III SA/Gd 832/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2015 r. sprawy ze skarg "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w P. oraz "B" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 28 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie cła antydumpingowego oddala skargi. Decyzją z dnia 28 sierpnia 2014 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 28 marca 2014 r., nr [...], w której organ ustalił, że krajem pochodzenia towaru, objętego zgłoszeniem celnym SAD z dnia 15 lipca 2011 r. nr [...] są Chiny, ustalił stawkę celną erga omnes w wysokości 7 % i stawkę ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 62,9%, określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych w wysokości 14 279 zł oraz kwotę cła antydumpingowego w wysokości 256 626 zł podlegające retrospektywnemu zaksięgowaniu oraz odstąpił od poboru odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne. Decyzja organu pierwszej instancji oparta została m.in. na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749), art. 65 ust. 5, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 727 ze zm.), art. 20 ust. 3 lit. c, art. 27, art. 29 ust. 1 i ust. 3, art. 32 ust. 1 lit. e, art. 78, art. 201 ust. 3, art. 213, art. 220 ust. 1, art. 221 ust. 1, art. 222 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r. ze zm.), art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 204/1 z dnia 9.08.2011 r.). Rozstrzygnięcie zostało skierowane do [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w P. oraz [...] Spółki z o. o. w W. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 15 lipca 2011 r. [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w P., za pośrednictwem przedstawiciela pośredniego [...] Spółki z o. o. w W., zgłosiła celem dopuszczenia do obrotu towar - siatkę budowlaną z włókna szklanego, który zaklasyfikowano do kodu 7019 59 00 10. Zgłoszenie zostało przyjęte i zarejestrowane pod nr [...]. Eksporterem była firma [...] z Malezji. Kwotę długu celnego wyliczono w oparciu o zastosowanie preferencyjnej stawki celnej 3,5 % na podstawie świadectwa pochodzenia FORM A nr [...]. W dniu 26 lipca 2013 r. do organu pierwszej instancji wpłynął raport Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych ("OLAF") z przeprowadzonego przy współpracy malezyjskich władz administracyjnych dochodzenia, które dotyczyło eksportu siatki z włókna szklanego do UE. Dochodzenie przeprowadzono w związku z podejrzeniem, że towar deklarowany jako pochodzący z Malezji faktycznie pochodzi z Chińskiej Republiki Ludowej. W raporcie potwierdzono proceder omijania wprowadzonych wobec Chińskiej Republiki Ludowej środków antydumpingowych nałożonych na tkaniny siatkowe z włókna szklanego o otwartych oczkach. Proceder polegał na wprowadzaniu towaru pochodzenia chińskiego do Wolnej Strefy Handlowej (FCZ) Port Klang w Malezji, a następnie po przeładowaniu do innego kontenera, wysłaniu go do UE jako pochodzącego z Malezji, w przeważającej większości ze statusem preferencyjnym. Towary te nie zostały poddane żadnemu przetworzeniu lub procesowi produkcyjnemu w Malezji a zatem zachowały swoje niepreferencyjne chińskie pochodzenie. Zgodnie z informacjami uzyskanymi od Zarządu Port Klang wszelkie towary, które wchodzą do lub wychodzą z portu morskiego w Port Klang fizycznie przechodzą przez Wolną Strefę Handlową w Port Klang (dalej: FCZ). Tak więc także przeładunek odbywa się w tym obszarze. Ponadto jest tam zabroniona jakakolwiek działalność produkcyjna czy też procesy nadające towarom pochodzenie. Towary wchodzące do FCZ w Port Klang z zagranicy są wykazywane w rejestrze ZB1, natomiast towary wychodzące z FCZ są wykazywane w rejestrze ZB2. Jeżeli przeładowywane towary wychodzą z FCZ w Port Klang za granicę nadawca jest zobowiązany złożyć deklarację ZB2, w której wykazuje się odpowiadający jej numer deklaracji ZB1. Tak więc jeżeli towary zostały wykazane w rejestrze ZB1 a następnie w rejestrze ZB2 oznacza to, że zachowały one swoje pochodzenie. OLAF dokonał zestawienia danych dotyczących tkanin siatkowych z włókien szklanych wysłanych z Chin znajdujących się w rejestrze ZB1 z danymi zawartymi w rejestrze ZB2. Analiza przepływu towarów przez Strefę Wolnego Handlu w Port Klang z wykorzystaniem danych zawartych w ww. rejestrach pozwoliła na stwierdzenie, że towary stanowiące przedmiot niniejszego postępowania zostały wysłane z Chin do FCZ w Port Klang a następnie, po przeładowaniu, wysłane do Unii Europejskiej. Przeładunek miał na celu ukrycie faktycznego pochodzenia i uniknięcie zapłaty cła antydumpingowego. Zarząd Port Klang prowadzi dodatkowy rejestr fizycznego przepływu kontenerów przez strefę FCZ, na podstawie którego jest w stanie śledzić ruch każdego kontenera, nawet gdy przesyłka nie została zarejestrowana w deklaracji ZB1 i ZB2. Zgodnie z informacjami uzyskanymi od Zarządu Port Klang w przypadku reeksportu towarów z FCZ operator jest zobowiązany złożyć w Zarządzie Port Klang deklarację ZB2, w której wpisuje numer rejestru ZB1. Tak więc powiązania poszczególnych ZB1 z ZB2 wbrew stanowisku strony nie dokonano wyłącznie w oparciu o wagę, ilość opakowań i zadeklarowaną wartość. Ustalono, że towar stanowiący przedmiot niniejszego postępowania został przywieziony z Malezji w pięciu kontenerach o numerach: [...], [...], [...], [...], [...]. Przy porównaniu danych zawartych w rejestrach ZB1/ZB2 w tym m.in. numerów kontenerów oraz masy, wartości towaru i kraju pochodzenia wynika, że sporne towary zostały zarejestrowane w FCZ jako towar przywieziony z Chin wg deklaracji [...], a następnie po przeładunku do kontenerów o ww. numerach wywieziony do Polski wg deklaracji [...]. Odnosząc się do zarzutu spółki [...] organ wyjaśnił, że dopasowania kontenerów dokonano na podstawie danych zawartych w deklaracjach ZB1/ZB2. W deklaracji ZB2 znajduje się bowiem numer deklaracji ZB1 natomiast obie deklaracje zawierają dane dotyczące numerów kontenerów, wobec czego dopasowanie kontenerów z deklaracji ZB1 do deklaracji ZB2 jest możliwe. Jeżeli zaś chodzi o różnicę wagi pomiędzy deklaracjami ZB1/ZB2 a dokumentem SAD to należy zauważyć, iż dane w zgłoszeniu celnym zostały wypełnione w oparciu o dokument PACKING LIST wystawiony przez podmiot, który jak ustalono w toku postępowania nie był faktycznym eksporterem towaru. W tej sytuacji znalazło zastosowanie rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r., zgodnie z którym na wymienione towary pochodzące z Chin stawka cła antydumpingowego ostatecznego została utrzymana na poziomie określonym dla cła tymczasowego - 62,9 %. W sprawie nie zaistniały przesłanki do odstąpienia przez organ celny od retrospektywnego księgowania należności celnych wynikających z długu celnego, o których mowa w art. 220 ust. 2 lit. b WKC, bowiem wydanie nieprawidłowego świadectwa nie stanowi błędu, jeżeli świadectwo zostało wystawione na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez importera. Ponadto w przywołanym przepisie chodzi o "samodzielny" błąd organu, a nie taki, który powstał na skutek wprowadzenia w błąd przez zobowiązanego. W niniejszej sprawie uzyskanie świadectwa pochodzenia spowodowane było przedstawianiem przez eksportera nieprawidłowych danych i nie można mówić o błędzie organów celnych. Powołując się na regulacje wspólnotowe organ odwoławczy stwierdził, że raport OLAF ma charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 o.p. i jako taki stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Organ wskazał, że brak tłumaczenia nagłówków poszczególnych rubryk tabeli nie stanowi uchybienia, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza, że organ odwoławczy udostępnił tłumaczenie uczestnikom postępowania. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 o.p. poprzez brak ustalenia rzeczywistego pochodzenia towaru - jego producenta, a tym samym błędne przyjęcie w sposób uproszczony pochodzenia towaru jako chińskiego. Towary zostały zadeklarowane przez zgłaszającego jako pochodzące z Malezji, co zostało podważone na podstawie raportu OLAF, natomiast przy imporcie towarów spółka nie przedstawiła faktury handlowej z deklaracją producenta, która mogłaby stanowić podstawę do zastosowania innej niż stawka cła antydumpingowego "pozostała" w wysokości 62,9 %. Przedmiotowy towar nigdy nie trafił do Głównego Obszaru Celnego Malezji, wobec czego nie mógł zostać poddany jakiejkolwiek obróbce czy procesom technologicznym. Z raportu OLAF wynika, że uzyskanie świadectw pochodzenia spowodowane było nadużyciami, mającymi na celu uzyskanie malezyjskiego pochodzenia towarów - deklarowano innych nadawców w Porcie Klang, innych zaś Urzędowi Celnemu Malezji i MITI. W konsekwencji organ odwoławczy twierdził, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. [...] Spółka Akcyjna zaskarżyła powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca zarzuciła decyzji: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 121, art. 122 w zw. art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez bezkrytyczną i jednostronną ocenę materiału dowodowego i oparcie ustaleń na tej części materiału dowodowego, z której wynikały okoliczności dla skarżącej niekorzystne, przy jednoczesnym pominięciu części, potwierdzającej malezyjskie pochodzenie towaru; b. art. 180 o.p. polegającego na wydaniu decyzji w oparciu o dokumenty stanowiące jedynie opis dokumentów źródłowych widzianych przez funkcjonariuszy OLAF, przy czym dokumenty te nie zostały włączone do postępowania, c. art. 121, art. 122 w zw. art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez niepodjęcie przez organy działań zmierzających do ustalenia rzeczywistych procedur celnych zastosowanych w odniesieniu do kontenerów dostarczonych skarżącej, a tym samym rzeczywistego ich pochodzenia, w sytuacji gdy w materiale dowodowym znajdowały się dokumenty potwierdzające przeprowadzenie dwóch różnych procedur celnych w odniesieniu do tego towaru, tj. eksportu (formularz K2) oraz reeksportu (formularz ZB2); d. art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 o.p. poprzez pominięcie w toku postępowania oraz w treści zaskarżonej decyzji wyjaśnienia procedur celnych stosowanych w Porcie Klang, w szczególności zaś powiązań między rejestrami ZB1 i ZB2, metodologii, według której przyporządkowano towar pochodzenia chińskiego wpisany do rejestru ZB1 do kontenerów obejmujących towary zakupione przez skarżącą, możliwości wyprowadzenia towaru poza FCZ Port Klang wyłącznie w oparciu o procedurę ZB2; e. art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez zaniechanie zbadania przez organy czy w stosunku do spornych towarów była wystawiana deklaracja ZB4 lub inny dokument w przypadku przepakowywania kontenerów w FCZ, pozwalający na powiązanie numerów kontenerów, w których towar wpłynął do Portu Klang z numerami kontenerów, w których został odprawiony do Polski, f. art. 194 § 1 i 3 w zw. z art. 180 § 1 i art. 188 o.p. polegającego na: - bezzasadnym oddaleniu przez organ odwoławczy wniosków dowodowych skarżącej zmierzających do wykazania, że okoliczności wskazane w raporcie OLAF nie są prawdziwe, - przyjęciu, że dokumenty urzędowe jakimi są certyfikaty pochodzenia wydane przez MITI, nie stanowią dowodu na malezyjskie pochodzenie wskazanego w nich towaru, bez wskazania jakiekolwiek dowodu, który zgodnie z treścią art. 194 § 3 o.p. tym faktom by zaprzeczał; II. naruszenie prawa materialnego, tj.: a. art. 220 ust. 1 WKC w zw. z art. 1 i art. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 791/2011, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, w której zgłoszone przez podatnika do odprawy celnej towary zostały zgłoszone, zgodnie z certyfikatami pochodzenia wydanymi przez MITI, jako pochodzące z Malezji, a tym samym nie można wobec nich stosować przepisów nakładających cła antydumpingowe na towary chińskie; b. art. 220 ust 2 WKC polegające na jego niezastosowaniu w sytuacji, w której zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wyraźnie wskazuje na potwierdzanie przez urzędy malezyjskie malezyjskiego pochodzenia importowanego towaru, wobec czego kwota należności celnych została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności, działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. W uzasadnieniu skargi skarżąca kwestionowała twierdzenia organów, iż procedury ZB1 i ZB2 stosowane są wyłącznie w przypadku, gdy dany towar trafia do Portu Klang, ale nigdy nie wchodzi do malezyjskiego obszaru celnego, zaś w porcie nie może być poddany obróbce a jedynie czynnościom logistycznym. Przedstawione przez organ zestawienia sporządzone przez OLAF nie mogą stanowić dowodu zastępującego rzeczywiste formularze czy ewidencje ZB1 i ZB2. Zestawienia te bez materiału źródłowego, jako nieweryfikowalne pod kątem ich zawartości merytorycznej, nie mogą stanowić podstawy ustaleń faktycznych. Powiązanie pomiędzy towarami przypisanymi do ewidencji ZB1 i ZB2 zostało dokonane wyłącznie w oparciu o wagę, ilość opakowań i zadeklarowaną wartość, a tymczasem skarżąca nie była jedynym odbiorcą siatki z włókna szklanego, której transport odbywał się poprzez wskazany port. W świetle obowiązujących tam procedur reeksportowych, każdorazowo w przypadku przepakowania towarów w strefie FCZ w ramach reeksportu, konieczne jest wystawienie deklaracji ZB4 lub innego analogicznego dokumentu, który wskazuje na powiązanie pomiędzy numerami starych i nowych kontenerów. Z ustaleń raportu ponad 1/3 wyeksportowanej przez [...] do Unii Europejskiej siatki z włókna szklanego nie została zarejestrowana w ewidencji ZB1/ZB2, lecz została wyeksportowana z terytorium Malezji. Zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że to właśnie ta część siatki była przedmiotem dostaw na rzecz skarżącej. Skarżąca podniosła, że istnieje po jej stronie "dobra wiara" w rozumieniu art. 220 ust. 2 WKC. Skarżąca zamawiała dostawy siatki od dwóch podmiotów malezyjskich: [...] oraz [...]. Rozpoczynając współpracę z kontrahentami malezyjskimi dochowała należytej staranności w zakresie ich weryfikacji. Wydane przez władze malezyjskie zaświadczenia o rejestracji obydwu kontrahentów wskazują, iż są oni producentami zarejestrowanymi w odpowiednich urzędach i prowadzą produkcję siatki z włókna szklanego. Jako dokumenty wydane przez Ministerstwo Handlu Międzynarodowego i Przemysłu Malezji, powyższe zaświadczenia posiadają charakter dokumentów urzędowych. Przeprowadzona przez prezesa zarządu skarżącej spółki wizytacja fabryki malezyjskiego kontrahenta wykazała, że podmiot ten posiada infrastrukturę niezbędną do wytwarzania siatki z włókna szklanego i w których faktycznie realizowana jest produkcja. Podanie przez skarżącą Malezji jako kraju pochodzenia sprowadzanego towaru, wynikające z treści dokumentów urzędowych, posiada domniemanie prawdziwości. W jednym z załączników do raportu OLAF władze malezyjskie stwierdziły, że dokonały weryfikacji i potwierdziły, że produkt opisany w świadectwie pochodzenia spełnia kryteria pochodzenia wynikające z przepisów unijnych dla siatki z tworzywa. Organ, oddalając wnioski dowodowe strony – w szczególności wniosek o wystąpienie do Zarządu Portu Klang w celu uzyskania konkretnych informacji - dokonał oceny tych dowodów przed ich przeprowadzeniem. Osobną skargę złożyła [...] Spółka z o. o. w W., domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji. Spółka zarzuciła decyzji: I. naruszenie prawa materialnego, tj.: a. art. 220 ust. 2 lit. b WKC poprzez jego niezastosowanie w całości i przez to błędną subsumpcję oraz naruszenia prawa procesowego, tj. art.191 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów przez nieprzyjęcie, że organy malezyjskie wydające świadectwo pochodzenia wiedziały lub powinny wiedzieć, że towary nie spełniają warunków wymaganych do korzystania z preferencji oraz art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy prawo celne poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, przez co nie rozpatrzono przesłanek przewidzianych w art. 220 ust. 2 lit. b WKC, co uniemożliwiło odstąpienie od retrospektywnego księgowania długu celnego; b. błędne zastosowanie art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, podczas gdy cło antydumpingowe na produkty wysłane z Malezji zostało nałożone rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) Nr 672/2012 z dnia 16 lipca 2012 r. rozszerzającym ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 791/2011 wobec przywozu niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, które weszło w życie po dokonaniu zgłoszenia celnego w niniejszej sprawie. II. Naruszenie prawa procesowego, tj.: a. art. 178 § 1 i § 3, art. 187 § 1 o.p. w zw. art. 73 ust. 1 ustawy prawo celne poprzez odmowę udostępnienia spółce załączników do raportu OLAF i nie włączenia części załączników do materiału dowodowego, z których organ wywodzi skutki prawne, co w istotny sposób narusza prawo do obrony swoich praw i zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; b. art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy prawo celne poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego polegający na braku dokumentów źródłowych tzn. deklaracji ZB1/ZB2 i K1/K2, dokumentujących towary wpływające i wypływające z Portu Klang i poprzestaniu na analizie rejestrów ZB1/ZB2 dotyczących wejścia i wyjścia towarów w Wolnej Strefie Handlowej Portu Klang, zaniechanie analizy rejestrów K1/K2 dotyczących wejścia i wyjścia towarów na Główny Obszar Celny Malezji, co w świetle informacji zawartej w raporcie OLAF w części dotyczącej importera [...], że część przesyłek znajdowała się w zarówno w rejestrze ZB1/ZB2 jak i K1/K2 mogło prowadzić do błędnego ustalenia, że towary zgłoszone do oclenia przez spółkę nie pochodzą z obszaru celnego Malezji i mają chińskie pochodzenie; c. art. 191 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy prawo celne poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, pominięcie świadectwa pochodzenia FORM A nr [...], którego prawdziwość została potwierdzona przez MITI, licencji na produkcję siatki z włókna szklanego uzyskanej przez [...], raportu z wizyty weryfikacyjnej w [...] potwierdzającego malezyjskie pochodzenie produktów tej firmy oraz nie uwzględnienie sprzeczności między treścią raportu OLAF a treścią jego załączników; d. art. 180 § 1 o.p. w zw. z art. 4 pkt 2 i 3 oraz art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (t.j.: Dz. U. 2011 r., Nr 43, poz. 224 ze zm.) poprzez prowadzenie postępowania w oparciu o nieprzetłumaczone dokumenty sporządzone w języku obcym. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Celnej wniósł o ich oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem z dnia 5 listopada 2014 r. Sąd postanowił połączyć sprawy ze skarg [...] S.A. (sygn. akt III SA/Gd 832/14) i [...] Spółki z o.o. (sygn. akt III SA/Gd 833/14) w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzić je dalej pod sygnaturą III SA/Gd 832/14. W piśmie z dnia 18 lutego 2015 r. skarżąca [...] S.A. podniosła, że dopiero na etapie postępowania przed sądem administracyjnym otrzymała pełny załącznik nr 2 do raportu OLAF zawierający wszystkie dostawy spornej siatki wraz z przyporządkowaniem każdej partii towaru (nr SAD) do poszczególnych rejestrów ZB1 i ZB2. Niejasności i błędy w tym zestawieniu wskazują, że nie może ono być wyłącznym dowodem na chińskie pochodzenie towaru. Wskazała też na różnice m.in. w masie towaru wynikające z ww. zestawienia i dokumentów przewozowych dotyczących przedmiotowego zgłoszenia celnego. Zdaniem skarżącej, organy nie dokonały weryfikacji danych ujętych w zestawieniu będącym załącznikiem do raportu z obiektywnymi, bezspornymi danymi wynikającymi z dokumentacji przywozowej i celnej. Na rozprawie w dniu 19 marca 2015 r. pełnomocnik skarżącej Spółki [...] podał, że nieudostępnienie płyty z raportem OLAF na etapie postępowania przed organami administracji celnej stanowiło naruszenie przepisów postępowania - art. 180 § 1 w zw. z art.188 Ordynacji podatkowej. Skarżącej odmówiono udostępnienia załącznika nr 2 do raportu OLAF. Skarżąca dopiero w styczniu 2015 r. przed Sądem uzyskała żądany załącznik 2 do raportu, a zatem dopiero na tym etapie mogła realnie ocenić wartość dowodową raportu OLAF. Ponadto, na ostatniej rozprawie pełnomocnik Spółki [...] zarzucił organom naruszenie art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 11 ust. 3 i 4 rozporządzania Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 883/2013 i brak zweryfikowania podstawy faktycznej materiału dowodowego uzyskanego od OLAF przez weryfikację dokumentów źródłowych. Pełnomocnik Spółki [...] poparł stanowisko spółki [...] zawarte w piśmie z dnia 18 lutego 2015 r. Dodał, że organy zakwestionowały prawidłowość świadectw pochodzenia, nie uznając przy tym błędu organu malezyjskiego, który je wydał, a który zdaniem skarżącej spółki miał miejsce. W raporcie OLAF widnieją oświadczenia przedstawicieli urzędu malezyjskiego, którzy wizytowali fabryki w Malezji, wobec czego ich rzeczą było dostrzec, że wystawienie świadectw pochodzenia w tych okolicznościach było niedopuszczalne. Pełnomocnik organu odnosząc się do pisma uzupełniającego stwierdził, że różnice pomiędzy treścią załącznika 2 do raportu a dokumentami znajdującymi się w aktach wynikają z faktu, że inne dokumenty stanowiły podstawę zgłoszenia celnego. Towary były zgłaszane w ramach procedury uproszczonej, w której nie dokonuje się kontroli towaru, a przyjmuje się dane wynikające z dokumentów. Stwierdził, że wysokość należności celnych jest uzależniona od wartości celnej towaru i jego ilości w m2, a tych skarżąca nie kwestionowała. Inne wartości nie mają znaczenia, wobec czego wskazywane przez skarżącą nieścisłości w przyporządkowaniu poszczególnych zgłoszeń do deklaracji ZB1 i ZB2 nie mają znaczenia takiego, jakie przypisuje im skarżąca. W piśmie procesowym z dnia 26 marca 2015 r. pełnomocnik organu podtrzymał dotychczasowe stanowisko dotyczące niezgodności danych importowanego towaru oraz odniósł się do kwestii braku przyporządkowania dwóch kontenerów objętych zgłoszeniem celnym [...] (będącego przedmiotem postępowania w sprawie sygn. akt III SA/Gd 830/14 tut. Sądu). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie są decyzje organów celnych ustalające, że krajem pochodzenia importowanego towaru nie jest Malezja, a Chiny oraz - na skutek tego ustalenia - nakładające cło antydumpingowe. Podstawą prawną do dokonania przez organ celny kontroli zgłoszenia celnego jest art. 78 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE.L.92.302.1 ze zm.), zwanego dalej "WKC", zgodnie z którym po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia. Zgodnie natomiast z art. 78 ust. 3 WKC, jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Przedmiotem importu w niniejszej sprawie była siatka podtynkowa z włókna szklanego, zaklasyfikowana do kodu TARIC 7019 59 00 10. Dla towarów zgłaszanych do procedury dopuszczenia do obrotu w dniu przyjęcia przedmiotowego zgłoszenia celnego, tj. w dniu 15 lipca 2011 r., pochodzącego z Malezji, zaklasyfikowanego do kodu TARIC 7019 59 00 10, stawka celna erga omnes wynosiła 7 %, a preferencyjna - 3,5 %. Wobec przedmiotowego towaru zastosowano stawkę preferencyjną w wysokości 3,5 %, na podstawie przedłożonego przez importera świadectwa pochodzenia Form A, potwierdzającego malezyjskie pochodzenie. I tak, w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego dla towaru zaklasyfikowanego do kodu TARIC 7019 59 00 10, pochodzącego z Chin, obowiązywało rozporządzenie Komisji (UE) Nr 138/2011 z dnia 16 lutego 2011 r., nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE.L.2011.43.9), na mocy którego został nałożony na przywóz niektórych tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych o wadze powyżej 35g/m², objętych m.in. kodem 7019 59 00 10, obowiązek poboru tymczasowego cła antydumpingowego. Natomiast w dniu 10 sierpnia 2011 r. weszło w życie rozporządzenie Wykonawcze Rady (UE) nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. (Dz. Urz. L 204/1 z dnia 9 sierpnia 2011 r.) w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na mocy którego na towary pochodzące z Chin została utrzymana stawka w wysokości - 62,9%. Z uwagi na otrzymane w 2011 r. informacje o unikaniu ceł antydumpingowych nałożonych na chińskie tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych, Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych przeprowadził wspólne dochodzenie w Malezji z udziałem urzędników Republiki Czeskiej, Niemiec, Rumunii i kompetentnych władz malezyjskich. Z dochodzenia sporządzono raport końcowy, który przedłożono organom celnym państw Unii Europejskiej, także Polski. Do Urzędu Celnego raport ten wpłynął w dniu 26 lipca 2013 r. Na treści tego raportu oparły się organy celne w niniejszej sprawie ustalając, że przedmiotowe tkaniny siatkowe o otwartych oczkach miały niepreferencyjne pochodzenie chińskie. Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) ustanowiony został decyzją Komisji z dnia 28 kwietnia 1999 r. (Dz.U.UE.L.1999.136.20), a kwestie dotyczące prowadzonych przezeń dochodzeń normowało Rozporządzenie Nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. (Dz.U.UE.L.1999.136.1). Art. 9 tego Rozporządzenia stanowił, że na zakończenie dochodzenia prowadzonego przez Urząd opracowuje on raport, oraz że raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym Państwa Członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania. Obecnie Rozporządzenie Nr 1073/1999 zastąpione zostało Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) Nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r., dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999, które weszło w życie w dniu 1 października 2013 r. (Dz.U.UE.L.2013.248.1). Także to Rozporządzenie - Nr 883/2013 - stanowi w art. 11 ust. 1, że po zakończeniu dochodzenia przez Urząd, sporządza się raport. W myśl art. 11 ust. 2 Rozporządzenia raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych. Tak więc z przywołanych przepisów wynika wprost, że raport OLAF stanowi dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym i że posiada taką samą wartość dowodową, jak podobne dokumenty sporządzane w postępowaniach prowadzonych przed organami krajowymi. Raporty i zalecenia sporządzane w następstwie dochodzenia zewnętrznego i wszelkie związane z nimi stosowne dokumenty są przekazywane właściwym organom zainteresowanych państw członkowskich zgodnie z przepisami dotyczącymi dochodzeń zewnętrznych oraz, w razie konieczności, właściwym służbom Komisji - art.11 ust. 3 rozporządzenia. Ponadto z art. 11 ust. 4 przywołanego rozporządzenia wynika, że wskazany raport, jak również wszystkie związane z nim dokumenty przekazywane są danej instytucji, organowi, urzędowi lub agencji, które podejmują działania, w szczególności dyscyplinarne lub prawne, uzasadnione wynikami dochodzenia. Normatywna treść przywołanych przepisów musi też uwzględniać cele wyraźnie deklarowane przez prawodawcę unijnego, zwłaszcza w pkt 31, pkt 28 i pkt 49 wprowadzenia do przywołanego rozporządzenia (vide: wyrok NSA z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt I GSK 376/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z przywołanych regulacji wynika więc, że wskazany raport OLAF i we wcześniejszym stanie prawnym i obecnie stanowi dopuszczalny dowód w prowadzonym przez odpowiednie organy postępowaniu celnym, ukierunkowanym na przeprowadzenie kontroli zgłoszenia celnego. Nie można zgodzić się w tej sytuacji z zarzutami skargi, że raport nie jest dowodem, a jedynie opisem widzianych przez funkcjonariuszy dokumentów źródłowych, które nie zostały włączone do przedmiotowego postępowania. Jest to - jak wyżej wskazano - dowód zrównany z protokołami kontroli. Raport OLAF opisuje w szczegółowy, jasny i przejrzysty sposób mechanizm przywozu z Chin i przeładowania tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych na terenie Wolnej Strefy Handlu w Port Klang, w celu wywiezienia go do Unii Europejskiej jako towaru o pochodzeniu malezyjskim. W raporcie czytelnie opisano obowiązujące w porcie procedury, powiązano konkretne partie materiałów wysłane w kontenerach o konkretnych numerach z ich przeładunkiem do innych kontenerów, których numery także wskazano. Dokonano przypisania konkretnych towarów numerom w rejestrze ZB1 i następnie w rejestrze ZB2. Deklaracje te - ZB1 i ZB2 - zawierają szereg danych, takich jak kraj pochodzenia czy przeznaczenia, nadawca, odbiorca, ilość kontenerów, statek, itp. W decyzjach organy wskazały szczegółowo numery kontenerów, w których przywieziono chińską siatkę z włókna szklanego, numer przypisanej im deklaracji importowej ZB1, numery kontenerów, do których towar przeładowano i numer deklaracji importowej ZB2, w której kontenery te zostały ujęte. W decyzjach przypisano też towary, przywiezione z Chin w kontenerach o konkretnych numerach, do konkretnych zgłoszeń celnych dotyczących towarów wysłanych z Portu Klang jako towary o pochodzeniu malezyjskim. Dane zawarte w raporcie i w załącznikach do niego pozwalają na prześledzenie drogi konkretnego towaru z Chin do miejsca przeznaczenia w Unii Europejskiej. Towary, które zostały sprowadzone statkiem z Chin do Malezji, a następnie opuściły port w Malezji są w rzeczywistości tymi samymi towarami, a ich przeładunek w Porcie Klang miał na celu ukrycie ich faktycznego chińskiego pochodzenia i uniknięcie zapłaty cła antydumpingowego. Powiązania między towarami przypisanymi do ZB1 i ZB2, wbrew stanowisku skarżącej, nie dokonano w oparciu o wagę, ilość opakowań i zadeklarowaną wartość, bowiem uczyniono to w oparciu o numer referencyjny ZB1, który ujmowany jest w deklaracji ZB2. Obie deklaracje zawierają dane o numerach kontenerów, wobec czego nie przysparza problemu ustalenie, w których kontenerach towar wprowadzono do Portu Klang i kontenerów, w których miejsce to opuściły. Niezasadny jest też zarzut skargi o braku ustalenia rzeczywistych procedur celnych zastosowanych w stosunku do kontenerów dostarczonych do skarżącej, bowiem z zebranego w sprawie materiału wynika, że Zarząd Portu Klang sprawdzał fizyczny przepływ towarów i potwierdził, że towary rejestrowane w rejestrze ZB1, a następnie ZB2 nigdy nie trafiły do Głównego Obszaru Celnego Malezji. Towary eksportowane z Głównego Obszaru Celnego Malezji przez Wolną Strefę Handlową zgodnie z deklaracją K2 nie są rejestrowane w rejestrach ZB1 i ZB2. W oparciu o przeprowadzoną kontrolę stwierdzono, że kilka deklaracji K2 nie odzwierciedlało rzeczywistego przepływu towarów, natomiast towary, będące przedmiotem niniejszego postępowania, ujęte w rejestrach ZB1 - i ZB2, nie opuściły Wolnej Strefy Handlowej i zachowały chińskie pochodzenie. Niezasadne są też zarzuty skargi dotyczące wystawiania deklaracji ZB4. Wbrew twierdzeniom skarżącej nie było podstaw do wystawiania takiej deklaracji, bowiem towar nie był poddany czynnościom, których wykonywanie wymagało jej sporządzenia. Deklaracja ZB4 wystawiana jest bowiem wówczas, co wynika z noty wyjaśniającej OLAFU znajdującej się w aktach administracyjnych, gdy towar był dzielony, pakowany, przepakowywany, sortowany, klasyfikowany, etykietowany, ponownie etykietowany, naprawiany, a przedmiotowy towar nie był, wbrew twierdzeniom skarżącej - przepakowywany, a przeładowywany. Ta ostatnia czynność - przeładunku - wymaga wystawienia deklaracji ZB3, ale nie w sytuacji, jaka miała miejsce w sprawie niniejszej - tj. przeładowania z kontenera do kontenera. W tej sytuacji niezasadne są zarzuty dotyczące braku zwrócenia się o informacje do zarządu Portu Klang. Odnosząc się do zarzutu, że postępowanie prowadzono w oparciu o dokumenty nieprzetłumaczone na język polski stwierdzić należy, że zarzut ten dotyczyć może nieprzetłumaczenia w załączniku do raportu OLAF jedynie nazw (tytułów) rubryk ujętych w formie tabeli - dotyczących dat, numerów, danych liczbowych, nazw własnych, a brak ten uzupełniono w toku postępowania przed organem odwoławczym. Uchybienie organu pierwszej instancji w powyższym zakresie nie miało wpływu na wynik sprawy. Zarzuty dotyczące braku dokumentów źródłowych - deklaracji ZB1 i ZB2 oraz K1 i K2 nie zasługują na uwzględnienie. Podobnie jak zarzut braku weryfikacji materiałów źródłowych. Informacje ujęte w Raporcie i załącznikach do niego zostały sporządzone przez OLAF w oparciu o informacje uzyskane od Zarządu Portu Klang oraz od Urzędu Celnego Malezji, wobec czego ustalenia dokonane w oparciu o treść Raportu i załączników są ustaleniami wiarygodnymi, nie wymagającymi weryfikacji przez złożenie do akt sprawy dokumentów źródłowych, stanowiących podstawę sporządzenia Raportu i załączników. Nie było też potrzeby dokonywania analizy rejestrów K1 i K2, bowiem Zarząd Portu Klang potwierdził, że towary rejestrowane w rejestrze ZB1, a następnie w ZB2 nie trafiły nigdy do Głównego Obszaru Malezji, a wystawione w paru wypadkach deklaracje K2 nie odzwierciedlały rzeczywistego przepływu towarów. Jednym z zarzutów był podnoszony przez skarżącą spółkę [...] fakt, że udostępniono jej treść raportu OLAF z pełną treścią załącznika nr 2 w formie płyty CD dopiero na etapie postępowania przed sądem. Także skarżąca spółka [...] zarzucała brak udostępnienia jej załączników do raportu. Należy wobec tego zauważyć, że obie skarżące spółki miały w toku postępowania przed organami dostęp do całości materiału dowodowego, istotnego z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Znajduje się on w aktach administracyjnych w formie papierowych wydruków. Podkreślenia wymaga, że zarzuty, które skarżąca [...] podniosła po otrzymaniu raportu i załączników w formie płyty dotyczą jedynie tych właśnie zapisów raportu i załączników do niego, które znajdują się w aktach administracyjnych w formie papierowych wydruków. Sąd nie podziela poglądu skarżącej spółki [...], że pewne nieścisłości czy rozbieżności danych zawartych w raporcie OLAF i w dokumentach dołączonych do zgłoszenia celnego dyskredytują raport OLAF (i jego załączniki) jako dokument świadczący o braku malezyjskiego pochodzenia towarów. Odnosząc się do zarzutu różnicy m.in. w masie brutto w sporządzonym zestawieniu i w dokumentach przewozowych stwierdzić należy, że dokumenty przewozowe (packing list, commencial invoice) pochodzą od [...], która - jak wynika z raportu OLAF - była jedną z kilku firm, biorących udział w procederze zamiany kontenerów, w których transportowano z Chin siatkę z włókien szklanych i przesyłano ją na teren Unii. Dlatego jakiekolwiek rozbieżności pomiędzy ustaleniami wynikającymi z raportu OLAF a zgłoszeniem celnym wypełnionym na podstawie dokumentów wystawionych przez [...] nie mogą podważać wartości dowodowej tego raportu. Zaznaczyć przy tym należy, że towar zgłaszany był w ramach procedury uproszczonej, w której organ nie dokonywał jego kontroli. Ponadto, kwestionowana przez skarżącą masa towarów brutto czy jego objętość, nie stanowią wartości, od których uzależniona jest wysokość należności celnych (czego skarżące spółki nie kwestionowały), a zatem jakiekolwiek rozbieżności (niejasności) w tym zakresie nie mogły mieć jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy w kontekście prawidłowości samego wyliczenia wysokości należnego cła. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zakwestionowania ustaleń dokonanych przez organy w oparciu o raport OLAF. Ustalenia i merytoryczna treść tego raportu, którego rzetelność nie budzi wątpliwości Sądu, nie pozwalają na oparcie ustaleń faktycznych na malezyjskim świadectwie pochodzenia towaru Form A. Świadectwo to wystawiono na skutek przedstawienia przez [...] fałszywych informacji. Z treści zaskarżonych decyzji wynika, że organy przeciwstawiły świadectwu pochodzenia FORM A raport OLAF, którego treść nie pozwala na przyjęcie, by przedmiotowe świadectwo pochodzenia stanowiło wiarygodny dowód na malezyjskie pochodzenie towaru. Sąd nie podziela zarzutów skargi dotyczących bezzasadności oddalenia zgłoszonych przez skarżącą wniosków dowodowych. Nie było podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na wskazywane okoliczności, dotyczące procesów technologicznych, jakim importowany towar mógł być poddany, skoro z raportu OLAF wynika w sposób w pełni wiarygodny i przekonywujący, że przedmiotowe towary nigdy nie znalazły się na terenie Malezji - poza Wolną Strefą Handlu Portu Klang. Ustalono bowiem w sposób niewątpliwy, że przedmiotowe towary trafiły do Portu Klang z Chin, a po przeładunku wysłane zostały do Unii Europejskiej. Nie zostały one poddane żadnemu przetworzeniu ani procesowi produkcyjnemu w Malezji. Z raportu OLAF wynika, iż w stosunku do towarów wchodzących lub wychodzących przez FCZ Port Klang zabronione jest prowadzenie jakiejkolwiek działalności produkcyjnej czy procesów nadających towarom pochodzenie. Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy przepisów prawa procesowego w sposób mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Zarzuty skargi dotyczyły też naruszenia prawa materialnego - art. 220 ust.1 WKC w zw. z art. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej wywodząc, że skoro towary zostały zgłoszone jako pochodzące z Malezji zgodnie z certyfikatami pochodzenia wydanymi przez MITI, nie można stosować wobec nich przepisów nakładających cła antydumpingowe na towary chińskie. Zarzucano ponadto, że cło antydumpingowe na produkty wysłane z Malezji zostało nałożone dopiero rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) Nr 672/2012 z dnia 16 lipca 2012 r. rozszerzającym ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 791/2011 wobec przywozu niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji. Do kwestii tych Sąd w istocie odniósł się już wyżej, wskazując, że nie było podstaw do oparcia ustaleń co do pochodzenia importowanych towarów na świadectwie pochodzenia, z uwagi na treść dokumentu urzędowego - Raportu OLAF z załącznikami, z którego wynika, że wbrew temu świadectwu przedmiotowe towary nie pochodzą z Malezji, a z Chin. W niniejszej sprawie organy celne prawidłowo ustaliły, że przedmiotowy towar miał nie malezyjskie, a chińskie pochodzenie, wobec czego zarzuty powyższe są chybione. Kolejny zarzut skarżących dotyczył naruszenia art. 220 ust. 2 lit. b WKC przez jego niezastosowanie. Przepis art. 220 ust. 2 lit. b WKC stanowi, że: "z wyjątkiem przypadków określonych w art. 217 ust. 1 akapit drugi i trzeci zaksięgowania retrospektywnego nie dokonuje się, gdy kwota należności prawnie należnych zgodnie z przepisami prawa nie została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Jeżeli preferencyjny status towaru potwierdzony został w ramach systemu współpracy administracyjnej z udziałem organów państwa trzeciego, wydanie przez te organy świadectwa, o ile stwierdzono jego nieprawidłowość, stanowi błąd, którego w racjonalny sposób nie można było wykryć w rozumieniu pierwszego akapitu. Jednakże wydanie nieprawidłowego świadectwa nie stanowi błędu, jeżeli świadectwo zostało wystawione na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera, z wyjątkiem przypadku, gdy w szczególności jest oczywiste, że organy wydające świadectwo wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towary nie spełniają warunków wymaganych do korzystania z preferencji. Osoba odpowiedzialna za uiszczenie należności może powołać się na dobrą wiarę, jeżeli może udowodnić, że w okresie przedmiotowych operacji handlowych zachowała należytą staranność, aby upewnić się czy spełnione zostały wszystkie warunki korzystania z preferencji. Jednakże osoba odpowiedzialna za uiszczenie należności nie może powoływać się na dobrą wiarę, jeżeli Komisja opublikowała w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich opinię wyrażającą uzasadnione wątpliwości w odniesieniu do prawidłowego stosowania uzgodnień preferencyjnych przez kraj korzystający". Z powyższego przepisu wynika, że wydanie nieprawidłowego świadectwa nie stanowi błędu samych organów celnych, jeżeli zostało ono wystawione na podstawie niewłaściwego przedstawienia faktów przez eksportera z wyjątkiem przypadku, gdy organy wydające świadectwo wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towary nie spełniają warunków wymaganych do korzystania z preferencji. Z raportu OLAF wynika, że organy celne Malezji wystawiając przedmiotowe świadectwo zostały wprowadzone w błąd przez [...], który we wnioskach o wydanie świadectw nie ujawnił chińskiego pochodzenia przedmiotowego towaru. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie można mówić o sytuacji, w której organy wydające świadectwo wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towary nie spełniają warunków wymaganych do korzystania z preferencji. Wobec tego wydanie świadectwa pochodzenia FORM A, potwierdzającego malezyjskie pochodzenie towaru nie stanowi błędu organu w rozumieniu przepisu art. 220 ust. 2 lit. b WKC. Zauważyć ponadto trzeba, że działanie w dobrej wierze, które - jak wynika z zarzutów skargi, skarżąca chciałaby wykazać, łączy się ściśle z istnieniem błędu organu celnego i możliwością jego wykrycia przez importera (por. Wspólnotowy Kodeks Celny. Komentarz pod red. Wojciecha Morawskiego, Warszawa 2007 str. 941). W sprawie niniejszej ustalono, że wydanie nieprawidłowego świadectwa nie stanowiło błędu organów celnych z uwagi na niewłaściwe działanie eksportera, wobec czego wykazanie okoliczności przywołanych przez skarżącą w skardze, a dotyczących jej przeświadczenia o malezyjskim pochodzeniu towaru nie mogłoby jej zwolnić z retrospektywnego księgowania należności. Sąd, nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy uznał, że brak podstaw do uwzględnienia skarg. Organy celne słusznie uznały bowiem, że importowany, objęty zgłoszeniem celnym towar pochodzi z Chin i zastosowały w tej sytuacji prawidłową stawkę celną erga omnes, jak i stawkę ostatecznego cła antydumpingowego. Prawidłowo wyliczyły też kwoty należności wynikające z długu celnego. Wyliczenia te nie były zresztą kwestionowane przez skarżące spółki. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargi.