III SA/Gd 797/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy ze skargi K. S. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 25 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany uchyla zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia 14 lipca 2015 r. nr [...]. Orzeczeniem z dnia 25 sierpnia 2015r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji uniewinnił obwinionego sierż. K. S. w części zarzutu nr 3 dot. zameldowania się, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji z dnia 14 lipca 2015 r. nr [...]. Orzeczeniem tym sierż. K. S. został uniewinniony od zarzutu popełnienia czynu opisanego w pkt 1 i w pkt 3 dotyczącym oddania honoru oraz uznany za winnego popełnienia czynu określonego w pkt 2 i pkt 3 dot. zameldowania się oraz wymierzono mu karę nagany. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia podano art. 135n ust. 4 pkt 1 i 2, art. 133 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2015r. , poz. 355 ze zm.). W uzasadnieniu organ odwoławczy, powołując się na zgromadzony w postępowaniu materiał dowodowy, stwierdził, że w dniu 23 lutego 2015r. sierż. K. S. i sierż. P. G. pełnili służbę w godzinach 6.00-14.00 w patrolu zmotoryzowanym, w ramach działań "Centralnej Koordynacji na drodze krajowej nr 91". W godz. 6.45-7.40 ww. patrol prowadził statyczną kontrolę trzeźwości kierujących na ul. [...] w G.. Następnie policjanci rozpoczęli patrol dynamiczny trasy. Około godz. 11.05 na ulicy [...] w G. st. asp. K. S. oraz podkom. R. M. z Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji dokonali sprawdzenia sposobu pełnienia służby przez ww. patrol. Funkcjonariusze przeprowadzający czynności sprawdzające ujawnili, że ww. patrol z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji znajdował się w wyznaczonym rejonie służbowym oraz posiadał wymagane wyposażenie służbowe. Sierż. P. G. dokonał 9 kontroli drogowych pojazdów, wylegitymował 10 osób, a za ujawnione wykroczenia drogowe nałożył 9 mandatów karnych, zastosował 1 pouczenie, a także zatrzymał 1 dowód rejestracyjny pojazdu. Natomiast sierż. K. S. nie kontrolował żadnego pojazdu, nie wylegitymował żadnej osoby, a w notatniku służbowym dokonał zapisów o asekuracji podczas czynności służbowych wykonywanych przez sierż. P. G.. Podkom. R. M. po analizie zapisów z wideorejestratora ustalił, że w trakcie kontroli drogowych przeprowadzanych przez sierż. P. G., nie został zarejestrowany sierż. K. S. jako asystujący w trakcie interwencji. Ponadto, ww. funkcjonariusze z Komendy Wojewódzkiej Policji ujawnili, że sierż. K. S. po wyjściu z radiowozu nie założył czapki służbowej, miał podwinięte rękawy w ocieplaczu polarowym oraz niewłaściwie się zachował wobec policjantów z wyższym stopniem poprzez nieoddanie honoru oraz nie zameldowanie się. W związku z powyższym Komendant Miejski Policji wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko sierż. K. S.. Organ podał, że zgodnie z dyspozycją art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji - policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, przy czym naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Z kolei stosownie do art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy, naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. W dalszej części uzasadnienia organ przywołał treść § 36 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 maja 2009r. w sprawie umundurowania policjantów (Dz. U. z 2009 roku nr 90 poz. 738 z późn. zm.) w myśl którego, zabrania się policjantom noszenia przedmiotów umundurowania niezgodnie z ich przeznaczeniem. Organ wskazał również na regulację ujętą w pkt 17 ust. 6 i pkt 18 regulaminu musztry w Policji stanowiącego załącznik do zarządzenia nr 7 Komendanta Głównego Policji z dnia 1 marca 2013r. w sprawie regulaminu musztry w Policji (Dz. Urz. KGP z 2013r. poz. 18) oraz § 15 ust. 1 pkt 1 Zarządzenia nr 609 Komendanta Głównego Policji z dnia 25 czerwca 2007r. w sprawie sposobu pełnienia służby na drogach przez policjantów (Dz. Urz. KGP z 2007r, nr 13 poz. 100 z późn.zm.). Zdaniem organu - dowodowy w postaci zeznań świadków tj. P. G., K. S. oraz R. M. – przemawiają za uznaniem sierż. K. S. za winnego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego opisanego w pkt 2 dotyczącego umundurowania. Organ wyjaśnił, że strona była zobowiązana po wyjściu z pojazdu służbowego założyć czapkę służbową. Takie zachowanie zgodnie z § 36 ww. rozporządzenia stanowi niedopełnienie obowiązków wynikających z przepisu prawa, a tym samym naruszenie dyscypliny służbowej, o której mowa w art. 132 ust 3 pkt 3 ustawy o Policji. Ponadto organ ustalił, że obwiniony po czynnościach sprawdzających ponownie podwinął rękawy w bluzie służbowej. Tym samym popełnił przewinienie dyscyplinarne, a więc jego zachowanie winno być odebrane jako szczególnie naganne i świadomie skierowane na łamanie obowiązków służbowych wynikających z obowiązujących uregulowań prawnych. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie decyzji o uniewinnieniu obwinionego od popełnienia przewinienia dyscyplinarnego opisanego w pkt 1 i w pkt 3 dot. oddania honoru. Przewinienie opisane w pkt 3 zarzutów w zakresie dotyczącym zameldowania się, nie zostało przez organ pierwszej instancji dostatecznie udowodnione w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego i obowiązujących przepisów prawa. Organ podzielił przywołane w odwołaniu stanowisko strony i przyznał, że organ pierwszej instancji w uzasadnieniu orzeczenia odnosi się do instytucji przedstawienia się policjanta, o której mowa w pkt 64 ww. regulaminu, rozbieżnej z treścią zarzutu nr 3 w zakresie zameldowania się. Dlatego organ uznał, że kwalifikacja prawna zarzutu nr 3 jest niepełna, gdyż obejmuje jedynie instytucję oddania honoru, a pomija zameldowanie się. Co do wymiaru orzeczonej kary dyscyplinarnej organ uznał, że jest ona adekwatna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia. Wyjaśniono, że uwzględniając dyrektywy wymiaru kary określone w art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, organ podzielił stanowisko organu pierwszej instancji co do zawinionego charakteru naruszenia dyscypliny służbowej przez obwinionego i wymiaru kary. W związku z tym orzeczoną karę dyscyplinarną uznano za właściwą i współmierną do popełnionego czynu, ponieważ uwzględnia ona okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, tj. lekceważący stosunek obwinionego do ciążących na nim obowiązków służbowych. Brak było podstaw do uznania, że stopień winy bądź stopień ich szkodliwości dla służby nie jest znaczny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji, K. S. wniósł o jego uchylenie. Skarżący zarzucił naruszenie art. 132 ust. 1-3, art. 132a ust 1 i 2, art. 135g ust. 1 i 2, art. 135f ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy o Policji. Wyjaśnił, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 maja 2009r. w sprawie umundurowania policjantów nie istnieją takie przedmioty umundurowania jak bluza służbowa czy czapka służbowa. W związku z tym sposób ich noszenia nie może być regulowany § 36 ww. rozporządzenia. Zatem zdaniem skarżącego kwalifikacja prawna przyjęta przez organ orzekający nie odpowiada opisowi czynu i powoduje wewnętrzną sprzeczność orzeczenia i jego wadliwość. Skarżący podał, że posiadał ocieplacz z polaru – zgodnie z § 7 pkt 4 ww. rozporządzenia – oraz czapkę gabardynową, o jakiej mowa w § 5 pkt 1 rozporządzenia. Skarżący zarzucił organom, że w toku postępowania złożył pisemne wyjaśnienia, składał wnioski dowodowe, których realizacja mogłaby rozstrzygnąć wątpliwości. Organ jednak nie uwzględnił wyjaśnień i wniosków dowodowych, czym naruszył art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Nie została także zweryfikowana bezstronność świadków, co do których skarżący poddał w wątpliwości ich obiektywizm. Skarżący nie zgodził się także z opisem czynu twierdząc, że opis zarzucanego czynu powinien być dokładny i winien wynikać z materiału dowodowego. Organ nie może sam dopowiadać sobie pewnych faktów. Skarżący twierdził także, że nie zawsze pełnienie służby bez założonej czapki jest przewinieniem. Dotyczy to także podciągnięcia lub podwinięcia rękawów ponad nadgarstki. Podał, że opuszczone rękawy w bluzie polanowej utrudniają sporządzenie dokumentacji i zasłaniają zegarek na nadgarstku. Skarżący twierdził, że rozpatrywanie pełnienia służby bez czapki i z podciągniętymi rękawami bluzy służbowej byłoby możliwe w sytuacji długotrwałego pełnienia służby poza pojazdem. Ze względu jednak na aspekt funkcjonalny, w niektórych sytuacjach jest to niemożliwe. Skarżący zarzucił także uniemożliwienie mu prowadzenia skutecznej obrony. Nie mógł wykonywać odpisów z akt postępowania. Taka sytuacja utrudniała mu skuteczną obronę swoich praw. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie. Dodano, że zgodnie z art. 135f ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji w toku postępowania dyscyplinarnego obwinionemu przysługuje jedynie prawo do przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego oraz sporządzania z nich odpisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd przy tym zauważa, że, mając na uwadze treść skargi, objął zakresem swojej kontroli wydane w sprawie akty w zakresie, w jakim organy orzekły o uznaniu skarżącego winnym popełnienia czynu opisanego w pkt 2. Sąd dał temu wyraz określając w wyroku, że przedmiotem postępowania przed Sądem było wymierzenie kary dyscyplinarnej nagany. Jak bowiem wynika z uzasadnienia skargi, skarżący nie zgadza się z uznaniem go za winnego popełnienia ww. czynu. Nie odnosi się zaś w skardze do tych części orzeczeń, w których został uniewinniony od zarzutów popełnienia przewinień opisanych w pkt 1 i 3, zatem w tym zakresie orzeczenie organu odwoławczego stało się prawomocne. W ocenie Sądu organy uznając skarżącego za winnego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego określonego w pkt 2 i orzekając o ukaraniu go karą nagany, dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.). Postępowanie dyscyplinarne wobec policjantów prowadzone jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". W przepisach ustawy zawarta jest regulacja materialnoprawnej odpowiedzialności policjantów, jak również regulacja procesowa postępowania dyscyplinarnego. Regulacja postępowania dyscyplinarnego jest regulacją pełną w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy zakończenia, poza unormowaniem zawartym w przepisie art. 135p ust. 1 ustawy, który odsyła w zakresie nieuregulowanym w ustawie do stosowania odpowiednio przepisów Kodeksu postępowania karnego. Zgodnie z przepisami ustawy o Policji, w przypadku uzasadnionego przypuszczenia popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego, przełożony dyscyplinarny wszczyna postępowanie dyscyplinarne (w określonych przypadkach) bądź może je wszcząć na wniosek pokrzywdzonego (art. 134i ust. 1 ustawy). Na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o uniewinnieniu albo odstąpieniu od ukarania, albo ukaraniu, albo o umorzeniu postępowania (art. 135j ust. 1 ustawy). Orzeczenie powinno zawierać m.in. opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną; rozstrzygnięcie o uniewinnieniu, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania lub wymierzeniu kary dyscyplinarnej albo umorzeniu postępowania dyscyplinarnego; uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia (art. 135j ust. 2 pkt 4 - 6 ustawy). Z przytoczonych przepisów wynika, że w postępowaniu dyscyplinarnym istotny jest opis zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego oraz jego kwalifikacja prawna. W postępowaniu tym policjantowi stawia się konkretny zarzut , a rozstrzygnięcie jest ściśle związane z poczynionymi ustaleniami dotyczącymi tegoż zarzutu. Postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem quasi - karnym, w którym nie dokonuje się oceny, czy policjant popełnił jakiekolwiek przewinienie dyscyplinarne, ale czy popełnił zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne. W niniejszej sprawie zarzucono skarżącemu i uznano go za winnego tego, że w dniu 23 lutego 2015r. w G. popełnił przewinienie dyscyplinarne, polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej przez to, że podczas pełnienia służby w patrolu zmotoryzowanym wraz z sierż. P. G. pojazdem nieoznakowanym [...] nr rej. [...] kryp. [..], podczas kontroli przez funkcjonariuszy Komendy Wojewódzkiej Policji podkom. R. M. i st. asp. K. S., po wyjściu z radiowozu nie miał założonej czapki służbowej oraz posiadał podwinięte za łokcie rękawy bluzy służbowej tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji w zw. z § 36 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 maja 2009 r. w sprawie umundurowania policjantów ( Dz.U. Nr 90, poz. 738), zwane dalej "rozporządzeniem" ( przewinienie opisane w pkt 2 orzeczenia). Art. 132 ust. 1 ustawy stanowi, że policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. 2. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. 3. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności:[...] niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa (pkt 3). W myśl § 36 rozporządzenia zabrania się policjantom: 1) noszenia przedmiotów umundurowania niezgodnie z obowiązującym zestawem przedmiotów umundurowania albo niezgodnie z ich przeznaczeniem; 2) noszenia przedmiotów umundurowania o nieestetycznym wyglądzie lub o znacznym stopniu ich zużycia; 3) noszenia przedmiotów umundurowania w połączeniu z przedmiotami ubioru cywilnego; 4) samowolnego dokonywania przeróbek, poprawek i zniekształcania przedmiotów umundurowania. W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że poza ww. rozporządzeniem, zasady noszenia umundurowania zostały określone w Zarządzeniu Nr 7 Komendanta Głównego Policji z dnia 1 marca 2013 r. w sprawie regulaminu musztry w Policji ( Dz. Urz. KGP poz. 18 ), zwanego dalej "zarządzeniem", którego przepisy organy winny były uwzględnić wydając orzeczenie. W Rozdziale 1, w części zatytułowanej " Wizerunek umundurowanego policjanta" znajduje się pkt 7, w myśl którego w przypadku, gdy wygląd umundurowanego policjanta nie spełnia w ocenie przełożonego wymogów określonych w regulaminie, przełożony wydaje policjantowi polecenie niezwłocznego dostosowania wyglądu do określonych wymogów. Odmowa wykonania ww. polecenia stanowi przewinienie dyscyplinarne i jest podstawą wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w rozumieniu przepisów o odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów ( pkt 8 zarządzenia). Z brzmienia powołanych wyżej przepisów wynika, że w sytuacji, gdy przełożony stwierdzi, że policjant nie nosi umundurowania zgodnie z zasadami określonymi w przepisach o umundurowaniu ( zob. pkt 1 zarządzenia), nie jest to od razu traktowane jako przewinienie dyscyplinarne. Dopiero niewykonanie polecenia dostosowania wyglądu do obowiązujących wymogów stanowi przewinienie dyscyplinarne i jest podstawą do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Z podobną sytuacją mamy do czynienia w ustalonym stanie faktycznym sprawy, z tą różnicą, że funkcjonariusz, który zwrócił skarżącemu uwagę na nieprzepisowy wygląd umundurowania nie był jego przełożonym. Odnosząc się do powyższego należy stwierdzić, że nie do zaakceptowania jest stanowisko, które zakłada różne traktowanie osób znajdujących się w takiej samej sytuacji prawnej. Takie samo zachowanie funkcjonariusza nie może być raz uznawane za przewinienie dyscyplinarne, a innym razem nie. Warto w tym miejscu odwołać się do konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa (art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Równość wobec prawa należy rozumieć tak, iż wszystkie podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną w stopniu równym mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań dyskryminujących, czy też faworyzujących. Brak oceny zachowania skarżącego z punktu widzenia zawartych w zarządzeniu uregulowań, doprowadziła do powstania sytuacji, w której skarżący został ukarany karą dyscyplinarną za zachowanie, które w świetle pkt 7 zarządzenia, nie jest uznawane za przewinienie dyscyplinarne. Tym samym doszło do naruszenia w sprawie zasady równego traktowania podmiotów znajdujących, się w takiej samej lub zbliżonej sytuacji faktycznej. Podkreślić należy, że wskazana wyżej nierówność traktowania nie wynika z postanowień przepisów prawa, lecz jest wynikiem określonego sposobu działania organów. Uwzględniając powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że stanowisko organów, iż zachowanie skarżącego polegające na wyjściu z radiowozu bez założonej czapki gabardynowej oraz z zawiniętymi za łokcie rękawami, wypełnia znamiona przewinienia dyscyplinarnego opisanego w pkt 2 orzeczenia, jest nieprawidłowe. Dodatkowo Sąd stwierdza, że organy dokonały nieprawidłowej kwalifikacji zarzucanego czynu. Należy zauważyć, że w § 36 rozporządzenia wprowadzono szereg zakazów odnoszących się do zasad i sposobu noszenia umundurowania. Obowiązkiem organu dyscyplinarnego było zatem wskazanie, który wymieniony tam zakaz został przez funkcjonariusza naruszony, co wymagało powołania się na konkretny punkt § 36. Zgodnie bowiem z przepisami ustawy postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, ( art. 134i ust. 6 pkt 4), a potem orzeczenie powinno zawierać opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną (art. 135j ust. 2 pkt 4 - 6 ustawy). Organ pierwszej instancji dokonując oceny zachowania skarżącego z punktu widzenia przestrzegania zakazów wymienionych w § 36 rozporządzenia, wskazał na treść pkt 1 w całości. Skarżący podczas kontroli miał podwinięte rękawy bluzy służbowej oraz nie miał założonej czapki służbowej. Załącznik nr 1 do rozporządzenia jednoznacznie wskazuje sposób noszenia umundurowania służbowego tj. opuszczone rękawy, ubrana czapka. Wysokość podwinięcia rękawów nie miała zdaniem organu znaczenia. Z kolei Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że zgodnie z § 36 rozporządzenia zabrania się policjantom noszenia przedmiotów umundurowania niezgodnie z ich przeznaczeniem ( druga część pkt 1). W obowiązującym stanie prawnym policjant jest zobowiązany po wyjściu z pojazdu służbowego założyć czapkę służbową, a więc zapewnić wygląd zgodny z przepisami rozporządzenia. Zdaniem organu zachowanie skarżącego stanowiło niedopełnienie obowiązków służbowych wynikających z § 36 rozporządzenia, a tym samym naruszenie dyscypliny służbowej, o której mowa w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy. Odnosząc się do takiej argumentacji organu odwoławczego należy zauważyć, że budzi ona wątpliwości, bowiem, jakkolwiek skarżący po wyjściu z samochodu nie miał założonej czapki, jednak założył ją zaraz po tym, jak zdjął ją z tylnego siedzenia pojazdu, dopasowując swój wygląd do wymaganego przepisami rozporządzenia. Wynika z powyższego, że oba organy, wbrew obowiązkowi, o którym była mowa wcześniej, wadliwie postawiły zarzut naruszenia § 36 rozporządzenia. Skarżący swym postępowaniem, jak wynika z jego opisu, nie mógł bowiem naruszyć wszystkich zakazów wymienionych w tym przepisie. Tymczasem konieczna jest spójność pomiędzy słownym opisem przewinienia a jego zakwalifikowaniem prawnym. Nie można przy tym uznać, że zacytowanie w uzasadnieniu fragmentu przepisu konwaliduje błąd jaki popełniły organy. Należy przy tym zauważyć, że organ pierwszej instancji przywołał całą treść pkt 1 § 36 rozporządzenia, zaś organ odwoławczy jego część po spójniku "albo". To wskazuje, że w tej kwestii organy nie miały jednolitego stanowiska. Dodać należy, że skarżący zarzuca organom, że przyjęta przez nie kwalifikacja prawna nie odpowiada opisowi czynu i powoduje wewnętrzną sprzeczność orzeczenia i jego wadliwość. Skarżący podał, że posiadał ocieplacz z polaru – zgodnie z § 7 pkt 4 ww. rozporządzenia – oraz czapkę gabardynową, o jakiej mowa w § 5 pkt 1 rozporządzenia, tymczasem organy zarzucały, że nie miał założonej czapki służbowej oraz posiadał podwinięte rękawy bluzy służbowej. Zdaniem Sądu, organy stosujące prawo powinny posługiwać się takim samym aparatem pojęciowym, jak ustawodawca, toteż wydając akt stosowania prawa, w zakresie przyznanych mu ustawowo kompetencji, powinny stosować pojęcia mające określone, ustalone w przepisach prawa znaczenie, co – jak słusznie zauważył skarżący - w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, organy naruszyły art. 132 ust. 3 pkt 3 w związku z art. 135j ust. 1 ustawy przez niewłaściwe uznanie, że skarżący naruszył określone w § 36 rozporządzenia zakazy, art. 135 j ust. 2 pkt 4 ustawy przez wadliwą kwalifikację prawną przewinienia dyscyplinarnego opisanego w pkt 2. Nadto organ odwoławczy naruszył art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy, utrzymując w mocy wadliwe orzeczenie organu pierwszej instancji, którym uznano skarżącego za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt 2. W tym stanie sprawy, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił orzeczenia organów obu instancji w zakresie, w jakim organy orzekły o uznaniu skarżącego winnym popełnienia czynu opisanego w pkt 2, za co wymierzono mu karę dyscyplinarną nagany. Ponownie rozpoznając sprawę organ zastosuje się do wskazań Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku.