III SA/Gd 79/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 14 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. Wspólnota Mieszkaniowa w S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 14 listopada 2018 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 8 sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta S., polegającej na wprowadzeniu zmian w opisie budynku mieszkalnego o identyfikatorze [...], położonego w S. przy ul. A. oraz znajdujących się w nim lokali. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej w S. przy ul. M. (w skrócie również jako - "wnioskodawca") wnioskiem z dnia 17 lipca 2018 r. wystąpił do Prezydenta Miasta o zmianę w opisie budynku mieszkalnego i wyodrębnionych w nim lokali. Do wniosku dołączono dokumentację dotyczącą inwentaryzacji budowlanej przedmiotowego budynku, w której wykazano zmianę powierzchni użytkowej budynku, która wynika ze zmian powierzchni użytkowych lokali mieszkalnych w tym budynku. Rozliczono również powierzchnię pomieszczeń użytkowych takich jak: pralnia, poddasze nieużytkowe, pomieszczenie gospodarcze, kotłownia, komórki lokatorskie, strych oraz ciąg komunikacyjny (klatka schodowa), załączono rzuty poszczególnych kondygnacji z zaznaczonymi lokalami oraz pozostałymi pomieszczeniami. Następnie organ pierwszej instancji wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o uzupełnienie wniosku poprzez: 1. dostarczenie w formie aktu notarialnego nowych wysokości udziałów w nieruchomości wspólnej (art. 3 ust. 7 zd. 2 ustawy o własności lokali); 2. dostarczenie dokumentacji geodezyjnej (operat techniczny) niezbędnej do aktualizacji bazy danych ewidencji gruntów i budynków dotyczącej zmiany danych technicznych budynku, polegającej na aktualizacji kondygnacji przedmiotowego budynku; 3. dostarczenie uchwały powołującej Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej w S.; 4. dostarczenie uchwały zezwalającej Zarządowi Wspólnoty Mieszkaniowej w S. na dokonanie czynności wymienionych we wniosku (art. 22 ust. 3 ustawy o własności lokali); 5. umieszczenie pieczątek imiennych osób upoważnionych do podpisania się pod wnioskiem lub czytelny podpis. W odpowiedzi na wezwanie, przedłożono doprecyzowany wniosek, w którym wniesiono o dokonanie aktualizacji danych budynku zgodnie z załączoną dokumentacją pomiarową (§ 63 ust. 1 pkt 14 lit. a rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków). Ponadto, wskazano, że wnioskodawca nie posiada uchwały, umowy o treści, której żąda organ oraz pozostaje na stanowisku, że do ujawnienia powierzchni użytkowej budynku, nie jest ona wymagana, powołując się na treść § 63 ust. 1 pkt 14 lit. a ww. rozporządzenia. Wnioskodawca wskazał również, że jest to czynność, o której mowa w art. 29 ust 1 lit. c ustawy o własności lokali. W ocenie organu pierwszej instancji, wnioskodawca mylnie utożsamił dokumentację geodezyjną wskazaną w pkt 2 pisma o uzupełnienie wniosku z inwentaryzacją budowlaną budynku mieszkalnego. Dnia 8 sierpnia 2018 r. Prezydent Miasta wydał decyzję, w której odmówił aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta S., polegającej na wprowadzeniu zmian w opisie budynku mieszkalnego o identyfikatorze [...], położonego w S. przy ul. A. M. oraz znajdujących się w nim lokali. W uzasadnieniu organ wskazał, że w przedmiotowym budynku mieszkalnym położonym w wyodrębniono 11 lokali mieszkalnych. W 2009 r. na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia 23 lipca 2009 r., umową ustanowienia odrębnej własności lokalu i jego sprzedaży, dokonano wyodrębnienia ostatniego lokalu mieszkalnego o numerze [...]. Lokal ten powstał na skutek zaadaptowania pomieszczenia gospodarczego. W wyniku ustanowienia odrębnej własności powyższego lokalu, uległa zmianie powierzchnia użytkowa budynku, przez to również uległy zmianie udziały właścicieli wszystkich lokali w częściach wspólnych nieruchomości. W akcie notarialnym określono łączną powierzchnię użytkową wszystkich lokali na 395,45 m2 oraz zgodnie z art. 3 ust. 3 i ust. 7 ustawy o własności lokali zostały ponownie określone udziały właścicieli poszczególnych lokali w częściach wspólnych nieruchomości. Wobec powyższego w ewidencji gruntów i budynków zmiany powierzchni użytkowych budynku i lokali zgodnie z § 71 ww. rozporządzenia nie mogą nastąpić na podstawie opracowań zgodnie z zasadami określonymi w art. 2 ust. 5 ustawy o własności lokali. Organ wskazał, że powierzchnia użytkowa budynku jest nierozerwalnie związana z prawem własności wynikającym z udziału we współwłasności poszczególnych właścicieli lokali. Prawa te mogą ulec zmianie wyłącznie na podstawie dokumentów wymienionych w art. 23 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, zaś przedłożona dokumentacja dotycząca inwentaryzacji budowlanej budynku, może stanowić załącznik do umowy w formie aktu notarialnego ustanawiającej nowe wielkości udziałów w nieruchomości wspólnej. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się wnioskodawca i złożył odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. W uzasadnieniu wskazał naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, które mogło mieć wpływ na przyszłe rozstrzygnięcie merytoryczne, art. 10 § 1 k.p.a. poprzez to, że organ wskazując w rozstrzygnięciu decyzji na mylne utożsamienie przez stronę dokumentacji geodezyjnej z tą wskazaną w pkt 2 wezwania, t.j. dokumentacją z inwentaryzacji budowlanej budynku mieszkalnego, przez co uchybił zasadzie zawartej w ww. przepisie oraz bezpodstawne żądanie związane z błędną interpretacją § 63 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia, w ten sposób, że do ujawnienia powierzchni budynku organ wymaga od wnioskodawcy załączenia dodatkowych dokumentów w postaci aktów notarialnych. W toku postępowania odwoławczego E. S. właścicielka lokalu nr 7 znajdującego się w przedmiotowym budynku wniosła pismo, w którym zwróciła uwagę m.in. na fakt, że autorem odwołania jest R. C., który "nie reprezentuje interesu Wspólnoty, a występuje w swojej prywatnej sprawie". Jednocześnie zwróciła uwagę na brak reakcji na wezwania i prośby skierowane do R. C. związane z koniecznością uregulowania kwestii udziałów w nieruchomości wspólnej, która wiąże się z dostarczeniem do organu ewidencyjnego zawartej umowy w formie aktu notarialnego określającej nowe udziały w nieruchomości wspólnej. Decyzją z 14 listopada 2018 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ drugiej instancji wskazał, że przedłożonej dokumentacji nie można zaliczyć do dokumentów stanowiących podstawę prawną wprowadzenia zmian ewidencyjnych w zakresie wniosku. Takimi dokumentami mogą być wyłącznie dokumenty wymienione w art. 23 ustawy odnoszące się do zmian w zakresie praw do lokalu, to jest odpisy prawomocnych orzeczeń sądowych, zawiadomienia o nowych wpisach w działach I i II księgi wieczystej, odpisy aktów notarialnych, aktów poświadczenia dziedziczenia, odpisy ostatecznych decyzji administracyjnych wraz załącznikami stanowiącymi ich integralną część, odpisy odpowiednich dokumentów wymaganych przez prawo budowlane lub zawiadomienia o zmianie danych zawartych w ewidencji ludności. Organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji słusznie zauważył, iż dołączona do wniosku dokumentacja może stanowić jedynie załącznik do umowy zawartej w formie aktu notarialnego ustanawiającego nowe wielkości udziałów w nieruchomości wspólnej. Zmiana stanu faktycznego, jak wynika z materiału dowodowego w niniejszej sprawie, spowodowana była zabudową poszczególnych lokali w przedmiotowym budynku, w wyniku której zmieniła się powierzchnia użytkowa budynku oraz powierzchnia użytkowa lokali, to dokumenty przedłożone Prezydentowi Miasta nie stanowią dokumentów wystarczających do aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków w zakresie wniosku. Dodać należy, że na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego wykazane w inwentaryzacji budowlanej powierzchnie użytkowe lokali są niezgodne z powierzchnią tożsamych lokali ujawnioną w prowadzonych dla nich księgach wieczystych. Biorąc pod uwagę powyższe organ drugiej instancji uznał, że ujawniony w ewidencji stan prawny musi być oparty na odpowiednich dokumentach i tym samym być zgodny z nimi. Postępowanie ewidencyjne nie służy kreowaniu stanu prawnego, dlatego też organy ewidencyjne nie mogą we własnym zakresie rozstrzygać kwestii praw do gruntu, budynku czy lokalu. Podmioty zgłaszające zmiany do bazy ewidencji gruntów i budynków są obowiązane dostarczyć właściwe dokumenty, niezbędne do wprowadzenia żądanych zmian. W ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego organ ewidencyjny nie był uprawniony do zmiany danych ewidencyjnych dotyczących powierzchni użytkowej budynku, gdyż zmiana ta stanowi konsekwencję zmiany powierzchni znajdujących się w nim lokali. Skutkiem tego byłaby zmiana udziału właścicieli w częściach wspólnych budynku, a co za tym idzie udziałów wszystkich właścicieli odrębnych lokali w nieruchomości wspólnej. Organ drugiej instancji uznał, że złożony wniosek nie mógł być zrealizowany, gdyż nie dotyczył tylko zmiany stanu faktycznego, t.j. zmiany powierzchni budynku, ale ingerował również w stan prawny nieruchomości dlatego nie mógł być uwzględniony. Dokonując tych czynności organ ewidencyjny wkraczałby w sferę stosunku cywilnoprawnego powstałego na podstawie czynności prawnej ustanowienia odrębnej własności lokalu, której można dokonać w formie umowy zawartej w akcie notarialnym. Nie jest to możliwe na drodze postępowania administracyjnego. Zmiana wielkości udziałów wymaga zawarcia nowej umowy ustalającej ponownie te udziały określone w art. 3 ust. 7 ustawy o własności lokali. W zaistniałych okolicznościach faktycznych wnioskodawca w pierwszej kolejności powinien uregulować stan prawny przedmiotowej nieruchomości w księgach wieczystych, następnie nowy stan prawny ujawnić w ewidencji gruntów i budynków. Odnosząc się do przywołanego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ drugiej instancji uznał, że uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Ponadto przyznał, że w aktach sprawy brak jest pisma skierowanego do wnioskodawcy w oparciu o art. 10 § 1 k.p.a., w którym organ zawiadomiłby go o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków w wyznaczonym terminie. Jednak brak takiego zawiadomienia nie stanowi jeszcze o naruszeniu obowiązku wynikającego z tego przepisu i tym samym nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Koniecznym stałoby się wykazanie przez skarżącą istnienia związku pomiędzy stwierdzonym naruszeniem przepisów postępowania a wydanym rozstrzygnięciem. Organ drugiej instancji wyjaśnił, że w organ pierwszej instancji wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez dostarczenie m.in. geodezyjnej dokumentacji niezbędnej do aktualizacji bazy danych ewidencji gruntów i budynków. Pomimo, że wnioskodawca był w posiadaniu jedynie dokumentacji budowlanej w odpowiedzi na wezwanie uznał, że ta ostania posiada zawartość danych niezbędnych do wprowadzenia wnioskowanych zmian. Trudno przyjąć, że obie dokumentacje mogłyby być tożsame. We wskazanym wezwaniu organ wykazał inne znaczące braki przedłożonego wniosku (pkt 1, pkt 4), jednak wnioskodawca wskazał, że nie posiada żądanych dokumentów, gdyż nie wynika to z przepisów prawa. Organ ewidencyjny nie miał uprawnień do zmiany danych ewidencyjnych odnoszących się do zmiany powierzchni użytkowej budynku, co wynikało ze zmiany powierzchni użytkowej poszczególnych lokali, gdyż nie był w posiadaniu odpowiednich dokumentów. Ewidencja gruntów i budynków pełni funkcję informacyjno-techniczną, jest prowadzona w celu uporządkowania informacji o gruntach, budynkach i lokalach. Zadaniem organów ewidencyjnych jest rejestrowanie stanów prawnych ustalonych w innym trybie i przez inne organy. Organ odwoławczy stwierdził, że organ ewidencyjny nie mógł uwzględnić wniosku, gdyż jego uwzględnienie zgodnie z obowiązującymi przepisami nie jest możliwe. Powierzchnia użytkowa budynku jest powiązana z powierzchnią poszczególnych lokali oraz ze zmianą udziałów właścicieli w częściach wspólnych budynku i udziałów we współwłasności gruntu. Takie zmiany wymagają zawarcia nowej umowy, w której zostaną one rozliczone i ustalone na nowo, i to właśnie ten dokument może stanowić podstawę do wprowadzenia zmian w księgach wieczystych i bazie ewidencji gruntów i budynków. Ponadto, organ odwoławczy podzielił zdanie organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków, odnoszące się do potrzeby m.in. podjęcia uchwały zezwalającej Zarządowi Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. M. w S. na dokonanie czynności wymienionych we wniosku, które zaliczają się do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu. Zgodnie z art. 22 ust. 2 i ust. 3 pkt 5a ustawy o własności lokali do podjęcia przez zarząd czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu, do których zaliczona jest zmiana wysokości udziałów we współwłasności nieruchomości wspólnej niezbędna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. M. w S. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Zaskarżonej decyzji zarzucono: - rażące naruszeniem prawa materialnego § 63 ust. 1 pkt 14 lit. a ww. rozporządzenia; - naruszenie przepisów postępowania, błąd w ustaleniach faktycznych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i pominięcie obowiązku zgromadzenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w konsekwencji nie przyjęcia do zasobów ewidencji budynków obmiarów powierzchni budynku pod zarzutem obowiązku przedstawienia umowy w formie aktu notarialnego określającej na nowo prawa związane w prawem własności lokali oraz niewyjaśnienie przyjętej postawy prawnej rozstrzygnięcia; - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, t.j. art. 3 ust. 6 ustawy o własności lokali przez ich niezastosowanie co skutkowało przyjęciem, że zmiana powierzchni budynku wiążę się bezwzględnie ze zmianą wysokości udziałów przynależnych do lokali wyodrębnionych w tym budynku. Zdaniem skarżącej istnieje przepis prawa, który zobowiązuje bezwzględnie organ ewidencyjny do dokonania aktualizacji powierzchni użytkowej budynku, którym jest § 63 ust. 1 pkt 14 lit. a ww. rozporządzenia. Organy obu instancji dopuściły się naruszenia wskazanego przepisu przez zaniechanie dokonania czynności na podstawie dostarczonych obmiarów. Skarżąca uważała, że organy nie mogły żądać od niej przedłożenia dokumentów, w których posiadaniu wnioskodawczyni być nie mogła z uwagi na brak ustanowienia praw odrębnych, co do nieruchomości budynkowej, której aktualizacja dotyczyć miała, a dane techniczne - opisowe, których zmiana ma dotyczyć nie wynikają z dokumentów, o których mowa w art. 23 ustawy. Procedura aktualizacji ewidencji gruntów i budynków ma charakter sformalizowany w zakresie określenia dokumentów stanowiących podstawę zmienionego wpisu. W obrocie prawnym nie zawsze występuje nieruchomość budynkowa jako przedmiot odrębnej własności i dla nieruchomości budynkowej nie zawsze jest zakładana odrębna księga wieczysta. Zdaniem skarżącej, zmiana wysokości udziałów może mieć miejsce tylko i wyłącznie przy zgodnym oświadczeniu i udziale wszystkich współwłaścicieli i nie posiada tego atrybutu jakakolwiek uchwała podejmowana większością głosów właścicieli. Zaś zmiana wpisu w ewidencji budynku w zakresie jej opisu nie wymaga przedłożenia umowy w formie aktu notarialnego określającego udziały właścicieli, przeciwnie to wpis w ewidencji budynku stanowić może podstawy wszczęcia postępowania przed właściwym sądem powszechnym lub w drodze czynności wszystkich właścicieli o ustalenie nowych udziałów. W ocenie skarżącej, organy obu instancji przekroczyły prawo uchybiając obowiązkowi utrzymania operatu ewidencyjnego budynku w stanie aktualnym, faktycznym i prawnym, odrzucając § 63 ust. 1 pkt 14 lit. a ww. rozporządzenia, co skutkowało odmową aktualizacji oznaczenia powierzchni użytkowej budynku i żądaniem przedłożenia dokumentów właścicielskich, co do nieruchomości której własności nigdy nie wyodrębniono. Nie każda rozbudowa lub przebudowa wyodrębnionego lokalu prowadzi do zmiany wysokości przypadającego właścicielowi lokalu udziału. Wnioskowana zmiana dotyczy ujawnienia w ewidencji faktycznych parametrów budynku, a obszar nie został odjęty, więc stosunki własnościowe ulec zmianom nie mogły. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wskazując, że nieruchomość gruntowa zabudowana przedmiotowym budynkiem ma założoną księgę wieczystą (nr [...]). Na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2019 r. Sąd dopuścił dowód z akt sprawy III SA/Gd 1044/17 tut. Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 14 listopada 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 8 sierpnia 2018 r., którą odmówiono aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta S., polegającej na wprowadzeniu zmian w opisie budynku mieszkalnego położonego w S. przy ul. A. oraz znajdujących się w nim lokali. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły m.in. przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm., zwana dalej również - "ustawą") i Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r., poz. 1034 ze zm., dalej w skrócie - "rozporządzenie") w brzmieniu obowiązującym w dacie rozstrzygania. Ustawa - Prawo geodezyjne i kartograficzne określa przedmiot ewidencji oraz podstawowe wymagania co do jej zawartości, nie określa natomiast zasad jej prowadzenia. Zasady te zostały zawarte w ww. rozporządzeniu, które w Rozdziale III określa sposób prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych. Przepis art. 22 ust. 1 ustawy stanowi, że ewidencję gruntów i budynków (...) prowadzą starostowie. Zgodnie z art. 24 ust. 2a ustawy, informacje zawarte w ewidencji gruntów podlegają aktualizacji: 1) z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z: a) przepisów prawa, b) dokumentów, o których mowa w art. 23 ust.1- 4, c) materiałów zasobu, d) wykrycia błędnych informacji; 2) na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Aktualizacja informacji w drodze czynności materialno-technicznej następuje między innymi na podstawie: przepisów prawa, wpisów w księgach wieczystych, prawomocnych orzeczeń sądu, ostatecznych decyzji, aktów notarialnych - art. 24 ust. 2b pkt 1 ustawy, zaś w drodze decyzji administracyjnej - w pozostałych wypadkach (art. 24 ust. 2b pkt 2 ustawy). Natomiast odmowa aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 24 ust. 2c ustawy). Wprowadzenie zmian danych ewidencyjnych może nastąpić więc w dwojakim trybie, tj. czynności materialnoprawnej lub decyzji administracyjnej. W świetle regulacji ustawy i rozporządzenia - istota prowadzenia ewidencji gruntów i budynków sprowadza się do ciągłej - aktualizacji w operacie ewidencyjnym zbioru informacji podmiotowych i przedmiotowych, i to zasadniczo na podstawie dokumentów powstałych poza postępowaniem ewidencyjnym. Przed przystąpieniem do szczegółowych rozważań, zasadne jest zwrócenie uwagi na charakter i funkcje ewidencji gruntów i budynków. Przede wszystkim należy podkreślić techniczno-deklaratoryjny charakter ewidencji gruntów i budynków. Organy administracji publicznej dokonując aktualizacji zapisów ewidencyjnych nie posiadają kompetencji do rozstrzygania sporów prawnych. Przyjmuje się, że przez zmiany w ewidencji nie można doprowadzić do modyfikacji, czy ustalania spornego stanu prawnego nieruchomości, ale dopiero zmiana lub ustalenie tego stanu w innym przewidzianym przez prawo trybie, np. w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym, powinna znaleźć odzwierciedlenie w ewidencji gruntów i budynków. Prowadząc ewidencje gruntów i budynków, organy administracji publicznej, rejestrują jedynie stany w oparciu o określone dokumenty i nie mogą samodzielnie rozstrzygać w kwestii uprawnień objętych tymi dokumentami. Ewidencja jest tylko zbiorem informacji, rejestr ewidencji jest wyłącznie odzwierciedleniem danych wynikających z przedłożonych organowi dokumentów i stąd ma on charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny. Innymi słowy, ewidencja nie kształtuje nowego stanu prawnego lecz potwierdza stan zaistniały. Deklaratoryjny charakter wpisów do ewidencji gruntów i budynków oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego, a jedynie potwierdza stan prawny wynikający z dokumentów. Wpisy stanu prawnego nieruchomości dokonywane są w oparciu o odpisy prawomocnych decyzji i orzeczeń organów administracji oraz sądów, a także aktów notarialnych. Oznacza to, że za pomocą regulacji Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie można kwestionować, czy ustalać stanu faktycznego i prawnego na nieruchomości, ani też podważać tytułów dokonanych w ewidencji wpisów. Zatem organy prowadzące ewidencję nie są uprawnione do rozstrzygania stanu prawnego nieruchomości. Uznać tym samym należy, że jakiekolwiek uzasadnione wątpliwości dotyczące stanu prawnego nieruchomości nie pozwalają na prowadzenie postępowania w trybie administracyjnym służącym aktualizacji zapisów widniejących w ewidencji. W takiej sytuacji konieczne jest wszczęcie odpowiedniego postępowania przed sądem powszechnym, który będzie władny rozstrzygać spory na tle stanu prawnego nieruchomości (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt I OSK 3019/13). Aktualizacja wpisów w ewidencji gruntów i budynków ma zatem charakter materialno-techniczny, deklaratoryjny, czyli wtórny wobec już zaistniałych zdarzeń prawnych. Organy ewidencyjne rejestrują więc stany prawne ściśle ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Aktualizacja - co należy stanowczo podkreślić - jest procedurą sformalizowaną w zakresie określania dokumentów stanowiących podstawę zmienionego wpisu. Formalny i wtórny charakter tej procedury wyznacza też organom administracji publicznej sztywne i ścisłe granice postępowania - rejestracja i zmiany ewidencyjne mogą być dokonywane tylko w sposób przewidziany w rozporządzeniu. Ewidencja obejmuje dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków oraz lokali, a także dane dotyczące właścicieli nieruchomości oraz przysługujących im wielkości udziałów w prawie własności, a także daty określające nabycie oraz utratę tego prawa - § 10 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia. W przypadku gruntów o nieustalonym właścicielu w ewidencji wykazuje się dane osób i jednostek organizacyjnych, które tymi gruntami władają na zasadach samoistnego posiadania - w § 10 ust. 2 rozporządzenia. Przepis § 12 ust. 1 pkt 1-6 rozporządzenia stanowi, że prawa osób i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 2 oraz w § 11 ust. 1 pkt 1 i 2, do gruntów, budynków i lokali uwidacznia się w ewidencji na podstawie: 1) wpisów dokonanych w księgach wieczystych; 2) prawomocnych orzeczeń sądowych; 3) umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali; 4) ostatecznych decyzji administracyjnych; 5) dyspozycji zawartych w aktach normatywnych; 6) umów dzierżawy, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 2. W świetle § 44 pkt 2 rozporządzenia do zadań właściwego organu (starosty) związanych z prowadzeniem ewidencji należy między innymi utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, to jest zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. W § 45 ust. 1 rozporządzenia zapisano z kolei, że aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Organy ewidencyjne rejestrują w swych zbiorach jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne właściwe organy orzekające. Ujawniony w ewidencji gruntów stan prawny musi być oparty na odpowiednich dokumentach i tym samym zgodny z tymi dokumentami, to jest prawomocnymi orzeczeniami sądowymi, ostatecznymi decyzjami administracyjnymi, jak i z treścią czynności prawnych dokonanych w formie aktów notarialnych, spisanymi umowami i ugodami w postępowaniu sądowym i administracyjnym lub innymi dokumentami posiadającymi moc dowodową dla ustalenia prawa własności. Pochodny charakter informacji znajdujących się w ewidencji w stosunku do źródeł tych informacji wymienionych w rozporządzeniu oznacza, że wszelkie zmiany danych ewidencyjnych powinny mieć charakter - bezsporny - ani nie powinny budzić uzasadnionych wątpliwości. Obowiązek zamieszczania w ewidencji wyłącznie danych niespornych wyklucza samodzielne rozstrzyganie przez organ rejestrujący wszelkich kwestii związanych z prawem nieruchomości. Rola ewidencji gruntów i budynków polega jedynie na dokumentowaniu niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego, a organy ją prowadzące sprawują wyłącznie funkcje ewidencyjno-dokumentacyjne. Jakiekolwiek uzasadnione wątpliwości co do stanu prawnego nieruchomości nie pozwalają na prowadzenie postępowania w trybie administracyjnym służącym aktualizacji zapisów widniejących w ewidencji. W takiej sytuacji konieczne jest wszczęcie odpowiedniego postępowania przed sądem powszechnym, który będzie władny rozstrzygać spory na tle stanu prawnego nieruchomości. Ponadto, w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że ewidencja gruntów pełniąc funkcje informacyjno-techniczne, nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw. Rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy, a zmiany danych w ewidencji gruntów można dokonać tylko w oparciu o decyzje administracyjne, orzeczenia sądowe lub akty notarialne, w których zawarte są dane objęte ewidencją gruntów (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1596/10 i przywołane w nim orzecznictwo). Powyższe uwagi dotyczące charakteru i funkcji ewidencji gruntów i budynków, mają istotny wpływ na ocenę prawidłowości zapadłych w kontrolowanej sprawie decyzji. Niniejsze postępowanie zostało zainicjonowane wnioskiem z dnia 17 lipca 2018 r. (18 lipca 2018 r. data wpływu do organu) Wspólnoty Mieszkaniowej w S. reprezentowanej przez R. C. i L. C. (zarząd), do którego dołączono inwentaryzację przedmiotowego budynku. Wniesiono o podjęcie czynności zgodnie z kompetencją i wprowadzenia zmian w opisie budynku oraz położonych w nim lokali. Następnie pismem z dnia 24 lipca 2018r., w związku z wezwaniem do uzupełnienia wniosku, doprecyzowano wniosek, domagając się dokonania aktualizacji danych budynku stosownie do § 63 ust. 1 pkt 14 lit. a rozporządzania, w konsekwencji przedstawienia takiego stanowiska, organ pierwszej instancji wydał decyzję. Prawidłowo organ drugiej instancji wskazał, że przedmiotowy wniosek należało traktować jako wniosek o aktualizację informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków dotyczących ww. budynku mieszkalnego. Bezsporne było w sprawie, że w przedmiotowym budynku mieszkalnym wyodrębnionych jest 11 lokali mieszkalnych, zaś ostatni lokal mieszkalny został wyodrębniony w 2009 r. (akt notarialnego Rep. A nr [...]z dnia 23 lipca 2009r., umowa ustanowienia odrębnej własności lokalu i sprzedaży). Lokal ten powstał na skutek zaadaptowania pomieszczenia gospodarczego. W akcie notarialnym określono łączną powierzchnię użytkową wszystkich lokali na 395,45 m2 oraz jak zaznaczyły organy, zostały w nim ponownie ustalone udziały właścicieli poszczególnych lokali w częściach wspólnych nieruchomości (okoliczności poza sporem). Nie było w sprawie kwestionowane, że w związku z dokonaniem zabudowy tarasu w lokalu mieszkalnym nr 3, którego właścicielem jest R. C. (2016 r.) oraz wcześniej tarasu w lokalu mieszkalnym nr 7, którego właścicielką jest E.S. , zmieniła się powierzchnia użytkowa lokali mieszkalnych, ale również z uwagi na charakter dokonanej zabudowy, uległa zmianie powierzchnia użytkowa budynku. I tak, z załączonego do inwentaryzacji protokołu pomiaru, powierzchnia użytkowa lokalu nr 3 wynosi - 50,74 m2, zaś lokalu nr 7 wynosi - 50,54 m2, przy czym zaznaczono, że wobec braku dostępu do tego ostatniego lokalu przyjęto powierzchnię z dokumentacji archiwalnej. Natomiast w księgach wieczystych lokali mieszkalnych nr 3 i nr 7, powierzchnie użytkowe tych lokali wynoszą odpowiednio: 29,4000 m2 i 28,6300 m2 (wydruki z ksiąg wieczystych w aktach adm. organu odwoławczego). Analogicznie w wypisach z rejestru lokali powierzchnia użytkowa lokalu nr 3 wynosi 29,40 m2, zaś lokalu nr 7 wynosi 28,63m2. Natomiast w wypisie z kartoteki budynku powierzchnia użytkowa wyodrębnionych lokali stanowi 395,45m2, zaś z załączonego inwentaryzacji wniosku pomiaru 442,30m2. Jednak przed przystąpieniem dalszych rozważań nie można nie zauważyć, że w dniu 8 marca 2018 r. zapadł przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku w sprawie III SA/Gd 1044/17 prawomocny wyrok, którym oddalono skargę R. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w przedmiocie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków. R. C. w przedmiotowym postępowaniu (występując jako właściciel lokalu mieszkalnego nr 3, a nie jako przedstawiciel wspólnoty) wnioskiem z dnia 14 listopada 2016 r. wystąpił do Prezydenta Miasta o zmianę danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków w zakresie powierzchni użytkowej swojego lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w S. w budynku przy ul. Mickiewicza 31 poprzez ujawnienie powierzchni rozbudowanego lokalu mieszkalnego (z 29,40 m2 na 51,33 m2). Wniosek ten był konsekwencją, analogicznie jak w niniejszej sprawie, przeprowadzoną inwestycją zabudowy istniejącego pomieszczenia przynależnego do lokalu w postaci tarasu. Do wniosku została również dołączona inwentaryzacja budowlana przedmiotowego lokalu. W uzasadnieniu wyroku Sąd szczegółowo uzasadnił reprezentowane stanowisko w sprawie oraz wskazał jakie czynności powinny być podjęte w zaistniałej sytuacji. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 15 maja 2018 r. Jednak mimo treści wydanego wcześniej orzeczenia, zostało zainicjowane niniejsze postępowanie, w którym domagano się wprowadzenia zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, tym razem w zakresie zwiększonej powierzchni użytkowej budynku, w skład którego wchodzi lokal mieszkalny nr [...] R. C. o powiększonej w wyniku rozbudowy tarasu powierzchni użytkowej. Można w tym miejscu zaznaczyć, że w uzasadnieniu tego wyroku podniesiono, iż zakupiony przez R. C. lokal mieszkalny nr [...] ma powierzchnię użytkową 29,40 m2, zaś udział we współwłasności nieruchomości wspólnej wynosi 0,09, zaś z załączonej do wniosku inwentaryzacji wynika, że powierzchnia użytkowa lokalu nr 3 uległa zmianie w wyniku zabudowy tarasu z 29,40 m2 na 51,33 m2. Odnosząc się do złożonego w niniejszej sprawie wniosku, to wnioskiem tym zmierzano do wprowadzenia - zmiany danych - zawartych w ewidencji gruntów i budynków, dotyczącej powierzchni użytkowej budynku, która to zmiana wynikała ze zmiany powierzchni użytkowej lokali mieszkalnych. W realiach niniejszej sprawy wniosku tego nie można utożsamiać z czynnością, o której mowa w przepisie art. 29 ust 1 lit. c ustawy o własności lokali, który stanowi, że zarząd (...) jest obowiązany do podjęcia czynności zmierzających do opracowania lub aktualizacji dokumentacji technicznej budynku i rozliczenia kosztów związanych z opracowaniem lub aktualizacją tej dokumentacji. W tym też miejscu należy podkreślić, że w załączonej do wniosku dokumentacji inwentaryzacyjnej - w jej punkcie C - określono powierzchnię całkowitą i użytkową poszczególnych lokali mieszkalnych wchodzących w skład budynku mieszkalnego, w tym lokalu nr [...] i nr [...], przypisując im odpowiedni udział procentowy w częściach wspólnych. Fakt ten potwierdza jednoznacznie, że wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze, powierzchnie użytkowe budynku i wyodrębnionych lokali nie są obojętne dla stosunków własnościowych. Wprost przeciwnie są z nimi ściśle związane. W tym też zakresie stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu decyzji jest prawidłowe, podobnie jak wynikające z niego wnioski, stosownie do poniższej przywołanej regulacji prawnej. Zgodnie z § 24 ust. 1 rozporządzenia, rejestr budynków jest raportem sporządzonym na podstawie danych ewidencyjnych wymienionych w § 63 ust. 1 pkt 1, 2, 4-26 i § 64, dotyczących budynków stanowiących odrębny od gruntu przedmiot własności, zestawionych według przynależności tych budynków do poszczególnych jednostek rejestrowych budynków. Zgodnie z § 24 ust. 2 rozporządzenia rejestr budynków zawiera ponadto: 1) informacje określające: a) właścicieli budynków oraz ich udziały w prawie własności, b) trwałych zarządców budynków Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego oraz ich udziały w trwałym zarządzie; 2) oznaczenia jednostek rejestrowych gruntów związanych z poszczególnymi budynkami. Natomiast stosownie do § 25 ust. 1 rozporządzenia, rejestr lokali jest raportem sporządzonym na podstawie danych ewidencyjnych, wymienionych w § 70 ust. 1 i 2, dotyczących lokali stanowiących odrębne nieruchomości, zgrupowanych według ich przynależności do poszczególnych jednostek rejestrowych lokali Rejestr lokali zawiera ponadto m.in. dane określające: właścicieli lokali oraz ich udziały w prawie własności oraz udziały właścicieli lokali w nieruchomościach wspólnych związanych z lokalami (§ 25 ust. 2 pkt 1a i pkt 2 pkt 2 rozporządzenia). Natomiast według § 70 ust. 1 pkt 7 i 8 rozporządzenia, w kategorii "dane ewidencyjne" mieści się pole powierzchni użytkowej lokalu i pole powierzchni pomieszczeń przynależnych do lokalu. Do danych tych prawodawca zaliczył ponadto w przypadku lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość także oznaczenie księgi wieczystej § 70 ust. 2 pkt 18 rozporządzenia. Zgodnie z § 63 ust. 1 pkt 14) i 15) rozporządzenia, danymi ewidencyjnymi dotyczącymi budynku są: pole powierzchni użytkowej budynku ustalone na podstawie: a) obmiarów, b) informacji zawartych w projekcie budowlanym; łączne pole powierzchni użytkowej: a) lokali stanowiących odrębne nieruchomości, b) lokali niewyodrębnionych, c) pomieszczeń przynależnych do lokali; Stosownie do § 63 ust. 3 rozporządzenia pole powierzchni użytkowej lokalu oraz pomieszczeń przynależnych do lokalu ustala się zgodnie z zasadami określonymi w art. 2 ust. 1 pkt 7 oraz ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 150, z 2015 r. poz. 1322 i 1777 oraz z 2016 r. poz. 8). W art. 2 ust. 1 pkt 7 powyżej wskazanej ustawy zapisano, że przez powierzchnię użytkową lokalu należy rozumieć powierzchnię wszystkich pomieszczeń znajdujących się w lokalu, a w szczególności pokoi, kuchni, spiżarni, przedpokoi, holi, korytarzy, łazienek oraz innych pomieszczeń służących mieszkalnym i gospodarczym potrzebom lokatora, bez względu na ich przeznaczenie i sposób używania; za powierzchnię użytkową lokalu nie uważa się powierzchni balkonów, tarasów i loggii, antresoli, szaf i schowków w ścianach, pralni, suszarni, wózkowni, strychów, piwnic i komórek przeznaczonych do przechowywania opału. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o własności lokali, w przypadku wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi. Ponieważ doszło do wyodrębnienia własności wszystkich lokali w przedmiotowym budynku, właścicielom poszczególnych lokali przysługuje niewątpliwie udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokalu, którego wysokość określona została w powyższy sposób. Łączne zaś pole powierzchni użytkowej wszystkich lokali stanowiących odrębne nieruchomości (lokali wyodrębnionych) zgodnie z § 63 ust. 1 pkt 15 lit. a rozporządzenia stanowi - dane ewidencyjne budynku. Uwzględniając wtóry i deklaratoryjny charakter ewidencji gruntów i budynków oraz przywołane powyżej przepisy prawa, w okolicznościach niniejszej sprawy prawidłowo przyjęto, że przedłożona dokumentacja inwentaryzacyjna nie może stanowić podstawy do wprowadzenia wnioskowanej zmiany w ewidencji. Zmiana ta, przede wszystkim jak podniósł organ drugiej instancji, stanowi konsekwencję zmiany powierzchni znajdujących się w budynku lokali mieszkalnych i jej skutkiem byłaby zmiana udziału właścicieli w częściach wspólnych budynku, a co za tym idzie udziałów wszystkich właścicieli odrębnych lokali w nieruchomości wspólnej. Złożony więc wniosek nie mógł być zrealizowany, gdyż nie dotyczył tylko zmiany stanu faktycznego, a mianowicie zmiany powierzchni budynku (związanej ściśle z powierzchnią lokali), ale jednocześnie ingerował w stan prawny nieruchomości, gdyż dokonując tych czynności organ ewidencyjny wkraczałby w sferę stosunku cywilnoprawnego powstałego na podstawie czynności prawnej ustanowienia odrębnej własności lokalu, dokonywanej w umowie zawartej w formie aktu notarialnego i wywołanych przez nią skutków prawnych. Jednak, co również ważne, dane związane z powierzchnią użytkową lokali mieszkalnych wyodrębnionych, które bezpośrednio przekładają się na powierzchnię użytkową budynku, zostały już ujawnione w księgach wieczystych, jak i w rejestrze lokali. Ujawnione powierzchnie są niezgodnie z powierzchniami wskazanymi w inwentaryzacji. Jak już podniesiono danymi ewidencyjnymi dotyczącymi budynku są łączne pole powierzchni użytkowej lokali stanowiących odrębne nieruchomości (§ 63 ust. 1 pkt 15 lit. a rozporządzenia). Powierzchnia użytkowa wszystkich lokali odrębnych została określona w umowie zawartej w formie ww. aktu notarialnego w związku z wyodrębnieniem ostatniego z lokali mieszkalnych i ujawniona w rejestrze budynku (395,45m2). W tym też aspekcie nie mamy do czynienia jedynie z "przyjęciem" danych lecz ze zmianą danych już ujawnionych, i tym samym w świetle dokonanych rozważań, nie można zarzucić organom odmawiającym wprowadzenia zmiany naruszenia § 63 ust. 1 pkt 14 lit. a ww. rozporządzenia, w opisanej powyżej sytuacji. Jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny organ ewidencyjny nie może bowiem dokonać takich zmian w ewidencji, które ingerowałyby w ustalony stan prawny nieruchomości lokalowych, zwłaszcza gdy z prawem własności tej nieruchomości lokalowej związane są określone udziały w prawie do gruntu i w częściach wspólnych budynków. Jak wielokrotnie podnoszono ewidencja gruntów nie jest postępowaniem za pomocą którego można ustalać, czy też zmieniać stan prawny nieruchomości, w tym obalić wynikające z księgi wieczystej domniemanie dotyczące stanu prawnego nieruchomości (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3251/15). Trzeba tu podkreślić, że stosownie do treści 47 ust. 2 rozporządzenia w celu zapewnienia - wewnętrznej spójności operatu ewidencyjnego - jednocześnie dokonuje się aktualizacji rzeczowych praw związanych, a w szczególności - własności lokalu oraz udziału we współwłasności gruntu oraz własności lokalu oraz udziału we współwłasności budynku. Tym samym aktualizacja (wprowadzanie zmian) nie może prowadzić do wewnętrznej sprzeczności operatu ewidencyjnego. Dlatego na organie ewidencyjnym ciąży obowiązek szczegółowego i starannego badania przedłożonych dokumentów, pod kątem stwierdzenia czy są właściwe i wystarczające do wprowadzenia określonych zamian, uwzględniając stan faktyczny i prawny oraz związane z nimi regulacje. Jeżeli nie są to dokumenty właściwe, organ odmawia wprowadzenia żądanych zmian. Organ drugiej instancji prawidłowo uznał zatem, że ujawniony w ewidencji stan faktyczny i prawny musi być oparty na wskazanych przez niego dokumentach i tym samym zgodny z tymi dokumentami, zaś przedłożona inwentaryzacja jest niewystarczająca dla wprowadzenia wnioskowanej zmiany, odnosząc się zarazem do zarzutu naruszenia ww. przepisu rozporządzenia, podniesionego w odwołaniu. Natomiast na podmiotach zgłaszających zmiany do bazy ewidencji gruntów i budynków ciąży obowiązek dostarczenia właściwych dokumentów, niezbędnych do wprowadzenia żądanych zmian. Podstawę wprowadzenia zmian ewidencyjnych stanowią, jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dokumenty wymienione w art. 23 ustawy, odpisy prawomocnych orzeczeń sądowych, zawiadomienia o nowych wpisach w działach I i II księgi wieczystej, odpisy aktów notarialnych, aktów poświadczenia dziedziczenia, odpisy ostatecznych decyzji administracyjnych wraz załącznikami stanowiącymi ich integralną część, odpisy odpowiednich dokumentów wymaganych przez prawo budowlane lub zawiadomienia o zmianie danych zawartych w ewidencji ludności (takie też dokumenty nie zostały przedstawione). Jak już zaznaczono jakiekolwiek uzasadnione wątpliwości co do stanu faktycznego i prawnego nieruchomości nie pozwalają na prowadzenie postępowania w trybie administracyjnym służącym aktualizacji zapisów widniejących w ewidencji. Dlatego, niezależnie od poczynionych już rozważań należy podnieść, że stan nieruchomości związany z powierzchniami użytkowymi budynku i lokali mieszkalnych, budził również uzasadnione wątpliwości z innych przyczyn. Wskazuje na to, treść złożonego w toku postępowania odwoławczego pisma procesowego z dnia 1 października 2018 r. wraz z załączoną do niego korespondencją uczestniczki postępowania E.W., właścicielki rozbudowanego lokalu mieszkalnego nr 7 czy też stanowisko przedstawione przez nią na rozprawie sądowej w dniu 11 kwietnia 2019 r. (vide: protokół rozprawy). W piśmie tym, jak i w pismach stanowiących załączniki do niego, w tym w piśmie z dnia 15 marca 2017 r. (data wpływ do Urzędu Miasta) adresowanym do Prezydent Miasta, uczestniczka nawiązuje m.in. do zmian powierzchni użytkowej lokali mieszkalnych związanych z rozbudową tarasów, konieczności uregulowania kwestii udziałów w nieruchomości wspólnej i bezskutecznych próśb kierowanych w tym zakresie do wspólnoty, czy też zaniżania przez wspólnotę mieszkaniową powierzchni nieruchomości wspólnej. Można dodać, że w ww. piśmie procesowym uczestniczka zaznaczyła również, że "autorem odwołania jest R. C., który co prawda wchodzi w skład Zarządu naszej Wspólnoty, ale w tej konkretnej sytuacji nie reprezentuje Wspólnoty, a występuje w swojej prywatnej sprawie". Z uwagi na powyższe okoliczności i obowiązujący stan prawny wniosek nie mógł być uwzględniony. Podniesione w skardze zarzuty uznać należało tym samym za niezasadne, jak również dotyczące naruszenia przepisów postępowania art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew argumentacji skarżącego, nie można uznać, że ocena stanu faktycznego sprawy oraz zgromadzonego materiału dowodowego została przeprowadzona z naruszeniem tych przepisów. Także zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Z treści powołanych przepisów wynika, że organ administracji publicznej podejmuje niezbędne czynności celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w sposób wyczerpujący zbiera i rozpatruje cały materiał dowodowy oraz ocenia na podstawie całego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Przepisy te statuują m.in. zasadę swobodnej oceny dowodów, a zatem nie wyznaczają one organowi merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Powyższe reguły zostały w rozpoznawanej sprawie zachowane. W aspekcie dokonanych powyżej rozważań trzeba podnieść, że nie każde stwierdzenie naruszenie prawa pozwala Sądowi na uchylenie kontrolowanych decyzji (w całości lub w części). Unormowanie zawarte w art. 145 § 1 pkt 1) a, b, c p.p.s.a. - stanowi o naruszeniu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszeniu prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku powoływania się na naruszenie przepisów prawa, skuteczne podniesienie zarzutów w tym zakresie wymaga wykazania, że powołane naruszenie miało wpływ lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w świetle poczynionych uwag, nie pozwala na stwierdzenia istnienia takiego rodzaju wadliwości w niniejszej sprawie. Istnienia takiego charakteru naruszeń w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał. Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego w sposób mogących mieć wpływ na wynik sprawy, jak też naruszeń prawa, które mogłyby przemawiać za unieważnieniem decyzji. Brak było więc podstaw do uwzględnienia skargi. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl). Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne, jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.