III SA/Gd 846/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2017 r. na rozprawie wniosku J.N. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 846/16 w sprawie ze skargi J. N. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 12 lipca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić wniosek. Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 846/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. N. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 12 lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego uchylił zaskarżoną decyzję oraz pkt 2 poprzedzającej ją decyzji Komendanta Miejskiego Policji z dnia 25 maja 2016 r., nr [...]. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej w dniu 22 grudnia 2016 r. W dniu 5 stycznia 2017 r. skarżąca złożyła wniosek o uzupełnienie powołanego wyroku z dnia 1 grudnia 2016 r., uzupełniając wniosek pismem z dnia 20 stycznia 2017 r. Skarżąca wyjaśniła, że w skardze dodatkowo zarzuciła: 1) niezgodność z art. 32 Konstytucji RP przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 1130 ze zm.) w zakresie § 2 ust. 2 określającego kwotę stawki dziennej przysługującego świadczenia oraz 2) niezgodność zawarcia w uzasadnieniu decyzji rozstrzygnięcia w przedmiocie należnych odsetek ustawowych od spóźnionych świadczeń publicznoprawnych. Zdaniem skarżącej nie da się z treści ww. wyroku wywieść, że Sąd te okoliczności rozpoznał i wydał w tym przedmiocie rozstrzygnięcie merytoryczne, uwzględniające, czy oddalające skargę w zakresie tych zaskarżeń, co uzasadnia wnioskowanie, iż skarga została rozpoznana wyłącznie w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Instytucja uzupełnienia wyroku może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji wyroku, nie zaś do jego uzasadnienia. Strona może żądać uzupełnienia wyroku co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi lub też dodatkowych orzeczeń, które powinny znaleźć swoje miejsce w treści wyroku, jednakże zostały pominięte przez sąd. Wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia. Nie jest więc możliwe uzupełnienie w zakresie uzasadnienia (por. J. Jagielski w [red.] R. Hauser, M. Wierzbowski – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C. H. Beck, Warszawa 2013, str. 609). Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne, np. w przypadku, gdy sąd nie orzekł co do kosztów postępowania. Stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie Sąd w wyroku z dnia 1 grudnia 2016 r. orzekł o całości skargi uchylając zaskarżoną decyzję oraz pkt 2 poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części. W myśl natomiast art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Opisane wyżej sformułowanie sentencji wyroku było przy tym konsekwencją zakreślenia granic sprawy, która dotyczyła decyzji organu odwoławczego utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wydał tę decyzję na skutek odwołania skarżącej, w którym skarżąca kwestionowała wyłącznie tę decyzję w części punktu drugiego, a więc w części odmawiającej przyznania równoważnika pieniężnego za okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do 12 lutego 2012 r. Tej kwestii zatem dotyczyła skarga, wyznaczając tym samym granice sprawy, w których została rozpoznana ww. wyrokiem. Zakres uzupełnienia wyroku, o jakim mowa w rozpoznawanym obecnie wniosku skarżącej, nie obejmuje jakichkolwiek orzeczeń, które powinny znaleźć się w sentencji wyroku. Orzekanie o niezgodności przepisów prawa z Konstytucją RP nie należy bowiem do właściwości sądu administracyjnego, lecz Trybunału Konstytucyjnego, co wynika wprost z art. 188 Konstytucji RP. Również kwestia zawarcia w uzasadnieniach decyzji przez organy obu instancji stanowiska w przedmiocie wypłaty odsetek za nieterminowe wypłacenie należności pieniężnych nie mogła być objęta orzeczeniem sądu administracyjnego, albowiem funkcjonariusz Policji ma prawo dochodzenia odsetek z tytułu nieterminowego otrzymania świadczeń lub należności pieniężnych wyłącznie przed sądem powszechnym. W konsekwencji zastrzeżenia dla dochodzenia tych roszczeń drogi przed sądem powszechnym, brak jest podstaw do orzekania w tym zakresie przez organy administracji publicznej. Prawidłowo zatem organy orzekające w przedmiotowej sprawie nie orzekały o odsetkach. Tym samym orzekanie o kwotach ewentualnych należnych skarżącej odsetek, które mogą być dochodzone na drodze cywilnej, pozostawało poza przedmiotem sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w opisanym na wstępie wyroku. Stanowisko Sądu w tym zakresie zostało zawarte w uzasadnieniu wyroku wydanego w niniejszej sprawie. Jeżeli skarżąca nie zgadza się z treścią uzasadnienia wyroku, bądź uważa, że brak jest w nim istotnych elementów, to może to kwestionować w drodze przysługującego jej od tego wyroku środka odwoławczego, tj. skargi kasacyjnej (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 725). Reasumując, stwierdzić należy, że Sąd w niniejszej sprawie nie był zobowiązany do zamieszczenia z urzędu, we wskazanym wyżej wyroku, dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z tych względów, na podstawie art. 157 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.