III SA/Gd 826/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Protokolant: Starszy asystent sędziego Robert Daduń, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2022 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 12 lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 1 czerwca 2021 r., nr [...]; 2. umarza postępowanie administracyjne w sprawie; 3. zasądza od [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz M. C. kwotę 4.367 (cztery tysiące trzysta sześćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. M. C. (dalej także jako "strona" albo "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 12 lipca 2021 r. (nr [...]), utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia 1 czerwca 2021 r. (nr [...]) w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu 8 listopada 2020 r. o godz. 3:05 funkcjonariusze Policji rozpoczęli kontrolę w Klubie [...] [...] ([...] Bar), mieszczącym się przy ul. [...] w S. Podczas kontroli stwierdzono, że pomimo obowiązującego w tym czasie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu dyskotek i klubów nocnych lub działalności, która polega na udostepnieniu miejsca do tańczenia, w lokalu odbywała się dyskoteka, podczas której 50 osób tańczyło przy muzyce na parkiecie wskazanego lokalu. Funkcjonariusze Policji nagrali telefonem komórkowym video potwierdzające, że na początku kontroli ilość osób bawiących się na parkiecie wynosiła 50 oraz sporządzili notatkę urzędową z kontroli, w której ujęto również udzielone przez menagera klubu wyjaśnienia, że wszystkie osoby znajdujące się wewnątrz lokalu, których miało być zdaniem managera tylko 10, były pracownikami zatrudnionymi na umowę o dzieło, którzy spotkali się w celu sprzątania lokalu przy ul. [...] w S. W związku z przekazaną przez Policję notatką urzędową, zawiadomieniem z dnia 19 listopada 2020 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. poinformował M. C. prowadzącego działalność gospodarczą w Klubie [...] przy ul. [...] w S., o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z niezastosowaniem się do obowiązku czasowego ograniczenia określonych zakresów działalności przedsiębiorców określonego § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 1758 ze zm.; dalej powoływanego jako "rozporządzenie RM z dnia 9 października "). Pismem z dnia 2 grudnia 2020 r. M. C. przedstawił swoje stanowisko w sprawie, wskazując, że w lokalu przy ul. [...] w S. nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza, lokal jest nieogrzewany i zamknięty. Jednocześnie M. C. wskazał, że w całym lokalu i przy wejściach znajdują się informacje o zakazie tańczenia, a obsługa lokalu została zobowiązana do dodatkowego informowania gości przy wejściach o tym zakazie. M. C. oświadczył, że lokal nie zatrudnia aktualnie DJ’a oraz że muzyka, która jest grana w lokalu nie jest muzyką taneczną a jedynie muzyką, która ma uprzyjemniać klientom konsumpcję. Decyzją z dnia 1 czerwca 2021 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. nałożył na M. C. administracyjną karę pieniężną w kwocie 25.000 zł za naruszenie zakazu prowadzenia dyskotek i klubów nocnych ustanowionego w § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r., podkreślając, że wskazany zakaz nadal obowiązuje na podstawie § 9 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. (Dz.U. z 2021 r., poz. 861 ze zm., dalej jako "rozporządzenie RM z 6 maja 2021 r."). W podstawie prawnej wydanej decyzji organ wskazał art. 48a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 46b pkt 2 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 1845 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "ustawa") oraz art. 104 i art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 256; dalej powoływanej w skrócie jako "k.p.a."). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że powodem nałażenia kary było ustalenie naruszenia w dniu 8 listopada 2020 r. zakazu ustanowionego w § 6 ust. 1 rozporządzenia RM z dnia 9 października 2020 r.. Obecność 50 osób tańczących na parkiecie lokalu do muzyki, przy ograniczonym, różnobarwnym oświetleniu stanowiła bowiem naruszenie przez podmiot zakazu prowadzenia działalności dyskotekowej. Fakt prowadzenia dyskoteki został w ocenie organu w jednoznaczny sposób potwierdzony dowodami w postaci nagrania video wykonanego podczas kontroli w dniu 8 listopada 2020 r. oraz notatki urzędowej Policji z dnia 10 listopada 2020 r. Z uwagi na wskazane dowody organ nie dał jednocześnie wiary wyjaśnieniom menadżera klubu, że przebywające w lokalu osoby były pracownikami przedsiębiorcy i zjawiły się w nim w celu posprzątania lokalu. Organ wskazał ponadto, że przedsiębiorca, pomimo skierowanego do niego pytania, nie wskazał liczby osób, które zatrudniał w klubie w dniu stwierdzenia naruszenia. W tym zakresie, w jakim wyjaśnienia zostały zaś udzielone przez stronę, organ dostrzegł ich wewnętrzną sprzeczność. Z tej przyczyny organ nie dał wiary zapewnieniu przedsiębiorcy, że w lokalu w ogóle nie prowadzi działalności gospodarczej. W złożonych wyjaśnieniach wskazał on bowiem jednocześnie m. in., że nie zapewnia w lokalu muzyki tanecznej, a jedynie taką która uprzyjemni klientom konsumpcję oraz że polecił pracownikom informować gości wchodzących do lokalu o zakazie tańczenia, a ponadto że prowadzone było zliczanie gości wchodzących do klubu. Organ podkreślił, że na nagraniu video widać, że miejsce do tańczenia zostało zapewnione i było wykorzystywane przez gości lokalu zgodnie z przeznaczeniem. Skoro zaś klienci tańczyli do muzyki, grana w lokalu muzyka musiała nadawać się do tego celu. Dodatkowo w lokalu zapewniono odpowiednio niskie natężenie i grę świateł. Organ uwzględnił, ze przedsiębiorca nie zatrudnia DJ’a nie ogrzewa lokalu oraz zapewnił informacje o zakazie tańczenia. W ocenie organu fakty te nie dowodzą jednak w żaden sposób, aby strona nie prowadziła w klubie działalności dyskotekowej, która była w tym czasie z uwagi na stan epidemii zakazana. Uzasadniając wysokość kary nałożonej na podstawie art. 48 a ust. 1 pkt 3 ustawy, organ uwzględnił okoliczności opisanego wyżej zdarzenia, jak również jego powtarzalność. Przedsiębiorca był już bowiem wcześniej ukarany za naruszenie zakazu prowadzenia działalności dyskotekowej w 2020 r. W odwołaniu od ww. decyzji M. C. wniósł o jej uchylenie, podnosząc zarzuty naruszenia art. 7b, art. 8 oraz art. 10 ust. 1 k.p.a. Niezależnie od tego strona wskazała, że § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów, który statuuje wskazywany przez organ zakaz, który miał zostać naruszony przez stronę, jest niezgodny z Konstytucją. W wyniku rozpoznania odwołania wniesionego przez stronę, zaskarżoną decyzją z dnia 12 lipca 2021 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono przebieg postępowania w sprawie, akcentując, że zdarzenie, do którego doszło w dniu 8 listopada 2020 r. w Klubie [...] ([...] Bar) przy ul. [...] w S. zostało zakwalifikowane jako złamanie zakazu z § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. na podstawie ustaleń poczynionych przez organ pierwszej instancji w oparciu o notatkę urzędową z dnia 10 listopada 2020 r. oraz nagranie video z dnia 8 listopada 2020 r. sporządzone przez funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji w S., które organ ocenił jako dokumenty wiarygodne, rzetelne i stanowiące kluczowe źródło do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Organ odwoławczy wyjaśnił na wstępie, że nie był uprawniony do dokonywania oceny działań podjętych względem M. C. przez ogół organów administracji publicznej, ale tylko tych podjętych względem strony przez Państwowego Inspektora Sanitarnego w S. Zakreślając granice, w jakich dokonał rozpoznania przedmiotowej sprawy, organ odwoławczy wskazał ponadto, że nie posiada kompetencji, aby wypowiadać się w kwestii zgodności obowiązujących przepisów prawa z Konstytucją RP, do czego są powołane sądy. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 7b k.p.a. organ odwoławczy uznał go za bezzasadny wskazując, że Państwowy Inspektor Sanitarny w S. podczas prowadzenia postępowania w sprawie wielokrotnie korespondował z Policją Miejską w S. praz Prokuraturą Rejonową w S. w celu zebrania materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy. W wyniku wskazanych działań do materiału dowodowego sprawy wyłączono zaś m.in. nagranie video zrobione w dniu 8 listopada 2020 r. w prowadzonym przez przedsiębiorcę lokalu przy ul. [...] w S., na którym widać dużą liczbę osób, które tańczyły, nie zachowywały miedzy sobą dystansu oraz nie miały zakrytych ust i nosa. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. organ odwoławczy stanął na stanowisku, że w jego ocenie Państwowy Inspektor Sanitarny w S. rozstrzygnął sprawę zgodnie z prawem i utrwaloną praktyką. Wskazywane przez stronę inne organy administracji publicznej (Policja, Prokuratura Rejonowa w S., Sąd Rejonowy w S., Urząd Miasta w S.) posiadają zaś odmienne kompetencje i zakresy działań, w związku z czym mogą w sprawie dotyczącej tego samego zdarzenia orzekać inaczej lub w ogóle nie podejmować określonych działań. Z tych względów podniesiony przez stronę zarzut uznano za bezzasadny. Organ wskazał dalej, że Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. wystosował do strony zawiadomienie o wszczęciu postępowania wraz z wezwaniem do złożenia wyjaśnień z dnia 19 listopada 2020 r., poprzez które to pismo strona została jednocześnie poinformowana, że na podstawie art. 10 k.p.a. w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia może wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała w terminie z przysługującego mu prawa. Wobec powyższego Państwowy Inspektor Sanitarny w S. ze strony M. C. dysponował jedynie wyjaśnieniami złożonymi w dniu 2 grudnia 2020 r. w odpowiedzi na wezwanie do złożenia wyjaśnień przesłane stronie dnia 19 listopada 2020 r. Z powyższych względów organ uznał za bezzasadny poniesiony w odwołaniu zarzut niezapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz niezagwarantowania stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów (zarzut naruszenia art. 10 k.p.a.) W skardze na powyżej opisaną decyzję organu odwoławczego reprezentowany przez pełnomocnika M. C. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o uchylenie decyzji organu odwoławczego, podtrzymując podniesione uprzednio w odwołaniu zarzuty naruszenia art. 7b, art. 8 oraz art. 10 ust. 1 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że z uwagi na niekonstytucyjność § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów względem strony Prezydent Miasta S. w dniu 23 lutego 2021 r. wydał decyzję (nr [...]), umarzającą postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, a Sąd Rejonowy w S. względem menadżera klubu [...] Bar wydał w dniu 8 stycznia 2020 r. postanowienie (sygn. akt [...]) o odstąpieniu od wszczęciu postępowania w sprawie, wobec stwierdzenia, że zarzucany czyn polegający na dopuszczeniu do prowadzenia dyskoteki pomimo wystąpienia stanu epidemii na terytorium RP, nie wypełnia znamion wykroczenia. Strona skarżąca stanęła na stanowisku, że wprowadzenie zakazu prowadzonej działalności gospodarczej w postaci organizowania dyskotek jest ograniczeniem wolności działalności gospodarczej. Zgodnie z Konstytucją RP ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest zaś dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Zgodnie z art. 233 ust. 3 Konstytucji RP wolność działalności gospodarczej może być ograniczona w przypadku wprowadzenia klęski żywiołowej w oparciu o ustawę z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej. Pomimo zaistnienia przesłanek do wprowadzenia klęski żywiołowej władza wykonawcza nie zdecydowała się jednak na wprowadzenie tego stanu, wprowadzając stan epidemii. Odnosząc się do uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w której organ wskazał, że sam nie ma kompetencji do oceny niekonstytucyjności przepisów, do czego powołane są sądy, strona skarżąca wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o uchylenie decyzji [...] Państwowego Inspektora Sanitarnego argumentując, że niekonstytucyjny przepis rozporządzenia nie może stanowić postawy do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do uznania zasadności zarzutów podniesionych w skardze. Organ podtrzymał stanowisko co do przyjęcia właściwej podstawy prawnej wydanych w sprawie decyzji. W odniesieniu zaś do podstawy faktycznej wskazano, że organy inspekcji sanitarnej ustalając stan faktyczny sprawy, nie opierały się jedynie na notatce Policji. Ważnym dowodem w sprawie było bowiem również utrwalenie zdarzeń z dnia 8 listopada 2020 r. poprzez wykonane przez funkcjonariusza Policji nagranie video. Tym samym w ocenie organu z uwagi na ustalony w sprawie stan faktyczny oraz stosownie do art. 48a ust. 1 pkt 3 oraz 46 b pkt 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz § 6 ust.1 wykonującego tą ustawę rozporządzenia RM z dnia 9 października 2020 r. w przedmiotowej sprawie zaistniały zarówno postawy faktyczne jak i prawne nałożenia na M. C. administracyjnej kary pieniężnej za zorganizowanie w czasie stanu epidemii dyskoteki w dniu 8 listopada 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 329 - dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a."), sąd bada zaskarżone orzeczenie (w realiach niniejszej sprawy decyzję administracyjną) pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W tym kontekście trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Dokonując kontroli wydanych w sprawie rozstrzygnięć w oparciu o wskazane kryteria Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Tytułem wstępu podnieść należy, że rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 (§ 1). Stan ten zastąpił wcześniej wprowadzony stan zagrożenia epidemicznego (zob.: rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r.; Dz. U. z 2020 r., poz. 433). W związku z zagrożeniem zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 ustawodawca podjął działania legislacyjne polegające na nowelizacji ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, poczynając od ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Zgodnie z dodanym z dniem 8 marca 2020 r. do ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. art. 46a, w przypadku wystąpienia stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego o charakterze i w rozmiarach przekraczających możliwości działania właściwych organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego, Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, na podstawie danych przekazanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw administracji publicznej, Głównego Inspektora Sanitarnego oraz wojewodów: 1) zagrożony obszar wraz ze wskazaniem rodzaju strefy, na którym wystąpił stan epidemii lub stan zagrożenia epidemicznego; 2) rodzaj stosowanych rozwiązań - w zakresie określonym w art. 46b - mając na względzie zakres stosowanych rozwiązań oraz uwzględniając bieżące możliwości budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego. Z kolei w dodanym z dniem 8 marca 2020 r. do ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi art. 46b zapisano, że w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 46a Rada Ministrów może ustanowić: 1) ograniczenia, obowiązki i nakazy, o których mowa w art. 46 ust. 4 (czasowe ograniczenie określonego sposobu przemieszczania się; czasowe ograniczenie lub zakaz obrotu i używania określonych przedmiotów lub produktów spożywczych; czasowe ograniczenie funkcjonowania określonych instytucji lub zakładów pracy; zakaz organizowania widowisk i innych zgromadzeń ludności; obowiązek wykonywania określonych zabiegów sanitarnych, jeżeli wykonanie ich wiąże się z funkcjonowaniem określonych obiektów produkcyjnych, usługowych, handlowych lub innych obiektów; nakaz udostępnienia nieruchomości, lokali, terenów i dostarczenia środków transportu do działań przeciwepidemicznych przewidzianych planami przeciwepidemicznymi; obowiązek przeprowadzenia szczepień ochronnych oraz grupy osób podlegające tym szczepieniom, rodzaj przeprowadzanych szczepień ochronnych); 2) czasowe ograniczenie określonych zakresów działalności przedsiębiorców; 3) czasową reglamentację zaopatrzenia w określonego rodzaju artykuły; 4) obowiązek poddania się badaniom lekarskim oraz stosowaniu innych środków profilaktycznych i zabiegów przez osoby chore i podejrzane o zachorowanie; 5) obowiązek poddania się kwarantannie; 6) miejsce kwarantanny; 7) zakaz opuszczania miejsca kwarantanny; 8) czasowe ograniczenie korzystania z lokali lub terenów oraz obowiązek ich zabezpieczenia; 9) nakaz ewakuacji w ustalonym czasie z określonych miejsc, terenów i obiektów; 10) nakaz lub zakaz przebywania w określonych miejscach i obiektach oraz na określonych obszarach; 11) zakaz opuszczania strefy zero przez osoby chore i podejrzane o zachorowanie; 12) nakaz określonego sposobu przemieszczania się. W myśl powołanego art. 46 ust. 4 ustawy w rozporządzeniach, o których mowa w ust. 1 i 2, można ustanowić: 1) czasowe ograniczenie określonego sposobu przemieszczania się, 2) czasowe ograniczenie lub zakaz obrotu i używania określonych przedmiotów lub produktów spożywczych, 3) czasowe ograniczenie funkcjonowania określonych instytucji lub zakładów pracy, 4) zakaz organizowania widowisk i innych zgromadzeń ludności, 5) obowiązek wykonywania określonych zabiegów sanitarnych, jeżeli wykonanie ich wiąże się z funkcjonowaniem określonych obiektów produkcyjnych, usługowych, handlowych lub innych obiektów, 6) nakaz udostępnienia nieruchomości, lokali, terenów i dostarczenia środków transportu do działań przeciwepidemicznych przewidzianych planami przeciwepidemicznymi, 7) obowiązek przeprowadzenia szczepień ochronnych, o których mowa w ust. 3 oraz grupy osób podlegające tym szczepieniom, rodzaj przeprowadzanych szczepień ochronnych, uwzględniając drogi szerzenia się zakażeń i chorób zakaźnych oraz sytuację epidemiczną na obszarze, na którym ogłoszono stan zagrożenia epidemicznego lub stan epidemii. Administracyjną karę pieniężną nałożono na skarżącego na podstawie art. 48a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Przepis ten stanowi: kto w stanie zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii nie stosuje się do ustanowionych na podstawie art. 46 lub art. 46b nakazów, zakazów lub ograniczeń, o których mowa w art. 46 ust. 4 pkt 3-5 lub w art. 46b pkt 2 i 8, podlega karze pieniężnej w wysokości od 10.000 zł do 30.000 zł (ust. 1 pkt 3). Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, wymierza w drodze decyzji administracyjnej państwowy powiatowy inspektor sanitarny i państwowy graniczny inspektor sanitarny (ust. 3 pkt 1). Wskazać należy, że na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-12 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, w którym w § 6 ust. 1 do odwołania ustanowiono zakaz prowadzenia przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców oraz przez inne podmioty działalności polegającej na prowadzeniu dyskotek i klubów nocnych lub działalności, która polega na udostępnieniu miejsca do tańczenia organizowanego w pomieszczeniach lub innych miejscach o zamkniętej przestrzeni, z wyłączaniem sportowych klubów tanecznych. Uchylenie wskazanego rozporządzenia nastąpiło z dniem 28 listopada 2020 r. w związku z § 28 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 listopada 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 2091 ze zm.) Zdaniem organów orzekających, zakaz ustanowiony w § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. został przez skarżącego jako przedsiębiorcę naruszony w dniu 8 listopada 2020 r., a okoliczność ta determinowała nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 48a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Z wydanymi rozstrzygnięciami nie zgodził się skarżący podnosząc, że rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii jest sprzeczne z Konstytucją RP. W ocenie strony skarżącej niezależnie od braku postaw prawnych do nałożenia kary, w sprawie nie wyjaśniono także jej stanu faktycznego, m.in. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu oraz brak współdziałania organów inspekcji sanitarnej z innymi organami administracji publicznej. Analizując podstawę prawną wydanych w sprawie decyzji zauważyć należy, że art. 31 ust. 3 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) stanowi, iż ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Oznacza to, że ustawa musi samodzielnie określać podstawowe elementy ograniczenia danego prawa i wolności. Co oczywiste, tylko unormowania, które nie stanowią podstawowych elementów składających się na ograniczenie konstytucyjnych praw i wolności mogą być zawarte w rozporządzeniu. Należy również podkreślić, że przy ograniczaniu konstytucyjnych praw i wolności na podstawie art. 31 ust. 3 Konstytucji RP kompletność i szczegółowość regulacji ustawowej musi być znacznie zwiększona. Stąd też zasadnym jest zaakcentowanie, że przepisy stanowione na poziomie rozporządzenia, oprócz tego, że nie mogą regulować podstawowych konstytucyjnych wolności i praw, muszą także spełniać warunki określone w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Rozporządzenie musi w związku z tym zostać wydane przez organ wskazany w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. W tej materii, na tle odwołania się organów orzekających do zakazów określonych w aktach podustawowych (rozporządzeniach), podzielić należy w całej rozciągłości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 października 2020 r. (sygn. akt II SA/Op 219/20), w którym wskazano, że wprowadzając przepisy związane z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem epidemii wywołanej wirusem SARS CoV-2 zerwano z opisanymi wyżej konstytucyjnymi regułami. Wprowadzone ograniczenia wolności i praw wynikają bowiem z aktu rangi rozporządzenia, czyli aktu podustawowego. Taki zabieg legislacyjny, bez wprowadzenia stanu klęski żywiołowej, nie był możliwy do wprowadzenia w polskim systemie prawa. W związku z powyższą konstatacją wskazać należy, że przyjęta przez ustawodawcę technika legislacyjna nowelizacji ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, dokonana ustawą z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r., poz. 374 ze zm.) i kolejnymi ustawami, nie polegała na wprowadzeniu ograniczeń w zakresie korzystania z praw i wolności jednostki poprzez przyjęcie stosownych merytorycznych rozwiązań ustawowych, przewidujących takie ograniczenia wraz z możliwością regulowania bardzo szczegółowych zagadnień technicznych na poziomie rozporządzenia. Polegała ona wyłącznie na przypisaniu wprost Radzie Ministrów kompetencji do bezpośredniego wprowadzania takich ograniczeń, bez dostatecznego zawarcia kompetencji w samej ustawie o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Zgodnie z art. 233 ust. 3 Konstytucji RP, ustawa określająca zakres ograniczeń wolności i praw człowieka i obywatela w stanie klęski żywiołowej może ograniczać wolności i prawa określone w art. 22 (wolność działalności gospodarczej), art. 41 ust. 1, 3 i 5 (wolność osobista), art. 50 (nienaruszalność mieszkania), art. 52 ust. 1 (wolność poruszania się i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej), art. 59 ust. 3 (prawo do strajku), art. 64 (prawo własności), art. 65 ust. 1 (wolność pracy), art. 66 ust. 1 (prawo do bezpiecznych i higienicznych warunków pracy) oraz art. 66 ust. 2 (prawo do wypoczynku). W myśl art. 2 ustawy z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1897), stan klęski żywiołowej może być wprowadzony dla zapobieżenia skutkom katastrof naturalnych oraz w celu ich usunięcia. Przez katastrofę naturalną rozumie się zdarzenie związane z działaniami sił natury m. in. masowe występowanie chorób zakaźnych ludzi (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o stanie klęski żywiołowej). Zakres dopuszczalnych ograniczeń wolności i praw człowieka i obywatela w stanie klęski żywiołowej został natomiast szczegółowo wymieniony w art. 21 ust. 1 ustawy o stanie klęski żywiołowej. Należy zwrócić uwagę, że wprowadzone przepisem art. 46b ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi z dniem 8 marca 2020 r. ograniczenia, nakazy i zakazy stanowią powtórzenie ograniczeń wolności i praw człowieka określonych w art. 21 ust. 1 ustawy o stanie klęski żywiołowej. Podjęte działania legislacyjne stworzyły więc taki stan prawny w zakresie ograniczenia wolności i praw człowieka, który w istocie odpowiada regulacjom obowiązującym w stanie klęski żywiołowej, choć stan ten nie został wprowadzony. Jak wskazano, konstytucyjnie dopuszczalne jest wprowadzanie takich ograniczeń tylko w ustawie, z zachowaniem zasady proporcjonalności określonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a nie w art. 228 ust. 5 Konstytucji RP, bez naruszenia istoty danego konstytucyjnego prawa lub wolności i z zachowaniem wszelkich relacji zachodzących pomiędzy ustawą a rozporządzeniem opisanych w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Natomiast z perspektywy art. 92 ust. 1 Konstytucji RP zasadnicze znaczenie ma to, że zawierające upoważnienie ustawowe dla Rady Ministrów do wydania rozporządzenia przepisy (art. 46b pkt 2-12 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi) nie zawierają jakichkolwiek wytycznych. Z art. 92 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji RP wynika tymczasem wprost, że upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Przez "wytyczne" należy rozumieć merytoryczne wskazówki dotyczące treści norm prawnych, które mają znaleźć się w wydawanym rozporządzeniu. Takich wytycznych w zakresie regulowania nakazów, zakazów, ograniczeń i obowiązków określonych w upoważnieniu zawartym w art. 46b pkt 2-12 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi właściwie nie ma. W tym zakresie upoważnienie ustawowe określa jedynie organ właściwy do wydania rozporządzenia (art. 46a) oraz zakres spraw przekazanych do uregulowania w rozporządzeniu (art. 46b pkt 2-12). Nie wskazuje natomiast wytycznych, co do wymaganych poszczególnych treści mających być przedmiotem regulacji w rozporządzeniu. Zawarte w art. 46a ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi stwierdzenie, że wydając rozporządzenie Rada Ministrów powinna mieć "na względzie zakres stosowanych rozwiązań" oraz "bieżące możliwości budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego" nie realizuje zawartego w ustawie zasadniczej wymogu wskazania wytycznych. W konsekwencji nie spełnia ono warunków wymaganych przez art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Takich wytycznych nie można także odnaleźć w zakresie przedmiotowym, ujętym w art. 46b pkt 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Z treści zawartego w tym przepisie upoważnienia wynika, że w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 46a (a więc w przepisie zawierającym jedynie pozór wytycznych) Rada Ministrów może ustanowić ograniczenia, obowiązki i nakazy, o których mowa w art. 46 ust. 4. Upoważnienie w tym zakresie zawiera więc wyłącznie odesłanie do ograniczeń, obowiązków i nakazów określonych w art. 46 ust. 4, a więc jedynie do określonego zakresu tego przepisu i nie obejmuje warunków wprowadzenia tych ograniczeń, obowiązków i nakazów (a więc konieczności uwzględnienia w rozporządzeniu drogi szerzenia się zakażeń i chorób zakaźnych oraz sytuacji epidemicznej na obszarze, na którym ogłoszono stan zagrożenia epidemicznego lub stan epidemii). Reasumując, wydane na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-13 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi rozporządzenie Rady Ministrów z 9 października 2020 r. nie spełnia konstytucyjnego warunku jego wydania na podstawie upoważnienia ustawowego zawierającego wytyczne dotyczące treści aktu wykonawczego. Ustawodawca w treści wskazanych upoważnień ustawowych nie zawarł bowiem wskazówek dotyczących materii przekazanej do uregulowania w opisanych aktach prawnych. Przedstawiona powyżej działalność prawotwórcza doprowadziła do objęcia regulacjami rozporządzenia materii ustawowej i naruszenia szeregu podstawowych wolności i praw jednostki, w tym wolności działalności gospodarczej określonej w art. 22 Konstytucji RP, zgodnie z którym ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. W kontekście opisanych ograniczeń i zakazów należy wskazać, że upoważnienie ustawowe zawarte w art. 46 ust. 4 pkt 3 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi zezwalało Radzie Ministrów (art. 46b pkt 1 tej ustawy) na ustanowienie w rozporządzeniu "czasowego ograniczenia funkcjonowania określonych instytucji lub zakładów pracy". Rada Ministrów mogła również na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi wprowadzić "czasowe ograniczenie określonych zakresów działalności przedsiębiorców". Oba te upoważnienia ustawowe pozwalają ograniczyć prowadzenie działalności gospodarczej wyłącznie czasowo. Nie pozwalają one natomiast na przyjęcie konstrukcji prawnej wynikającej z zastosowanego rozporządzenia, a polegającej w istocie na ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej poprzez jej zakazanie. Ograniczenie prowadzenia działalności gospodarczej (rozumiane jako stan kiedy działalność może być prowadzona po spełnieniu określonych warunków) nie jest równoznaczne z zakazem jej prowadzenia (czyli stanem kiedy działalność gospodarcza danego rodzaju w ogóle nie może być prowadzona). W ocenie Sądu podkreślenia wymaga, że literalna treść § 6 ust. 1 rozporządzanie Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. jednoznacznie przesądza zatem o tym, że wskazany przepis zawierał nie ograniczenie, lecz zakaz prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu dyskotek i klubów nocnych ("ustanawia się zakaz), który został wprowadzony bezterminowo ("do odwołania") oraz - jak Sąd wskazał we wcześniejszych rozważaniach - z przekroczeniem granic ustawowego upoważnienia. Niewątpliwie konieczność zwalczania epidemii mieści się w kategorii ważnego interesu publicznego, uzasadniającego w drodze ustawy ograniczenie wolności działalności gospodarczej. Można przyjąć, że takie ograniczenie jest dopuszczalne do wprowadzenia przy zastosowaniu omawianych już odpowiednich upoważnień ustawowych zawartych w art. 46 ust. 4 pkt 3 i art. 46b pkt 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Należy ponadto podkreślić, że istotą wolności działalności gospodarczej jest podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej wolne dla każdego na równych prawach (art. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców). Stąd też wprowadzany kolejnymi rozporządzeniami zakaz wykonywania określonych w nich rodzajów działalności gospodarczej z całą pewnością wkracza w naturę wolności działalności gospodarczej określonej w art. 22 Konstytucji RP. Sąd nie ma wątpliwości, że prawodawca może ingerować w opisaną wyżej istotę konstytucyjnej wolności działalności gospodarczej, jednak, aby to było możliwe musi działać przy użyciu środków przewidzianych przez Konstytucję RP. Zakaz naruszania istoty wolności i praw konstytucyjnych nie ma, co do zasady, zastosowania w stanach nadzwyczajnych, poza wyjątkami, o których mowa w art. 233 ust. 1 Konstytucji RP. Wśród tych wyjątków nie ma wolności działalności gospodarczej. Z art. 233 ust. 3 Konstytucji RP wynika natomiast wprost, że ustawa określająca zakres ograniczeń wolności i praw człowieka i obywatela w stanie klęski żywiołowej może ograniczać wolność działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucji RP). W związku z tym warunkiem konstytucyjnym umożliwiającym ingerencję w istotę wolności działalności gospodarczej jest uczynienie tego w jednym ze stanów nadzwyczajnych opisanym w Konstytucji RP. W sytuacji, gdy nie doszło do wprowadzenia któregokolwiek z wymienionych w Konstytucji RP stanów nadzwyczajnych, żaden organ państwowy nie powinien wkraczać w materię stanowiącą istotę wolności działalności gospodarczej. O ile oceniane zakazy, nakazy i ograniczenia były w ocenie Sądu w składzie rozpoznającym sprawę merytorycznie uzasadnione, o tyle tryb ich wprowadzenia, doprowadził do naruszenia podstawowych standardów konstytucyjnych i praw w zakresie wolności działalności gospodarczej. Dlatego stosując konstytucyjną zasadę określoną w art. 178 Konstytucji RP (zasada podlegania sędziów w sprawowaniu urzędu tylko Konstytucji oraz ustawom), Sąd odmówił zastosowania wskazanych wyżej regulacji zawartych we wskazanym wyżej rozporządzeniu Rady Ministrów, czego przy orzekaniu nie mogły uczynić organy administracji publicznej procedujące w sprawie. Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w szeregu orzeczeń wydanych w podobnych sprawach (zob. m.in. wyrok z dnia 23 września 2021 r.; sygn. akt II GSK 876/21; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl) to nie lektura ustawy, lecz lektura rozporządzeń wykonawczych wyznaczała kompletny zarys wprowadzanych nimi nakazów (zakazów), których naruszenie podlegało penalizacji. Zastosowany na gruncie sankcjonującego przepisu art. 48a ust. 1 ustawy zabieg odesłania do wskazanych w nim przepisów upoważniających (kompetencyjnych) - co wobec takiego właśnie ich charakteru oraz treściowych deficytów nakazuje podważyć jego skuteczność w omawianym zakresie także z pozycji argumentu odwołującego się do zasady określoności regulacji, którą powinien charakteryzować się zwłaszcza taki przepis ustawy, jak przywołany, a mianowicie przepis mający stanowić podstawę nałożenia sankcji administracyjnej – a w istocie zabieg wielostopniowego odesłania, bo siłą rzeczy zawierający w sobie odesłanie do wymienionego przepisu rozporządzenia wykonawczego wyznaczającego zupełny zakres określonych nimi ograniczeń, doprowadził do tego, że wbrew zasadzie bezwzględnej wyłączności ustawy w dziedzinie przepisów (regulacji) o charakterze represyjnym (sankcjonująco-dyscyplinującym), właściwie wszystkie istotne podmiotowe i przedmiotowe znamiona deliktów, o których mowa powyżej, zostały określone nie w ustawie, lecz w rozporządzeniu wykonawczym. Reasumując, Sąd podzielił stanowisko strony, o braku istnienia w dniu 8 listopada 2020 r. wystarczających podstaw prawnych do nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej za prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu dyskoteki. Tryb wprowadzenia tego zakazu poprzez § 6 ust. 1 rozporządzania Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w ocenie Sądu niewątpliwie naruszał bowiem jak wskazano wyżej podstawowe standardy konstytucyjne oraz prawa w zakresie wolności działalności gospodarczej. Należy tu dodać, że Sąd w pełni aprobuje wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 2050/21, w którym podniesiono m.in., że żadne względy praktyczne albo pragmatyczne, jak też celowość wprowadzanych rozwiązań (ochrona zdrowia), nie uzasadniają wykroczenia poza granice upoważnienia ustawowego. Tym samym Sąd nie podziela stanowiska zawartego w przywołanym przez organ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 673/21. Na stwierdzenie braku podstaw do nałożenia na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej nie miały natomiast wpływu podniesione w skardze, a uprzednio także w odwołaniu zarzuty strony dotyczące niewyjaśnienia przez organy stanu faktycznego sprawy oraz niezapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu. W tym zakresie stwierdzić należy, że organy inspekcji sanitarnej obu szczebli respektując obowiązki ciążące na nich z mocy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w wyczerpujący sposób zebrały rozpatrzyły cały materiał dowodowy sprawy. Sąd podziela stanowisko organów, że zarówno z dowodów pozyskanych z urzędu (notatka urzędowa Policji, nagarnie video dokumentujące oględziny lokalu), jak i z wyjaśnień udzielonych przez stronę w piśmie z dnia 2 grudnia 2020 r. oraz z wyjaśnień udzielonych przez menadżera klubu podczas dokonywanej przez funkcjonariuszy Policji kontroli - w ich wzajemnym powiązaniu i całokształcie wynika, że w dniu 8 listopada 2020 r. w Klubie [...] ([...] Bar), mieszczącym się przy ul. [...] w S. skarżący prowadził działalność gospodarczą polegającą na zorganizowaniu dyskoteki, w której brało udział przynajmniej 50 osób. Ustalając powyższy fakt organy oparły się zatem nie tylko na notatce urzędowej Policji, ale na szerszym spektrum dowodów i jednocześnie wyczerpująco wskazały, z jakich względów nie dały wiary wyjaśnieniom menadżera klubu, że znajdujące się w lokalu osoby były pracownikami przedsiębiorcy zatrudnionymi jako osoby sprzątające, ani wyjaśnieniom skarżącego, że lokal jest zamknięty i nie jest w nim prowadzona żadna działalność gospodarcza. Organy w szczególności zasadnie zwróciły uwagę na sprzeczność udzielonych przez skarżącego w piśmie z dnia 12 grudnia 2020 r. wyjaśnień w sprawie, który choć wskazywał, że lokal jest zamknięty opisał jednoczenie w jak sposób lokal nadal funkcjonuje i przyjmuje gości. Skarżący w ocenie Sądu miał zapewnioną możliwość czynnego udziału w sprawie i złożył wyjaśnienia w sprawie. To zaś, że wskazane wyjaśnienia były wewnętrznie sprzeczne i jednocześnie nie były wyczerpujące (m.in. w zakresie tego ile osób zatrudniano w lokalu w dniu 8 listopada 2020 r.), nie może stanowić zarzutu względem organów jako dysponentów przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego. Organy nie miały bowiem nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów na potwierdzenie stanowiska skarżącego, w sytuacji gdy dowodów tych nie dostarczał sam skarżący, a już zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdzał zaistnienie innych faktów. Sąd nie stwierdził tym samym aby w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przez organy wskazanych w skardze przepisów proceduralnych z Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wskazano wyżej Sąd stwierdził natomiast konieczność uchylenia wydanych wobec skarżącego rozstrzygnięć nie z przyczyn dotyczących stanu faktycznego, lecz z przyczyn dotyczących stanu prawnego przedmiotowej sprawy. W reasumpcji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, o czym orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Sąd stwierdził jednocześnie, że z wyżej wskazanych przyczyn brak jest podstaw prawnych do kontynuowania postępowania administracyjnego, wobec czego na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. postępowanie to umorzył (punkt drugi sentencji wyroku). Wyjaśnić w tym miejscu należy, że art. 145 § 3 p.p.s.a. jest swoistym przeniesieniem na grunt postępowania sądowoadministracyjnego instytucji obligatoryjnego umorzenia postępowania administracyjnego, przewidzianej w art. 105 § 1 k.p.a. Wydane orzeczenie sądu zastępuje więc rozstrzygnięcie organu administracji publicznej i pełni funkcję decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w całości lub w części, kończąc tym samym postępowanie administracyjne. O kosztach postępowania (punkt trzeci sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego łącznie 4.367 zł. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W związku z tym na zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę składają się: kwota wpisu od skargi (750 zł), kwota wynagrodzenia dla reprezentującego skarżącego radcy prawnego (3.600 zł), ustalona zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 265) oraz opłata skarbowa od udzielonego przez skarżącego pełnomocnictwa (17 zł).