III SA/Gd 85/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. J. na czynności Prezydenta Miasta [...] oraz pracowników Zakładu Usług Komunalnych w [...] w przedmiocie działań ograniczających prowadzenie działalności na targowisku miejskim postanawia: odrzucić skargę. W dniu 1 lutego 2018 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga W. J. , w której wnoszący opisał w sposób ogólny działania Prezydenta Miasta [...] oraz pracowników Zakładu Usług Komunalnych w [...] względem części osób prowadzących działalność handlową na targowisku miejskim w [...]. W ocenie wnoszącego wyżej wskazane pismo, w okresie maj - lipiec 2016 r. podjęto bezprawne działania ukierunkowane na reorganizację miejsc sprzedaży na targowisku miejskim. Z treści skargi wynikało, że W. J. interweniował tej sprawie w Urzędzie Miasta [...], Zakładzie Usług Komunalnych w [...] oraz u Wojewody [...]. Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 23 lutego 2018 r. W. J. został wezwany do złożenia pisemnego oświadczenia co jest przedmiotem wniesionej przez niego skargi (decyzja, akt, czynność albo bezczynność określonego organu administracji publicznej). Jeżeli przedmiotem skargi miała być określona decyzja lub inny akt skarżący został zobligowany do przedłożenia kopii tej decyzji albo aktu. Ponadto skarżący został zobowiązany do przedłożenia kopii dokumentów związanych z zainicjowaną sprawą, w tym kopii pisma Wojewody [...], o którym wspomniał w złożonej skardze. W wydanym zarządzeniu określono termin na jego wykonanie wynoszący siedem dni oraz rygor odrzucenia skargi w przypadku niezłożenia oświadczenia w terminie. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru powyższe wezwanie zostało skarżącemu skutecznie doręczone w dniu 3 marca 2018 r. (potwierdzenie odbioru podpisane przez dorosłego domownika - akta sprawy; k. 15). W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w dniu 13 marca 2018 r. złożył w Biurze Podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pismo precyzujące, że przedmiotem jego skargi są "czynności wykonane na polecenie Prezydenta Miasta na Targowisku Miejskim [...] przez Zakład Usług Komunalnych w osobie kierownika targowiska F. B. w czerwcu – lipcu 2016 r." Do złożonego oświadczenia skarżący dołączył treść uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 29 października 2010 r. w sprawie uchwalenia regulaminu targowisk w mieście [...] (wraz załącznikiem – Regulaminem targowisk miejskich), pismo Wojewody [...] z dnia 7 czerwca 2017 r. skierowane do Rady Miejskiej w [...] oraz korespondencję kierowaną do skarżącego z [...] Urzędu Wojewódzkiego (pisma z dnia 15 listopada 2017 r. oraz z dnia 15 stycznia 2018 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz.1369 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") wymogiem formalnym skargi jako pisma procesowego jest m.in. wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności. Z kolei w świetle art. 58 § 1 punkt 3 p.p.s.a. sąd zobligowany jest odrzucić skargę w sytuacji, gdy jej braki formalne nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie. Mając na uwadze treść wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargi zasadnym było wezwanie skarżącego do jednoznacznego wskazania przedmiotu zaskarżenia, to jest określenia, co dokładnie jest przedmiotem skargi. Zauważyć bowiem należy, że Sąd nie ma podstaw aby przedmiot zaskarżenia domniemywać bądź w jakikolwiek sposób określać za skarżącego. W związku z brakiem jednoznacznego wskazania przedmiotu zaskarżenia, w wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wskazanie co jest jej przedmiotem (decyzja, akt, czynność albo bezczynność określonego organu administracji publicznej). W ustawowym terminie siedmiu dni skargi skarżący nie wykonał powyższego wezwania i nie wskazał przedmiotu zaskarżenia w sposób umożliwiający nadanie skardze dalszego biegu. Oświadczenie w tej materii wpłynęło bowiem do Sądu w dniu 13 marca 2018 r. (zob. prezentata Biura Podawczego WSA w Gdańsku – k. 17), a zatem po upływie wskazanego, siedmiodniowego terminu. Mając na uwadze treść art. 58 § 1 punkt 3 p.p.s.a. oraz fakt niewykonania wskazanego wezwania w ustawowym, siedmiodniowym terminie (określonym w art. 49 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zobligowany był wniesioną skargę odrzucić, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia. Niezależnie od powyższego należy skarżącemu wyjaśnić, że właściwość sądów administracyjnych obejmuje orzekanie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Zestawiając treść przepisów określających właściwość rzeczową sądu administracyjnego z okolicznościami podanymi przez skarżącego w złożonych do Sądu pismach stwierdzić należy, że merytoryczne rozpoznanie skargi dotyczącej działań ukierunkowanych na ograniczenie bezprawnych (w ocenie wnioskodawcy) czynności Prezydenta Miasta [...] oraz pracowników Zakładu Usług Komunalnych w [...] w przedmiocie szeroko rozumianej reorganizacji miejsc sprzedaży na targowisku miejskim nie należy do kompetencji sądu administracyjnego. W uzasadnieniu prawomocnego postanowienia z dnia 8 lipca 2016 r. wydanego w sprawie o sygnaturze III SA/Gd 638/16 wskazano skarżącemu, że sąd administracyjny nie ma kompetencji by badać tego typu czynności czy też nakazywać właściwym organom zbadanie działań organów gminy i gminnych jednostek organizacyjnych w zakresie odnoszącym się do cywilnoprawnych relacji pomiędzy osobami prowadzącymi działalność na targowisku miejskim a zarządcą targowiska. Nie istnieje również podstawa prawna, która dawałaby sądowi administracyjnemu możliwość ukarania grzywną organów gminy czy zarządcy targowiska miejskiego za działania podejmowane wobec osób prowadzących działalność na targowisku miejskim. Należy jednocześnie zaaprobować pogląd wyrażony w skierowanym do skarżącego piśmie Wojewody [...] z dnia 15 stycznia 2018 r., że ochrona dóbr osobistych skarżącego związanych z opisywanymi przez niego działaniami może być ewentualnie realizowana na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym.