III SA/Gd 834/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Felicja Kajut ( spr.) Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gdańsku delegowanego do Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku Lilianny Stojek sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia 7 sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie wycofania z obrotu produktów oraz wstrzymania wprowadzania ich do obrotu oddala skargę. Decyzją z dnia 21 czerwca 2013r., skierowaną do "A" Spółki z o.o. w P., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, powołując się na art. 27c ust. 1 i 3 pkt 1, pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 212, poz. 1263 ze zm.), art. 104 i art. 108 § 1 k.p.a. oraz art. 4 pkt 27 i 34, art. 44 c ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (t.j. Dz. U. z 2012r. , poz. 124 ze zm.) w związku z uzasadnionym podejrzeniem, że produkty pod nazwą: "Dodatek do piasku koloru niebieskiego" ( 12 szt.), "Rozpałka do pieca koloru zielonego" ( 12 szt.) i "Rozpałka do pieca koloru niebieskiego" ( 12 szt.) są środkami zastępczymi w rozumieniu przepisów ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i stanowią zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi, nakazał Spółce wycofanie tych produktów z obrotu, wycofał je z obrotu i zatrzymał na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań ich bezpieczeństwa, na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy. Nakazał ponadto zaprzestanie prowadzenia działalności w sklepie "[...]" na okres trzech miesięcy, licząc od dnia 21 czerwca 2013 r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ podał, że został zawiadomiony przez organy Policji, że w ww. sklepie są sprzedawane środki odurzające w postaci tzw. "dopalaczy", mogące zagrażać zdrowiu i życiu ludzi. W dniu 21 czerwca 2013 r. upoważnieni przedstawiciele organu przeprowadzili kontrolę sanitarną. Podczas kontroli stwierdzono, że w sprzedaży znajdują się produkty, co do których istnieje podejrzenie, że są środkami zastępczymi w rozumieniu art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W tej sytuacji produkty zostały one zabezpieczone i zatrzymane przez kontrolujących. Wskazując na art. 44 b i c ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz art. 27c ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej organ nakazał wstrzymanie wprowadzania do obrotu ww. produktów i wycofanie ich z obrotu, jako produktu mającego cechy środka zastępczego. Ponadto, mając na uwadze zagrożenie zdrowia i życia ludzi, organ nakazał zaprzestanie prowadzenia działalności w sklepie “[...]" . Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnione było koniecznością ochrony zdrowia i życia ludzkiego. Po rozpatrzeniu odwołania "A" Spółki z o.o. w P. od powyższej decyzji Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 7 czerwca 2013 r. , na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że podejrzenie wprowadzania do obrotu środków zastępczych oraz zagrożenie dla życia lub zdrowia, jakie stwarzają środki zastępcze, uzasadniało wydanie zaskarżonej decyzji. Powołując treść art. 10 § 2 k.p.a. wskazał, że gdy zachodzą okoliczności, o których mowa w tym przepisie, nie ma zastosowania art. 81 k.p.a. Efektywne i skuteczne przeciwdziałanie zagrożeniom dla życia i zdrowia ludzi przesłania realizację praw wynikających z czynnego udziału strony – prawa wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zasadą naczelną takiego postępowania jest zasada szybkości działania. Organ I instancji posiadał uzasadnione podejrzenie, że w sklepie "[...]" wprowadzane są do obrotu środki zastępcze, co wykazano w uzasadnieniu decyzji tego organu. Organ wskazał, że strona wprowadzała już do obrotu środki zastępcze w innych sklepach zlokalizowanych na terenie województwa ego. Co do zarzutu braku udowodnienia przez organ I instancji istnienia uzasadnionego podejrzenia stwarzania przez wymienione w zaskarżonej decyzji produkty zagrożenia życia lub zdrowia ludzi i w związku z tym niezasadne skorzystanie z dyspozycji art. 27c ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej organ odwoławczy stwierdził, że jest on niezasadny. Wydana decyzja służy zapobieżeniu potencjalnemu zagrożeniu. Użyte w art. 27c ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej sformułowanie "uzasadnione podejrzenie" wskazuje na uprawnienie o charakterze prewencyjnym, za pomocą którego organy PIS mogą zapobiegać wytwarzaniu, wprowadzaniu do obrotu produktów stwarzających zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. W istocie produkty nie muszą posiadać faktycznego przymiotu "stwarzającego zagrożenie dla życia lub zdrowia", a tylko w momencie wydawania decyzji wzbudzać podejrzenie, że taki przymiot posiadają. Dopiero badania tych produktów i ocena ich bezpieczeństwa wykażą, czy produkty te stwarzają czy też nie stwarzają zagrożenie życia i zdrowia. Organ odwoławczy wskazał nadto, że zgodnie z art. 27c ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej czas przeprowadzenia oceny i badania bezpieczeństwa produktów określono jako "czas niezbędny (...), nie dłuższy niż 18 miesięcy". Zapis zgodny z tym artykułem znalazł się w sentencji zaskarżonej decyzji. W ocenie organu przeprowadzenie oceny i badań bezpieczeństwa w instytutach badawczych / laboratoriach jest różny i zależy od rodzaju próbki, stopnia skomplikowania analizy. Tym samym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie mógł bardziej doprecyzować okresu niezbędnego do przeprowadzenia oceny i badań bezpieczeństwa zatrzymanych produktów, a tym samym bardziej doprecyzować czasu, na który nakazano wycofać z obrotu produkty. Z uwagi na potrzebę niezwłocznego zapobieżenia korzystaniu przez konsumentów z produktów, co do których jest podejrzenie, iż stwarzają zagrożenie dla ich zdrowia lub życia, zasadne było nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności Także zarzut przeprowadzenia czynności kontrolnych u przedsiębiorcy z naruszeniem przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej organ odwoławczy uznał za niezasadny. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w oparciu o akta sprawy stwierdził, że kontrola będąca podstawą wydania zaskarżonej decyzji przeprowadzona została po okazaniu legitymacji służbowych oraz po doręczeniu upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych. W protokole kontroli podano podstawę odstąpienia od zawiadomienia o zamiarze kontroli powołując się na 79 ust. 2 pkt 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W sprawie wniesionego przez stronę sprzeciwu organ odwoławczy wskazał również, że do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w dniu 25 czerwca 2013r. wpłynął sprzeciw wobec czynności kontrolnych z dnia 21 czerwca 2013r. Sprzeciw wpłynął po zakończeniu czynności kontrolnych, wobec czego został uznany za bezprzedmiotowy, jako że instytucja sprzeciwu wobec czynności kontrolnych służy wyłącznie wstrzymaniu czynności kontrolnych przez organ kontroli. Zgodnie z art. 84c ust. 5-6 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej celem wniesienia sprzeciwu jest wstrzymanie czynności kontrolnych i, w konsekwencji, w myśl art. 84c ust. 9 ww. ustawy, odstąpienie albo kontynuowanie czynności. Wniesienie sprzeciwu wywołuje więc skutki jedynie do czynności kontrolnych będących w toku, zaś rozpatrzenie sprzeciwu może wywołać jeden ze skutków opisanych powyżej. Wypełniony zaraz po rozpoczęciu kontroli i okazany przez sprzedawczynię druk zawiadomienia o złożeniu sprzeciwu - sytuację powyższą opisano w protokole kontroli z dnia 21 czerwca 2013 r. - nie został potraktowany przez kontrolujących jako wiarygodny dokument potwierdzający, że sprzeciw wpłynął do organu. W świetle powyższego zarzut przeprowadzenia czynności kontrolnych u przedsiębiorcy z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej jest niezasadny i zdaniem organu nie doszło do naruszenia art. 77 ust.6 ww. ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję "A" Spółka z o.o. w P. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając im naruszenie art. 10 § 1 oraz art. 81 k.p.a., poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania przez brak zawiadomienia o możliwości wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji oraz uznanie okoliczności faktycznych za udowodnione; art. 7, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak właściwego uzasadnienia decyzji – zarówno na płaszczyźnie uzasadnienia faktycznego jak i prawnego, w szczególności poprzez niewskazanie przesłanek zastosowanych środków prawnych, niewyjaśnienie podstawy prawnej, niewskazanie faktów i dowodów, na podstawie których organ uznał, iż istnieje "zagrożenie dla życia lub zdrowia", a także niewyjaśnienie zasadności nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności; art. 108 k.p.a., poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności mimo braku istnienia do tego podstaw; art. 27c ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez jego zastosowanie, mimo braku "uzasadnionego podejrzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi", a także niewskazanie terminu na jaki organ nakazuje wstrzymać i wycofać produkty, art. 27c ust. 3 pkt. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez jego zastosowanie mimo braku niezbędnych przesłanek, niewskazanie zagrożenia któremu miałoby zapobiec zaprzestanie prowadzenia działalności, skoro zatrzymane zostały kwestionowane przez organ substancje, art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji na podstawie kontroli przeprowadzonej z rażącym naruszeniem art. 79, art. 79a, art. 79b, art. 82, art. 84c ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organy obu instancji nie uzasadniły decyzji na gruncie zastosowanych przepisów prawa. Niejasna jest podstawa prawna skarżonych rozstrzygnięć, dlaczego - wbrew art. 84c ust. 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej - organ nie wstrzymał czynności kontrolnych po zawiadomieniu przez pracownika o złożonym przez stronę sprzeciwie, nie wyjaśniono legalności podjętych działań ani przesłanek ustawowych zastosowanych przepisów. Dalej zarzucono, że organ, powołując się na art. 27c ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie uzasadnił, na jakiej podstawie uznał, że zachodzi "uzasadnione podejrzenie, że produkt stwarza zagrożenie". Wskazano, że kontrola przeprowadzona została w sposób sprzeczny z ustawą o swobodzie działalności gospodarczej. Przed wszczęciem czynności kontrolnych nie doręczono upoważnień ani nie okazano legitymacji służbowych, upoważniających do przeprowadzenia kontroli. Czynności przeprowadzono w sposób sprzeczny z art. 82 i art. 84c ustawy. Nie wstrzymano, wbrew dyspozycji art. 84c ust. 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, czynności kontrolnych do czasu rozpatrzenia wniesionego przez przedsiębiorcę sprzeciwu, mimo że zgodnie z przepisami powiadomiono o tym na piśmie. Skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 77 ust. 6 usdg dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, jeżeli miały istotny wpływ na wyniki kontroli, nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karno-skarbowym, dotyczącym kontrolowanego przedsiębiorcy. Zarzuciła, że organ nie wyjaśnił, jakie konkretnie powody związane z ochroną zdrowia ludzkiego przemawiały za zastosowaniem rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. Ponadto wszystkie wycofane i zatrzymane środki nie stanowią środków zastępczych w rozumieniu art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Organ nie wskazał na żadne fakty, dowody czy okoliczności mogące uzasadniać zastosowanie wskazanych w decyzji środków prawnych. Nie odniósł się także do okoliczności, iż zatrzymane produkty nie są przeznaczone do spożycia, zawierają odpowiednie ostrzeżenia i wskazówki ich zastosowania tj. "nie do spożycia", "saszetki są przeznaczone do użytku zewnętrznego", "chronić przed dziećmi !". Zdaniem skarżącej decyzja została poprzedzona postępowaniem administracyjnym obarczonym licznymi błędami natury proceduralnej. Stronę pozbawiono prawa do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji i ustosunkowania się do materiału dowodowego. Organ nie rozpatrzył całokształtu zebranego materiału dowodowego, nie podjął niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, pomijając przy tym interes społeczny i słuszny interes strony. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. z 2012r., poz.270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rolą Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest, wynikająca z art. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( tj. Dz. U. z 2011 r. nr 212, poz. 1263 ze zm.), realizacja zadań z zakresu zdrowia publicznego, a katalog sposobu realizacji tych zadań - co wynika ze sformułowania "w szczególności" - nie ma charakteru zamkniętego. Możliwość wydania decyzji w niniejszej sprawie związana jest z unormowaniami ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii ( tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 124 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy przeciwdziałanie narkomanii realizuje się m.in. przez działalność zapobiegawczą, ograniczanie szkód zdrowotnych i społecznych, zwalczanie niedozwolonego obrotu, wytwarzania, przetwarzania, przerobu i posiadania substancji, których używanie może prowadzić do narkomanii . Przepis art. 44 b ww. ustawy zakazuje wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków zastępczych. "Środek zastępczy" to - zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii - substancja pochodzenia naturalnego lub syntetycznego używana zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych. Z kolei "wprowadzanie do obrotu" to udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych ( art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii). Zgodnie z art. 44c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego lub produktu, co do którego zachodzi podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym, właściwy państwowy inspektor sanitarny stosuje odpowiednio przepisy art. 27c ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Art. 27c ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej stanowi, że w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, właściwy państwowy inspektor sanitarny wstrzymuje, w drodze decyzji, jego wytwarzanie lub wprowadzanie do obrotu lub nakazuje wycofanie produktu z obrotu na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań jego bezpieczeństwa, nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy. Z kolei art. 27 c ust. 3 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej stanowi, że w przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, właściwy państwowy inspektor sanitarny zatrzymuje produkt. Jak wynika z treści powyższych przepisów wydanie decyzji, o której mowa w art. 27 c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, wymaga istnienia uzasadnionego podejrzenia, że produkty stwarzają zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. Art.44 c ust. 1 ustawy o narkomanii, który uprawnia organ do odpowiedniego zastosowania tego przepisu ustawy, stanowi o zaistnieniu uzasadnionego podejrzenia, że produkty są środkami zastępczymi. Zatem w tym ostatnim przypadku wystarczy samo powzięcie podejrzenia, że dany produkt jest środkiem zastępczym. Takie uzasadnione podejrzenie w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniało. Uzasadnione podejrzenie, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, uprawniające do wydania decyzji w oparciu o art. 27 c ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, nie oznacza uzyskania przez organy całkowitej pewności szkodliwości jakiegoś produktu, lecz umotywowanego domniemania jego szkodliwości. Uzasadnione podejrzenie może wynikać z różnego rodzaju okoliczności faktycznych. W niniejszej sprawie organ sanitarny został poinformowany przez Policję, że w należącym do skarżącej spółki sklepie "zapachy inne" są sprzedawane są substancje, mogące zagrażać zdrowiu i życiu ludzi. Sąd nie podziela zarzutu skarżącej, że organy nie udowodniły istnienia przesłanki wydania decyzji – uzasadnionego podejrzenia stwarzania przez produkty zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi. W ocenie Sądu podejrzenie wprowadzania do obrotu środków zastępczych pociąga za sobą podejrzenie stwarzania zagrożenia przez produkty zdrowia lub życia. Całokształt tych okoliczności oraz notoryjny fakt, że stosowanie środków zastępczych nie jest obojętne dla zdrowia ludzkiego pozwalał, w ocenie Sądu, na przyjęcie, że zachodzi uzasadnione podejrzenie , że produkty sprzedawane w sklepie skarżącej stwarzają zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. A zatem słusznie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny , zabezpieczył produkty pod nazwą: "Dodatek do piasku koloru niebieskiego", "Rozpałka do pieca koloru zielonego" i "Rozpałka do pieca koloru niebieskiego". Sytuacja taka uprawniała organ pierwszej instancji do wydania decyzji o wycofaniu z obrotu wymienionych w decyzji produktów, wstrzymania wprowadzania produktów do obrotu oraz zatrzymania produktów. Decyzja taka miała oparcie w przywołanych przepisach art. 44c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz art. 27c ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Przy czym należy wskazać, że podejmowane działania organu mają na celu przeprowadzenie oceny i badań bezpieczeństwa dla zdrowia i życia ludzkiego zatrzymanych produktów. Dopiero ich wyniki mogą stanowić podstawę do orzeczenia stosownych zakazów zgodnie z dyspozycją art. 27 c ust. 6 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Niewadliwa była także decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Tym samym zarzut naruszenia art. 27 c ust. 1 i 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest nie zasadny. Wbrew stanowisku strony organ odwoławczy odniósł się do faktu, że na przedmiotowych produktach widniały oznaczenia o braku ich przydatności do spożycia oraz inne oznaczenia. W ocenie Sądu również pozostałych zarzutów skargi nie można uznać za zasadne. Nie można podzielić poglądu skarżącej o naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a. i 81 k.p.a. przez niezapewnienie jej czynnego udziału w każdym stadium postępowania przez brak zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji. Pamiętać bowiem należy, że art. 81 k.p.a. pozwala co prawda na uznanie okoliczności faktycznej za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów- chyba , że zachodzą okoliczności , o których mowa w art. 10 § 2 k.p.a. W myśl art. 10 § 2 k.p.a. organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w art. 10 § 1 k.p.a., dotyczącej zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co do zabranych dowodów , gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego. W ocenie Sądu przedmiotowa sprawa niewątpliwie wymagała szybkiego załatwienia ze względu na niebezpieczeństwo co najmniej dla zdrowia ludzkiego. Ponadto zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych ( por. postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 431/12 , publ. LEX nr 1145527). Skarżąca takiej zależności nie wykazała; co więcej - twierdziła, że organ żadnych dowodów nie przeprowadził. Zarzut dotyczący naruszenia art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez brak właściwego uzasadnienia decyzji jest niezasadny. Wskazać w tym miejscu ponadto trzeba na treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. , który zezwala na uchylenie decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jedynie w sytuacji, gdy naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy administracji w sposób wystarczający uzasadniły wydane przez siebie decyzje przedstawiając stan faktyczny sprawy i przywołując stosowne przepisy prawa. Ponadto wbrew stanowisku strony, uzasadniły także decyzję w części dotyczącej nadania jej rygorowi natychmiastowej wykonalności, wskazując na potrzebę ochrony zdrowia i życia ludzkiego. Stosownie bowiem do art. 108 § 1 k.p.a. decyzji, od której służy odwołanie może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności m. in. wówczas, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego. Zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi spowodowane było w przedmiotowej sprawie wprowadzeniem przez skarżącą do sprzedaży specyfików zwanych środkami zastępczymi, które obojętne dla zdrowia ludzkiego nie są, a te aspekty sprawy są w istocie rzeczy notoryjne. Nie można również podzielić zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej ( tj. Dz. U. z 2010r. , nr 220, poz. 1447 ze zm.). Organ odwoławczy zasadnie w okolicznościach niniejszej sprawy uznał, że w toku kontroli w dniu 21 czerwca 2013 r. nie został złożony sprzeciw w trybie art. 84c przywołanej ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a swoje stanowisko w tym zakresie wystarczająco uzasadnił. Sprzeciw, który dotyczył kontroli z tego dnia wpłynął do organu po zakończeniu czynności kontrolnych tj. w dniu 25 czerwca 2013 r.. Zaś z protokołów kontroli sanitarnych wynika, że przeprowadzający kontrolę okazali stosowne legitymacje służbowe i upoważnienia. Z powyższych względów nie można uznać zasadności zarzutu naruszenia art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W tej sytuacji Sąd, nie stwierdzając naruszeń prawa materialnego czy przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.