III SA/Gd 8/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa oddala skargę. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 17 września 2017 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa "A." Sp. z o.o. w G. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 sierpnia 2017 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. W dniu 20 kwietnia 2017 r. na drodze wojewódzkiej nr [...] w S. przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu Man (typu "laweta") o numerze rejestracyjnym [...] którym kierował P. C.. W chwili kontroli pojazd nie miał ładunku. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał, że w chwili kontroli realizował zlecenie, które otrzymał od Przedsiębiorstwa "A.", w którym jest zatrudniony tj. jechał z G. do G. na ul. [...] 1 zabrać samochód, który uległ awarii w celu przewiezienia go do warsztatu samochodowego na ul. [...] 8 w G.. Kierowca zeznał, że tego dnia wcześniej zawiózł zaś do G. inny samochód który miał awarię, z warsztatu Przedsiębiorstwa "A." na ul. [...] w G. do G. na wskazany przez właściciela pojazdu adres. Kierowca nie okazał kontrolującym wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji udzielonej zatrudniającej go firmie. Nie okazał także wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. Na tej podstawie kontrolujący stwierdzili, że choć w chwili kontroli pojazd nie miał ładunku, to wykonywano nim transport drogowy bez wymaganego zezwolenia lub licencji. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 11 sierpnia 2017 r. nr [...] na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. 2016, poz. 1907 z późn. zm.) oraz na podstawie ustaleń protokołu kontroli z dnia 20 kwietnia 2017 r. nałożył na Przedsiębiorstwo "A." Sp. z o.o. w G. karę pienieżną w wysokości 8000 zł za naruszenie określone w złączniku nr 3 do ww. ustawy pod l.p.1.1., polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu powoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Organ I instancji podkreślił jednocześnie, że w toku postępowania strona nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o zaistnieniu w sprawie okoliczności określonych w art. 92b ust. 1 oraz 92c ust. 1 cyt. ustawy, pozwalających na nienałożenie kary, pomimo stwierdzonego naruszenia. W odwołaniu Przedsiębiorstwo "A." zarzuciło organowi, że nałożył na stronę karę w sytuacji, gdy zatrzymany do kontroli samochód nie wykonywał żadnego transportu drogowego, tylko po prostu jechał. W ocenie strony stwierdzenie przez organ, że wykonywał transport drogowy bez ładunku jest niewłaściwe. Organ nie przedstawił w uzasadnieniu dowodów na przewóz uszkodzonego pojazdu z G. do G., a rozmowy telefoniczne przez telefon służbowy są sprawą firmy, a nie kontrolujących. Dlatego też w ocenie strony, w sprawie nie może być mowy o naruszeniu związanym z wykonywaniem transportu drogowego. Jednocześnie strona poinformowała, że na skutek pożaru hali serwisu i wyłączenia obiektu przez nadzór budowalny, działalność firmy na rynku usług motoryzacyjnych praktycznie zamarła. Decyzją z dnia 17 września 2017 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji jako zgodną z prawem. Organ odwoławczy ocenił, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli drogowej strona wykonywała przewóz rzeczy, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Potwierdza to bowiem protokół kontroli drogowej, który został podpisany przez kierowcę bez wnoszenia zastrzeżeń oraz składane pod rygorem odpowiedzialności karnej zeznania tego kierowcy. Wbrew zarzutom odwołania, zebrany materiał dowodowy potwierdził zatem wykonanie przez skarżącego usługi, której świadczenie wymaga posiadania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji. Kierowca bowiem nie tylko jechał kontrolowanym pojazdem, ale równocześnie wykonywał w imieniu strony, transport drogowy rzeczy. Nawiązując do definicji transportu drogowego z art. 4 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym organ podkreślił w szczególności, że czynności polegające na przewożeniu pojazdów pod wskazane adresy P. C. podejmował w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez Przedsiębiorstwo "A.", w którym jest zatrudniony jako kierowca. Dlatego też organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przewóz z dnia kontroli jako wykonywany bez zezwolenia, a więc skutkujący nałożeniem kary pieniężnej, stosownie do treści art. 92 a ust. 1, 6, 7 ustawy o transporcie drogowym oraz lp.1.1. załącznika nr 3 do tej ustawy. Przeprowadzone postępowanie dowodowe jednoznacznie wykazało, że w dniu kontroli strona skarżąca nie posiadała uprawnień do wykonywania transportu drogowego rzeczy. Podczas przeprowadzonej kontroli skarżący nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub wypisu z licencji. Także Urząd Miejski w G. w piśmie z dnia 9 maja 2017 r. oraz Główny Inspektor Transportu Drogowego w piśmie z dnia 17 maja 2017 r. potwierdzili, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał żadnych uprawnień na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Zgodnie z informacją z Urzędu Miejskiego w G. strona posiada zaświadczenie nr [...] przewozy drogowe na potrzeby własne. Zostało ono jednak wydane 4 maja 2017 r., a więc już po przeprowadzonej w dniu 20 kwietnia 2017 r. kontroli. Organ odwoławczy stwierdził końcowo, że w przedmiotowej sprawie do naruszenia przepisów doszło w wyniku działań skarżącego. Dlatego też brak jest podstawi do zmiany decyzji i umorzenia postępowania w oparciu o art. 92 c ustawy o transporcie drogowym, który może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na mające miejsce naruszenie, będące wynikiem okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub gdy za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przywozy została już nałożona kara przez inny organ. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, Przedsiębiorstwo A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. podniosło zarzuty naruszenia: 1) art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne przyjęcie, że okoliczności sprawy zostały należycie wyjaśnione w sytuacji, gdy w sprawie nie został zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy, 2) art. 138 § 1 w zw. z art. 86, art. 8 i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przeprowadzenie subsydiarnego dowodu z zeznań skarżącego zamiast dowodu z zeznań świadka (świadków) osoby która zlecała rzekomy przewóz pojazdu, niepouczenie skarżącego o możliwości odmowy składania zeznań 3) art. 1 ust. 2 pkt 2 lit a ustawy o transporcie drogowym poprzez błędne przyjęcie, że skarżący był podmiotem wykonującym przewóz drogowy oraz obciążenie go karą finansową. W ocenie strony skarżącej organ nie wyjaśnił należycie sprawy i wydał decyzję o nałożeniu kary, pomimo tego, że materiał dowodowy nie potwierdza, że skarżący wykonywał transport drogowy bez wymaganego zezwolenia. Skarżący przede wszystkim nie przyznał, aby w dniu 20 kwietnia 2017 r. wykonywał ww. pojazdem transport drogowy. Zatrzymany do kontroli pojazd nie przewoził żadnych rzeczy. W sprawie nie przesłuchano także osób dla potwierdzenia rzekomo wykonanego w dniu kontroli przewozu o bliżej nieokreślonych charakterze bliżej nieokreślonego, rzekomo uszkodzonego pojazdu z G. do G.. Brak jest również dokumentu zlecenia, faktury bądź innego dokumentu finansowego potwierdzającego wykonanie takiej usługi przewozu w tym dniu. W ocenie strony przyjęcie za udowodnioną ww. okoliczności jedynie na postawie notatki urzędowej ze stwierdzeniami kierowcy jest zaś niewystarczające i nie może przesadzać o charakterze wykonywanego w dniu kontroli przejazdu. W ocenie skarżącej organ arbitralnie przyjął, że skarżąca jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego nie przeprowadzając na tę okoliczność żadnego dowodu i nie ustosunkowując się do podnoszonych przez skarżącą twierdzeń W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie. W odpowiedzi wskazano jednocześnie, że organ administracyjny nie ma nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów na poparcie twierdzeń strony, w sytuacji gdy dowodów tych nie przedstawia całkowicie bierna w toku postępowania strona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 87 ust. 1 pkt 1 oraz art. 92a ust. 1 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.), zwanej dalej: "ustawą". Stosownie do pierwszego z tych przepisów, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika albo wypis z licencji. W myśl art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Powyższy przepis w ust. 6 stanowi, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. W załączniku nr 3 przewidziano kary pieniężne za naruszenia ogólnych zasad i warunków wykonywania transportu drogowego i przewozów na potrzeby własne, m.in. za naruszenie przepisów ustawy polegające na "wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji" – wysokość kary pieniężnej za wskazane naruszenie prawa została określona na kwotę 8.000 zł (Lp. 1.1 załącznika nr 3). W stanie prawnym wiążącym w tej sprawie art. 5 ust. 1 ustawy stanowił, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE. Zgodnie z art. 4 pkt 6a ustawy przewóz drogowy to transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1). W myśl art. 4 lit a wyżej wskazanego rozporządzenia WE nr 561/2006 przewóz drogowy oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub w części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z kolei w myśl art. 4 pkt 3 ustawy transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że w dniu 20 kwietnia 2017 r. w trakcie kontroli drogowej, kierujący pojazdem nie posiadał i nie okazał kontrolującemu wypisu z licencji ani wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, bądź zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych na potrzeby własne. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w dniu kontroli drogowej pracownik skarżącej wykonywał przewóz rzeczy, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy. Z akt sprawy wynika, że ustalenia faktyczne poczynione w trakcie kontroli nie budziły jakiegokolwiek sprzeciwu kierowcy pojazdu P. C. będącego pracownikiem skarżącej i wykonującego przewóz pojazdem, który skarżąca posiada w ramach umowy leasingu. Kierowca, w żaden sposób nie kwestionował dokonanych ustaleń w toku czynności kontrolnych. Natomiast przewóz ten odbywał się w ramach prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej, co wynika z analizy dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w tym z zeznań kierowcy. Potwierdzają to również złożone przez skarżącą do akt sprawy pisma z których wynika, że P. C. wykonuje ww. pojazdem usługi holowania w zakresie pomocy drogowej, jako pracownik mechanik samochodowy pogotowia technicznego (pismo i zaświadczenie z dnia 28 kwietnia 2017r., odpowiednio k. 23 i 18 akt administracyjnych). Jak zaś wynika z wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym przedmiot przeważającej działalności skarżącej stanowi " Konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli". Przewóz wykonywany w dniu kontroli był zatem przewozem pomocniczym w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej skarżącej. Nie ma tym samym znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność, że w momencie zatrzymania pojazdu nie był on załadowany. Podkreślenia wymaga, że jak wynika z powołanych wcześniej przepisów prawa, przewozem drogowym jest każda podróż odbywana w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy – wynika to wprost z definicji przewozu zawartej art. 4 lit a wyżej wskazanego rozporządzenia WE nr 561/2006, do którego odwołuje art. 4 pkt 6a ustawy. W podsumowaniu Sąd stwierdza, że sytuacji gdy skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, zaś posiadany przez nią pojazdu Man (typu "laweta") o numerze rejestracyjnym [...] był używany przez pracownika spółki do wykonywania usług holowania, poruszanie się takim pojazdem po drodze publicznej, nawet bez ładunku, było wykonywaniem transportu drogowego, o jakim mowa w art. 5 ust. 1, co wymagało uzyskania zezwolenia. Bezsporne jest przy tym, że w dniu kontroli skarżąca nie posiadała licencji, zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, bądź zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych na potrzeby własne. Nie doszło zatem w sprawie do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego. Niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. Wskazane przepisy nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, organy nie dopuściły się takiego naruszenia. Nie można podzielić stanowiska skarżącej, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. W szczególności materiałem tym jest ww. protokół kontroli z 20 kwietnia 2017 r. i protokół z przesłuchania kierowcy P. C., jak również znajdujące się w aktach sprawy pisma skarżącej. Podkreślenia wymaga, że jak trafnie wskazano w wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1175/17 ( również organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zwrócił na to uwagę), protokół kontroli drogowej sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego, jest w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. dokumentem urzędowym. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ, w zakresie jego działania, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Utrwalone protokołem czynności kontrolne mają charakter materialno-techniczny i odzwierciedlają ich przebieg oraz poczynione w ten sposób ustalenia. Dodatkowo protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, a zasadniczo niemożliwy do odtworzenia. Z tego powodu uznaje się go za dokument mający szczególną moc dowodową, co z drugiej strony winno zobowiązywać kontrolowanego do dołożenia ze swojej strony starań, żeby w protokole tym znalazły odzwierciedlenie wszystkie okoliczności stanu objętego kontrolą, w tym oświadczenia/twierdzenia kontrolowanego na ten temat. W świetle powyższego sporządzony w dniu 20 kwietnia 2017 r. protokołu kontroli nie jest " notatką urzędową ze stwierdzeniami kierowcy kontrolowanego pojazdu", jak stwierdzono na stronie 4 skargi, lecz dokumentem urzędowym. Obalenie ustaleń protokołu kontroli, jako dokumentu urzędowego jest - stosownie do art. 76 § 3 k.p.a. - możliwe, jednak wymaga przedstawienia dowodu przeciwko treści tego dokumentu. Tymczasem w sprawie takiego przeciwdowodu brak. Zauważyć należy, że skarżąca w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania została poinformowana o przysługującym jej prawach, w postępowaniu przed organem pierwszej instancji korzystała z prawa wypowiedzi poprzez składanie pism procesowych, jak również skorzystała z możliwości zapoznania się z aktami sprawy i złożenia ustnie wyjaśnień ( protokoły z dnia 3 sierpnia 2017 r. k. 29 i 30 akt administracyjnych), a w toku postępowania odwoławczego żadne wnioski dowodowe nie zostały przez nią złożone. W tych okolicznościach nie sposób uznać, że strona żądała przeprowadzenia konkretnych dowodów na konkretne okoliczności, a wbrew art. 78 § 1 k.p.a. organy nie uwzględniły takich żądań. Sąd stwierdził, że żadne wnioski dowodowe na okoliczności przeciwne, niż wynikające ze zgromadzonych w sprawie dowodów, nie zostały złożone, mimo możliwości, które daje choćby art. 76 § 3 k.p.a. Z uwagi na powyższe nie zasługiwało na aprobatę stanowisko skarżącej, że wyjaśnienie sprawy wymagało przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania świadków na okoliczność potwierdzenia wykonywanego rzekomo w dniu kontroli przewozu uszkodzonego pojazdu, brak jest również faktury bądź innego dokumentu finansowego potwierdzającego wykonanie usługi przewozu w dniu 20 kwietnia 2017 r. Powtórzyć należy, że skarżąca takich wniosków dowodowych w toku postępowania nie składała, zaś - jak wynika z wcześniejszych rozważań Sądu – okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zostały ustalone i nie wymagały dalszego wyjaśnienia. Nie zasługiwał tym samym również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 86 k.p.a. W ocenie Sądu nie można również zarzucić organowi odwoławczemu, że wydając zaskarżona decyzje naruszył art. 8 i 9 k.p.a. Swoją argumentację organ odwoławczy przedstawił w uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. uznając zgromadzony materiał dowodowy za wystarczający do rozstrzygnięcia, którą to ocenę należy zaakceptować. Organ wskazał przy tym motywy podjęcia rozstrzygnięcia oraz z jakich przyczyn zarzuty odwołania nie zasługiwały na uwzględnienie. Nie można zatem przyjąć, że naruszył zasady postępowania wskazane w ww. przepisach k.p.a. Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (vide: art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.