III SA/Gd 85/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie WSA Alina Dominiak, WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2011 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia ostatecznego cła antydumpingowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3) zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. 297 (dwieście dziewięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 7 września 2005 r. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. (zwana dalej spółką), przedłożyła w Oddziale Celnym w S. zgłoszenie celne nr [...], które dotyczyło tkaniny z przędzy włókna ciągłego syntetycznego barwionego. Dla towaru zadeklarowano kod 54079200. W następstwie postępowania w sprawie kontroli w/w zgłoszenia celnego Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia 2 lipca 2008 r. określił kwotę ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 1.129 zł. Kwota ta została wyliczona przy zastosowaniu stawki cła antydumpingowego w wysokości 14,1% od wartości celnej towaru. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 20 ust. 2 i ust. 3 lit. g, art. 67, art. 78 ust. 2 i 3, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. WE L 302 z dnia 19.10.1992 r. ze zm.), z uwzględnieniem art. 9 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz. Urz. L 556 z 6.03.1996 r. Nr 43 ze zm.) oraz art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12 września 2005 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierającego tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. L 240 z 16.09.2005 r.), mając na uwadze art. 1 ust. 3 i art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Taryfy Celnej (Dz. Urz. L 327 z dnia 30.10.2004 r. ze zm.), zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 1810/2004 z dnia 7.09.2004 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/08 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Taryfy Celnej (Dz. Urz. L 327 z dnia 30.10.2004 r. ze zm.). W uzasadnieniu Naczelnik Urzędu Celnego powołał się na kontrole dokonane w spółce w 2007 r. przez funkcjonariuszy celnych oraz analizy Laboratorium Izby Celnej w G. z lat 2006 i 2007, a dotyczące próbek tkanin importowanych przez spółkę. Zauważył przy tym, że odnotowano rozbieżności w klasyfikacji towarowej tkaniny o nazwie "Casino". Z materiału porównawczego wynika, że sprowadzane przez spółkę w latach 2005-2007 tkaniny pochodzą od tego samego producenta, faktury wystawiane były przez tego samego kontrahenta zagranicznego (pośrednika), a kody tkanin na fakturach pokrywają się. Można z tego wnioskować, że przywożona w 2005 r. tkanina o nazwie "Casino" jest tożsama z towarem będącym przedmiotem analizy laboratoryjnej w latach późniejszych. Organ przytoczył regulacje powołane w podstawie prawnej, a następie stwierdził, że w sekcji XI Wspólnej Taryfy Celnej, w dziale 54, poddziale 5407 dokonano podziału m.in. na: - kod CN 54075200 – pozostałe tkaniny, zawierające 85 % masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych teksturowanych, barwione; - kod CN 54079200 – pozostałe tkaniny barwione. Przeprowadzone przez Laboratorium Celne w G. badania próbki tkaniny o nazwie "Casino" wskazują, że jest to tkanina poliestrowa, barwiona, dwuwarstwowa, której warstwy są ze sobą klejone. Mając na uwadze wyniki tych badań, w oparciu o Ogólne Reguły Interpretacyjne Nomenklatury Scalonej, organ przyjął, że warstwa wierzchnia tkaniny decyduje o zasadniczym charakterze wyrobu i ma wpływ na klasyfikację taryfową. W konsekwencji organ I instancji przyjął dla przedmiotowego towaru kod CN 54075200. W dalszej kolejności organ wskazał, że z oświadczeń kontrahentów zagranicznych i ich powiązań wynika, iż producentem tkaniny "Casino" jest firma B. Przedsiębiorstwo to jest ujęte w wykazie z art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12 września 2005 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (m.in. tkanin o kodzie CN 54075200). Uwzględniając fakt, że powyższe przedsiębiorstwo znajduje się w wykazie producentów, którym przyznano "MET" - status podmiotu traktowanego na zasadach rynkowych, oraz ustanowiono stawkę ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 14,1% ad valorem, należało określić wysokość cła antydumpingowego dla zgłoszenia z dnia 7 września 2005 r. W oparciu o art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne, organ zaniechał pobrania odsetek, uznając, że spółka nie działała w złej wierze. W odwołaniu spółka zarzuciła Naczelnikowi Urzędu Celnego naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego i procesowego. W szczególności podniosła naruszenie zasady dochodzenia prawdy obiektywnej i czynnego udziału stron w postępowaniu. W jej ocenie do towaru zgłoszonego w 2005 r. nie można stosować materiału porównawczego zebranego w następnych latach. Nie ma także podstaw prawnych do zastosowania domniemania. Jako sprzeczne z zasadą zaufania obywateli do organów podatkowych uznała dokonanie kontroli dwa lata po zgłoszeniu towaru. Niewątpliwie zaksięgowanie retrospektywne nastąpiło po terminie wskazanym w art. 220 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 8 stycznia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu niższej instancji. W ocenie organu odwoławczego spółka nie negowała prawidłowości klasyfikacji taryfowej organu pierwszej instancji ale podważała dowody pozwalające na zmianę klasyfikacji tkanin, ujętych w zgłoszeniu celnym oraz w dołączonej do niego fakturze z dnia 23 sierpnia 2005 r. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że z faktury dołączonej do zgłoszenia jednoznacznie wynika, iż dotyczyło ono tkanin oznaczonych "Casino" grey symbol – SK211, "Casino" espresso Espresso symbol – SK224, "Casino" cooper symbol – SK232, "Casino" lime symbol – SK234. Takimi samymi oznaczeniami posługiwano się w fakturach z 2006 r. objętych sprawozdaniami Laboratorium Celnego. Co istotne zostały one wystawione przez tego samego kontrahenta zagranicznego. Ponadto z oświadczenia spółki wynika, iż tkanina o wskazanej nazwie jest dostarczana przez B dla firmy C z siedzibą w Niemczech. Ta ostatnia zaopatruje następnie firmę D z siedzibą w Liechtenstein, która z kolei jest głównym dostawcą tkanin dla spółki. Te ustalenie wynikają także z oświadczeń złożonych przez wyżej wymienione podmioty. Dyrektor Izby Celnej uznał, że mając do dyspozycji takie dowody organ pierwszej instancji miał podstawy do przyjęcia, że tkaniny typu "Casino" objęte w/w zgłoszeniem celnym z 2005 r. są tożsame z wymienionymi w sprawozdaniu z badań laboratoryjnych z 2006 r. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy powtórzył argumentację Naczelnika Urzędu Celnego stwierdzając, że jest ona prawidłowa, a zarzuty spółki chybione. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 220 ust. 1 i ust. 2 lit. b WKC organ odwoławczy zauważył, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana w dniu 2 lipca 2008 r., a kwota należności celnej zarejestrowana następnego dnia w systemie komputerowym. Termin na retrospektywne zaksięgowanie zgodnie z art. 220 ust. 1 WKC mijał w dniu 4 lipca 2008 r. Odrzucił również twierdzenia, że kwota należności celnych nie została zaksięgowana wcześniej w następstwie błędu samych organów celnych. Organ odwoławczy wskazał, że powoływana przez spółkę Wiążąca Informacja Taryfowa została wydana dla niemieckiej firmy i nie ma mocy wiążącej w niniejszej sprawie. Spółka sama nie występowała o wydanie takiej interpretacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku spółka zarzuciła decyzji organu odwoławczego: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 220 ust. 1 i ust. 2 lit. b rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zachowano przewidziany w tym przepisie termin na dokonanie zaksięgowania retrospektywnego, względnie zaksięgowanie retrospektywne nastąpiło w następstwie błędu organu celnego, który nie mógł zostać wykryty przez stronę, 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 86 - Prawa celnego i art. 11 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 ustanawiających przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez niedopuszczenie dowodu z Wiążącej Interpretacji Taryfowej, wydanej przez niemieckie władze celne, 3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej przez sprzeczność ustaleń organu pierwszej instancji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, 4) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie podstawowych zasad postępowania podatkowego, tzn. zasady ogólnej prawdy obiektywnej oraz zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych. Skarżąca spółka stwierdziła w uzasadnieniu skargi, że organy celne nie ustaliły w sposób wystarczający stanu faktycznego sprawy, tym samym nie mogły podjąć prawidłowego rozstrzygnięcia. Podniosła, że decyzja podatkowa nie może być oparta na domniemaniu stanu faktycznego, tj. na uznaniu za prawidłowe rozumowania, że sprowadzone w 2005 r. tkaniny o nazwie handlowej "Casino" są tożsame z tkaninami o tej samej nazwie będącymi przedmiotem analizy laboratoryjnej w latach 2006 i 2007. Domniemanie okoliczności faktycznej, negowanej przez podatnika, stanowi naruszenie przepisów postępowania. Dopiero wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego powinno prowadzić do jednoznacznych ustaleń faktycznych i prawnych. Gdy nie jest to możliwe należy przyjąć zasadę rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika (in dubio pro tributario). Niedopuszczalna jest natomiast praktyka rozstrzygania wątpliwości na niekorzyść podatnika (in dubio pro fisco). Prowadziłoby to w oczywisty sposób do naruszenia zasady prawdy obiektywnej. Skarżąca spółka powtórzyła, że organ celny wszczął postępowanie w sprawie po upływie kilku lat od dnia złożenia zgłoszenia celnego i po wcześniejszym przeprowadzeniu postępowania w sprawie zgłoszeń celnych za lata 2006 i 2007 oraz po przeprowadzeniu kontroli w 2007 r. Nie można zaakceptować poglądu, zgodnie z którym organ podatkowy może wybiórczo decydować o przeprowadzeniu postępowania kontrolnego w stosunku do niektórych lat, a w odniesieniu do innych zwlekać do momentu, w którym skuteczna obrona przeciw zarzutom kontroli jest znacznie utrudniona. Szczególnie, że organ celny już w 2006 r. posiadał informacje i dane stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Powołała się przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2004 r. (V SA 1620/2003) w którym stwierdzono, że "nie do pogodzenia z zasadą nakazującą prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (celnych) jest sytuacja, w której organ celny, pomimo powziętej informacji o nieprawidłowym zgłoszeniu celnym, nie podejmuje żadnych działań. Natomiast po upływie kilku lat, w oparciu o te właśnie badania weryfikuje inne zgłoszenia celne. Jeśli prawidłowa klasyfikacja nie wynika wprost z przepisów prawa i do jej ustalenia niezbędne jest powoływanie się na inne źródła wiedzy, klasyfikacja powinna być stosowana do zgłoszeń celnych przyjmowanych po dniu, w którym organy celne ustaliły prawidłową klasyfikację towaru". Dalej spółka zaznaczyła, że zasada zaufania do organów podatkowych jest normą prawną, a nie jedynie postulatem skierowanym do organów. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej jest uzasadniony. Ponadto decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny. Stan faktyczny sprawy nie zmienił się od kilku lat. Nawet jeśli uznać, że ostatecznie dowody w sprawie dostarczyły wyniki i sposób zakończenia kontroli zgłoszeń z 2007 r., to i tak od momentu w którym organ celny wiedział o sytuacji - na podstawie której wydał zaskarżoną decyzję - minęły nie dni ale miesiące. Przyjmując hipotetycznie zastosowanie przez skarżącą niewłaściwej klasyfikacji taryfowej, to jej ewentualne nie zaksięgowanie w odpowiednim czasie nastąpiło w następstwie błędu organu celnego, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez spółkę. Dysponowała ona bowiem Wiążącą Informacją Taryfową wydaną przez niemieckie władze celne, dotyczącą sprowadzanych materiałów i wpisywała wynikającą z tej Informacji klasyfikację taryfową. Informacja ta powinna zostać uwzględniona przez organ celny w postępowaniu, stosownie do przepisów art. 11 powołanego rozporządzenia nr 2454/93. Zgodnie z tą regulacją wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne jednego z państw członkowskich od 1 stycznia 1991 r. staje się wiążąca w tym samym stopniu dla właściwych organów wszystkich państw członkowskich. Jednocześnie zgodnie z art. 86 ustawy – Prawo celne jako dowód w postępowaniu można przyjąć dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. W podsumowaniu skarżąca stwierdziła, że nie zaistniały przesłanki do retrospektywnego zaksięgowania należności celnych, a gdyby nawet przyjąć odmienne stanowisko, to i tak sprzeciwia się temu treść art. 220 ust 2 lit. b WKC. W jej ocenie naruszenia powołanych przepisów miały wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę. W uzasadnieniu wyroku wskazano m.in., że Sąd nie podziela zarzutu skargi, iż organ celny świadomie zastąpił konieczność uzyskania dowodów w sprawie i oparł się na domniemaniu, bazując na badaniach próbek towaru przeprowadzonych w latach 2006 i 2007 i wyprowadzając wniosek, iż jest to ten sam towar, który objęty był zgłoszeniem celnym z września 2005 r. W ocenie Sądu organ nie stworzył żadnego domniemania. Z analizy dokumentów dołączonych do zgłoszeń celnych z okresu objętego kontrolą tj. z roku 2005 wynika, że zarówno tkaniny importowane przez skarżącą spółkę w tym okresie, jak też w latach 2006 – 2007 (kiedy to organ dysponował próbkami przywożonych tkanin i poddał je badaniu laboratoryjnemu,) pochodziły od tego samego producenta, faktury wystawione są przez tego samego kontrahenta zagranicznego a kody tkanin znajdujące się na przedmiotowych fakturach pokrywają się ze sobą, co oznacza, że każdy kod towaru odpowiada przypisanej mu konkretnej barwie tkaniny. W oświadczeniu z dnia 19 grudnia 2006 r. spółka potwierdziła, że tkanina o nazwie "Casino" jest dostarczana przez firmę B z siedzibą w Chinach dla firmy C z siedzibą w Niemczech. Firma niemiecka sprzedaje towar na rynku europejskim, a jednym z jej klientów jest firma D – główny dostawca tkanin dla skarżącej. Jednocześnie firma C w piśmie z dnia 6 grudnia 2006r. potwierdziła, że w towar "CASINO" zaopatruje się tylko u jednego producenta w Chinach i zaopatrywała się tam również w poprzednich latach. W piśmie tym producent tkaniny, firma B potwierdziła, że dostarcza do firmy C swój produkt "CASINO" od długiego czasu i według jej wiedzy jest jedynym dostawcą tej tkaniny dla firmy C. W tych okolicznościach za uprawniony Sąd uznał wniosek organu, że przywożona w 2005 roku tkanina o nazwie handlowej "Casino" ma cechy identyczne z towarem (tkaniną o tej samej nazwie) stanowiącym przedmiot analiz w latach późniejszych. W aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów świadczących o tym, by istotne cechy takie jak skład i struktura tkaniny "CASINO" uległy zmianie od czasu przeprowadzenia badań laboratoryjnych. Odnosząc się do wyników tych badań Sąd stwierdził, że importowany towar to tkaniny poliestrowe, barwione, dwuwarstwowe, których warstwy połączone są ze sobą poprzez sklejenie. Warstwa wierzchnia tkaniny, będąca częścią użytkową, stanowią ciągłe, teksturowane włókna poliestrowe w ilościach od 97,16% do 99,9% w zależności od asortymentu. Warstwę spodnią stanowią włókna odcinkowe, teksturowane, o mieszanym składzie tj. włókna poliestrowe w ilościach od ok. 88% do ok. 90% w zależności od asortymentu oraz sztuczne włókna celulozowe w ilościach odpowiednio od ok. 10% do 12%. W ocenie Sądu klasyfikacji importowanego przez skarżącą towaru należało dokonać z zastosowaniem reguły 3 b) ORINS uwzględniając przy tym treść pkt VIII uwag wyjaśniających do reguły 3. Wynika z nich, że czynnik rozstrzygający o zasadniczym charakterze towaru, może w zależności od rodzaju towaru wynikać na przykład z właściwości materiału lub składnika, jego wielkości, ilości masy lub wartości, albo od roli, jaką odgrywa zasadniczy materiał przy zastosowaniu towaru. W ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że w przypadku importowanego towaru, największą rolę przy jego wykorzystywaniu stanowi jego wierzchnia warstwa, nadto ma ona największy udział w jego masie i wielkości. Tym samym to jej skład winien był decydować o klasyfikacji taryfowej tkaniny. Warstwę wierzchnią tkaniny (barwionej) stanowiły ciągłe, teksturowane włókna poliestrowe w ilościach od 97,16% do 99,9% w zależności od asortymentu, tym samym należało ją zaklasyfikować do podpozycji CN 5407 52 00 00, tak jak to uczyniły organy celne. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W następstwie skargi kasacyjnej A Sp. z o.o. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 grudnia 2010 r. uchylił w/w wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że organy celne przeprowadziły postępowanie z naruszeniem przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa gdyż ich obowiązkiem było zebranie wystarczającego materiału dowodowego dla ustalenia składu surowcowego tkanin sprowadzanych przez spółkę w 2005 r. Organ chcąc zastosować wyniki analiz laboratoryjnych dotyczące próbek tkanin sprowadzonych w latach 2006 – 2007 do tkanin sprowadzonych w 2005 r. winien był m.in. udowodnić, iż tkaniny te były identyczne. Nadto Wiążąca Informacja Taryfowa wydana dla niemieckiego kontrahenta spółki powinna być poddana ocenie organów celnych zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 190 zd.1 w/w ustawy sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W myśl art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 ze zm.), zwanego dalej: WKC, należności celne ustalane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L. 87. 256.1). Załącznik I do tegoż rozporządzenia zawiera Nomenklaturę Scaloną oraz stawki celne, dodatkowe jednostki statystyczne i inne niezbędne informacje. Załącznik ten jest zmieniany co roku, bowiem zgodnie z treścią art. 12 rozporządzenia Rady nr 2658/87, Komisja przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi. Wspomniane rozporządzenie jest publikowane nie później niż dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się je od dnia 1 stycznia roku następnego. W sprawie niniejszej zgłoszenia celnego dokonano w dniu 7 września 2005 r., czyli w dacie tej obowiązywało rozporządzenie Komisji Europejskiej nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 roku zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE.L.05.327) – obowiązujące od dnia 1 stycznia 2005 r. Z brzmienia reguły l Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej wynika, że tytuły sekcji, działów i poddziałów są jedynie wskazówką, bowiem dla potrzeb prawnych tj. klasyfikacji towarów istotna jest treść pozycji i uwag do właściwych sekcji lub działów. Celem wprowadzenia uwag do sekcji i działów jest rozwiązywanie mogących powstać trudności w klasyfikacji taryfowej m.in. poprzez ustalenie definicji. Z powołaniem na brzmienie zasad Nomenklatury Scalonej przedmiotowy towar został przez organ sklasyfikowany do kodu TARIC 5407699010 obejmującego Pozostałe tkaniny, zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych. Organ doszedł do takich ustaleń w ocenie prawidłowości dokonanego przez skarżącą zgłoszenia celnego m.in. pod kątem zgodności deklarowanej klasyfikacji taryfowej z wynikami badań wykonanymi w 2006 i 2007 r. w Laboratorium Celnym w G. Sąd ponownie rozpoznający sprawę z mocy art. 190 zd.1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związany jest wykładnią prawa dokonaną w wyroku NSA z dnia 16 grudnia 2010 roku w sprawie I GSK 696/09. NSA wyraził w nim pogląd, że organy celne w poprzednim postępowaniu nie zebrały wystarczającego materiału dowodowego dla ustalenia składu surowcowego tkanin sprowadzanych w 2005 roku aby stwierdzić, że tkaniny te były identyczne. Konieczne bowiem było wykazanie, że istotne cechy, takie jak skład i struktura sprowadzanej tkaniny nie uległa zmianie do czasu przeprowadzenia badań laboratoryjnych. Sąd ten nie zgodził się ze stanowiskiem organów, iż wyniki badań laboratoryjnych próbek tkanin pobranych w 2006 i 2007 r. świadczą o składzie surowcowym tkanin sprowadzonych w innych latach. Sąd ten stwierdził, że dowodem potwierdzającym identyczny skład tkanin sprowadzonych w 2005 roku i w latach 2006-2007 mogłyby być dokumenty pochodzące bezpośrednio od producenta towaru zawierające informacje na temat tkanin. Podsumowując tę część rozważań stwierdzić należy, iż rzeczą organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie ustalenie składu surowcowego tkanin sprowadzonych w 2005 roku na podstawie dokumentów pochodzących bezpośrednio od producenta towaru zawierających informację na ten temat, a następnie dokonanie porównania w tym zakresie towaru sprowadzonego przez tego importera w 2006-2007 roku. Analiza bowiem zebranych i poddanych ocenie w poprzednim postępowaniu dokumentów dołączonych do zgłoszeń celnych z okresu objętego kontrolą tj. z roku 2005 z których wynika, że zarówno importowane przez skarżącą spółkę tkaniny w tym okresie, jak też w latach 2006 – 2007 tj. kiedy to organ dysponował próbkami przywożonych tkanin i poddał je badaniu laboratoryjnemu, tkaniny te pochodziły od tego samego producenta, faktury wystawione są przez tego samego kontrahenta zagranicznego a kody tkanin znajdujące się na przedmiotowych fakturach pokrywają się ze sobą - zdaniem Sądu II instancji nie są wystarczające. Konstatacja ta dotyczy również oświadczenia z dnia 19 grudnia 2006r. w którym spółka potwierdziła, że tkanina o nazwie "Casino" jest dostarczana przez firmę B z siedzibą w Chinach dla firmy ART. C z siedzibą w Niemczech. Firma niemiecka sprzedaje towar na rynku europejskim, a jednym z jej klientów jest firma D – główny dostawca tkanin dla skarżącej. Jednocześnie firma C w piśmie z dnia 6 grudnia 2006r. potwierdziła, że w towar "CASINO" zaopatruje się tylko u jednego producenta w Chinach i zaopatrywała się tam również w poprzednich latach. W piśmie tym producent tkaniny, firma B potwierdziła, że dostarcza do firmy C swój produkt "CASINO" od długiego czasu i według jej wiedzy jest jedynym dostawcą tej tkaniny dla firmy C. Po ustaleniu składu surowcowego towaru objętego omawianym zgłoszeniem celnym, organ zobowiązany będzie dokonać zgodnie z art. 187 Ordynacji podatkowej oceny przedłożonego dowodu w sprawie jakim jest Wiążąca Informacja Taryfowa wydana dla niemieckiej firmy – kontrahenta spółki. Bowiem dopiero na tym etapie postępowania będzie wiadomo czy chodzi o taki sam towar. Po dokonaniu prawidłowych ustaleń faktycznych w omawianym wyżej zakresie, zgodnie ze wskazaniem sądu odwoławczego będzie dopiero możliwe rozważenie zastosowania art. 220 ust.1 i ust.2 lit.b Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd ponownie rozpoznający niniejszą sprawę stwierdza, że naruszone zostały wyżej przywołane przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 w zw. z art. 209 w/w aktu prawnego. Jednocześnie na mocy art. 152 w/w aktu normatywnego Sąd stwierdził w wyroku, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W ocenie Sądu wykładnia celowościowa prowadzi do wniosku, że art. 152 w/w ustawy odnosi się do aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu. Ratio legis niniejszego przepisu wskazuje, że jego stosowanie ma zabezpieczyć stronę, której skarga została uwzględniona przed ewentualnym wykonaniem decyzji przez organ, przed uprawomocnieniem się wyroku. Istnieją zatem podstawy aby odnieść się do kwestii jej wykonalności do czasu uprawomocnienia się orzeczenia.