III SA/Gd 823/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant Straszy sekretarz Sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] na uchwałę Rady Powiatu [...] z dnia 15 marca 2018 r. nr [...] w sprawie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów oraz wysokości kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały. W dniu 15 marca 2018 r. Rada Powiatu – wskazując w podstawie prawnej na art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tj.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1868 ze zm.) - dalej w skrócie jako: "u.s.p." oraz art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tj.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 ze zm.) - dalej w skrócie jako: "p.r.d." – podjęła uchwałę nr [...] w sprawie obowiązujących wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów oraz wysokości kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu. W § 1 uchwały ustalono wysokość opłat za usunięcie pojazdu z drogi : - rower lub motorower - 58,00 zł; - motocykl - 113,00 zł; - pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t - 390,00 zł; - pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t - 557,00 zł; - pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16 t - 685,00 zł; - pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t – 1.110,00 zł; - pojazd przewożący materiały niebezpieczne – 1.443,00 zł. W § 2 uchwały określono wysokość opłat za każdą rozpoczętą dobę przechowywania pojazdu usuniętego z drogi: - rower lub motorower - 13 zł; - motocykl - 15,00 zł; - pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t - 29,00 zł; - pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t - 40,00 zł; - pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16 t - 50,00 zł; - pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t - 90,00 zł; - pojazd przewożący materiały niebezpieczne -112,00 zł; W § 3 uchwały ustalono wysokość kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu powstałych przed wydaniem dyspozycji usunięcia lub w trakcie usuwania pojazdu jeżeli ustaną przyczyny jego usunięcia na poziomie: - 50% stawki opłat za usunięcie, przewidzianej w § 1 , odpowiedniej dla poszczególnych rodzajów pojazdów, gdy nie został rozpoczęty załadunek pojazdu, - 90% stawki opłat za usunięcie, przewidzianej w § 1 , odpowiedniej dla poszczególnych rodzajów pojazdów, w pozostałych przypadkach. Wykonanie uchwały powierzono Zarządowi Powiatu (§ 4). Ponadto postanowiono o: utracie mocy poprzednio obowiązującej uchwały Rady Powiatu w tej sprawie – z dnia 30 marca 2017 r. Nr [...] (§ 5), a także o wejściu w życie uchwały po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa (§ 6). Prokurator Prokuratury Rejonowej wniósł skargę na ww. uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zarzucając jej naruszenie art. 40 u.s.p. oraz 130a ust. 6 p.r.d., polegające na przekroczeniu przez Radę Powiatu upoważnienia ustawowego do wydania uchwały, zawartego w powyżej wskazanych przepisach, poprzez: 1) ustalenie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów (§ 1 i § 2 uchwały) bez uwzględnienia rzeczywiście ponoszonych kosztów przez powiat przy przekroczeniu granic swobody regulacyjnej, w ramach której następuje ustalenie tych opłat, 2) ustalenie (§ 3 uchwały) wysokości kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu powstałych przed wydaniem dyspozycji usunięcia, podczas gdy przepis art. 130a ust. 6 p.r.d. takiej możliwości nie przewiduje. Wskazując na tak sformułowane zarzuty Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. W uzasadnieniu skargi wskazano, że z przedłożonej dokumentacji – umów zawartych z wykonawcami w dniu 20.12.2017 r. wynika, że ceny za usuwanie, przemieszczenie, przechowywanie pojazdów są niższe lub znacznie niższe od stawek określonych w zaskarżonej uchwale. Zgodnie z art. 130a ust. 6a p.r.d. rada powiatu biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów ustala corocznie wysokość kosztów, która nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. Górna granica opłat i kosztów na rok 2018 określona została w obwieszczeniu Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym (M.P. z 2017 r., nr 772). W świetle art. 130a ust. 6 p.r.d. uchwała w przedmiocie ustalenia opłat za usunięcie pojazdu z drogi będzie zgodna z prawem wtedy, gdy jej treść zostanie zdeterminowana wyłącznie koniecznością sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1–2, oraz kosztami usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, a nie innymi przesłankami, jak zapewnienie wpływu dochodu do budżetu. Umowy zostały zawarte z podwykonawcami w dniu 20 grudnia 2017 r. , a uchwałę zawierającą wyższe stawki podjęto w dniu 15 marca 2018 r., wobec czego znane były rzeczywiste koszty, jakie poniesie powiat za wykonane usługi. W uzasadnieniu uchwały jako motyw ustalenia opłat w nowej wysokości wskazano na podwyższenie stawek w aktualnym obwieszczeniu Ministra Rozwoju i Finansów. Samo podniesienie stawek w obwieszczeniu nie może determinować ustalenia wysokości opłat. Pobierane od kierowców opłaty, w zakresie, w jakim wykraczają poza rzeczywiste koszty ponoszone przez powiat, są pobierane z przekroczeniem upoważnienia wynikającego z ustawy (art. 130a ust. 6 p.r.d.). W odniesieniu do określonych w § 3 uchwały kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu, powstałych przed wydaniem dyspozycji usunięcia Prokurator stwierdził, że zapis ten pozwala na pobranie kosztów określonych na zasadzie ryczałtu tylko na podstawie samego zgłoszenia. Tymczasem przepis zawierający delegację ustawową w tym zakresie, tj. art. 130a ust. 6 w zw. z art. 130a ust. 2 p.r.d. takiej możliwości nie przewiduje. Zatem jedynie w przypadku, gdy dojdzie do wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, a nie przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu – jak stanowi uchwała, jest możliwe naliczanie kosztów. W tym znaczeniu przepis uchwały wykracza poza upoważnienie ustawowe. Skarżący wskazał, że zakwestionowane przepisy wyczerpują niemal całą treść uchwały, a bez nich uchwała nie nadaje się do wykonania. Zasadne w tej sytuacji jest stwierdzenie nieważności uchwały w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, bowiem ustalenie stawek za usunięcie i przechowywanie pojazdów nastąpiło zgodnie z obowiązującym prawem. Podjęcie uchwały poprzedziło postępowanie ofertowe, mające na celu udzielenie zamówienia na usuwanie i przechowywanie usuniętych pojazdów. Przeprowadzono rozeznanie cenowe oraz ustalono wartość zamówienia na podstawie m.in. analizy wydatków z poprzednich 12 miesięcy. Opłaty za usunięcie pojazdu określone w § 1 zaskarżonej uchwały różnią się nieznacznie od kwot zaoferowanych przez potencjalnych wykonawców. Rada Powiatu działała prawidłowo w warunkach luzu decyzyjnego przewidzianego w art. 130a ust. 6 p.r.d., a wynikającego z możliwości takiej organizacji usuwania i przechowywania pojazdów, która zapewni zarówno skuteczność i szybkość działania, jak i ciągłość realizowanych usług. Powiat nie osiągnął żadnego dochodu z tytułu usuwania pojazdów, lecz odnotował stratę, wobec czego nie sposób skutecznie zarzucić organowi, aby uwzględniał przesłankę zapewnienia wpływów do budżetu powiatu. Stawki przyjęte w uchwale są znacząco niższe od stawek przyjętych w powiatach województwa pomorskiego. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego kosztów ustalonych w § 3 uchwały za odstąpienie od usunięcia pojazdu organ wskazał, że skarżący odczytuje ww. zapis jako przyzwolenie na pobieranie opłat od kierowców, gdy nie doszło jeszcze do wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Taki sposób interpretacji należy uznać za błędny, bowiem jest on oderwany od treści normy kompetencyjnej, tj. art. 130a ust. 2a w zw. z ust. 6 p.r.d. Obowiązek uiszczenia opłaty przez właściciela pojazdu powstaje dopiero wówczas, gdy doszło do wydania dyspozycji usunięcia pojazdu i powstały koszty związane z wydaniem takiej dyspozycji. Ustawodawca przyznaje radzie powiatu wyłącznie kompetencję do określenia wysokości kosztów, o których mowa w ust. 2a i w takich też ramach ustawowych działała Rada Powiatu podejmując zaskarżoną uchwałę. Właściciel nieprawidłowo zaparkowanego pojazdu, wobec którego wydano dyspozycję usunięcia go z drogi, ponosi koszty nawet w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu w trakcie jego usuwania. Nie ma zatem podstaw, aby ustanowiona przez Radę Powiatu opłata ryczałtowa nie obejmowała wszystkich składników kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, powstałych przed wydaniem takiej dyspozycji, jak i w trakcie usuwania pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, z mocy art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) obejmuje również akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Skarga jest zasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 94 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Ustawa określa też zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego. W niniejszej sprawie nie budziło żadnych wątpliwości, że zaskarżona uchwała Rady Powiatu z dnia 15 marca 2018 r. w sprawie obowiązujących wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów oraz wysokości kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu, jest aktem prawa miejscowego. Określa ona zakres obowiązku ponoszenia opłat i kosztów za usuwanie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg na terenie powiatu , zatem dotyczy sytuacji powtarzalnych , a jej adresatami są osoby objęte ustawowym obowiązkiem ponoszenia tych kosztów określone generalnie. Ma ona wobec tego charakter normatywny , generalny i abstrakcyjny. Skarga na tę uchwałę została wniesiona przez prokuratora w dniu 12 października 2018 r. Prawo prokuratora do wniesienia skargi na akt prawa miejscowego nie jest ograniczone żadnym terminem. Wynika to z treści art. 53 § 2a p.p.s.a., który dotyczy skarg wnoszonych na akty prawa miejscowego. Przepis ten stanowi, że w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. Do takich spraw nie ma zastosowania sześciomiesięczny termin liczony od dnia wejścia w życie aktu, przewidziany w art. 53 § 3 p.p.s.a. Podstawę wydania zaskarżonej uchwały stanowił art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm.), zgodnie z którym rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. Jak wynika z art. 130a ust. 6b p.r.d., maksymalne stawki opłat określone w ust. 6a, obowiązujące w danym roku kalendarzowym ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. Przepis art. 130a ust. 6c p.r.d. stanowi z kolei, że na każdy rok kalendarzowy minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" maksymalne stawki opłat, o których mowa w ust. 6a, z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 6b, zaokrąglając je w górę do pełnych złotych. Wysokość stawek obowiązujących w 2018r. określona została w obwieszczeniu Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym (M.P. z 2017 r., poz. 772). Jak słusznie zauważono w skardze , przedmiotowa uchwała została podjęta w czasie, gdy znane już były stawki przyjęte w umowach zawartych między Powiatem, a osobami prowadzącymi działalność gospodarczą, dotyczącymi usuwania i przechowywania pojazdów. Umowy zostały zawarte z dwoma podmiotami - A oraz B. Wysokość opłat za usunięcie pojazdu z drogi ustalona w uchwale i w w/w umowach, jak w skardze przedstawił skarżący, a co znajduje odzwierciedlenie w przedłożonych umowach, kształtuje się następująco: - rower lub motorower - 58,00 zł ( uchwała) ; 50 zł (A), 40 zł (B), - motocykl - 113,00 zł; 100 zł, 100 zł, - pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t - 390,00 zł; 350 zł, 350 zł, - pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t - 557,00 zł;480 zł, 450 zł, - pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16 t - 685,00 zł; 650 zł, 650 zł, - pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t – 1.110,00 zł; 1000 zł, 950 zł, - pojazd przewożący materiały niebezpieczne – 1.443,00 zł; 1300 zł , 1200 zł. Z kolei wysokość opłat za każdą rozpoczętą dobę przechowywania pojazdu usuniętego z drogi w uchwale oraz umowach z A i B przedstawia się następująco: - rower lub motorower - 13 zł; 6,15 zł ; 4 zł, - motocykl - 15,00 zł; 6,15 zł; 4 zł, - pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t - 29,00 zł; 8,61 zł - 6,15zł – 5,50zł (w zależności od czasu i okoliczności przechowywania); 4-6 zł (w zależności od czasu i okoliczności przechowywania), - pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t - 40,00 zł; 15 zł; 10 zł, - pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16 t - 50,00 zł; 20 zł ; 15 zł, - pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t - 90,00 zł;40 zł; 20 zł, - pojazd przewożący materiały niebezpieczne -112,00 zł; 50 zł, brak. Jak wynika z porównania stawek opłat przyjętych w zaskarżonej uchwale oraz w zawartych umowach, w każdym przypadku stawki przyjęte w uchwale są wyższe od stawek uzgodnionych z kontrahentami, przy czym szczególnie rażąco wysoka jest różnica w wysokości tych opłat w przypadku opłat za każdą rozpoczętą dobę przechowywania pojazdu. Przesłankami materialno prawnymi, którymi powinien kierować się organ samorządu, podejmując uchwałę w oparciu o art. 130 a ust. 6 p.r.d. są : konieczność sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z dróg i przechowywania tych pojazdów na parkingach strzeżonych oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Treść przywołanego przepisu wskazuje na to, że żadne inne przesłanki, poza wymienionymi w tym przepisie, nie mogą wpływać na sposób realizacji upoważnienia ustawowego. Uchwała podjęta w omawianym przedmiocie będzie zgodna z prawem wówczas, gdy jej treść będzie zdeterminowana jedynie w/w przesłankami, nie zaś innymi okolicznościami. W kontekście przesłanek, jakimi powinien kierować się organ przy podjęciu tego rodzaju uchwały, z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, organ w odpowiedzi na skargę odwołuje się do działań poprzedzających podjęcie zaskarżonej uchwały, polegających na przeprowadzeniu postępowania ofertowego mającego na celu udzielenie zamówienia na usuwanie i przechowywanie usuniętych pojazdów z terenu powiatu. Organ wskazuje, że wartość zamówienia ustalono na podstawie m.in. analizy wydatków z poprzednich 12 miesięcy, a stawki nie zostały ustalone na poziomie stawek maksymalnych. Zdaniem organu działał on w ramach luzu decyzyjnego przewidzianego przez ustawodawcę w art. 130 a ust.6 p.r.d. Zauważyć wobec tego należy, że – jak już wyżej wskazano – w czasie podejmowania zaskarżonej uchwały znane były realne stawki opłat za przedmiotowe czynności usuwania i przechowywania pojazdów, ujęte w zawartych umowach. Przy ustalaniu wysokości opłat organ zobligowany był do wzięcia pod uwagę rzeczywistych kosztów usuwania i przechowywania pojazdów ponoszonych przez powiat, a takimi rzeczywistymi kosztami są koszty ponoszone z tego tytułu w związku z umową zawartą z podmiotem zewnętrznym. Nie są wobec tego istotne stawki innych, potencjalnych opłat, proponowane w złożonych ofertach, których nie wybrano w celu zawarcia umowy. Nie może być to też wypadkowa wszystkich stawek zawartych w złożonych ofertach, tak wybranych, jak i nie wybranych. Z tego samego powodu znaczenia nie może mieć wysokość wydatków powiatu poniesionych w poprzednich 12 miesiącach. Niewątpliwie ustawodawca zezwala na luz decyzyjny w ustalaniu wysokości opłat, nie oznacza to jednak dowolności w ustalaniu ich wysokości. Kalkulacja kosztów winna znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia uchwały lub też treści dokumentów branych pod uwagę przy jej podejmowaniu i być na tyle jasna , by poddawała się weryfikacji. Tymczasem w przypadku zaskarżonej uchwały uzasadnienia takiego brak, zaś w uzasadnieniu do projektu uchwały , w którym wskazano stawki identyczne, jak w uchwale podjętej, powołano się jedynie na podwyższenie stawek opłat w Obwieszczeniu Ministra Finansów. Przedłożony przez organ dokument dotyczący szacowania wartości zamówienia z 2017 r. miał znaczenie dla oferty skierowanej do podmiotów gospodarczych w sprawie usuwania i przechowywania pojazdów usuniętych z drogi, nie mógł natomiast determinować ustalenia wysokości stawek opłat przyjętych w przedmiotowej uchwale, skoro realne stawki były już znane. Żadne inne dokumenty, na podstawie których można byłoby odczytać przesłanki, którymi kierował się organ przy ustalaniu wysokości opłat , nie zostały przedstawione. Organ nie wskazał też na żadne koszty czy ich kalkulację w zakresie konieczności sprawnej realizacji zadań dotyczących usuwania i przechowywania pojazdów. Jak już wyżej wskazano, przyjęte w przedmiotowej uchwale stawki były w każdym przypadku wyższe, a w przypadku stawek ustalonych w jej § 2 - parokrotnie wyższe, niż w zawartych umowach. Skoro stawki przyjęte w uchwale znacząco odbiegają od kosztów dotyczących usuwania i przechowywania pojazdów rzeczywiście ponoszonych przez powiat, nie sposób uznać, że wadliwa jest teza skarżącego, że Rada Powiatu nie kierowała się jedynie przesłankami określonymi przepisem art. 130 a ust. 6 p.r.d., lecz także zapewnieniem dodatkowych wpływów do budżetu. Wniosku tego nie zmienia podnoszona przez organ okoliczność, że powiat nie osiągnął w roku 2018 dochodu, a stratę. Wiedzy o faktycznych wysokościach wpływów i wydatków za rok, na jaki ustalane były przedmiotowe stawki, nie można przenosić bowiem na grunt rozważań dotyczących motywów podjęcia uchwały w przedmiocie wysokości tych stawek, która podjęta została rok wcześniej. Skarżący zakwestionował także postanowienia § 3 przedmiotowej uchwały, wskazując - również w tym przypadku - na wykroczenie poza upoważnienie ustawowe. Niezrozumiała dla Sądu jest argumentacja zaprezentowana w odpowiedzi na skargę dotycząca bezzasadności tego zarzutu. Przepis art. 130a ust. 2a p.r.d. stanowi, że od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu (...). Z kwestionowanego zapisu uchwały: "ustala się wysokość kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu powstałych przed wydaniem dyspozycji usunięcia" wynika wprost, że jest on sprzeczny z treścią przywołanego przepisu, który przewiduje, że właściciel pojazdu obowiązany jest do pokrycia spowodowanych kosztów jedynie w przypadku , gdy koszty te powstały po wydaniu dyspozycji usunięcia pojazdu. Nawet samo wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu nie stanowi podstawy do obciążania kosztami , wobec czego – tym bardziej – nie można pobierać kosztów, zanim dyspozycja taka została wydana. W tej sytuacji Sąd doszedł do przekonania, że z uwagi na istotne naruszenie przepisu art. 130 a ust. 6 w zw. z art. 130a ust. 2a p.r.d. i przekroczenie przez Radę Powiatu upoważnienia ustawowego skargę należy w całości uwzględnić. Z uwagi na treść zaskarżonej uchwały, której istotę stanowi określenie stawek opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu, konieczne jest stwierdzenie w całości nieważności zaskarżonej uchwały, bowiem bez zakwestionowanych przepisów nie nadawałaby się ona do stosowania. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.