III SA/Gd 770/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2015 r. sprawy ze skargi M. P. na rozkaz personalny Komendanta Policji z dnia 30 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowania na niższe stanowisko służbowe oddala skargę. Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia 30 lipca 2015 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania mł. asp. M. P. (dalej jako: strona, skarżący) od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia 17 czerwca 2015 r. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowania na niższe stanowisko służbowe, ustalił datę zwolnienia z zajmowanego stanowiska na dzień 15 sierpnia 2015 r. oraz datę mianowania na niższe stanowisko służbowe na dzień 16 sierpnia 2015 r. - w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ podał, że analiza potrzeb w strukturze organizacyjnej Komendy Powiatowej Policji skutkowała wydaniem przez Komendanta Powiatowego Policji Rozkazu Organizacyjnego nr [...] z dnia 13 maja 2015 r. w sprawie zmian organizacyjnych. Z dniem 1 lipca 2015 r. zmianie uległa struktura Zespołu Wykroczeń, Prewencji Kryminalnej, Nieletnich i Patologii wchodzące w skład Wydziału Prewencji oraz Wydziału Ruchu Drogowego. W Ogniwie Kontroli Ruchu Drogowego - Wydziału Ruchu Drogowego wyłączono m.in. stanowisko kontrolera ruchu drogowego zaszeregowane do 4 grupy ze stopniem etatowym aspiranta sztabowego. Natomiast w Wydziale Prewencji utworzono Ogniwo Wykroczeń o stanie etatowym - 8 stanowisk. Podział stanowisk przedstawia się następująco: specjalista - 1 (grupa 6 - nadkomisarz), kierownik ogniwa - 1 (grupa 6 - aspirant sztabowy), asystent - 3 (grupa 5 - aspirant sztabowy), referent - 3 (grupa 3 - sierżant sztabowy). Podstawą wprowadzonych zmian była potrzeba dostosowania struktur organizacyjnych do zmieniających się potrzeb. Utworzenie Ogniwa Wykroczeń, na skutek uprzedniej likwidacji zespołu obejmującego swoim działaniem przypisane zadania, stanowi reakcję na nieustannie rosnącą dynamikę wykroczeń. Na konieczność wprowadzenia zmian w strukturze etatowej ówczesnego Zespołu Wykroczeń, wpłynął zarówno fakt nowelizacji przepisów dotyczących wysokości strat w mieniu, jak również zmiana struktury etatowej jednostki, jaka nastąpiła z dniem 1 stycznia 2013 r., a w konsekwencji której, Zespół Wykroczeń prowadząc postępowania o wykroczenia, podejmował również te, zaistniałe w ruchu drogowym. Utworzenie Ogniwa Wykroczeń - liczącego 8 etatów policyjnych, w tym stanowisko funkcyjne, odpowiedzialne za nadzór nad prawidłowością wykonywanych zadań, konsekwentnie odciąży pojedynczych funkcjonariuszy z ilości realizowanych spraw. Powyższe zmiany organizacyjne z uwagi na likwidację jednego stanowiska kontrolera ruchu drogowego skutkowały przeprowadzeniem w dniu 17 czerwca 2015 r. przez Komendant Powiatowy Policji rozmowy kadrowej z M. P. Przy czym pierwszy termin rozmowy został przesunięty z powodu nieobecność skarżącego, zaś kolejny z uwagi na jego udział w turnieju piłki nożnej. Rozmowa odbyła się w obecności Komendanta Powiatowego Policji, Przewodniczącego NSZZ Policjantów oraz specjalisty Zespołu Kadr i Szkolenia KPP. Zgodnie ze stanowiskiem organu w trakcie rozmowy kadrowej w sposób szczegółowy omówiono zmiany, które wprowadził Rozkaz Organizacyjny nr [...], a skarżący został poinformowany, że w związku z wprowadzonymi zmianami organizacyjnymi jednostki w [...] skutkującymi likwidacją zajmowanego przez niego stanowiska i wobec braku możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne proponuje się przenieść go i mianować na niższe stanowisko służbowe, tj. referenta Ogniwa Wykroczeń Wydziału Prewencji KPP z zachowaniem dotychczasowego uposażenia. W jej trakcie zostało przedstawione zestawienie wakatów na dzień 1 lipca 2015 r. Z rozmowy został sporządzony protokół w dwóch egzemplarzach, a pod jej koniec skarżący otrzymał protokół, w którym miał możliwość wypowiedzenia się, co do przedstawionej propozycji. Skarżący skorzystał z tej możliwości i oświadczył w formie pisemnej w protokole, że nie wnosi sprzeciwu. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia 17 czerwca 2015 r. Komendant Powiatowy Policji, działając w oparciu o art. 32 ust. 1 i 2, art. 37 oraz art. 38 ust. 2 pkt 4 i 103 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, z dniem 30 czerwca 2015 r. zwolnił mł. asp. M. P. z dotychczas zajmowanego stanowiska, tj. kontrolera ruchu drogowego Ogniwa Kontroli Ruchu Drogowego pełniącego obowiązki asystenta Jednoosobowego Stanowiska do Spraw Organizacji Służby Wydziału Ruchu Drogowego KPP w 4 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,45 kwoty bazowej, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 2.210 zł i z dodatkiem służbowym w kwocie 350 złotych miesięcznie, i z dniem 1 lipca 2015 r. mianował na niższe stanowisko służbowe, tj. referenta w Ogniwie Wykroczeń Wydziału Prewencji KPP - w 3 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,35 kwoty bazowej, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 2.060 zł i dodatkiem służbowym w dotychczasowej wysokości. Jednocześnie na podstawie art. 103 ust. 1 ustawy o Policji stwierdził, że policjant zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Na dzień 1 lipca 2015 r. z równorzędnych stanowisk (tj. grupa 4, stopień etatowy - aspirant sztabowy) był tylko etat przewodnika psa służbowego, stanowisko bowiem pomocnika dyżurnego jest stanowiskiem zaszeregowanym w 4 grupie, jednakże stopień etatowy to sierżant sztabowy. Rozstrzygnięcie, które zapadło w przedmiotowej sprawie, wynikało z posiadanych przez funkcjonariusza przeciwskazań zdrowotnych, tj. wskazana praca biurowa (co wynika m.in. z treści orzeczenia nr [...] Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej MSW z dnia 31 marca 2015 r.) oraz posiadanych kwalifikacji zawodowych. Skarżący w momencie orzeczenia zdolności do służby z jednoczesnymi przeciwskazaniami, miał świadomość, że nie może realizować zadań wymagających nadmiernego wysiłku fizycznego. Skarżący w trakcie rozmowy został pouczony o możliwości wnioskowania o ponowne skierowanie na badania lekarskie, celem orzeczenia zdolności fizycznej do dalszej służby w Policji. Wskazano również, że skierowanie policjanta z urzędu do komisji lekarskiej następuje w przypadku, gdy jego stan zdrowia daje podstawy, że stopień zdolności do służby uległ zasadniczej zmianie. Ponadto organ wyjaśnił, że realizacja zadań na stanowisku kontrolera ruchu drogowego wymaga od policjanta dużej sprawności i wytrzymałości fizycznej. Żaden z pozostałych funkcjonariuszy zajmujących stanowisko kontrolera ruchu drogowego nie posiada ograniczeń, co do realizacji zadań przypisanych do stanowiska kontrolera ruchu drogowego. Organ podniósł, że dokonując wyboru był zmuszony uwzględnić wytyczne i mierniki określane przez Komendę Główną Policji w przedmiocie kierowania do realizacji zadań na drodze przez funkcjonariuszy ruchu drogowego. W uzasadnieniu wskazano także na prawo przełożonego do kształtowania polityki kadrowej oraz obowiązek realizacji zadań nałożonych na Policję w zakresie m.in. zapewnienia ochrony i bezpieczeństwa ludzi. M. P. złożył, w ustawowym terminie, odwołanie od powyższego rozkazu, wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i przywrócenie na dotychczas zajmowane stanowisko. W uzasadnieniu odwołania powołał się na szereg błędów proceduralnych, w tym: braku informacji przed rozmową kadrową o jej celu; w trakcie rozmowy kadrowej brak poinformowania o powodach likwidacji zajmowanego stanowiska oraz brak przedłożenia wykazu wakujących stanowisk w strukturach KPP; przedstawienia niewłaściwego protokołu do podpisu; brak pouczenia strony o treści art. 41 ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji; pozbawienie strony możliwości dalszego rozwoju zawodowego w komórkach organizacyjnych ruchu drogowego oraz perspektywy awansu w stopniu policyjnym; brak właściwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji poprzez nie wskazanie faktycznych powodów przeniesienia na niższe stanowisko służbowe. Skarżący decyzji zarzucił również, iż organ przed wydaniem decyzji nie przeprowadził postępowania administracyjnego, co uniemożliwiło czynny udział stronie w postępowaniu oraz nie nadał decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a. Ponadto przed wydaniem decyzji powinien skierować stronę na badania kontrolne do lekarza profilaktyka, w celu określenia zdolności do realizacji zadań na nowym stanowisku służbowym. Zaś spośród pozostałych funkcjonariuszy zajmujących stanowiska kontrolera ruchu drogowego nie wszyscy posiadają przeszkolenie specjalistyczne z zakresu ruchu drogowego. Organ rozpatrując przedmiotową sprawę wskazał, że zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Do przeniesienia funkcjonariusza w tym trybie niezbędne jest zatem zaistnienie łącznie dwóch przesłanek: likwidacji stanowiska i braku możliwości przeniesienia na stanowisko równorzędne. W ocenie organu w świetle dokonanych rozważań przesłanki te zostały spełnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku M. P. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz uchylenie w całości poprzedzającego go rozkazu personalnego. Zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzucił naruszenie: - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 9, 10 § 1, 61 § 4, art. 77 § 1, 80, 81 oraz art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niedostrzeżeniu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji następujących uchybień w postępowaniu przed organem niższej instancji: braku zawiadomienia na piśmie o wszczęciu przez KPP postępowania z urzędu w sprawie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji; braku pouczenia przez organ o możliwości wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji, w tym co do zebranych dowodów; braku pouczenia czy sprawa dotyczy przeniesienia na inne równorzędne czy niższe stanowisko służbowe; nieprzeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania dowodowego, celem wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia (w szczególności nie wyjaśnienie przez KPP, czy istnieje możliwość mianowania na inne równorzędne stanowisko); niezapoznania przez z wykazem wolnych stanowisk w KPP ani z treścią Rozkazu Organizacyjnego KPP nr [...] z dnia 13 maja 2015 r.; lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji organu pierwszej instancji; - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 15, 7, 8, 9, 10 § 1, 77 § 1, 80, 81 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na: uchybieniu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji zasadzie dwuinstancyjności postępowania, ponieważ organ odwoławczy po raz pierwszy w sprawie prowadził postępowanie co do wszystkich przesłanek wskazanych w art. 38 § 2 pkt 4 ustawy o Policji (w szczególności kwestii, czy istnieje możliwość mianowania na inne równorzędne stanowisko) oraz po raz pierwszy uczynił ustalenia wskazane na stronach piątej (akapit pierwszy), ósmej, dziewiątej, dziesiątej, jedenastej i dwunastej zaskarżonego rozkazu; poczynieniu w postępowaniu odwoławczym ustaleń w oparciu o stanowisko KPP z dnia 7 lipca 2015 r. (sporządzone po wydaniu i doręczeniu rozkazu personalnego), uznając je za udowodnione w sytuacji, gdy przed wydaniem zaskarżonego rozkazu nie doręczono stronie odpisu tego stanowiska, jak i nie umożliwiono wypowiedzenia się co do treści wspomnianego stanowiska; nierozważeniu przez organ odwoławczy zarzutu podniesionego w odwołaniu, dotyczącego okoliczności, że spośród pozostałych funkcjonariuszy zajmujących stanowiska kontrolera ruchu drogowego nie wszyscy posiadają przeszkolenie specjalistyczne z zakresu ruchu drogowego, a mimo to pozostają na wspomnianym stanowisku; - dokonaniu przez organ odwoławczy dowolnych i błędnych ustaleń w sprawie tylko na podstawie stanowiska KPP z dnia 7 lipca 2015 r., bez uprzedniego umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do tego stanowiska oraz przy braku w aktach sprawy dowodów na poparcie ustalonych okoliczności, iż strona została poinformowany przez KPP o braku możliwości mianowania na równorzędne stanowisko służbowe, że w trakcie rozmowy kadrowej stronie zostało przedstawione zestawienie wolnych wakatów, że żaden z pozostałych funkcjonariuszy zajmujących stanowisko kontrolera ruchu drogowego nie posiada ograniczeń do realizacji zadań przypisanych do stanowiska kontrolera ruchu drogowego oraz że w związku z ograniczeniami wynikającymi z orzeczenia lekarskiego strona nie może realizować zadań przeznaczonych dla kontrolera ruchu drogowego. W uzasadnieniu skargi strona szczegółowo omówiła ww. zarzuty skierowane pod adresem organów obu instancji, akcentując przede wszystkim naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania i oparcie się przez organ drugiej instancji na stanowisku Komendanta Powiatowego Policji z dnia 7 lipca 2015 r., z którym wcześniej nie został zapoznany. Skarżący powołał się również, tak jak we wniesionym odwołaniu, na fakt ukończenia kursu specjalistycznego ruchu drogowego, poddając pod wątpliwość zasadność likwidacji jego stanowiska (co może stanowić przejaw dyskrymniancji czy nierównego traktowana funkcjonriuszy). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko reprezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest niezasadna i nie podlega uwzględnieniu. W sprawie poza sporem pozostawało, że skarżący zakwestionowanymi w skardze rozkazami personalnymi został zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowany na niższe stanowisko służbowe. Podstawę materialnoprawną zaskarżonych rozstrzygnięć stanowił art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r., nr 287, poz. 1687 ze zm.), zwanej dalej - "ustawą". Zgodnie z tym przepisem ustawy policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Stosownie zaś do ust. 4 tego przepisu policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe z przyczyn określonych w ust. 2 może być zwolniony ze służby. Przepis art. 32 ust. 1 ustawy stanowi, że do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkól policyjnych. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, policjantowi służy odwołanie do wyższego przełożonego, zaś od decyzji Komendanta Głównego Policji do ministra właściwego do spraw wewnętrznych (art. 32 ust. 2 i 3). Przepis art. 32 ustawy jest niewątpliwie przepisem kompetencyjnym, określa organy właściwe do wydania decyzji w sprawach w nim określonych. Przepis art. 36 ustawy reguluje m.in. przeniesienie do pełnienia służby w innej miejscowości. Kolejny przepis art. 37 ustawy przewiduje możliwość powierzenia policjantowi czasowego pełnienia obowiązków na innym stanowisku, zaś przepis art. 38 ustawy normuje przeniesienie na niższe stanowisko służbowe. Ponieważ przepisy ustawy nie normują odrębnie, wymienionych w art. 32 ust. 1 ustawy, przesłanek: zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska i mianowania na inne stanowisko, rozstrzygnięcia w tym zakresie, jak przyjmuje się w judykaturze, mają charakter uznaniowy (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2002 r., sygn. akt II SA 341/01, pub. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponieważ ustawa o Policji nie definiuje pojęcia przeniesienia, to w określeniu tym mieści się sytuacja występująca w niniejszej sprawie, tj. zwolnienie z dotychczas zajmowanego stanowiska z jednoczesnym mianowaniem na inne stanowisko. Z treści przytoczonego przepisu art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy wynika, że dokonanie oceny legalności decyzji o przeniesieniu policjanta na niższe stanowisko służbowe dokonuje się jedynie przez sprawdzenie, czy - po pierwsze - doszło do likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub czy zachodzą inne przyczyny uzasadnione potrzebami organizacyjnymi, i - po drugie - czy nie było możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko służbowe. Jak wynika z akt sprawy, skarżący zwolniony został z zajmowanego stanowiska służbowego kontrolera ruchu drogowego Ogniwa Kontroli Ruchu Drogowego (pełniącego obowiązki asystenta jednoosobowego stanowiska do spraw organizacji służby) Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji - na skutek jego likwidacji. Stanowisko to było zaszeregowane do grupy czwartej ze stopniem etatowym aspiranta sztabowego. Poza sporem było w sprawie, że z dniem 1 lipca 2015 r. nastąpiła zmiana struktury organizacyjnej w Komendzie Powiatowej Policji. Rozkazem organizacyjnym Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z dnia 13 maja 2015 r. zostało zlikwidowano m.in. stanowisko skarżącego w Ogniwie Kontroli Ruchu Drogowego - Wydziału Ruchu Drogowego, zaś w Wydziale Prewencji utworzono Ogniwo Wykroczeń o stanie etatowym 8 stanowisk. Podstawę wprowadzonych zmian stanowiła potrzeba dostosowania struktur organizacyjnych do zmieniających się potrzeb (reakcja na nieustanie rosnącą dynamikę wykroczeń, nowelizację przepisów i wcześniejszą zmianę struktury etatowej jednostki). Przedmiotowe kwestie zostały przedstawione w sposób wyczerpujący w zaskarżonym rozkazie. Okoliczność likwidacji zajmowanego przez skarżącego stanowiska służbowego nie budzi wątpliwości, a zasadność przyjętych rozwiązań w zakresie likwidacji stanowiska, wynikających z potrzeb organizacyjnych Policji, nie podlega ocenie Sądu. Trzeba tu podkreślić, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem sądów administracyjnych, nie jest rzeczą Sądu kontrola zasadności przeprowadzanych zmian, ani też poprawności kryteriów zastosowanych przez organ przy doborze funkcjonariuszy do przeniesienia na niższe stanowisko służbowe. Z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy, nie wynika dla sądu administracyjnego obowiązek ustalania powodów likwidacji konkretnego stanowiska. Materia ta została zastrzeżona dla właściwych organów odpowiedzialnych za sprawy organizacyjne Policji. Rozkazy organizacyjne nie stanowią aktów czy czynności kontrolowanych przez sądy administracyjne (zob. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 3093/12, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych jak wyżej). Organ w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu wskazał przyczyny przeniesienia skarżącego na niższe stanowisko służbowe (a nie innego funkcjonariusza). Jak wyjaśnił organ realizacja zadań na tym stanowisku wymaga dużej sprawności i wytrzymałości fizycznej. Bezspornym było zaś w sprawie, że zdolność do służby skarżącego do dnia 16 kwietnia 2016 r. została ograniczona wyłącznie do realizacji zadań o charakterze administracyjno-biurowym, co wynika z przywołanych w rozkazie orzeczeń lekarskich, w tym orzeczenia nr [...] z dnia 31 marca 2015 r. (vide: - k. 7-8 orzeczenie i zaświadczenia lekarskie w aktach sprawy). Okoliczność ta determinowała również brak możliwości objęcia przez skarżącego stanowiska równorzędnego - przewodnika psa służbowego (o czym w dalszej części uzasadnienia). Ponadto organ wskazał, że żaden z pozostałych funkcjonariuszy zajmujących stanowisko kontrolera ruchu drogowego nie posiada ograniczeń, co do realizacji zadań przypisanych do tego stanowiska (kontrolera ruchu drogowego). W rozkazie wyjaśniono także, że wytypowanie innego funkcjonariusza wiązałoby się ze zmniejszeniem liczebności osób gotowych do realizacji zadań w drodze, co z kolei miałoby negatywny wpływ na bezpieczeństwo mieszkańców [...] i okolic, poprzez zmniejszenie patroli w ruchu drogowym. Posiadanie więc przez stronę przeszkolenia specjalistycznego z zakresu ruchu drogowego nie mogło być w takiej sytuacji rozstrzygające dla dokonanego przeniesienia. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący posiada doświadczenie w pionie prewencji, gdyż przez całą dotychczasową służbę realizował zadania w tym pionie. Tak więc mianowanie na nowe stanowisko usytuowane również w pionie prewencji zgodne jest z jego kwalifikacjami i doświadczeniem zawodowym. W świetle przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz. U. nr 123, poz. 857 ze zm.), jak podniósł organ odwoławczy skarżący spełnia wymogi do mianowania go na stanowisko referenta, służbę w Policji pełni bowiem od 2006 r., posiada średnie wykształcenie i ukończył szkolenie zawodowe podstawowe. Stwierdzić więc należy, że stanowisko organu odwoławczego w powyższym zakresie nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu, nie jest możliwe skuteczne zakwestionowanie decyzji o mianowaniu policjanta na niższe stanowisko z tego względu, że zdaniem tego policjanta na niższe stanowisko powinien być przeniesiony nie on, a inny policjant. Organ swój wybór uzasadnił, a z uzasadnienia decyzji wynika, że miał on na uwadze zarówno treść art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, jak też i potrzebę, by w Policji na konkretnych stanowiskach pełnili służbę funkcjonariusze najbardziej na tych stanowiskach przydatni. Nie można więc w niniejszej sprawie uznać, że organ nie wyjaśnił przesłanek, którymi się kierował, bowiem organ wskazał przyczyny przeniesienia skarżącego na niższe stanowisko służbowe oraz motywy takiego działania. W zaskarżonym rozkazie, jak i w rozkazie Komendanta Powiatowego Policji wskazano, że nie było możliwości mianowania skarżącego na inne stanowisko równorzędne. Tu należy podkreślić, że nie zostało zakwestionowane przez skarżącego, że jedynym równorzędnym stanowiskiem (tj. zaszeregowanym w czwartej grupie ze stopniem etatowym aspiranta sztabowego) na dzień 1 lipca 2015 r. był etat przewodnika psa służbowego. Okoliczność ta została potwierdzona przez skarżącego podczas rozprawy sądowej w dniu 13 listopada 2015 r. i wynika z zestawienia wakatów KPP na ten dzień znajdującego w aktach sprawy na karcie 4. Jak już wcześniej podniesiono, skarżący posiada przeciwwskazania zdrowotne i aktualnie może realizować tylko zadania o charakterze administracyjno-biurowym (okoliczność bezsporna). Tym samym jest oczywiste, że nie było możliwości mianowania strony na ww. stanowisko. Okoliczność braku możliwości mianowania skarżącego na inne stanowisko równorzędne nie budzi tym samym wątpliwości. Z treści art. 38 ust. 4 ustawy, który stanowi, że policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby, można wnioskować a contrario, że policjant powinien być poinformowany o zamiarze przeniesienia na niższe stanowisko służbowe. Przepis ten nie zawiera szczegółowych postanowień dotyczących terminu poinformowania zainteresowanego funkcjonariusza o zamiarze wydania w stosunku do niego decyzji o mianowaniu na niższe stanowisko - musi to jedynie nastąpić przed jej wydaniem, co w sprawie niniejszej miało miejsce. Ponadto, przywołany przepis jest przepisem, dającym prawo przełożonym policjanta, który nie wyraził zgody na przeniesienie, do rozważenia, czy mimo braku zgody policjanta na przeniesienie na niższe stanowisko należy pozostawić go w służbie, czy też należy go z tej służby zwolnić. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że przed wydaniem rozkazu personalnego została przeprowadzona w dniu 17 czerwca 2015 r. ze skarżącym rozmowa przez Komendanta Powiatowego Policji, w obecności Przewodniczącego NSZZ Policjantów oraz specjalisty Zespołu Kadr i Szkolenia KPP. Podczas tej rozmowy skarżący został poinformowany o zmianach organizacyjnych, które wprowadził rozkaz organizacyjny nr [...] z dnia 13 maja 2015 r. i likwidacji z dniem 1 lipca 2015 r. zajmowanego przez niego stanowiska. W związku z likwidacją stanowiska zaproponowano skarżącemu stanowisko służbowe - referenta Ogniwa Wykroczeń Wydziału Prewencji KPP z dotychczasowym uposażeniem. Z rozmowy tej został sporządzony protokół "w sprawie przeniesienia policjanta na inne stanowisko służbowe" w dwóch egzemplarzach, jeden dla strony, a drugi do akt osobowych. Protokół został podpisany przez skarżącego oraz przez osoby uczestniczące w rozmowie. Zawiera on również własnoręcznie napisane przez skarżącego oświadczenie, że po zapoznaniu się z treścią protokołu "nie wnosi sprzeciwu" (vide: - k. 3 protokół w aktach sprawy). Tym samym uprawnione jest stwierdzenie, że skarżący wyraził zgodę na zaproponowane podczas rozmowy stanowisko, na które miał zostać przeniesiony z dniem 1 lipca 2015 r. Trzeba jednak zaznaczyć, że z treści przedmiotowego protokołu rozmowy nie wynika, aby skarżący został zapoznany z wolnymi etatami (której to okoliczności skarżący stanowczo zaprzecza). Niemniej, lista wolnych stanowisk była ogólnie dostępna na stronie internetowej KPP i skarżący miał możliwość zapoznania się z nią, co też uczynił, a co zostało również przyznane przez niego podczas rozprawy sądowej w dniu 13 listopada 2015 r. Skarżący miał zatem wiedzę o miejscach wakujących, a tym samym o możliwości przeniesienia go na inne stanowisko równorzędne. W odpowiedzi na skargę organ dodatkowo podniósł, że co miesiąc na stronie internetowej KPP umieszcza się wakujące stanowiska w tej jednostce, co pozwala nie tylko policjantom z tej jednostki ale również z innych ubiegać się o mianowanie na wolne stanowiska. Tym samym zarzuty strony w tym zakresie nie mogą odnieść skutku, podobnie jak podnoszony brak stosownych pouczeń czy informacji. Nie można bowiem w okolicznościach sprawy przyjąć, aby braki te miały istotny wpływ na wynik sprawy. Pogorszenie się możliwości awansu, w przypadku przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko jest okolicznością obojętną. Nie jest to przesłanka, którą organy muszą brać pod uwagę w takim przypadku. W tej sytuacji nie było podstaw do dokonywania oceny, czy skarżący faktycznie będzie miał gorsze możliwości awansu. Jednak i ta kwestia znalazła odzwierciedlenie w kwestionowanym przez stronę rozkazie. W związku z zarzutami skargi, dotyczącymi naruszenia przepisów postępowania, to trzeba wskazać, że nie każde stwierdzenie naruszenie prawa pozwala Sądowi na uchylenie decyzji w całości lub w części. Unormowanie zawarte w art. 145 § 1 pkt 1) a, b, c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowi o naruszeniu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszeniu prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innym naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku powoływania się na naruszenie przepisów prawa, skuteczne podniesienie zarzutów w tym zakresie wymaga wykazania, że powołane naruszenie miało wpływ lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, brak jest podstaw do stwierdzenia istnienia takiego charakteru naruszeń w przedmiotowej sprawie. Nie można uznać, aby przywołane przez stronę uchybienia, w świetle poczynionych rozważań, miały wpływ lub mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Przede wszystkim w okolicznościach niniejszej sprawy nie można uznać, aby zaskarżony rozkaz naruszał art. 15 k.p.a. i wyrażoną w nim zasadę dwuinstancyjności. Zgodnie z utrwalonym poglądem literatury prawa i orzecznictwem na organie odwoławczym ciąży obowiązek ponownego rozpoznania sprawy i organ ten nie może ograniczyć się tylko do kontroli kwestionowanego rozstrzygnięcia (tak jak oczekiwałby tego skarżący). Zgodnie z przepisem art. 15 k.p.a. - postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, co oznacza, że ta sama sprawa winna być dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta przez dwa organy (po raz pierwszy przez organ pierwszej instancji, a następnie przez organ drugiej instancji). Zasada dwuinstancyjności jest zasadą konstytucyjną, ustanowioną w art. 78 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, który stanowi: "Każda ze stron ma prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa". "Ogólnie można przyjąć, że istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia" (zob. G. Łuszczyca, Komentarz do art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex (Lex Omega) 05/2012). Organ odwoławczy był więc zobowiązany do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy oraz uzasadnienia zapadłego w wyniku tego rozpoznania rozstrzygnięcia, co musiało się wiązać z obowiązkiem dokonania ustaleń w sprawie. Trudno więc w takiej sytuacji mówić o "sanowaniu" wad uzasadnienia organu pierwszej instancji. Zgodzić się jednak należy ze skarżącym, że uzasadnienie rozkazu Komendanta KPP było ogólnikowe i lakoniczne. Mimo to, przywołano w nim m.in. rozkaz organizacyjny nr [...] z dnia 13 maja 2015 r. likwidujący stanowisko skarżącego z dniem 1 lipca br. i wskazano na brak możliwości mianowania strony na stanowisko równorzędne. Natomiast organ odwoławczy w sposób wystarczający uzasadnił wydane przez siebie rozstrzygnięcie, przedstawiając stan faktyczny sprawy i przywołując stosowne przepisy prawa. W uzasadnieniu organu odwoławczego zostało przywołane również stanowisko Komendanta KPP z dnia 7 lipca 2015 r. w sprawie złożonego przez stronę odwołania ("stanowisko w sprawie odwołania od rozkazu personalnego nr 172 ..."). Nie można jednak przyjąć, aby zasadniczo stanowiło ono "uzupełnienie decyzji" w zakresie istotnych dla rozpoznania sprawy ustaleń - likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego czy możliwości mianowania funkcjonariusza na inne równorzędne stanowisko. Należy tu podnieść, że wadliwość uzasadnienia lub inne jego braki kwalifikować należy do naruszenia przepisów postępowania i tylko w sytuacji, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, możliwe jest uchylenie decyzji. Dotyczy to innych naruszeń przepisów postępowania, przywołanych przez skarżącego, w tym art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Tego rodzaju naruszeń Sąd jednak nie stwierdził. Ponadto zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 431/12, publ. LEX nr 1145527). Skarżący również takiej zależności nie wykazał. Podsumowując, organ w sposób dostateczny uzasadnił swoje stanowisko. Nie nosi ono cech dowolności. Przedstawiona argumentacja zasługuje na aprobatę, a uzasadnienie faktyczne pozwala na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Na zakończenie rozważań należy podkreślić, że możliwość przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe wynika ze specyfiki służby i jest wpisane w jej charakter, istotą służby jest dyspozycyjność. Funkcjonariusz podejmując służbę godzi się na wynikające z niej ograniczenia, a także z kompetencjami przełożonych w zakresie kształtowania stosunku służbowego. Ponadto, stosunek służbowy w formacji mundurowej charakteryzuje się podporządkowaniem i hierarchią służbową, zaś przełożony ma prawo do kształtowania polityki kadrowej. Policja jako formacja państwowa została powołana do realizacji zadań w sferze bezpieczeństwa i porządku publicznego, zaś zapewnienie sprawności organizacyjnej jest niewątpliwie elementem interesu społecznego, o którym mowa w art. 7 k.p.a. W niniejszej sprawie uwzględnieniu podlegał nie tylko interes służbowy Policji, w tym uprawnienia organu do ustalania zasad organizacji jednostek Policji i decydowania o obsadzaniu stanowisk czy doborze kadry, ale również słuszny interes policjanta. Skarżący zachował prawo do stawki uposażenia pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego (art. 103 ust. 1 ustawy). Został również uwzględniony aktualny jego stan zdrowia. Podsumowując dokonane rozważania należy uznać, że brak było podstaw do wzruszenia i wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych rozkazów. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.