III SA/Gd 840/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. R. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 15 września 2015 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. P. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 15 września 2015 r. nr [...], utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji z dnia 24 lipca 2015r. Orzeczeniem tym m.in. uznano skarżącego za winnego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i wymierzono mu karę nagany. W skardze P. R. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia podając, że wykonanie wymierzonej kary spowoduje trudne do odwrócenia skutki , bowiem zmniejszono mu dodatek służbowy, a niewątpliwe jest, że wynik niniejszego postępowania będzie miał wpływ na decyzję w zakresie poświadczenia bezpieczeństwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takiego aktu administracyjnego, który nadaje się do wykonania i podlega wykonaniu. Pod pojęciem tym należy rozumieć spowodowanie stanu rzeczy zgodnego z rozstrzygnięciem zawartym w konkretnym akcie. Zatem nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz , red. T.Woś, Warszawa 2012, s. 490). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest orzeczenie wydane w postępowaniu dyscyplinarnym, w którym wymierzono policjantowi karę nagany, o której mowa w art. 134 pkt 1 i art. 134a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.). Kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania. Zatem z treści tego orzeczenia wynika wyłącznie, że skarżący został ukarany karą nagany. W związku z tym zaskarżone orzeczenie nie posiada przymiotu wykonalności. Wprawdzie z art. 135o ust. 5 ustawy o Policji wynika, że prawomocne orzeczenie o ukaraniu włącza się do akt osobowych policjanta, jednak działanie to stanowi wyłącznie czynność techniczną, która nie stanowi wykonania (egzekucji) w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. O atrybucie wykonalności zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego nie może też świadczyć fakt, że w związku z wydanym orzeczeniem dyscyplinarnym wydawane są inne akty administracyjne, np. rozkazy personalne o zmianie wysokości uposażenia. Na marginesie niniejszych rozważań zauważyć należy, że okoliczności wskazane przez skarżącego- zmniejszenie dodatku służbowego czy możliwy wpływ orzeczenia na decyzję w zakresie poświadczenia bezpieczeństwa nie spełniają wymogu "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu brak było podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.