III SA/Gd 77/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M., A. O., M. H. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego postanawia oddalić wniosek R. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. R. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 listopada 2015 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 5 listopada 2014 r. nr [...], którą organ ten uznał, że powstał dług celny w przywozie, określił kwotę należności celnych , a następnie odstąpił od jej zaksięgowania. R. M. zawarł w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W następstwie wykonania decyzji istnieje ryzyko wszczęcia postępowania egzekucyjnego do skromnego majątku skarżącego, gdy kwestionowane są zasady jego odpowiedzialności za dług celny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06; z dnia 11 marca 2016 r., II FSK 402/16 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Niemniej jednak odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonego w niniejszej sprawie aktu nie jest podyktowana brakiem uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wynikająca z przywołanej normy prawnej instytucja ochrony tymczasowej nie dotyczy bowiem wszystkich aktów, a jedynie takich, które mają przymiot wykonalności. Wykonanie aktu oznacza spowodowanie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym takiego stanu w rzeczywistości, który jest zgodny z treścią aktu. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego, polegające na działaniu, zaniechaniu pewnego działania, znoszeniu zachowania innych podmiotów, czy świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, s. 485-486). Z uwagi na charakter wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne. Wykonalność dotyczy zatem tylko aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a więc aktów, na podstawie których określone zostają pewne uprawnienia czy obowiązki uczestników obrotu prawnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że decyzja określająca należności celne i odstępująca od ich zaksięgowania nie nadaje się do wykonania. Jest to akt, którego wydanie nie skutkuje nałożeniem na stronę obowiązku podlegającego wykonaniu. Oznacza to, że taka decyzja nie może być egzekwowana w postępowaniu egzekucyjnym, a skoro tak, to nie może mieć w tym przypadku zastosowania instytucja wstrzymania wykonania aktu uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.