III SA/Gd 79/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2017 r. sprawy ze skargi D. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 14 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej zasiłku celowego oddala skargę. Postanowieniem z dnia 14 listopada 2016 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 134 w zw. art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23; dalej w skrócie jako "k.p.a."), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia przez D. M. odwołania od decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia 26 stycznia 2016 r. nr [...] wydanej w przedmiocie zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności. W uzasadnieniu wydanego postanowienia Kolegium wyjaśniło, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia 26 stycznia 2016 r. została stronie skutecznie doręczona w dniu 1 lutego 2016 r., co wynika z pisemnego potwierdzenia widniejącego na decyzji. Z uwagi na to, że od tego dnia rozpoczął swój bieg 14 – dniowy termin do wniesienia odwołania., ostatnim dniem na wniesienie odwołania był dzień 15 lutego 2016 r. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji D. M. wniosła w dniu 21 marca 2016 r., a zatem z uchybieniem terminu określonego w treści art. 129 § 2 k.p.a. Istotnym jest ponadto wskazanie, że strona nie wniosła prośby o przywrócenie uchybionego terminu. W tym stanie organ odwoławczy działając na podstawie art. 134 k.p.a. zobligowany był do stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu. W skardze na wyżej wskazane postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku D. M. przedstawiła swoją trudną sytuację zdrowotną i materialną wskazując, że organy orzekając w jej sprawach naruszają przepisy Konstytucji RP oraz ustawy o pomocy społecznej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości rzeczowej ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zakwestionowanego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia przy tym rozstrzygnięcia organu administracji publicznej pod kątem jego słuszności, bądź też celowości. Nie rozpatruje również danej sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Z kolei postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Wskazać należy, iż kontroli sądu administracyjnego w niniejszej sprawie poddano postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] stwierdzające wniesienie odwołania z uchybieniem terminu. Postanowienie to wydano w oparciu o art. 134 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, przy czym postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Sąd zwraca uwagę, iż w fazie wstępnej każdego postępowania odwoławczego zadaniem organu odwoławczego jest ustalenie, czy odwołanie jest generalnie dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Co istotne, niedopuszczalność odwołania wynikać może z przyczyn o charakterze przedmiotowym jak i podmiotowym. Niedopuszczalność przedmiotowa ma miejsce w sytuacji braku przedmiotu zaskarżenia oraz wyłączenia przez obowiązujące przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Z kolei niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez jednostkę pozbawioną legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia albo też wniesienia odwołania przez stronę nie mającą zdolności do czynności prawnych (zob.: K. Glibowski, Niedopuszczalność odwołania [w:] M. Wierzbowski, A. Wiktorowska (red.) i in., Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 748 i n.). Z kolei uchybienie ustawowego terminu do wniesienia odwołania powoduje jego bezskuteczność i w rezultacie ostateczność decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Jak wskazano powyżej, organ odwoławczy zobligowany jest do zbadania w fazie wstępnej postępowania odwoławczego czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. Przyjmuje się przy tym, iż uchybienie terminu jest okolicznością w pełni obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia stwierdzającego uchybieniu terminu zgodnie z bezwzględnie obowiązującą normą prawną wyrażoną w art. 134 k.p.a. W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy w żaden sposób od uznania organu odwoławczego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, iż organ pierwszej instancji w decyzji doręczonej stronie w dniu 1 lutego 2016 r. zawarł w pełni prawidłowe pouczenie co do trybu i terminu na wniesienie odwołania. W pouczeniu tym wskazano wprost, że odwołanie należy wnieść w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Z akt administracyjnych wynika zaś w sposób nie budzący wątpliwości, że odwołanie skarżąca wniosła w dniu 21 marca 2016 r. Zestawienie daty wniesienia odwołania (21 marca 2016 r.) z datą doręczenia decyzji organu pierwszej instancji (1 lutego 2016 r.) nakazuje uznać, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem 14 – dniowego, ustawowego terminu do wniesienia odwołania, określonego w art. 129 § 2 k.p.a. Termin ten upłynął bowiem w dniu 15 lutego 2016 r. W świetle akt sprawy nie budzi również jakichkolwiek wątpliwości, że D. M. nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Tym samym zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] stwierdzające wniesienie odwołania z uchybieniem terminu musi być uznane za w pełni prawidłowe. Na odmienną ocenę nie może mieć jakiegokolwiek wpływu fakt, że skarżąca wnosząc w dniu 21 marca 2016 r. jedno pismo zaskarżyła w istocie trzy odrębne decyzje wydane w przedmiocie zasiłku celowego. Okoliczność złożenia jednego pisma nie może bowiem sanować uchybienia terminu do wniesienia odwołania w jednej ze spraw oraz determinować zachowania organu administracji publicznej odbiegającego od nakazu określonego w treści art. 134 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie wydane zostało po prawidłowym ustaleniu przesłanek przewidzianych w art. 134 k.p.a. i odpowiada przepisom prawa. Skoro skarżąca złożyła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji po upływie terminu do jego wniesienia, to organ odwoławczy nie mógł przystąpić do jego rozpoznania, lecz zobowiązany był stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania w drodze postanowienia. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, nie dopatrując się jakiegokolwiek naruszenia prawa, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako bezzasadną oddalił.