III SA/Gd 821/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 sierpnia 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 481/17 w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 7 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania świadczenia pielęgnacyjnego za nienależnie pobrane postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. W dniu 29 października 2018 r. J. C. wniósł do tutejszego Sądu wniosek "o wznowienie postępowania z uwagi na nowe okoliczności nieuniewinnienia mnie przez Sąd Okręgowy V Wydział Karny Odwoławczy [...] sygn. akt [...] wyrok z dnia 24 października 2018 r." Wskazany powyżej wniosek został zarejestrowany jako skarga o wznowienie postępowania sądowego w prawomocnie zakończonej sprawie III SA/Gd 481/17, dotyczącej uznania świadczenia pielęgnacyjnego za nienależnie pobrane. Zarządzeniem z dnia 8 grudnia 2018 r. wydanym na postawie art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") skarżący został wezwany do uzupełnienia barków formalnych skargi o wznowienie postępowania poprzez wskazanie – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – podstawy wznowienia i jej uzasadnienia oraz żądania o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia (to jest wyroku tut. Sądu z dnia 9 sierpnia 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 481/17). Wskazane wezwanie, w którym pouczono skarżącego również o treści art. 271 - 273 p.p.s.a., zostało skutecznie doręczone stronie w dniu 13 grudnia 2018 r. (co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru - k. 17 akt sądowych) i pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy podkreślić, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania ma charakter nadzwyczajny, gdyż może doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego. Dla wznowienia postepowania konieczne jest zatem spełnienie ściśle określonych w ustawie warunków formalnych. Zgodnie z art. 279 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Stosownie zaś do art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Reasumując, skarga o wznowienie musi opierać się na ustawowej podstawie wznowienia, a po drugie, powinna być wniesiona w terminie określonym w art. 277 p.p.s.a. (termin trzech miesięcy liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia). Wskazanie podstawy wznowieniowej jest obowiązkiem strony domagającej się ponownego przeprowadzenia postepowania w sprawie. W złożonej skardze J. C. nie wykazał jednak żadnej z ustawowych podstaw wznowienia określonych wyczerpująco w: - art. 271 p.p.s.a (wznowienie z uwagi na nieważność postepowania jeśli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli na wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania); - art. 272 p.p.s.a. (orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą aktu normatywnego na podstawie którego zostało wydane orzeczenie); - art. 273 § 1 p.p.s.a. (oparcie orzeczenia na dokumencie podrobionym lub przerobionym, oparcie orzeczenia na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym, uzyskanie orzeczenia za pomocą przestępstwa); - art. 273 § 2 p.p.s.a (późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu); - art. 273 § 3 p.p.s.a (późniejsze wykrycie prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy). Okoliczności, na postawie których skarżący chce domagać się wznowienia postepowania w sprawie nie wynikają też z nadesłanego odpisu sentencji wyroku sądu powszechnego z dnia 24 października 2018 r. (sygn. akt [...]). Mając powyższe na względzie, Sąd zwrócił się do skarżącego z wezwaniem o uzupełnienie stwierdzonych braków formalnych skargi. Skarżący został nadto pouczony o treści art. 271 -273 p.p.s.a. oraz o skutkach nieudzielenia odpowiedzi na wezwanie w zakreślonym przez Sąd terminie 7 dni, liczonym od dnia doręczenia wezwania. Powyższa informacja sprecyzowana została w sposób jasny, czytelny i nie mogący budzić wątpliwości co do tego, jakie skutki procesowe wiążą się z brakiem odpowiedzi. Takie pouczenie wypełnia nałożony dyspozycją art. 6 p.p.s.a, obowiązek udzielania przez sąd stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych i skutków ich zaniedbań. Z uwagi na to, że przedmiotowe wezwanie doręczone zostało stronie w dniu 13 grudnia 2018 r., termin do uzupełniania braków skargi upłynął z dniem 20 grudnia 2018 r. Z uwagi na nieusunięcie wskazanych powyżej braków formalnych, dotyczących koniecznych elementów jakie p.p.s.a przewiduje dla skargi o wznowienie postępowania skarga wniesiona przez J. C. podlegać musi odrzuceniu. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę o wznowienie postępowania na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.