów nakładających cła antydumpingowe na towary chińskie. Do kwestii tej Sąd w istocie odniósł się już wyżej , wskazując, że nie było podstaw do oparcia ustaleń co do pochodzenia importowanych towarów na świadectwie pochodzenia, z uwagi na treść dokumentu urzędowego - Raportu OLAF z załącznikami, z którego wynika, że wbrew temu świadectwu przedmiotowe towary nie pochodzą z Malezji, a z Chin. Skarżąca zarzucała też naruszenie art. 220 ust. 2 WKC przez jego niezastosowanie. W ocenie skarżącej stanowisko organów malezyjskich co do świadectwa pochodzenia wskazuje na błąd samych organów celnych , który nie mógł zostać w sposób racjonalny wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności, działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów. Z treści zarzutu wynika, że skarżąca zarzuca naruszenie art. 220 ust. 2 lit. b WKC, który stanowi, że: " z wyjątkiem przypadków określonych w art. 217 ust. 1 akapit drugi i trzeci zaksięgowania retrospektywnego nie dokonuje się, gdy kwota należności prawnie należnych zgodnie z przepisami prawa nie została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Jeżeli preferencyjny status towaru potwierdzony został w ramach systemu współpracy administracyjnej z udziałem organów państwa trzeciego, wydanie przez te organy świadectwa, o ile stwierdzono jego nieprawidłowość, stanowi błąd, którego w racjonalny sposób nie można było wykryć w rozumieniu pierwszego akapitu. Jednakże wydanie nieprawidłowego świadectwa nie stanowi błędu, jeżeli świadectwo zostało wystawione na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera, z wyjątkiem przypadku, gdy w szczególności jest oczywiste, że organy wydające świadectwo wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towary nie spełniają warunków wymaganych do korzystania z preferencji. Osoba odpowiedzialna za uiszczenie należności może powołać się na dobrą wiarę, jeżeli może udowodnić, że w okresie przedmiotowych operacji handlowych zachowała należytą staranność, aby upewnić się czy spełnione zostały wszystkie warunki korzystania z preferencji. Jednakże osoba odpowiedzialna za uiszczenie należności nie może powoływać się na dobrą wiarę, jeżeli Komisja opublikowała w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich opinię wyrażającą uzasadnione wątpliwości w odniesieniu do prawidłowego stosowania uzgodnień preferencyjnych przez kraj korzystający. Z powyższego przepisu wynika, że wydanie nieprawidłowego świadectwa nie stanowi błędu samych organów celnych, jeżeli zostało ono wystawione na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera z wyjątkiem przypadku, gdy organy wydające świadectwo wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towary nie spełniają warunków wymaganych do korzystania z preferencji. Z raportu OLAF wynika, że organy celne Malezji wystawiając przedmiotowe świadectwo zostały wprowadzone w błąd przez eksportera, który we wnioskach o wydanie świadectw nie ujawnił chińskiego pochodzenia przedmiotowego towaru. W tej sytuacji wydanie świadectwa pochodzenia FORM A, potwierdzającego malezyjskie pochodzenie towaru nie stanowi błędu organu w rozumieniu przepisu art. 220 ust. 2 lit. b WKC. Działanie w dobrej wierze, które, jak wynika z zarzutów skargi, skarżąca chciałaby wykazać, łączy się ściśle z istnieniem błędu organu celnego i możliwością jego wykrycia przez importera (por. Wspólnotowy Kodeks Celny. Komentarz pod red. Wojciecha Morawskiego, Warszawa 2007 str. 941). W sprawie niniejszej ustalono, że wydanie nieprawidłowego świadectwa nie stanowiło błędu organów celnych z uwagi na niewłaściwe działanie eksportera, wobec czego wykazanie okoliczności przywołanych przez skarżącą w skardze, a dotyczących jej przeświadczenia o malezyjskim pochodzeniu towaru nie mogłoby jej zwolnić z retrospektywnego księgowania należności. W ocenie Sądu brak było zatem podstaw do uwzględnienia skargi. Organy celne słusznie uznały bowiem, że importowany, objęty zgłoszeniem celnym towar pochodzi z Chin i zastosowały w tej sytuacji prawidłową stawkę celną erga omnes jak i stawkę ostatecznego cła antydumpingowego. Prawidłowo wyliczyły też kwoty należności wynikające z długu celnego. Wyliczenia te nie były zresztą kwestionowane przez skarżącą. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.