III SA/Gd 81/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na uchwałę Okręgowej Rady Lekarskiej z dnia 20 kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w prawie wykonywania zawodu lekarza postanawia odrzucić skargę. W następstwie postanowienia z dnia 19 listopada 2009 r. wydanego przez Sąd Rejonowy w S. V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych dniu 4 marca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga A.P. na uchwałę Okręgowej Rady Lekarskiej nr [...] dotyczącą powołania komisji dla oceny niezdolności do wykonywania zawodu lekarza. Fakt, iż w/w rozstrzygnięcie jest przedmiotem skargi potwierdził skarżący A.P. w piśmie z dnia 18 marca 2010 r., które w następstwie zarządzenia z dnia 11 marca 2010 r. wpłynęło do Sądu w dniu 22 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga do sądu administracyjnego może być wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Wyczerpanie środków zaskarżenia oznacza zatem sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Decyzja organu I instancji, która nie ma waloru ostateczności może być weryfikowana wyłącznie w drodze postępowania odwoławczego. Odnosząc się do realiów rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że uchwała do której nawiązuje skarga stanowiła w sprawie rozstrzygnięcie podjęte przez organ I instancji. W tej sytuacji skarżącemu, zgodnie z pouczeniem zawartym w w/w uchwale, przysługiwało prawo do złożenia odwołania do Naczelnej Rady Lekarskiej, a następnie, tj. po ewentualnym podjęciu rozstrzygnięcia merytorycznego przez Naczelną Radę Lekarską, prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wynika to z dyspozycji art. 14 ust. 1 i 2 mającej w sprawie zastosowanie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o izbach lekarskich (Dz. U. Nr 30, poz. 158 ze zm.). W sytuacji wydania stosownego rozstrzygnięcia przez Naczelną Radę Lekarską (a więc po wyczerpaniu środków zaskarżenia) skargę rozpatrzyłby zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, do którego sprawa zostałaby przekazana według właściwości. Skarżący zakwestionował tymczasem przed sądem administracyjnym uchwałę Okręgowej Rady Lekarskiej z dnia 20 kwietnia 2006 r. Zarządzeniem z dnia 11 marca 2010 r. wezwano więc skarżącego do wyjaśnienia w/w wątpliwości poprzez wskazanie, jaki jest przedmiot wniesionej skargi. W aktach znajduje się bowiem uchwała Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia 2 lutego 2007 r. utrzymująca w mocy uchwałę Okręgowej Rady Lekarskiej z dnia 8 czerwca 2006 r. w sprawie zawieszenia skarżącego w prawie wykonywania zawodu. Wobec jednoznacznej odpowiedzi skarżącego zawartej w piśmie z dnia 18 marca 2010 r. należy uznać, że skarga do sądu administracyjnego na uchwałę okręgowej rady lekarskiej jest niedopuszczalna. W świetle powyższych okoliczności skarga podlegać musi więc odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.